Pan_danus
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

คอกหมูเป็นเหตุ

ชื่อตอน : คอกหมูเป็นเหตุ

คำค้น : ป่วน, คีรินทร์, ภูผา, นลิน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 27

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2563 17:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คอกหมูเป็นเหตุ
แบบอักษร

 

“อื้อ นี่คุณ ตื่นค่ะคุณภูผา ตื่น”

“อะไรคุณ” ผมค่อยๆ ลืมตาอย่างงัวเงีย

“ทำไมคุณถึงขึ้นมานอนบนนี้ล่ะคะ”

“ก็คุณไข้ขึ้น บ่นหนาวผมเลยขึ้นมานอนกอดคุณนี่ไง”

เธอทำท่าทางคิดสักพัก

“เอ่อ ขอบคุณนะคะ แต่ช่วยปล่อยมือก่อนได้ไหมคะ”

ผมหันไปมองตามก็เห็นว่ากำลังกอดเอวของเธอไว้อยู่ เลยรีบยกมือออกทันที

“แล้วแผลเป็นยังไงบ้าง”

“รู้สึกปวดๆ ค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวทานข้าว ทานยา แล้วก็พักผ่อน”

“แล้วคุณจะไปไหนคะ”

“ผมก็จะไปเข้าไร่ อ่อ แล้วก็จะเข้าไปดูโรงแรมเรื่องที่คุณก่อไว้สักหน่อย”

“ฉันไม่ได้ทำนะ มันเป็นอุบัติเหตุ” เธอรีบเถียงผมกลับทันที ผมแค่พูดแกล้งเล่นเธอไปงั้นแหล่ะ

“วันนี้ก็พักผ่อนซะ ไม่ต้องออกไปไหน”

“จะไปไหนครับนาย” ไอ้แก่นมันเดินเข้ามาถาม

“ไปโรงแรม” แล้วมันก็วิ่งมาเปิดประตูก่อนจะทำหน้าที่เป็นคนขับรถ

“ฮัลโหลครับปู่ อยู่กับผมนี่แหล่ะครับ พอดีมีเรื่องวุ่นวายนิดหน่อย เดี๋ยวอีกสองสามวันผมเข้าไปครับ ครับ”

คุณปู่โทรมาถามผมเพราะไม่ได้กลับบ้านใหญ่มาสองวันแล้ว รวมไปถึงถามหาเธอด้วย

พอผมมาถึงโรงแรมก็เข้ามาตรวจดูความเรียบร้อย ซึ่งทุกอย่างกลับมาเป็นปกติแล้ว และงานก็ส่งมอบได้ทันเวลา

“เป็นยังไงบ้างคะ พี่ภู”

“ครับ”

“ก็ผู้หญิงที่ชื่อโรสไงคะ เธอเป็นยังไงบ้าง”

“อ๋อ ก็ดีขึ้นแล้วครับ”

จากนั้นผมก็อยู่คุยกับน้องชมพูสักพักก่อนจะขอตัวกลับไร่

2 วันต่อมา

“หายดีแล้วหรอคุณ”

“หายแล้วค่ะ นี่ๆ” พูดจบเธอก็กระโดดให้ผมดูเป็นเด็กๆ

“แล้ววันนี้เราจะไปไหนกันคะ” เรา นี่อย่าบอกนะว่าจะตามผมเข้าไร่อีกแล้ว

“ผมจะเข้าไปดูสัตว์ที่คอกหมูสักหน่อย”

“ไปด้วยยยย” นั่นไงว่าและ

“เราจะไปกันด้วยไอ้นี่หรอคะ”

“ใช่ ทำไม หรือคุณไม่เคยนั่ง”

“เอ่อ ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันค่ะ แหะๆ”

“ขึ้นมาสิ” ผมบอกให้เธอซ้อนท้าย แล้วค่อยๆ ออกแรงปั่นช้าๆ

“วู้ อากาศดีจัง” เธอกางแขนออกรับลม

“กรี๊ด คุณปั่นช้าๆ หน่อยสิคะ” ผมแกล้งปั่นจักรยานเร็วขึ้น จนเธอรีบกอดเอวผมไว้แน่น

“ถึงแล้ว”

“นี่คุณแกล้งฉันใช่ไหมคะคุณภูผา” เธอลงรถได้ก็ยืนเท้าสะเอวด่าผมชุดใหญ่

แต่ผมไม่ได้สนใจอะไร ก่อนจะเดินเข้าไปข้างใน

“ไงลุง มีตัวไหนที่ป่วยบ้างไหม”

“แข็งแรงดีทุกตัวครับนาย” 

ผมหันไปมองคอกหมูก็เริ่มเห็นว่ามันสกปรกควรทำความสะอาดได้แล้ว

“นี่คุณอยากช่วยงานผมไหม” ผมหันไปถามเธอที่เดินตามหลังมา

“มีหรอ ให้ฉันช่วยอะไรคะ” เธอถามอย่างตื่นเต้น

“ล้างคอกหมู ไอ้แก่น ไอ้แก่นโว้ยย”

“คร้าบนาย”

“ไปเอาอุปกรณ์มาให้คุณโรสสิ” พอผมสั่งเสร็จมันก็วิ่งไปเอาอุปกรณ์มาทันที

“นี่คร้าบคุณโรส” เธอรับมาแบบงงๆ ก่อนจะปีนเข้าไปในคอก

อู๊ดดๆ

“อ้ายคุณ คุณ หมูมันจะกัดฉันไหม ไม่ทำแล้ว” เธอทำท่าจะกระโดดออกมา

“โอ้ยย คุณมันไม่กัดหลอก หน่ะตรงนั้นหน่ะ ฉีดเข้าไปคุณ”

เธอทำหน้าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ยอมทำ

“หึๆ” ผมยืนดูเธอไปก็แอบขำไป หน้าเธอมันตลกชะมัด

“งั้นคุณทำไปนะ เดี๋ยวผมจะไปดูงานตรงนู้นก่อน ไปไอ้แก่น”

“คร้าบบบนาย”

 

 

“ตาบ้า” อยู่ดีๆ ก็ให้ฉันมาล้างคอกหมู ฉันไม่น่าเสนอตัวจะช่วยงานเลย

ฉันทำไปก็บ่นไป

"นี่ๆ ไปทางนั้นหน่อยสิ อ้ายย"

อู๊ดดๆ ฮือ หมูบ้าอย่ากัดฉันนะ

ปึก!

"อ้ายย" อยู่ๆ ก็มีของโยนใส่ฉัน พอหันไปก็เป็นกระแตยืนมองหน้าหาเรื่องอยู่

"นี่เธอทำบ้าอะไรห้ะ!"

"ทำไมล่ะ หึ ทำมาเป็นคนดี ช่วยทำความสะอาดคอกหมู นี่เธอคิดจะมาจับพี่ภูผาใช่ไหม"

"เห้อะ สกปรก ฉันไม่ได้มีความคิดแบบเธอนะ"

"นี่แกว่าฉันหรอ"

"และจะทำไม" มาสิ ฉันก็สู้คนนะ

แล้วกระแตก็กระโดดเข้ามาในคอกหมู เกิดการชุลมุนตบตีกันขึ้น หมูพากันวิ่งหนีบางตัวหลุดออกจากคอก

"นี่ หยุดครับ หยุด อย่าตีกันคร้าบ"

แก่นเข้ามาห้ามก่อนจะเข้ามาแยกแต่ก็ไม่เป็นผล เลยโดนตบตีเละเทะไปด้วย

"นี่ หยุด ฉันบอกให้หยุด"

แล้วสายยางที่อยู่ในมือฉันก็เปลี่ยนทิศ ไปฉีดโดนหน้าเขาเต็มๆ

“คุณภูผา / พี่ภูผา”

"นี่พวกคุณทำอะไรกันห้ะ!" เขาพูดขึ้นด้วยท่าทางโมโห

 

ตอนนี้ฉันหลบออกมาสงบสติอารมณ์ เหอะ! ฉันไม่ผิด ถ้าจะให้ฉันขอโทษยัยนั่นนะ ไม่มีทาง!

"ถ้าคุณจะมาให้ฉันไปขอโทษกระแตฉันไม่ทำ"

"ก็รู้อยู่แล้วแหล่ะ"

"ก็ฉันไม่ผิดไงเล่า"

"แล้วพวกคุณทะเลาะเรื่องอะไรกัน"

"ก็คนของคุณมาหาเรื่องฉัน บอกว่าฉันจะมาจับคุณ"

"แล้วมันจริงไหมล่ะ ฮึ" เขาขยับเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ

"นี่คุณเข้ามาใกล้ฉันทำไมคะ"

"ก็จะเข้ามาฟังใกล้ๆ ไงว่าจริงไหม"

"ไม่! ไปห่างๆ เลยนะ" ฉันผลักเขาออก

"แต่คุณก็มีส่วนผิด รู้ไหมหมูมันหนีออกจากคอก"

"แล้วฉันทำคนเดียวหรือไงล่ะ คนของคุณก็ผิด"

"แต่คุณก็ต้องรับผิดชอบ ไปตามหมูกลับมาให้หมด"

"นี่คุณ"

"จะทำไม่ทำ" เขาเดินเข้ามาใกล้ฉันอีกรอบ

"นี่ ทำก็ได้" จะเดินฟึดฟัดออกมา

"อ่อ แล้วอีกอย่างกระแตไม่ใช่คนของผม"

"ย้ะ!"

"เห้อออ ไม่ใช่เล่นๆ เล้ยกว่าจะไล่กลับมาครบ" ฉันนั่งหอบหายใจอยู่ข้างคอกหมู

"ครบแล้วใช่ไหมคุณ"

"น่าจะนะ"

"งั้นก็กลับบ้าน" ฉันลุกขึ้นเดินโซซัดโซเซตามหลังเขาไป

พอขึ้นมาบนจักรยานก็รู้สึกเหมือนจะหลับ ฉันเลยเนียนเอาแขนไปกอดเอวเขาแน่น ขอพักสายตาหน่อยนะ

เขาไม่ได้ว่าอะไร ก่อนจะปั่นจักรยานกลับบ้านพัก

 

"คุณ คุณถึงแล้วนี่คุณ"

ผมรีบเข้าไปประคองเธอไว้ แม่คุณเล่นหลับทั้งๆ แบบนี้เลยหรอสงสัยจะเหนื่อยจริง

ผมวางเธอลงบนเตียง แล้วไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธอ

"หึ แสบใช่เลยเหมือนกัน"

ผมนั่งมองหน้าเธอ มองเสื้อผ้าที่มันดูเปอะเปื้อน เอาไงดีว่ะเปลี่ยนไม่เปลี่ยน

เลยตัดสินใจเปลี่ยนให้ โดยใช้ผ้าห่มมาคลุมเอาไว้ คลำๆ เอา คลำผิดคลำถูกค่อยว่ากัน และกว่าจะเปลี่ยนเสร็จเล่นเอาผมเหงื่อตก ดิ้นไปดิ้นมา

เช้าวันต่อมา

"อ้ายยย คุณ"

"อะไร"

"นี่คุณทำอะไรกลับเสื้อผ้าฉัน คุณรังแกฉันหรอ"

"จะบ้าหรอคุณ คิดอะไรเลอะเทอะ"

"ก็ฉันจำได้ว่าเมื่อวานฉันไม่ได้ใส่ชุดนี้นี่"

"ผมเปลี่ยนให้คุณเองแหล่ะ แต่ไม่ได้มองนะ"

"นี่คุณ งั้นคุณก็จับนั่นโดนนี่ฉันสิ" เธอดีดดิ้นไปมาเหมือนเด็ก

ผมได้แต่ส่ายหัวแล้วเดินออกจากห้องมา คนเขาอุส่าห์ช่วย

"อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็ไป ผมจะพากลับบ้านใหญ่"

เธอเดินตามผมอย่างระแวดระวัง เอามือปิดนั่นปิดนี่ โอ๊ยย วันหลังจะไม่หวังดีอีกล่ะ

"สวัสดีค่ะคุณปู่"

"กลับกันมาแล้วหรอลูก"

"ครับ"

"ทานอะไรกันมาหรือยังคะ" นมแจ่มเดินเข้ามาถาม

"ยังครับนม"

"มาค่ะเดี๋ยวนมให้เด็กเตรียมอาหารให้"

ขณะที่เรากำลังทานข้าวเช้ากันอยู่นั้น

"สวัสดีค่ะคุณปู่"

"อ่าวหนูชมพู ลมอะไรหอบมาแต่เช้า มาๆ มาทานข้าวกัน"

"อันนี่ของฝากนะคะคุณปู่ คุณพ่อฝากมาให้"

"ไม่เห็นต้องหิ้วมาฝากเล้ยย ฝากไปขอบใจพ่อหนูด้วยนะ"

"ได้เลยค่ะ"

 

"อากาศที่นี่ดีจังเลยนะคะ"

"ครับ ถ้าดีน้องชมพูก็แวะมาบ่อยๆ ได้เลย"

"จริงนะคะ พูดแล้วห้ามคืนคำ"

เธอเข้ามาเกาะแขนผมถามอย่างตื่นเต้น ผมเอามือไปขยี้หัวเธออย่างหมันเขี้ยว ชมพูเป็นผู้หญิงคนนึงที่เข้าใกล้ผมมากที่สุด ผมนึกเอ็นดูเธอนะ แล้วทางผู้ใหญ่ก็อยากให้เราหมั้นหมายกันไว้ แต่มันก็แล้วแต่เราสองคนนะว่าจะเอายังไง

จ๋อม จ๋อม

"อุ้ย ขอโทษค่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ เชิญพวกคุณตามสบายนะคะ ฉันขอเข้าบ้านก่อน"

เธอพูดก่อนจะเดินผ่าน โดยไม่มองหน้าใคร ผมมองตามหลังเธอไป

ทำไมต้องรู้สึกแปลกๆ ด้วยว่ะ

"มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"อ๋อ เปล่าครับ"

"น้องชมพูพูดต่อเลยครับ พี่รอฟังอยู่"

หูผมฟังคนทางนี้ แต่ตาผมกลับมองตามหลังอีกคนที่เดินหายเข้าไปในบ้านแล้ว

ความคิดเห็น