ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 10 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 10 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 29

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2559 10:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 10 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

 

#

 

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 10

 

 

Part น้ำ

 

            “น้าน้ามมม”เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยเรียกผมมาแต่ไกลพร้อมแรงกระแทกที่ไม่แรงมานักแต่ก็ทำให้ผมเซเลยทีเดียว

 

      “ข้าวปั้น น้าคิดถึงจังมาขอน้าหอมหน่อยนะครับ ฟอด ฟอด ฟอด ฟอด”

 

            “คิก คิก น้าน้ำค้าบบ แก้มปั้นช้ำหมดแย้ววว”เด็กน้อยพูดขึ้นอย่างน่ารัก

 

            “น้ำพี่ฝากด้วยนะ เดี๋ยวพี่จะรีบกลับมารับทันทีหลังจากกลับมาเลย”พี่บาสซึ่งเดินตามหลังข้าวปั้นพูดบอกผม

 

            หลังจากที่ผมวางสายจากพี่วายุผมก็โทรบอกพี่บาสทันที ซึ่งพี่บาสก็ดูโล่งมากที่ผมว่างและบอกว่าจะพามาส่งถึงที่เลย ดูท่าทางคงจะรีบจริงๆแหละครับเพราะตอนนี้พี่บาสมาพร้อมกับกระเป๋าเสื้อผ้า คิดว่าพอส่งข้าวปั้นเสร็จคงจะเดินทางไปทำงานเลย

 

            “ไม่เป็นไรครับพี่บาสดีซะอีก น้ำจะได้ไม่เหงา”พูดลากันพอเป็นพิธีพี่บาสก็ซิ่งรถออกไปเด็กน้อยที่ดูจะตื่นเต้มมากๆที่จะได้มาอยู่กับผมให้กระโดดโลดเต้นใหญ่เลย

 

            “เย้ เย้ ปั้นจะได้ยุกับน้าน้ามม”

 

            “ครับๆ เราขึ้นห้องกันดีกว่านะ”

 

            ขึ้นมาถึงห้องเด็กน้อยก็เร่งให้ผมรีบเปิดประตู พอผมเปิดให้เสร็จเจ้าตัวเล็กก็วิ่งเข้าไปดูนู้นนี่ซะทั่วเลย อย่างกับว่าที่นี่คือบ้านตัวเองอย่างนั้น

 

            “น้าน้ามคร้าบบบ ด้านนอกมีฉะว่ายน้ามด้วย ปั้นอยากเล่นๆๆ”

 

            “ฮ่าๆ ใจเย็นๆครับเดี๋ยวเราค่อยเล่นกันเนอะ ตอนนี้เกือบเที่ยงแล้วแดดมันแรง รอให้แดดร่มกว่านี้ดีกว่า ปะน้าพาไปดูห้องนอน”ผมบอกเด็กน้อยที่ดูจะตื่นเต้นไปกับทุกอย่าง ข้าวปั้นก็วิ่งมาจับมือผมพาไปทันที

 

            ห้องนอนของข้าวปั้นผมคิดว่าจะให้หลานนอนกับผม เพราะห้องนอนก็มีแค่ 3 ห้องเท่านั้นไม่อยากรบกวนพี่ๆเท่าไหร่ พอเปิดประตูเข้ามาข้าวปั้นก็วิ่งขึ้นไปกระโดเด้งดึ๋งบนที่นอนทันที

 

            “ไหนครับข้าวปั้น น้าขอดูกระเป๋าหน่อยมาพาอะไรมาบ้างเอ๋ย”

 

            “นี่ฮะน้าน้าม”

 

            ข้าวปั้นส่งกระเป๋าให้ผมแล้วก็กลับไปกระโดดเล่นบนที่นอนเหมือนเดิม ผมเปิดกระเป๋าใบใหญ่ที่ตัวเล็กพามาเพื่อที่จะจัดเสื้อผ้าเข้าตู้ให้ แต่พอเปิดออกมาก็เจอกับหมีเน่าตัวน้อยที่ข้าวปั้นมักจะเอาไปด้วยทุกที่ และก็ขนมอีกมากมาย

 

            “โหหห นี่ซื้อขนมมาทำไมตั้งเยอะแยะครับ”

 

            “ปั้นให้คุณพ่อซื้อห้ายคดห่อมากินกะน้าน้ามฮะ”เด็กน้อยบอกด้วยท่าทางน่ารักทำให้ผมต้องอมยิ้ม

 

            “งั้นทั้งหมดนี่น้าน้ำก็กินได้ใช่ไหมครับ”

 

            “ช่ายฮะ แต่ว่าต้องแบ่งกันกินนะฮะ คุณพ่อบอกไว้”

           

            “ฮ่าๆครับ งั้นเราเอาไว้แบ่งกันกินนะ เดี๋ยวน้าเอาขนมไปไว้ในครัวให้”

 

            ผมบอกตัวเล็กแล้วก็เดินเอาขนมทั้งหมดในกระเป๋าไปเก็บไว้ในครัว และกลับมาจัดเสื้อผ้าให้ข้าวปั้น หันไปอีกทีเด็กน้อยที่เอาแต่กระโดดดึ๋งๆอยู่ก็หลับปุ๋ยซะแล้ว นี่ก็เที่ยงแล้วด้วยยังไม่ได้ทานอะไร ตื่นมาจะต้องบ่นหิวแน่นอนเลย

 

          ผมนอนลงข้างๆข้าวปั้นแล้วมองหน้าเด็กน้อยยามหลับอย่างเอ็นดู ผมเคยฝันไว้นะครับว่าอยากมามีครอบครัว มีภรรยาที่น่ารัก และลูกสักคน อยากเก็บเงินสร้างบ้านหลังเล็กๆไว้อยู่กับพวกเขา แต่ตอนนี้ผมคงทำไม่ได้แล้ว เพราะผมสัญญากับคุณแม่ว่าจะคอยดูแลพี่ๆทั้งสองให้ดีที่สุด ผมคงจะมีลูกไม่ได้แล้วจริงๆ

 

            นอนเล่นสักพักจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีก็ตอนรู้สึกถึงอะไรที่กำลังยุกยิกอยู่ที่หน้าท้องทำให้ต้องลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าเป็นเจ้าตัวเล็กที่กำลังเอาหมีเน่ามาคลานเล่นอยู่ตรงหน้าท้องของผม

 

            “ทำอะไรครับ ข้าวปั้น”

 

            “น้าน้าม ตื่นแย้ววปั้นรอตั้งนานฮะ”

 

            “รอน้าทำไมครับหืมม”ผมพูดแล้วดึงข้าวปั้นมาฟัดแก้มไปทีนึง มันอดไม่ได้จริงๆครับ

 

            “ปั้น หิ้ว หิวฮะ นี่รอน้าน้ามตื่นกินขนมหมดไปตั้งสองห่อแย้ว”ตัวเล็กพูดพลางชี้ไปที่ถุงขนมที่ตั้งอยู่บนพื้น

 

            “อ่าขอโทษทีครับนอนเพลินไปหน่อย มะเดี๋ยวน้าไปทำอะไรให้กิน”

 

            “กินเบคอนฮะ ปั้นหิวเบคอนที่สู้ดด”ผมหัวเราะนิดๆให้กับท่าทางเอามือลูบหน้าท้องของเจ้าตัวเล็ก ผมเดินเข้าไปในครัวดูวัตถุดิบว่าจะทำอะไรให้ตัวเล็กกินดี ใส่เบคอนเยอะๆ อืมมม งั้นทำข้าวผัดดีกว่าง่ายดี

 

            ผมหยิบของที่จะทำทั้งหมดออกมา ตัวเล็กดูจะตื่นเต้นที่เห็นผมทำอาหารบอกว่าจะช่วยท่าเดียวเลย ผมเลยให้เค้าเอาแครอทกับหอมใหญ่ไปล้าง ข้าวปั้นเป็นเด็กที่ไม่ชอบทานพวกผักสีเขียวสด ยกเว้นผักบุ้งครับ ผมเคยทำผัดคะน้าหมูกรอบให้ทาน เล่นฟาดหมูหมดเกลี้ยงเลย แล้วให้พี่บาสกินคะน้าเปล่าๆ

 

            ข้าวผัดเป็นอันเสร็จเรียบร้อยผมเอาใส่จานแล้วตั้งไว้บนโต๊ะอาหารแต่

 

            “ทำไมไม่ทานละครับ ไหนใครบ่นว่าหิวน๊า”

 

            “หิวที่สู้ดเลยฮะ เพราะฉะนั้นน้าน้ามจะต้องป้อนข้าวปั้นฮะ ข้าวปั้นหิวจนไม่มีแรงยกช้อนแย้ว”

 

            “อะมาอ้าปากครับ อ้ามมม”ผมก็เลยต้องป้อนตัวเล็กพร้อมกับตักกินเองบ้างในบางครั้ง

 

            “อ่า อย่อยจังเยย อิ่มมาด้วยฮะ” หลังจากที่ทานกันไปได้สักพัก เด็กน้อยก็เอามือลูบท้องที่ป่องออกมานิดหน่อยของตัวเองเป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าอิ่มแล้ว

 

            “โอเคครับ งั้นเดี๋ยวน้าไปล้างจานก่อนนะครับ อย่าซนนะ”ผมพูดบอก เด็กน้อยพยักหน้าหงึกๆผมเลยเดินเข้าครัวไปล้างจาน

 

 

 

 

 

Part ข้าวปั้น

 

 

            สวัสดีฮะป้าคนฉวยทั้งหลาย ผมชื่อข้าวปั้นสุดหล่อลูกของพ่อบาสฮะ แต่ตอนนี้พ่อบาสไม่อยู่ผมเลยได้มาอยู่กับน้าน้ามของป๋ม น้าน้ามเป็นคนที่ฉวยแล้วใจดีมากฮะ ปั้นยักน้าน้ามที่สุดในโลกเลย ยักมากกว่าพ่อบาสนิดนุงด้วย เพราะว่าน้าน้ามใจดี ชอบทำอาหารอย่อยๆให้ปั้นกิน ชอบเล่นกับปั้นด้วย

 

            Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr

 

            อ้ะเสียงเพลงนี่หน่า มันดังมาจากมือถือของน้าน้ามแสดงว่าต้องมีคนโทรมาแน่ๆเยย คุณพ่อบอกว่าถ้ามีคนโทรมาจะต้องกดตรงนี่(กดรับสาย)

 

            “ฮาโหลล น้านคายฮะ”

 

            นี่เธอเป็นใครมารับโทรศัพท์เมียของฉันได้ไง

 

            “คุณอย่ามามั่วนะ นี่มันมือถือน้าน้าม แล้วน้าน้ามก็เป็นของข้าวปั้นด้วย ไม่ใช่ของคุณ”คนคนนี้เป็นใครกันฮะ บังอาจมาบอกว่าน้าน้ามเป็นของเขา น้าน้ามเป็นของผมสิ

 

            น้ำเป็นของฉันต่างหากละ เธอนั้นแหละเป็นใคร

 

            “ไม่ใช่นะ น้าน้าม เป็นน้าน้ามของปั้นคนเดียว ฮืออออออ น้า ฮึก น้ามม”

 

Part น้ำ

 

            ผมเก็บจานและอุปกรณ์ทำครัวที่ใช้ไปก่อนหน้านี้มาล้างอยู่ แต่ขณะที่ผมกำลังล้างตะหลิวผมก็ได้ยินเสียง

           

            “ไม่ใช่นะ น้าน้าม เป็นน้าน้ามของปั้นคนเดียว ฮืออออออ น้า ฮึก น้ามม”เอ๊ะข้าวปั้นคุยกับใคร แล้วทำไมถึงได้ร้องไห้แบบนั้นละ

 

            “ข้าวปั้นเป็นอะไรครับ ร้องไห้ทำไม”ผมรีบล้างมือแล้วออกมาดูข้าวปั้น

 

            “ฮึกน้าน้าม เป็นของปั้น ฮืออออ”

 

            “โอ๋ครับๆ น้าน้ามเป็นของข้าวปั้นนะ”ผมกอดปลอบเด็กน้อยแล้วลูบหลังให้หยุดร้องไปด้วย แล้วผมก็หันไปเห็นโทรศัพท์ เอ๋ใครโทรมา

 

            “ฮัลโหลครับ น้ำพูดครับ”

 

            “น้ำเมื่อกี้ใครคุยโทรศัพท์”พี่สายฟ้านี่หว่า ทำไมตองทำเสียงดุขนาดนั้นด้วย

 

            “หลานน้ำเองครับพี่สายฟ้าพูดอะไรครับ ทำไมหลานผมถึงร้องไห้”ผมพูดกับคนในสายแต่ก็ยังกอดปลอบข้าวปั้นอยู่

 

            “ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ แค่บอกว่าน้ำเป็นเมียฉันเอง”อ๋อ เพราะงี้สินะ ตัวเล็กถึงได้ร้องไห้ขนาดนี้

 

            “งั้นกลับบ้านมาค่อยคุยกันนะครับ ผมขอปลอบหลานก่อน สวัสดีครับ”ผมวางสายแล้วหันมาลูบหลังปลอบข้าวปั้นที่ยังสะอื้นอยู่

 

            ข้าวปั้นแกไม่มีแม่ครับ ผมไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นพี่บาสไม่เคยเล่าให้ผมฟัง พอผมได้อยู่เล่นกันกับแกทุกวันแกเลยติดผม และหวงผมมาก กลัวว่าผมจะหนีหายไปเหมือนแม่เขาอีก ตอนนี้ผมชักจะไม่แน่ใจแล้วว่าผมคิดถูกหรือคิดผิดที่ให้ข้าวปั้นกับพี่ทั้งสองมาอยู่ด้วยกัน

 

 

             ลางสังหรณ์แปลกๆแล้วสิ

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

มาอัพแล้วนะคะ ตอนนี้ขอน้องปั้นเด่นหน่อย55555

มีรีดบอกว่าแพรอัพช้า แพรขอโทษคะ 

แพรบอกตรงๆเลยที่อัพช้าเพราะ น้อยใจคะ 

รู้สึกว่าคนอ่านนิยายเรื่องนี้ก็พอมีบ้างนะคะ แต่ทำไมไม่มีใครเม้นเลย

ความสุขในการแต่งนิยายของแพร คือการที่ได้เห็นรีดทั้งหลาย

ด่าว่าวิจารณ์ตัวละครคะ มันมีความสุขมากๆๆๆๆๆๆ

แต่ตอนที่แล้วนี่แทบจะไม่มีใครเม้นอะ เห็นแล้วมันจะร้อง เข้าใจอารมณ์แพรมั้ย 

แพรไม่ได้บังคับเม้นนะ ระบายเฉยๆ55555

เอาละไม่ดราม่าละ มีคำผิดบอกด้วยนะคะ เม้นติชมกันได้

ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยเน้ออออออ ♥♥♥

 


### แก้คำผิดให้แล้วนะจ้ะ ตอนเย็นๆแพรจะมาอัพให้อีกตอน ###

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00021.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/Cartoon00021.gif

 

 

 

ความคิดเห็น