Mari-p
facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Ep.11 : เจ้าของ Nc+ ✔️

ชื่อตอน : Ep.11 : เจ้าของ Nc+ ✔️

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 4k

ความคิดเห็น : 32

ปรับปรุงล่าสุด : 17 ก.ย. 2563 11:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Ep.11 : เจ้าของ Nc+ ✔️
แบบอักษร

 

 

มีร่า Say::

“ชุดชั้นในก็งั้นๆ แต่ฉันชอบคนใส่”

“เราจะทำลูกกันแล้วใช่ไหมคะ” ฉันถามเซ็นเซด้วยความดีใจ และตื่นเต้นสุดๆ แต่กลับโดนมือใหญ่ผลักหัวจนหงายหลัง ลงไปกับเตียงนุ่มๆ

“ก็เธออยากให้ฉันเห็นความตั้งใจของเธอ ฉันก็ดูแล้วไง ตอนนี้นอนนนนนนน เด็กดี” มือใหญ่ลูบหัวฉันเบาๆ อะไรถอดเสื้อแล้วนอนลูบหัว จะลูบทำไมนักหนาาาาาา ฉันไม่ใช่เด็ก ฉันรวบมือของเซ็นเซไม่ให้เค้าลูบหัวของฉันต่อ

“ทำไมเราไม่ทำลูกกัน”

“เพราะเธอตั้งใจมันมากเกินไป ฉันยังไม่พร้อม ฉันแดงเดือด ฉันยังเด็กอยู่เลยนะ” คนที่ตอบ ยักคิ้วให้ฉัน ก่อนจะจุ๊บเบาๆที่หน้าผาก

“เซ็นเซเป็นผู้ชายแดงเดือดได้ยังไงอ่า โกหกกันชัดๆ แล้วอย่างเซ็นเซ เรียกว่าเด็กรึไงคะ แต่ลูบหัวหนูแบบนี้ เซ็นเซต้องลูบจนกว่าหนูจะหลับนะ แล้วจะไม่ติดกระดุมคืนหนูจริงๆเหรอคะ” ฉันมองเสื้อที่ถูกเซ็นเซปลดกระดุม แต่ถอดขนาดนี้ ทำไมถึงยังทนไหว ไม่ทำลูกกับฉัน แล้วให้ฉันเข้ามานอนในหัองทำไม

เมื่อเค้าไม่ติดกระดุมให้ฉันก็เลยต้องติดเอง นอนมองนมคนอื่นอยู่ได้ อย่ามายิ้มให้ได้ไหม รู้แล้ว รู้แล้ว ว่ายิ้มละลาย ทำไมต้องมีหมอนข้างคั่นกลางระหว่างเราด้วยนะ ทำไมต้องมีผ้าห่มสองผืน ฉันหยิบหมอนข้างแล้วโยนมันทิ้งลงไปที่พื้น ผ้าห่มที่เซ็นเซเตรียมไว้ให้ ก็โยนลงพื้นเช่นกัน

“โยนทิ้งทำไมอ่า”

“จะนอนใต้ผ้าห่มผืนเดียวกับว่าที่สามี” ฉันซุกลงที่อกของเซ็นเซ ที่ตอนที่เต้นรัวอย่างกับกลอง

“คิดบ้างไหมว่าฉันก็ผู้ชาย”

“งั้นก็ทำสิคะ ลูกอ่าาาาา” ฉันช้อนสายตามองเซ็นเซที่กอดฉันเอาไว้แน่น ไม่ยอมให้ฉันมองหน้าเค้าเลย

“ไม่มีถุงยาง”

“เซ็นเซกลัวหนูมีโรคเหรอคะ”

“งี่เง่ารึไง ฉันกลัวเธอท้อง งานที่เธอทำมันอันตราย ถ้าเธอเกิดท้องขึ้นมา เธอจะทำงานไม่ได้ เรายังต้องคบกันอีกนาน ไม่ต้องรีบหรอก” คนที่กอดฉันอยู่ยิ่งกอดแน่นขึ้นอีก แถมหัวใจยังเต้นเป็นพลุแตก ตึม ตึม ตึม อยู่ในอก

“หนูเซ็กซี่ในสายตาเซ็นเซไหมคะ”

“ถามอะไร!!!!....ฉันไม่อยากตอบ นอนได้แล้ว”

ฉันใช้แขนโอบเอวของเซ็นเซเอาไว้ ไม่ทำก็ไม่ทำ ตอนนี้ฉันรู้สึกดีมากๆอยู่แล้ว ถ้าฉันจะเรียกร้องเอามากกว่านี้ ฉันคงจะโลภมากๆ

ตำแหน่งมือขวาที่เป็นผู้หญิง ไม่สามารถรับตราพยัคฆ์ที่แขนขวาได้ เพราะแบบนี้สินะ เพราะถ้าวันนึงที่ฉันต้องมีครอบครัว ฉันจะไม่สามารถทำงานนี้ต่อไปได้ แล้วฉันต้องเลือกอะไรดีนะ งานหรือความรัก ช่างมัน ถึงเวลานั้นค่อยมาคิด ตอนนี้นอนกอดแบบนี้ก็โคตรมีความสุขแล้ว

“หัวใจเต้นแรงขนาดนี้ไม่ทำจริงเหรอคะ”

“ฉันหลับแล้ว”

 

เช้าวันต่อมา

“มาทำไม”

“ก็เมื่อวานแกกดสายทิ้งใส่ฉัน วันนี้ฉันก็ต้องมาสิ แกไม่ได้ จิ้มยัยเรนอะไรนั่นใช่ไหม แล้วตอนนี้ยัยนั่นไปไหน!!” คุณนานะถามเซ็นเซด้วยความร้อนใจ

ฉันที่แอบได้ยินอานานะคุยกับเซ็นเซในขณะที่ยากน้ำชามาให้ ทำให้ฉันรู้ได้ทันทีเลย ว่ายัยป้าที่แม่นักต้มตุ๋นพูดคือใคร ฉันยกชาให้อานานะ

“เมื่อคืนนอนนี่เหรอมีร่าจัง” อานานะถามฉัน ฉันอยากจะตอบใจจะขาด แต่ติดที่เรื่องของเราต้องเป็นความลับ ฉันได้แต่ยิ้ม แล้วให้เซ็นเซเป็นคนตอบ อึดอัดแต่เข้าใจ เพราะถ้าพ่อฉันรู้ แล้วความรักของฉันอาจจะต้องจบ ฉันก็ไม่เอา สำหรับเซ็นเซฉันเป็นรักครั้งที่เท่าไหร่ไม่รู้ แต่สำหรับฉัน เค้าคือรักแรก

“ก็ต้องอยู่สิ จะให้ชายหญิงมาอยู่ในบ้านเดียวกันได้ยังไง ฉันก็เลยให้มีร่า มาอยู่เป็นไม้กันหมาให้ เจ้อย่าถามเยอะ เบื่อจะตอบ มีอะไรอีกไหม ฉันกับมีร่าจะไปทำงานแล้ว” มือใหญ่ที่แตะหลังฉันเบาๆ เพื่อบอกให้ฉันไปเตรียมตัวได้แล้ว มันทำให้ฉันต้องรีบผลักมือเค้าออก เพราะกลัวอานานะจะรู้ แม้รู้ว่าอานานะพยายามจะอยู่ฝั่งเราก็ตาม

“แตะไม่ได้เหรอ??” คำถามจากเซ็นเซ ทำให้ฉันสะดุ้งนิดๆ

“ได้ค่ะ แต่ แต่...” ฉันมองไปที่อานานะ ที่มองเราด้วยความอยากรู้อยากเห็น อานานะรู้จะไม่เป็นอะไรเหรอ

“ช่างเถอะ ไปได้แล้ว อย่าให้ฉันต้องรอ” สีหน้าไม่พอใจแบบนั้นคืออะไร ฮื่ออออ ฉัน ฉัน โอ้ยยยย เออ เตรียมตัว แค่เตรียมตัว แล้วไปทำงาน ท่องไว้ ท่องไว้

 

 

@White Casino

[ Hoshi Calling....... ]

สายสนทนา

[ กินข้าวด้วยกันไหม ไปเจอกันที่ร้านเลย จะได้ไม่มีใครสงสัย ] เสียงปลายสายทำเอาฉันดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ ติดอยู่อย่างเดียว พ่อฉันนั่งอยู่ตรงนี้

“มีร่า นั่นแกจะไปไหน ไปกินข้าวกับพ่อหน่อย ลูกชายเพื่อนพ่อโคตรหล่อเลย”

[ พ่อเธอนี่มันเหลือเกินเลย ]

“นั่นสิคะ รอก่อนนะคะ ฉันจะรีบออกไป”

[ ไม่ต้องวาง ]

“พ่อคะ หนูมีนัด”

“นัดอะไรไปยกเลิก พ่อนัดผู้ใหญ่เอาไว้แล้ว ถ้าแกแต่งเชื่อมสัมพันธ์ระหว่างคาสิโนได้ดีเลย พ่อว่า....”

[ บอกพ่อเธอไปว่า การบังคับทำให้รักไม่ยั่งยืน เหมือนที่พ่อเธอโดนทิ้ง ]

“พ่อคะ การบังคำมันจะทำให้รักไม่ยั่งยืนนะคะ อีกอย่างสามีหนู หนูจะหาเอง ถ้าพ่อยังบังคับ หนูจะกลับไปเบี้ยน”

[ ไม่อนุญาต ]

“ไอ้โฮชิมันเป็นใครวะ เรียกมันมาเจอกับฉันที ฉันอยากเห็นหน้ามัน” พ่อฉันทำไมจู่ๆถึงอยากรู้เรื่องความรักของฉันขนาดนี้

“หนูยังไม่มั่นใจ หนูมั่นใจเมื่อไหร่จะพามาเจอ”

“แกไปนอนกับมันมารึยัง โดนมันตอกเสาเข็มรึยัง” โอ้ยยยยย พ่อ เซ็นเซเค้าฟังอยู่นะ ทำไมถึงถามมาแบบนี้ พ่อก็เห็นว่าหนูถือสายอยู่

“ยัง”

“มึงอะ ไอ้ปลายสาย มึงเป็นใครวะ กล้ามาจีบลูกกู ถ้ามึงไม่ใช่ลูกหมา ออกมาเจอกูหน่อยดิ๊” ทำไมพ่อฉันเป็นคนแบบนี้วะ ฉันจะก้าวขาออกจากห้องทำงาน ก็ถูกแขนใหญ่ของพ่อดึงเอาไว้

[ เจอฉัน แล้วท่านเก็นจะตกใจ ฉันเริ่มหมั่นไส้พ่อเธอแล้ว ]

“พ่อคะ หนูมีนัด ปล่อยยยย”

“แกต้องไปกินข้าวกับฉัน ฉันนัดไว้แล้ว ไอ้โฮชิ อะไรเนี่ยมันจะมาสำคัญกว่าพ่อแกได้ยังไง ฉันยอมให้ไอ้อุลคนเดียวก็แย่แล้ว ทุกวันนี้แกเทิดทูนมันมากกว่าพ่ออีก อย่าให้ไอ้โฮชิอะไรนั่นมาสำคัญกว่าพ่ออีกเลย”

โหหหห...พ่อดราม่ามาเต็มแบบนี้ ฉันคงไปหาเซ็นเซไม่ได้แล้ว ถ้าพ่อรู้ว่าคนที่ฉันเทิดทูนจะมาเป็นลูกเขยพ่อ พ่อจะทำยังไงนะ

“โฮชิ เค้าคงไปไม่ได้แล้ว พ่อดราม่าอะ”

[ ได้ยินแล้ว ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ ไปเถอะ ] ทำไมน้ำเสียงเหมือนไม่พอใจเลย

จบสายสนทนา

อะไรกัน กดสายทิ้งใส่ฉันเลยเหรอ ฉันต้องจำใจไปกับพ่อ เพื่อไปกินข้าวกับคนที่พ่อนัดไว้ อย่างไม่เต็มใจ ผู้ชายที่พ่อฉันอยากให้มาเจอดันเป็นพวกลูกคุณหนู อย่างกับท่านไรสอง ฉันมีคนให้ดูแลคนเดียวก็พอแล้ว

“นี่อีริค ลูกชายของผม” ผู้ชายในชุดสูท สุขุม นุ่มลึก หน้าตาดี อายุอานามน่าจะ 28-29 ปี รูปพรรณสัณฐานดูดี มีชาติตระกูล พ่อคิดว่าเค้าจะเอาฉันไหม แบบนี้น่าจะสีผู้หญิงมาติดเยอะแน่ๆ

“ฉันชื่อมีร่าค่ะ”

กริ้งๆ~* เสียงเปิดประตูร้านเข้ามาของคนที่ไม่คิดว่าจะมา ทำเอาฉันตกใจ ตกใจแบบสุดขีดเลยยยยยย เค้าตามฉันมา หรือบังเอิญ

“อุลลลลล ทางนี้” พ่อฉันเรียกคนในชุดสูทสีขาวดูดี อย่างกับหลุดออกมาจากเทพนิยาย ว่าที่สามีฉันเองค่ะ

“นี่อะไร ทำอะไรกัน” คนที่ถูกเรียก นั่งลงที่ข้างฉัน ด้วยท่าทีสุขุม เซ็นเซมองคนที่มาทานข้าวกับฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าเลย เซ็นเซก็รู้อยู่แล้วว่ามากินข้าวกับพ่อ ทำเนียนเก่งนะเราอะ

“นึกว่าใครที่แท้ก็ท่านอุล วันนี้ผมพาลูกชายมารู้จักหนูมีร่่าเค้า เฮ้ออออ มีลูกชายคนเดียวก็อยากให้ลูกชายเป็นฝั่งเป็นฝา หนูมีร่าก็น่ารัก ผมว่าเด็กๆน่าจะคุยกันรู้เรื่อง” แววตาเย็นเฉียบที่มองคู่สนทนาอย่างพิจารณา เซ็นเซเนี่ยทำเป็นเข้มนะคะ แล้วตามมาทำไมละเนี่ย กลัวฉันปันใจเหรอ

“ผมได้ข่าวว่า อีริคก็ไปบ้านคุณสเตฟานมาด้วย ขอโทษนะครับ พอดีพี่สาวผมเล่าให้ฟัง” เซ็นเซคะ นี่คือคำถามที่เราควรถามคู่ดูตัวเหรอคะ

“แค่ไปทานข้าว ตามที่เชิญเท่านั้นครับ แล้วนั่นมันก็เป็นปีมาแล้ว” ผู้ชายที่ชื่ออีริคตอบออกมา หลังจากที่นั่งเป็นสากกะเบือมานานนม

เซ็นเซจะมานั่งดึงหน้าแบบนี้ไม่ได้นะคะ บทสนทนาและบรรยากาศเป็นไปอย่างตึงเครียด จนฉันกับพ่อต้องหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่มอยู่หลายครั้ง ไม่เคยรู้เลย ว่าพวกเจ้าของคาสิโนต้องเกรงใจเซ็นเซขนาดนี้ เพราะอะไร???

“คุณมีร่า อยากไปเดทครั้งหน้ากับผมไหม ผมอยากรู้จักคุณมากกว่านี้ เอาเวลาที่คุณสะดวก ผมอยากรู้ว่าคุณชอบอะไร ไม่ชอบอะไร งานอดิเรก เป้าหมายในชีวิต” อีริคพูดกับฉันต่อหน้าเซ็นเซ ซึ่งเซ็นเซก็เงียบไม่ได้พูดอะไร

“คืนนี้เลยเป็นไง” พ่อฉันพูดขึ้นมา ทำให้ฉันต้องหันขวับ อยากจะเดินออกไปจากตรงนี้จัง ร้านอาหารแสนสาว บรรยากาศโคตรดี แต่ตอนนี้กลับโคตรอึดอัด เพราะคนรอบตัว ทำไมฉันจะต้องไปกับเค้า ทำไมฉันต้องเดทกับคนอื่น

“พ่อคะ เราตกลงแค่มากินข้าวเป็นเพื่อนพ่อ แต่ไม่ตกลงไปถึงเรื่องเดท ขอโทษนะคะ ฉันขอตัว” ฉันลุกขึ้นเดินออกไปจากโต๊ะอาหาร ท่ามกลางสายตาของคนอื่นๆ แต่กลับโดนเซ็นเซดึงแขนให้นั่งลง ฉันเลยต้องนั่งลง แม้จะไม่พอใจ

“เดทให้มันเป็นเรื่องของอนาคตเถอะครับ ให้คนสองคนเป็นคนจัดการกันเอง จริงไหมท่านเก็น” เซ็นเซพูดด้วยเสียงนิ่งเรียบ จนคนเป็นพ่อของฉันต้องถอนหายใจออกมา

“งั้น ขอเบอร์น้องมีร่าเอาไว้หน่อย” อีริคส่งโทรศัพท์ของตัวเองมาให้ฉัน ผ่านเซ็นเซที่อยู่ใกล้กว่า แต่พอฉันจะรับโทรศัพท์เอาไว้ เซ็นเซก็กดเบอร์แล้วส่งให้คนที่ชื่ออีริคเรียบร้อยแล้ว มานงมาน้องอะไร ฉันมีพี่ชายคนเดียว ชื่อเคน

แล้วเซ็นเซมาทำแบบนี้ต่อหน้าพ่อฉันได้เหรอคะ!!!! ต้องเคลียร์กันให้รู้เรื่อง!!!!

 

 

 

 

อุล Say ::

ผมโดนมีร่าโมโหใส่ เพราะดันไปเผลอทำตัวเป็นเจ้าของเธอต่อหน้าพ่อ ผมไม่ได้ทำอะไรเลย!! แค่กดเบอร์ตัวเองส่งให้อีริคอะไรนั่นไป พอหลังจากแยกย้าย มันก็โทรมาเลย ผมเลยได้แต่ตอบไปว่า “อ่าว คุณไม่ได้ขอเบอร์ผมเหรอ เห็นคุณส่งโทรศัพท์มาทางผม” คิดจะหาผัวให้ลูกสาวงั้นเหรอ ไม่น่ารักเลย

ตื้อออ~* ดืออออ~* เสียงจากร้านสะดวกซื้อที่ผมเดินเข้ามา สายตาของพนักงานที่ยิ้มต้อนรับ มันทำให้ผมต้องเดินหาของที่ผมต้องการ

“รับอะไรดีครับ”

“เอ่อออ..เอ่ออ” ไม่ได้ซื้อมาเป็นสิบปี ถ้าไม่รีบใช้ คงจะซื้อออนไลน์ไปแล้ว แต่ว่าาาาา ผมมองไปที่แผงถุงยางหน้าเคาน์เตอร์จ่ายเงิน ก่อนจะหยิบมันมั่วๆ ขึ้นมากล่องหนึ่งแล้วรีบจ่ายตังค์

แต่พอออกมาจากร้าน ผมได้แต่มองกล่องถุงยางในมือ ‘ทำไปได้ไงว่ะเนี่ย คนอย่างอุล ต้องมาซื้อถุงยาง’ ผมลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าตัวเองใส่ไซส์อะไร เฮ้ออออ ผมเองก็ประหม่านะ ใช่ว่ามีแค่เธอเมื่อไหร่ เมื่อวานเห็นเธอใส่ชุดชั้นในน่ารัก ก็ตื่นเต้นจะแย่ ตื่นเต้นจนไม่กล้าทำอะไรเลย โอ้ยยยย หงุดหงิดตัวเอง ผมเดินไปขึ้นรถเพื่อกลับบ้าน แต่พอกลับมา ก็เจอมีร่ายืนรออยู่หน้าบ้านแล้ว ผมเลยต้องอัญเชิญเธอเข้ามาในบ้าน แล้วส่งสายตาให้ลูกน้องไปได้แล้ว

 

“ไปแวะไหนมาคะ ทำไมหนูมาถึงก่อน ดีนะคะวันนี้พ่อไม่สงสัย แต่ด่าเซ็นเซใหญ่เลย เอาแต่ถามว่า สรุปกูเป็นพ่อ หรือมันเป็นพ่อวะ แบบนี้อ่าค่ะ” คนที่ทำท่าเลียนแบบพ่อตัวเองทำมันออกมาได้เหมือนมากจริงๆ เหมือนจนผมต้องหัวเราะออกมา

“ฉันเลี้ยงเธอมากกว่าพ่อเธออีก พ่อของเธอหน่ะ มีสิทธิ์มาเถียงฉันได้เหรอ มานี่หน่อยสิ ขอกอดหน่อย” ผมหงุดหงิดที่เธอต้องไปเจอผู้ชายคนอื่น รู้อีกตัวทีก็ดันตามเธอที่ร้านแล้ว กะว่าจะไปดูห่างๆดันโดนเรียกร่วมโต๊ะ ผมเกือบจะเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่แหนะ

“เดี๋ยว นั่งกอดแบบนี้เหรอคะ”

“อื้มกอดได้ไหม” ผมถามเธอที่ตอนนี้ทำหน้าตกใจใส่ผม ผมไม่ใช่คนไม่มีเหตุผล ผมรู้ว่าเธอไม่ได้อยากไปรู้จักกับใคร แต่ผมก็ยังหวงอยู่ดี ผมดึงเธอมานั่งตัก ในขณะที่ผมนั่งอยู่บนฟูก ที่พื้นของบ้าน แล้วโอบกอดเธอจากด้านหลังอยู่แบบนั้น

“เซ็นเซ ทำไมวันนี้น่ารักจัง เหมือนกับกำลังอ้อนหนูอยู่เลย”

“หวงนะ อยากให้รู้ไว้แค่นี้”

ผมเป็นคนรักใครแล้วรักมาก ที่ผ่านมาผมเลยไม่อยากมีใคร ระยะเวลาเป็นสิบปีที่โสดมา ผมก็เห็นการเติบโตของเธอในทุกๆวัน จากเด็กน้อยตัวเล็ก เป็นสาวสวยที่อยู่กับผมตอนนี้ แล้ววันนี้เธออยู่กับผมที่นี่ ในฐานะอื่นที่ไม่ใช่ลูกศิษย์ ผมก็ค่อยๆถูกความสดใสช่างวุ่นวายของเธอ ค่อยๆกลืนกินผมทีละนิด วันนี้เธอไม่มีอาการยั่วยวน ไม่มีความพยายามที่จะอ่อยผม มันทำให้ผมมองว่าเธอน่ารักมากกว่าที่เคยเป็น แม้ที่ผ่านมาเธอจะน่ารักมากอยู่แล้ว

“ทำไมช่วงนี้หนูใจไม่ดีเลยที่ได้อยู่กับเซ็นเซ”

“ทำไม” ผมถามเธอด้วยความสงสัย

“เพราะใจดีดีของหนู ให้เซ็นเซไปหมดแล้วยังไงคะ” คนที่นั่งอยู่บนตักหันมายิ้มให้ผม จนผมอดไม่ได้เลยที่จะครอบครองรอยยิ้มนั้น อาจจะเพราะว่าผมเพิ่งรู้สึกวันนี้ ว่าตัวผมเองหวงเธอมาก หวงมาตลอด

ผมค่อยๆนาบริมฝีปากลงบนปากของเธอ การตอบรับช้าๆไม่เร่งรีบ เธอยอมเป็นผู้ตาม ให้ผมได้ป้อนความรู้สึกที่ผมมีได้อย่างเต็มที่ เธอจะรู้ไหม สำหรับผมเธอไม่ใช่ความเซ็กซี่ ที่ผมอยากจะได้ แต่ผมชอบความสดใสไม่ต่างจากจันทร์เต็มดวงที่เธอมี ความตรงต่อความรู้สึก

“อื้ออออ เซ็นเซ ในห้องดีไหมคะ เซ็นเซเริ่มมืออยู่ไม่สุขแล้ว”

“เหรอ ไม่เห็นรู้ตัวเลย ฉันอุ้ม” ผมอุ้มช้อนเธอขึ้นมาจากพื้น ก่อนจะพาเข้าไปในห้อง อื้มมมมม หนัก!!!! สังขารไม่เหมือนเมื่อก่อนเลย ตอนนี้จะอุ้มเธอขึ้นมาจากพื้นยังเจ็บหลัง

ผมพาเธอเข้ามาในห้อง ผมคิดว่าถ้าผมอยากจะตีตราจองเธอ ต้องทำตั้งแต่ตอนนี้ แต่ทำไมผมถึงประหม่าขนาดนี้นะ แถมหัวใจในวัยสี่สิบของผมยังเต้นแรง เพราะเด็กที่ผมเลี้ยงมากับมือ ผมวางเธอลงบนเตียง ก่อนจะค่อยๆถอดสูทสีขาวของตัวเองออก จู่ๆถ้าเริ่มเลย มันจะเป็นการขืนใจรึเปล่า เอ่อออ ขอก่อนแล้วกัน

“ฉันเป็นเจ้าของเธอได้ไหม”

“ทำไมปากหวานจังเลย ขอเป็นเจ้าของเหรอคะ หนูยินดีให้เซ็นเซเป็นเจ้าของทั้งชีวิตของหนูเลย” เสียงหวานพูดมันออกมาด้วยรอยยิ้ม เธอไม่เคยอายเลย แต่ผมกลับอายจนประหม่าไปหมด ที่เธอพูดออกมารู้ความหมายรึเปล่า ว่ามันหมายถึงเธอจะเป็นเมียผมไปตลอดชีวิตนะ พูดแบบนี้ผมประหม่าจนมือสั่นแล้ว

ผมเริ่มจากจูบเธออีกครั้ง ผมกับปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองลงมาช้าๆ ก่อนจะปลดกระดุมเสื้อทำงานของเธอบ้าง แต่เธอกลับใช้มือปิดหน้าอกเอาไว้ แล้วลุกขึ้นมานั่ง

“หนูพันผ้าเอาไว้ หนูแกะให้” ผมมองเธอที่ค่อยๆแกะผ้าที่พันหน้าอกออกช้าๆ จากเนินอกแล้วค่อยๆเลื่อนลงเรื่อยๆจนเห็นสีชมพูของอกอวบ มันทำเอาหัวใจของผมแทบจะแตกระเบิดออกมาอยู่แล้ว

ความสวยงามของมันทำเอาผมละสายตาไม่ได้เลย ผมเผลอมองจนเธอต้องยกมือขึ้นมาปิด

“เซ็นเซมองขนาดนี้ ไม่คิดว่าหนูเขินบ้างเหรอคะ หนู หนู ไม่เคยชินกับการมีผู้ชายมอง อาจจะประหม่าไปนิดบอกตรงๆหนูกลัวเซ็นเซไม่ชอบ หนูกังวล กลัวจะไม่เซ็กซี่พอ”

“พูดอะไรงี่เง่า ไม่รู้เลยรึไง อยู่ใกล้เธอฉันต้องกลั้นใจแค่ไหน” ผมบดริมฝีปากบนซอกคอขาว ตามที่ใจมันเรียกร้อง สิ่งที่ผมฝังกลบมันไว้้มายาวนาน มันกำลังตื่น แล้วพยศจนผมแทบจะคุมตัวเองไม่ได้ หน้าอกที่มือของเธอปิดอยู่ ถูกผมดึงมือออก แล้วแทนที่ด้วยมือขอผมเอง ปลายลิ้นที่ลากยาวผ่านคอระหงลงมาถึงอกอวบที่ผมหยุดที่จะสัมผัสความนุ่มนิ่มนี้ไม่ได้เลย

ผมอยากจะเป็นเจ้าของเธอ ไม่อยากให้ใครมาเห็นความน่ารักของเธอเหมือนที่ผมเห็น อยากให้เธอเห็นผมเป็นที่รักของเธอแบบนี้แค่คนเดียว รอยรักสีแดงถูกสร้างบนเนินอก ที่ผมคิดว่าจะไม่มีใครเห็น แต่ผมอยากให้เธอเห็น ว่าเธอเป็นของผมแล้วนะ ก่อนจะบีบอกคู่สวยเข้าหากัน แล้วบีบขยำฟัดมันเมามันอย่างลืมตัว

“อ้าาาาาา อื้ออออ เซ็นเซ เบาหน่อยสิคะ อื้อออ ฟัดแรงแบบนี้ หนูจะไม่ไหว”

“ไม่ไหว ฉันเก็บมานานเกินไป” มันนุ่มนวลกับเธอไม่ไหวจริงๆ ผมจัดการกับเสื้อของเธอที่มันรกหูรกตาอย่างรีบร้อน กางเกงขายาวที่เธอใส่ถูกรูดรวดเดียวจนหลุดทั้งสองตัว ภาพสวยงามตรงหน้าที่ผมไม่เคยได้เจอตลอดสิบปี มันทำให้ผม.....

 

 

ความคิดเห็น