ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ต่อลอง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 77

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2563 21:35 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ต่อลอง
แบบอักษร

   ซวยแล้วไหมล่ะไอ้ปังมาวันแรกก็ก่อเรื่องเลย เอาว่ะลองอยู่ข้อร้องเขาเผื่อเขาจะเห็นใจ

“คุณไนท์คะ ปังปอนต้องกราบขอโทษจริงนะคะ ปังปอนจำผิดคนจริงๆค่ะ” ฉันพยายามอ้อนวอนเขาโดยไม่มองอะไรเลย

“คุณชื่ออะไรนะ?” เค้าถามฉันอย่างตกใจ

“ปังปอนค่ะ” ฉันรีบเงยหน้ามองคนตรงหน้าแต่ต้องหันกลับทันทีที่เห็นคนตรงหน้าเปลื่อยครึ่งท่อนบนอยู่

“ฉันขอเปลี่ยนพนักงาน” เขายืนยันคำเดิมพร้อมเดินไปหยิบผ้าคุม

“แต่คุณคะ ปังขอโทษจริงๆค่ะ ปังมาฝึกงานวันนี้วันแรก ถ้าเกิดคุณขอเปลี่อนตัวพนักงานวันแรก มันจะกระทบกับอนาคตปังมากๆเลยนะคะ โรงแรมอาจถึงขั้นไล่ปังออกเลยก็ได้นะค่ะ แล้วเด็กฝึกอย่างปังไม่มีปัญญาหางานใหม่แน่ๆเลยค่ะ คุณให้โอกาสปังนะค่ะ” ฉันนั่งคุกเข่าเพื่อเป็นการขอร้อง

“งั้นแล้วแต่เธอ” เขาหน้าเสียนิดหน่อยที่ฉันทำแบบนี้ แต่เขาก็เดินจากไปที่ระเบียงเพื่อชมวิว

“ชงชามาให้ฉันด้วย” เขาตะโกนบอกฉัน

“ค่ะ” ฉันทำตามอย่างว่าง่าย ว่าแต่เขาไม่คิดจะใส่เสื้อผ้าหรอ เขาจะรู้ไหมว่าเขาทำฉันเขิลขนาดไหน ยิ่งมองเขาฉันยิ่งว่าฉันคุ้นเคยกับเขาสะเหลือเกิน

     ฉันเดินถือแก้วกาแฟมาอย่างชิว จนใกล้ถึงเขาอย่างปลอดภัยและเชียว แต่เท้าเจ้ากรรมนายเวรของฉันสิดันไปแตะสดุดกันเองก่อนจนฉันต้องหล่นลงไปนั่งกับพื้น แต่ตอนนี้แกล้งกาแฟไปไหนล่ะ หรือว่า....

“โอ้ย ร้อน” เชี้ยแล้วไงไอ้ปัง

“คุณไนท์ เอิ่มคือว่าฉันขอโทษนะคะ ถอดเสื้อคุมออกก่อนนะคะ” ฉันไม่รอช้าที่จะไปช่วยเขาถอดออก จนสายตาของเราประสานกัน เขาขยับเข้ามาใกล้ฉันเลื่อยๆจนตอนนี้หลังฉันชนกำแพงแล้วสิ ซวยแล้วไอ้ปังทำงานวันแรกก็เจอโรคจิตหน้าตาหล่อเหลาคล้ายไอดอลตัวเองเลยแฮะ ปล่อยตัวไปเลยจะดีไหมว่ะ บ้าน่าถ้าทำอย่างนั้นเราก็เป็นของเล่นสิ แต่แค่จูบคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง คิดได้อย่างนั้นฉันจึงหลับตาปลิ้ม

“นี่เธอคิดบ้าอะไรของเธอเนี้ย ยัยบ๋อง” เขาพูดพร้อมเอามือมาดีดหน้าพากฉัน

“โอ้ยเจ็บนะ” ฉันพูดพร้อมทำหน้าโกรธใส่เขา

“ฉันว่าฉันต้องระวังเธอแล้วล่ะ โรคจิตรึป่าวก็ไม่รู้มะกี้ก็กอดฉัน ตอนนี้อะไรทำกาแฟหกเพื่อจะแตะอั้งฉันอีก” เขาไม่ขยับพร้อมเอาหน้ามาใกล้ฉันเลื่อยๆ จนฉันสับผัสได้ถึงลมหายใจเขาเลยล่ะ

“ออกไปเลยนะ” ฉันรวบรวมพลังใช้เมือดันอกเขาออกไป

“เอ้ายังจะมาจับนมฉันอีก เธอนี่มันโรคจิตชัด” เขาพูดพร้อมเดินหนี

“ไอ้บ้า” ฉันตะโกนด่าเขาอย่างเหลืออด

“ด่าฉันขนาดนี้ฉันคงต้องคิดใหม่เรื่องการให้เธอดูแลฉันต่อแล้วล่ะ” เขาบอกพร้อมเดินเข้าห้องน้ำ

“เฮ้ย นายฉันขอโทษนะ ฉันลืมตัว เอ้ย คุณ” ฉันอยากจะตบปากตังเองจริงๆ ทำไมมันถึงได้ไวขนาดนี้นะไม่เข้าใจตัวเองเลยจริงๆไอ้ปังเอ้ย

“ยัง ยังไม่เข้ามาอีก สงใสฉันต้องเปลี่ยนพนักงานจริงๆสินะ” เขาเดินเข้าไปแล้วหันมาบอกฉัน

“คุณจะให้ฉันเข้าไปในห้องน้ำกลับคุณเนี้ยนะ” ฉันพูดไปอึ้งไป

“ก็ใช่นะสิ เธอทำฉันเปลื้อนเธอก็ต้องอาบน้ำให้ฉันสิ” เขาพูดพร้อมจับแขนฉันลากเขาไปในห้องน้ำ ไอ้ขาเจ้ากรรมนายเวรก็รู้งานจ่ะ คือไม่ขัดสักนิดเลย

“เอิ่ม คุณฉันไม่เคยอาบน้ำให้ใครนะ คุณช่วยอาบเองได้ไหม” ฉันพูดจบเตรียมวิ่งหนีออกจากห้องน้ำทันที เขาจะรู้ไหมฉันเขิลจะตายอยู่แล้ว

“จะไปไหน หรือว่าคุณคิดอะไรลามกผมแค่จะให้คุณสระผมให้เฉยๆ เพราะกาแฟคุณมันอยู่บนหัวผมเนี้ย” เขาบอกพร้อมหยิบฝักบัวใส่มือฉัน พร้อมก้มหัวให้ฉันเล็กน้อย ซึ่งก็ทำให้เห็นหลังขาวเนียนของเขา ฉันหวั่นไหวนะอีตาบ้า นายรู้ไหมฉันไม่เคยทำแบบนี้เลยนะ

“แต่คุณ...”พูดยังไม่ทับเขาก็พูดแทรกขึ้น

“ทำไปเถอะน่า เร็วผมจะได้ไปนอน” ฉันเลยรีบเร่งมือทำทันที ถ้าขืนทำนานๆฉันต้องเลือดกำเดาไหลแน่ๆเลย (แต่อยากจะบอกว่าการที่ฉันใกล้เขาขนาดนี้ ฉันก็แอบสังเกตหน้าเขาอยู่เหมือนกันล่ะ จะไม่สังเกตได้ไงละคนอะไรหน้าเหมือนซอนบุนชะมัด เสียดายที่ไม่ใช่ เพราะซอนบุนพูดไทยไม่ได้ หรือเขาจะเป็นญาติกันว่ะ ไม่หรอกน่า แต่นายนี่ก็เซ็กซี่เหมือนกันนะเนี้ย อีบ้าคิดอะไรเนี้ย)

ความคิดเห็น