ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 21

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 10.6k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 16 ก.ย. 2563 15:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 21
แบบอักษร

 

 

บททีี่ 21 

 

 

 

แต่เพลงพิณแทบไม่เปิดโอกาสให้ทั้งคู่ได้พูดคุยถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเลย แถมตอนนี้โซลก็กลายเป็นคนที่ถูกแย่งมิถุนาไป เพราะวันๆเพลงพิณเอาแต่ตามติดมิถุนาแจยิ่งกว่าเขาเสียอีก และตอนนี้โซลก็กำลังออกอาการหงุดหงิดไม่น้อยที่เพลงพิณขอให้มิถุนาไปนอนเป็นเพื่อนเพราะเธอทนนอนคนเดียวไม่ได้ อีกอย่างเธอก็อ้างว่าตัวเองท้องอยู่อยากให้มีคนนอนเป็นเพื่อน 

" ถ้านอนคนเดียวไม่ได้ก็ลงภูเก็ตไปหาสามีเธอซะสิ -- กลับไปคุยกันให้รู้เรื่อง อย่ามาเดือดร้อนชาวบ้านเค้าแบบนี้ " โซลต่อว่าเพลงพิณในคืนวันหนึ่ง หลังจากที่เขากับมิถุนาพยายามทำให้เพลงพิณเข้าใจสามีของเธอ มือข้างหนึ่งของโซลจับมิถุนาไว้ 

" ไม่! ฉันจะไม่คุยกับอีตาบ้านั่นอีกแล้ว " เพลงพิณแหวใส่พลางดึงมิถุนากลับมาทางเธอ " ให้คุณมินนอนเป็นเพื่อนฉันเลยนะ โซล "  

" ไม่ได้! " โซลคำราม " ไปนอนกอดหมอนข้างนั่นไป๊! " 

" ไม่เอา! "  

" เพลง! "  

" โซล! " 

" พอทีทั้งสองคน! " มิถุนาสั่ง เธอดึงแขนออกจากคนทั้งสองที่พยายามดึงแขนเธอไปมา เธอหันไปจ้องตาเขียวใส่ทั้งโซลและเพลงพิณยืนนิ่งไม่กล้าพูดอะไร 

" โอเคค่ะ คุณเพลง " มิถุนาถอนหายใจ " มินไปนอนกับคุณเพลงก็ได้ค่ะ -- โซล " เธอหันไปพูดกับโซลที่กำลังจะโวยวาย " ฉันอยากให้นายเข้าใจนะ " มิถุนามองตาโซล อีกฝ่ายไม่อยากจะยอมรับเลย 

" รีบคืนดีกับพี่วี แล้วรีบกลับไปซะที! " โซลคำรามใส่ หน้าตาถมึงทึง  

" ที่รีบไล่เพราะกลัวคุณมินจะเข้าใจผิด หรือว่ากลัวจะซ้ำรอยตอนที่เธอเข้าห้องฉันเมื่อตอนอยู่ไฮสคูลล่ะ " เพลงพิณยืนนิ่งรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเอง โซลถลึงตาใส่เขารีบหันไปมองมิถุนา 

" เออ คุณมิน -- เพลง " สีหน้าของเพลงพิณรู้สึกผิด " คือเพลงไม่ได้จะหมายความว่า -- " 

" ไม่เป็นไรค่ะ คุณเพลง " มิถุนายิ้มกลับ " มินเข้าใจดีค่ะว่าคุณเพลงกับโซลสนิทกันมาก เพราะอย่างนั้นก็เลยมีเรื่องราวร่วมกัน อีกอย่างเรื่องพวกนั้นก็เป็นเรื่องตั้งแต่โซลอยู่ไฮสคูล มินไม่คิดมากหรอกค่ะ " มิถุนาพูด " ถ้าอย่างนั้นมินไปหยิบหมอนกับผ้าห่มของตัวเองก่อนนะคะ แล้วเดี๋ยวตามคุณเพลงไปที่ห้องนอน " พูดจบมิถุนาก็เดินกลับไปที่ห้องนอนของโซล 

" ไม่ไปนอนที่ห้องนั้นไม่ได้เหรอ " โซลเดินตามเข้ามาถาม มิถุนายิ้มกับสีหน้าของโซล ตอนนี้น่ะเขาเหมือนเด็กที่หวงของเลย 

" แค่ชั่วคราวเอง เดี๋ยวก็กลับ " มิถุนาว่า 

" แบบนี้ฉันจะนอนกอดใครล่ะ " โซลเดินมากอดมิถุนาที่ด้านหลัง มิถุนาหันไปพูดกับคนงอแง 

" กอดหมอนข้างไง " เธอแกล้งแซวแล้วหัวเราะออกมาเบาๆกับสีหน้าถมึงทึงของโซล มิถุนาหมุนตัวกลับมาเธอเอาแขนเกี่ยวคอโซลไว้ ขณะที่เขากอดเอวเธอไว้ 

" เรื่องที่เพลงพูดเมื่อกี้น่ะ " 

" นี่ ไม่ต้องอธิบายแล้ว " มิถุนาแย้งระบายยิ้มอ่อนโยน " โซลเคยบอกให้ฉันเชื่อใจ ฉันก็จะเชื่อใจโซลนะ " มิถุนาเขย่งเท้าขึ้นหอมแก้มของโซล " ฝันดีนะ โซล -- แล้วคืนนี้ก็อย่าเข้าห้องผิดล่ะ " ประโยคสุดท้ายมิถุนาแกล้งเน้นเสียงพร้อมส่งสายดุดัน โซลยิ้มกว้าง 

" ถ้าจะผิด ฉันก็คงเข้าไปปล้ำเธอนี่แหละ มิน " 

" โซล! " มิถุนาร้องแก้มแดง ให้ตายเถอะ ตาบ้านี่จะยอมให้เธอแกล้งบ้างไม่ได้หรือไงนะ มิถุนาเดินไปที่ห้องนอนแขกที่ตอนนี้กลายเป็นห้องนอนของเพลงพิณไปแล้ว 

" ต้องรบกวนคุณมินมานอนเป็นเพื่อน เพลงขอโทษคุณมินจริงๆนะคะ " เพลงพิณพูด 

" ไม่เป็นไรค่ะ คุณเพลงไม่ต้องเกรงใจมินเลยค่ะ " มิถุนาจัดแจงวางหมอนของตัวเองกับผ้าห่มลงบนเตียงอีกด้าน  

" ขอบคุณนะคะ ปกติเพลงจะนอนกอดวีน่ะค่ะ " เพลงพิณยิ้มเศร้าๆ มิถุนาขึ้นไปนั่งบนเตียง 

" แล้วถ้าคุณวีไม่อยู่ คุณเพลงทำยังไงเหรอคะ " มิถุนาถาม " ขอโทษนะคะ โซลเล่าให้ฟังว่างานของคุณวีมีบ้างที่ต้องไปทำงานต่างจังหวัด "  

" อืม เพลงก็วิดีโอคอลกับวีค่ะ คุยกันจนกว่าเพลงจะหลับ วีถึงจะวางสาย " เพลงพิณตอบยิ้มๆ แก้มเธอแดงระเรื่อ มิถุนาอดยิ้มตามไม่ได้ 

" คุณวีท่าทางจะเป็นคนที่อ่อนโยนมากเลยนะคะ " มิถุนาชวนคุย เพลงพิณพยักหน้า 

" ใช่ค่ะ วีเป็นผู้ชายที่น่ารัก อ่อนโยนและก็ใจดีมากด้วยค่ะ " เพลงพิณเล่า " เพลงเจอวีตอนเรียนมอปลายน่ะค่ะตอนรู้จักกันใหม่ๆวีเป็นผู้ชายขี้อายที่สุดเท่าที่เพลงรู้จักเลยค่ะ แต่ว่านั่นน่ะมันเป็นเสน่ห์ที่ทำให้เพลงรักวีเค้าน่ะค่ะ " มิถุนาร้องฮืออกมากับเรื่องที่เพลงพิณเล่า  

" แล้วยังไงต่อคะ " 

" เราก็คบกันจนเรียนจบค่ะ วีจะไปเรียนต่อที่อเมริกาเลยชวนเพลงไปด้วย ตอนแรกเพลงตั้งใจไปฝรั่งเศสเพราะอยากเรียนการทำอาหาร แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจตามวีไปเมกาแล้วเพลงก็ใช้เวลาหลังเลิกเรียนไปทำงานที่ร้านอาหารไทยแทน โชคดีที่เจอเจ้าของร้านเป็นคนเหนือเลยได้วิชาการทำอาหารเหนือมา ความฝันของเพลงก็คือจะเปิดร้านอาหารที่เป็นอาหารเหนือแท้ๆให้ทุกคนได้กินน่ะค่ะ "  

มิถุนาพยักหน้ารับ " ถามได้มั้ยคะ คุณเพลง "  

" ได้เลยค่ะ "  

" คุณเพลงกับคุณวีแต่งงานกันนานหรือยังคะ "  

" สี่ปีแล้วค่ะ " เพลงพิณตอบ " หลังจากเรียนจบวีก็ได้งานทำที่สิงคโปร์ ทำงานได้สักระยะเราถึงแต่งงานกัน จากนั้นวีก็ย้ายที่ทำงานไปทำที่อังกฤษต่อแล้วพึ่งกลับมาประจำที่กรุงเทพเมื่อปีที่แล้วค่ะ "  

" โห คุณเพลงนี่สุดยอดมากเลยนะคะ อยู่เคียงข้างคุณวีมาตลอดเลย " มิถุนาร้องน้ำเสียงตื่นเต้น " คุณวีเป็นผู้ชายที่โชคดีมากเลยนะคะ ที่มีคุณเพลงเป็นคู่ชีวิต " มิถุนายิ้มกว้างให้เพลงพิณที่มีสีหน้าเศร้าลง เธอส่ายหน้า 

" ตอนนี้คงไม่ใช่แบบนั้นแล้วล่ะค่ะ "  

มิถุนาจับสัญญาณอันตรายที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ เธอจึงรีบพูด " คุณวีเคยทำให้คุณเพลงเสียใจบ้างหรือเปล่าคะ " เพลงพิณนั่งนิ่งก่อนจะส่ายหัว 

" เราสองคนทะเลาะกันบ้าง แต่ก็ไม่เคยโกรธกันข้ามคืน วีไม่เคยทำให้เพลงเสียใจเลยสักครั้ง แต่ว่า -- ครั้งนี้น่ะ -- "  

" คุณเพลงไม่อยากลองเชื่อใจคุณวีดูบ้างเหรอคะ "  

เพลงพิณเงยหน้าขึ้นมองมิถุนาด้วยดวงตาแดงก่ำ มิถุนาพูดต่อ " มินรู้นะคะว่าเรื่องนี้มันค่อนข้างจะทำใจให้เชื่อยาก แต่ว่าคุณวีเป็นผู้ชายแบบไหนคุณเพลงน่าจะรู้ดีที่สุดไม่ใช่เหรอคะ ตอนนี้คุณเพลงเสียใจเพราะคิดว่าคุณวีนอกใจมินก็คิดว่าคุณวีตอนนี้ก็กำลังเสียใจอยู่ที่คุณเพลงไม่เชื่อใจเขานะคะ "  

" คุณมิน "  

" คุณเพลงจะไม่เสียใจเหรอคะ ถ้าการหย่าเกิดขึ้นจริงๆ แล้วลูกในท้องล่ะคะ " คำพูดของมิถุนาทำเอาเพลงพิณร้องไห้โฮออกมาเข้าไปกอดมิถุนา  

" เพลงไม่อยากหย่ากับวีค่ะ คุณมิน -- เพลงอยากให้ลูกมีพ่อ "  

" ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรีบคุยกัน ปรับความเข้าใจกันนะคะ คุณเพลง " มิถุนาปลอบ เพลงพิณพยักหน้าใช้เวลาสักพักกว่าที่เพลงพิณจะสงบ  

" คุณมินนี่ใจดีจริงๆนะคะ " เพลงพิณพูดขึ้นระหว่างที่พวกเธอล้มตัวลงนอนแล้ว " เป็นผู้หญิงที่ทั้งน่ารัก ใจดี และก็อ่อนโยนแบบนี้นี่เองโซลถึงได้หลงคุณมินขนาดนี้ "  

มิถุนารู้สึกเขินที่จู่ๆก็ถูกชมต่อหน้า " ไม่หรอกค่ะ โซลเขาไม่ได้หลงอะไรมินขนาดนั้น มีผู้หญิงตั้งเยอะที่โซลเขาชอบมากกว่า " เพลงพิณคิ้วขมวดเธอพยุงตัวยันขึ้นนอนเท้าแขน 

" อย่าบอกนะคะว่าคุณมินกำลังหึงเพลงกับโซลน่ะ "  

มิถุนาไม่ตอบ เพลงพิณอุทานร้องเสียงหลง " คุณมิน! ตายจริง เพลงขอโทษนะคะถ้าเผลอทำอะไรให้คุณมินคิดไปทางนั้น " เพลงพิณว่า มิถุนารีบส่ายหัว 

" ไม่ใช่ความผิดของคุณเพลงหรอกค่ะ มินแค่ -- " 

" คุณมินรักโซลมากเลยใช่มั้ยคะ " เพลงพิณถามยิ้มๆ มิถุนาพยักหน้ารับ 

" รักโซลที่ตรงไหนเหรอคะ " 

" ต้องตอบด้วยเหรอคะ คุณเพลง " มิถุนาถามกลับเสียงอุบอิบ 

" ต้องค่ะ "  

มิถุนาถอนหายใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ " ตอนแรกมินไม่ชอบขี้หน้าโซลด้วยซ้ำ ผู้ชายอะไรเอาแต่ใจ มั่นใจตัวเองสุดๆ ขี้แกล้ง แถมยังเจ้าชู้ด้วย เป็นผู้ชายที่ควรหนีไปให้ไกลเลย " เพลงพิณหัวเราะออกมาอย่างเห็นด้วย " แต่ว่าพอถึงเวลาที่มินเดือดร้อนกลายเป็นว่าโซลจะคอยยื่นมือมาช่วยมินเสมอ เวลาที่อยู่ด้วยกันตาบ้านั่นชอบแกล้งมิน แต่ว่ามันก็ทำให้มินมีความสุขที่ได้อยู่กับโซล " 

" คุณมินทำไมคุณมินน่ารักแบบนี้ " เพลงพิณขยับเข้าไปกอดมิถุนาที่อายุน้อยกว่าเธอด้วยความเอ็นดู " เพลงรักโซลเหมือนน้องชายคนนึงเท่านั้นนะคะ ไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านี้เลย "  

" แต่โซลเคยบอกมินว่าเขาแอบชอบคุณเพลงตอนอยู่ไฮสคูล "  

" เรื่องนั้นก็ใช่ค่ะ "  

คำตอบของอีกฝ่ายทำเอามิถุนาขมวดคิ้ว " เพลงรู้ค่ะว่าโซลแอบชอบเพลงแต่ว่านะมันเป็น ความรักแบบเด็กๆที่ไม่สามารถพัฒนาต่อไปได้ โซลเองก็รู้ว่าที่จริงแล้วที่เขาชอบเพลงก็เพราะเขาเห็นเพลงเป็นตัวแทนของแม่ที่เสียไปเท่านั้นเอง " เพลงพิณยิ้มอ่อนโยน " เพลงว่าตอนนี้โซลเขาเจอคนที่เขาหลงรักจริงๆแล้วนะคะ " สายตาของเพลงพิณมองมิถุนาเหมือนเธอเป็นน้องสาว มิถุนาสวมกอดเพลงพิณกลับ 

" ขอบคุณค่ะ คุณเพลง "  

 

 

 

****************** 

 

 

 

" หมายความว่าไง จะไม่กลับ " โซลถามเสียงเข้ม หลังรู้ว่าเพลงพิณกับวีคืนดีกันแล้วแต่เพลงพิณจะยังไม่กลับเชียงใหม่จนกว่าวีจะขึ้นมารับที่กรุงเทพแล้วกลับพร้อมกัน  

" ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ " เพลงพิณพูดยิ้มๆเธอเอามือลูบที่ท้องตัวเอง " วีไม่อยากให้ฉันเดินทางคนเดียวตอนที่กำลังท้องกำลังไส้อยู่นี่ "  

โซลพยายามสะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ระเบิดใส่ญาติฝ่ายแม่ นี่น่ะมันเรื่องตลกร้ายชัดๆ สองสามวันก่อนมิถุนาพึ่งทำให้เพลงพิณยอมคุยปรับความเข้าใจกับวีไปได้เอง เขานึกว่าเพลงพิณจะยอมกลับเชียงใหม่ไป แต่พอมาเช้านี้เธอกลับมาพูดว่าจะขออยู่ที่นี่ต่ออีกสักพักเพราะต้องรอสามีที่กำลังจะขึ้นมาจากภูเก็ตวันเสาร์นี้ แล้วนี่มันพึ่งจะวันอังคารเองนั่นหมายความว่ามิถุนาจะต้องนอนแยกห้องกับเขาไปอีกสี่คืน เขาทนไม่ได้หรอกนะ นี่มันอาทิตย์กว่าแล้วที่เขาไม่ได้อยู่ใกล้มิถุนาเลย ลำพังจะจู๋จี๋กับมิถุนาก็ต้องทำลับๆล่อๆ และมิถุนาก็ไม่ยอมให้เขาทำต่อหน้าเพลงพิณด้วยเพราะเจ้าตัวเขิน 

" อีกตั้งสี่วัน! " โซลร้องอย่างขุ่นเคือง " ไม่รู้แหละ ยังไงเธอก็ต้องกลับ จะให้สามีเธอมารับวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่วันเสาร์นี้ "  

" ฉันไม่กลับ " เพลงพิณว่าเชิดหน้าใส่โซล 

" เพลงพิณ!! "  

" โซล พอแล้ว " มิถุนาร้องห้าม " ให้คุณเพลงเขาอยู่ที่นี่จนกว่าคุณวีจะมารับก็ได้ ไม่เห็นต้องโมโหขนาดนั้นเลยนิหน่า " โซลหันมาจ้องตาเขียวใส่คนไม่รู้เรื่องว่าเขาต้องการอะไร 

" เธอนี่ไม่รู้เรื่องอะไรเลย มิถุนา " โซลว่าออกอาการฉุนเฉียวใส่เธอ จากนั้นเขาก็เดินไปหยิบมือถือกับเสื้อสูทของตัวเองมาแล้วออกจากห้องไปโดยไม่รอมิถุนา คนถูกทิ้งไว้ข้างหลังได้แต่ยืนงงหันมามองเพลงพิณที่กำลังยิ้มกริ่ม 

" โซลกำลังหงุดหงิดที่ของรักถูกแย่งน่ะค่ะ " เพลงพิณพูดกับมิถุนา มิถุนายังไม่ทันได้ถามว่าเพลงพิณหมายถึงอะไร โซลก็เดินกลับมาทำหน้ายักษ์ใส่ 

" จะไปหรือยัง เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก "  

มิถุนาเลิกคิ้วสูงใส่ ก่อนจะเดินตามโซลออกจากห้องไป 

" นี่โซล เป็นอะไรน่ะ " มิถุนาถามระหว่างที่พวกเขาเดินไปขึ้นรถ เธอดึงแขนเสื้อของโซลไว้แล้วเดินไปดักหน้า มองคนทำหน้าขึงขังใส่เธอ " โกรธฉันเหรอ " มิถุนาถามเสียงเล็กเสียงน้อยแถมยังทำหน้าอ้อนใส่อีก ทำเอาโซลเบือนหน้าหนีกลัวใจอ่อนกับมิถุนา เขายังอยากแกล้งเธอให้เธอร้อนใจแบบเขาบ้าง 

" พูดอะไรหน่อยสิ โซล " แต่เปล่าเลยแทนที่มิถุนาจะร้อนใจ เธอกลับพูดและส่งสายตาหวานให้อีกฝ่าย " โกรธฉันใช่มั้ย " มิถุนาเดินเข้าไปใกล้พยายามทำให้อีกฝ่ายมองหน้าเธอ มิถุนาอมยิ้มกับอาการงอนเธอของโซล เธอเขย่งเท้าขึ้นแกล้งจ้องหน้าโซล 

" เอ๋ ไม่ยอมพูดเป็นหุ่นหรือเปล่าน้า " มิถุนาว่าพลางใช้นิ้วจิ้มไปที่แก้มของโซลเบาๆ " ไม่ตอบสนองแสดงว่าหุ่น " โซลมองมิถุนาที่กำลังแหย่เขาอยู่ เขายิ้มฮึในใจ เดี๋ยวก่อนเถอะ ยัยบ๊องส์ จะเอาคืนให้เข็ดเลย คนแกล้งยังไม่รู้ตัวว่าจะโดนแกล้งคืน มิถุนาดึงแก้มทั้งสองข้างของโซลพร้อมกันจนปากของเขายกขึ้น " ไหนดูซิว่ายิ้มได้หรือเปล่า -- ว้าย " มิถุนาร้องกรี๊ดเบาๆอย่างตกใจเมื่อจู่ๆโซลก็กดจูบเธอ 

" โซล! " มิถุนาถอยออกทันทีที่เขาปล่อยเธอ รีบหันรีหันขวางมองไปรอบๆลานจอดรถของคอนโด โชคดีที่ไม่มีใคร " เอาอีกแล้วนะ ชอบฉวยโอกาสกับฉันเรื่อยเลย " มิถุนาร้องเสียงขุ่นเคือง ตีไปที่อกของโซล  

" ก็ใครให้เธอเออออกับญาติฉันล่ะ " โซลยืนเอามือล้วงกระเป๋าจ้องหน้ามิถุนาแยกเขี้ยวใส่เธอ " ปล่อยให้อยู่ต่ออีกสี่วัน เธอไม่เหงาหรือไง " 

" เออ-- " มิถุนาทำเป็นคิด โซลทำเสียงฮึดฮัดใส่ " ไม่อยากพูดกับเธอแล้ว " เขาเดินหนีเธอไป มิถุนาอมยิ้มวิ่งตามไปจับมือของโซล 

" เหงาสิ " มิถุนาพูดพลางยิ้มให้เขา " แต่ว่าอดทนหน่อยนะ โซล แค่แป๊บเดียวเอง " มิถุนายกนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ขึ้นมา โซลมองรอยยิ้มของคนข้างๆแล้วก็เริ่มใจอ่อน เขาเอาหน้าผากแตะกับหน้าผากของเธอ 

" ถึงเวลานั้นฉันจัดหนักเธอแน่ มิน " โซลกดปลายจมูกลงที่แก้มสูดดมความหอมของกลิ่นกายเธอ  

" พอแล้ว โซล " มิถุนาร้องบอก มือยันอกของเขาไม่ให้เขารุกเธอไปมากกว่านี้ ตอนนั้นเองที่เสียงมือถือของโซลดังขึ้นเป็นระฆังช่วยมิถุนาไว้ โซลหัวเราะฮึใส่สีหน้าโล่งอกของอีกฝ่าย 

" ครับ คุณอัญ " โซลพูดกรอกลงไป เขากับมอถุนาขึ้นนั่งบนรถ  

" ใช่ ผมกำลังจะออกจากคอนโดไปส่งมิถุนา แล้วก็จะเข้าไปที่โรงแรม มีอะไรหรือเปล่าครับ " 

มิถุนามองหน้าโซลที่คิ้วเริ่มขมวดกัน น้ำเสียงเริ่มนิ่งขึง " แน่ใจแล้วเหรอครับ " มิถุนาไม่ได้ยินอีกฝ่ายตอบว่าอะไรแต่ที่แน่ๆคงเป็นคำตอบที่โซลไม่ต้องการเพราะเขาตอบอีกฝ่ายไปให้เรียกประชุมผู้ถือหุ้นทันที จากนั้นเขาก็ขับรถออกจากคอนโด 

" เกิดอะไรขึ้น โซล " 

" เกรย์ซื้อหุ้นโรงแรมฉันและตอนนี้มันก็มาเป็นหนึ่งในนั้นผู้ถือหุ้นโรงแรมฉันไปแล้ว "  

โซลตอบแค่นั้นแล้วก็ไม่ยอมพูดอะไรกับมิถุนาอีก จนกระทั่งพวกเขามาถึงที่ทำงานของมิถุนา โซลลงจากรถมาส่งมิถุนาเป็นความสม่ำเสมอที่โซลทำให้เธอ 

" นายกำลังคิดอะไรอยู่ " มิถุนาถามสีหน้าเรียบเฉยของโซล 

" กำลังคิดว่าฉันจะทำยังไงกับคนที่ขายหุ้นให้ไอ้เกรย์ " โซลตอบพลางถอนหายใจบางๆ มองสายตามิถุนา เขายืนมือไปแตะที่หัวเธอแล้วยิ้มให้ " ไม่เป็นไรหรอก หุ้นที่ถูกมันซื้อไปจำนวนไม่ได้มากยังไงมันก็ทำอะไรไม่ได้หรอกนะ "  

" ใจเย็นๆไว้นะ โซล " มิถุนาจับมือเขาแล้วบีบเบาๆ ความห่วงใยถูกส่งผ่านออกมาทางสายตา โซลยิ้มรับแล้วจูบที่แก้มเธออย่างแผ่วเบา 

" ครับ -- ไปทำงานเถอะ "  

มิถุนาพยักหน้าโซลเดินกลับขึ้นรถ มิถุนายืนคอยจนกระทั่งรถของโซลออกจากลานจอดรถของตึกทำงานไป 

" มินกลับไปคบกับคุณอชิระอีกแล้วเหรอ " มิถุนาหันกลับไปมองต้นเสียง ปฐพียืนอยู่ด้านหลังเธอท่าทางของเขาดูแปลกไปจากที่เธอเห็นทุกวัน ใบหน้าของเขาซีดเซียวและหมองเศร้า แทบเนื้อตัวก็มอมแมม  

" พี่ปั้นทำไมสภาพเป็นแบบนี้ละคะ " มิถุนาชะงักถอยหลังเมื่อปฐพีเดินเข้ามาใกล้พร้อมกลิ่นเหล้าคละคลุ้ง " หืม พี่ปั้น กลิ่นเหล้าหึ่งเลยค่ะ "  

" มิน ทำไมกลับไปคบหมอนั่นล่ะ " ปฐพีก้าวเข้ามาหาเธอ มิถุนาขยับถอยหลังมองเขาอย่างไม่ไว้ใจพลางมองไปรอบๆที่ไม่มีใครอยู่เลย " หมอนั่นมันเป็นคนไม่ดีนะ มิน "  

" พี่ปั้นกำลังพูดถึงเรื่องอะไรคะ "  

" อย่ามาทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย มิน " ปฐพีสืบเท้าเข้ามาถึงตัวมิถุนาคว้าแขนของเธอได้ทันก่อนที่มิถุนาจะหนี " มินกลับไปคบกับคนเลวแล้วใช่มั้ย! "  

" โอ๊ย! พี่ปั้น มินเจ็บนะ " มิถุนาร้องเธอพยายาสะบัดแขนออก แต่ปฐพีกลับบีบที่แขนเธอแรงขึ้น " พี่ปั้น! ปล่อยมินนะ! " เธอสั่งเสียงเขียวพลางยื้อยุด 

" ทำไมอ่ะ มิน ทำไมมินกลับไปคบคนเลวๆอย่างมันอีก " ปฐพีตะคอกใส่ " เธอลืมไปแล้วหรือไงว่ามันว่าอะไรเธอ! " มิถุนาสะดุ้งกับท่าทีของปฐพีที่เปลี่ยนไป 

" มันว่าเธอว่าเธอเป็นผู้หญิงใจง่าย! ที่ยอมขึ้นเตียงกับมัน เธอไม่รู้สึกอะไรบ้างเลยหรือไง!! " มิถุนากัดปากแน่นจ้องเขม็งใส่อีกฝ่ายที่ไม่เหลือความเป็นปฐพีรุ่นพี่ที่อ่อนโยนของเธอ 

" ใช่ค่ะ!! มินเป็นผู้หญิงใจง่ายที่ยอมขึ้นเตียงกับผู้ชายคนนั้นเพราะมินรักโซล! มินกลับไปคบกับเขาแล้วและเขาก็ไม่ใช่คนเลวอย่างที่พี่ปั้นว่า " มิถุนาพูดเสียงเย็นใส่หน้าปฐพี แล้วอาศัยจังหวะที่เขามัวแต่ยืนอึ้ง เธอออกแรงผลักปฐพีก่อนจะเตะเข้าไปที่หน้าแข้งของปฐพีเต็มแรงจนเขาร้องลั่น  

" คุณครับ เกิดอะไรขึ้นครับ "  

ทั้งมิถุนาและปฐพีหันไปมองคุณลุงเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่กำลังเดินมา ปฐพีรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งหนีไปอีกทาง ทิ้งให้มิถุนายืนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น 

" ว่ายังไงนะ เอ็มมี่ " มิถุนาถามทวนอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เพื่อนสนิทพึ่งเล่าให้เธอฟัง " อำกันเล่นใช่มั้ย -- พี่ปั้นน่ะเหรอที่เออ -- " มิถุนาพูดไม่ออกหลังจากที่เธอเข้ามาในออฟฟิส คนในออฟฟิสต่างพากันจับกลุ่มพูดคุยกันด้วยสีหน้าตื่นตกใจและอยากรู้ ตอนแรกมิถุนาคิดว่าคงเป็นเรื่องที่เธอกับปฐพีที่ลานจอดรถซะอีก 

" ใช่จ้ะ น้องมิน " หยกผู้ช่วยกิติกรณ์ย้ำคำตอบเดิม " เหตุเกิดเมื่อคืนนี้เอง เห็นเค้าพูดกันว่าข้างห้องได้ยินเสียงทะเลาะกันแล้วสักพักก็ได้ยินเสียงฝ่ายหญิงร้องกรี๊ดก่อนจะเงียบไป ทางนั้นกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีเลยแจ้งนิติให้มาดูปรากฏว่าเจอผู้หญิงถูกแทงนอนจมกองเลือดอยู่ " หยกลูบแขนตัวเองไปมา " เล่าแล้วก็ขนลุกเลย " 

" ส่วนพี่ปั้นน่ะ หนีไปทางบันไดหนีไฟก่อนที่นิติจะขึ้นมา " เอ็มมี่ว่า " แล้วนี่ก็คือสาเหตุที่มีตำรวจมาที่ออฟฟิสเราเช้านี้ -- ไม่น่าเชื่อเลยนะ ว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น แล้วเป็นพี่ปั้นด้วยอะ "  

มิถุนาไม่ได้ตอบรับอะไร เธอเข้าใจแล้วว่าทำไมปฐพีถึงมีสภาพแบบนั้น ตอนนี้เธอเองก็ยังไม่ได้เล่าให้ใครฟังว่าเธอเจอปฐพีเมื่อเช้าก่อนเวลางาน 

" แล้วผู้หญิงล่ะเป็นยังไงบ้าง " มิถุนาถามสีหน้าเป็นกังวล 

" ตอนนี้ก็ยังอยู่ในห้องไอซียู อาการหนักอยู่ เป็นตายเท่ากัน " เอ็มมี่ตอบพลางถอนหายใจ ก่อนยกมือขึ้นไหวท่วมหัว " ขอให้รอดทีเถอะ ถึงฉันจะไม่ชอบที่ยัยนั่นมาวี้ดๆใส่แต่ก็ไม่มีใครสมควรเป็นอะไรเพราะเรื่องนี้เลย " ทั้งมิถุนาและหยกพยักหน้าพร้อมกัน  

" มิน มานี่หน่อย " กิติกรณ์เดินมาเรียกสีหน้าเคร่งเครียด มีตำรวจสองคนยืนอยู่ข้างหลัง มิถุนามองหน้าหยกกับเอ็มมี่เป็นเชิงก่อนจะลุกขึ้นตามกิติกรณ์ไป 

" มิน คุณตำรวจเขาอยากคุยด้วยน่ะ "  

" คุณมิถุนาใช่มั้ยครับ "  

" ค่ะ คุณตำรวจมีอะไรจะถามเหรอคะ "  

" คุณกับคุณปฐพีสนิทกันมากหรือเปล่าครับ "  

" เราเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องกันที่มหาลัยค่ะ จากนั้นเราก็แยกย้าย ฉันเองก็พึ่งรู้ว่าเขาก็ทำงานที่นี่เหมือนกัน ความสัมพันธ์ก็เป็นแค่เพื่อนในที่ทำงานเท่านั้นค่ะ " มิถุนาตอบ " อันที่จริงไม่ได้มีแค่ฉันที่มาจากมหาลัยเดียวกับคุณปฐพียังมีเพื่อนฉันอีกคนนึงด้วย คุณตำรวจสงสัยอะไรเหรอคะ "  

คุณตำรวจที่ถามมิถุนาส่ายหน้า " ไม่ได้สงสัยครับ แค่ถามเรื่องทั่วไป คุณคงจะทราบเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วตอนนี้พวกเรากำลังตามหาตัวคุณปฐพีอยู่ คุณพอจะทราบมั้ยครับว่าเขามีญาติหรือเพื่อนสนิทที่ไหนอีก "  

มิถุนานิ่งคิดก่อนจะส่ายหน้า " ไม่ทราบเลยจริงๆค่ะ ถึงจะพูดว่าเรียนมหาลัยเดียวกัน ทำงานที่เดียวกัน ฉันก็ไม่รู้เรื่องอะไรของเขาเลย ขอโทษด้วยนะคะ คุณตำรวจ  "  

" ไม่เป็นไรครับ "  

" แล้วคุณตำรวจจะทำยังไงต่อคะ " กิติกรณ์ถาม 

" เราจะออกหมายเรียกครับ ถ้ายังไม่มาเราจะออกหมายจับ " 

" คุณพระ!! " กิติกรณ์อุทานยกมือปิดปาก " นี่ฉันยังไม่อยากเชื่อเลยนะว่าปั้นจะทำเรื่องแบบนี้ได้ "  

" หลักฐานในที่เกิดเหตุ พยานแวดล้อม กล้องวงจรปิดมันค่อนข้างแน่ชัดครับ " คุณตำรวจว่า กิติกรณ์มองหน้ามิถุนา " ถ้าเกิดมีอะไรเพิ่มเติมผมคงต้องมารบกวนอีก และถ้าใครเห็นคุณปฐพีรบกวนแจ้งให้เขาเข้ามาพบตำรวจด้วยนะครับ "  

ทั้งสองคนพยักหน้ารับ  

 

******************* 

สวัสดีค่ะ รี้ดที่น่ารัก 

ไรท์กลับมาอัพพี่โซลกับน้องมินให้แล้วนะคะ สารภาพจากใจจริงเลยค่ะว่าเรื่องนี้เขียนออกมาได้ยากจริงๆ เพราะด้วยคาแรคเตอร์ของพี่โซลที่ค่อนข้างจะเจ้าชู้ แต่พอมาเจอน้องมินเลยออกอาการถูกใจและตามตื้อออดอ้อนจนน้องมินยอมเป็นแฟนด้วย ขณะเดียวกันน้องมินเองก็เป็นผู้หญิงที่พยายามหนีห่างจากผู้ชายร้ายกาจอย่างโซลแต่สุดท้ายก็แพ้ใจเลยอาจมีบางช่วงที่อาจทำให้รู้สึกหนักไปบ้าง ไรท์ขอโทษด้วยนะค่า T_______T  

แต่ว่าจากนี้ก็ยังคงความหนักต่อไป อิอิ ฝากเป็นกำลังใจให้ทั้งคู่ให้สามารถยืนเคียงข้างกันและกันด้วยนะคะ ^^ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ ทุกข้อความ และทุกการติดตามมากเลยค่ะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว