ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร
SWEETY CHILD 38 : Incheon again (end)

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

 

ความทรมานแห่งการรอคอยสิ้นสุดลงไปแล้ว โซมินกลับมาเกาหลีได้หนึ่งอาทิตย์พอดี พอดีกับเดวินที่คิดถึงแทบตายก็ไปหาไม่ได้เพราะพ่อตาห้ามไว้ อ้างกับเขาว่าอยากอยู่กับลูกเมีย หลังกลับมาจากเกาหลีคุณปาร์คก็ยึดตัวโซมินไว้ไม่ให้เขาได้เจอเลยสักวัน

เอาเด็กๆ มาอ้างว่าคิดถึงก็ได้แต่วิดีโอคอลหา แล้วเดวินจะทำอะไรได้นอกจากรอ รอวันที่จะได้เจอเมียตัวเอง

ซึ่งเวลาแห่งความทรมานพวกนั้นได้สิ้นสุดลงเดี๋ยวนี้ เพราะตอนนี้เขากำลังขับรถไปรับน้องที่บ้าน แน่นอนว่าโลกมันสดใสต่างจากสองอาทิตย์ที่ผ่านมา ยิ้มไปขับรถไปจนบอนซองที่นั่งมาด้วยกันได้แต่เลิกคิ้วถามว่าปะป๊าเป็นอะไร

"ปะป๊าเป็นอะไรหรอครับ"

"มีความสุขครับ"

"หือ?"

"ก็เรากำลังจะไปรับหม่าม้าไงครับ ไม่ได้เจอกันตั้งสองอาทิตย์ บอนซองไม่คิดถึงหรอ"

"คิดถึงครับ!"

"วันนี้เราจะได้เจอหม่าม้าแล้ว ป๊าเลยมีความสุขครับ"

"งั้นบอนซองก็มีความสุขครับ!" เดวินเอื้อมมือไปยีผมบอนซองเบาๆ

 

 

เดวินขับรถมาถึงบ้านโซมินในช่วงเย็น ในมือเต็มไปด้วยของฝากที่แวะซื้อที่ห้างสรรพสินค้าเพื่อเอามาให้ผู้ใหญ่ มือที่ว่างอีกข้างกุมมือเล็กๆ ของบอนซองเพื่อพาเดินเข้าบ้าน หลังจากกดกริ่งและมีแม่บ้านออกมารับเขาเข้าบ้าน

 

"มาแล้วหรอ" เป็นคุณเอเชนที่ทักก่อน

"สวัสดีครับ บอนซองสวัสดีคุณตาเร็วครับ"

"สวัสดีครับ" เด็กน้อยโค้งตัวทำความเคารพผู้ใหญ่

"มานั่งก่อนสิ โซมินยังหลับอยู่สงสัยนอนกลางวัน เห็นตื่นมาทำขนมช่วยแม่เค้าตั้งแต่เช้ามืดน่ะ"

"อ๋อครับ"

"บอนซองไปเล่นกับคุณยายก่อนดีมั้ย ตามีเรื่องจะคุยกับปะป๊าเราน่ะ"

 

เอเชนจูงมือบอนซองไปหาแฮรินที่สวนข้างบ้าน บอกภรรยาแค่ว่ามีเรื่องจะคุยกับเดวินเลยมาฝากหลานไว้ก่อน

เอเชนเดินกลับเข้ามาในตัวบ้าน นั่งลงจิบชาพอเป็นพิธีก่อนจะเริ่มบทสนทนา

"เย็นนี้อยู่ทานข้าวด้วยกันก่อนนะ"

"ได้ครับ"

"ช่วงนี้เป็นยังไงบ้างล่ะ หมายถึงธุรกิจของทางบ้าน"

"ไปได้ดีเลยครับ ไม่ติดขัดอะไร"

"ดี ดีแล้วล่ะ ความรักน่ะต้องมีกระทบกระทั่งกันเป็นธรรมดา ขอให้อดทนแล้วใช้เหตุผลเข้าสู้อย่าใช้อารมณ์ ในเรื่องของฐานะทางบ้านของนายฉันคงไม่ต้องห่วงว่าลูกชายของฉันจะต้องลำบากหรือเปล่า"

"คุณพ่อวางใจได้ครับ ผมไม่มีทางให้น้องต้องลำบาก"

"ลูกผู้ชายน่ะคำไหนคำนั้นนะ ในเรื่องความรักของลูกมันก็มีแค่สามประการใหญ่ๆ เท่านั้นที่คนเป็นพ่อเป็นแม่ห่วง"

เอเชนยกแก้วชาขึ้นมาดื่มก่อนจะพูดต่อ

"ประการแรกคือเรื่องความจริงใจ ประการที่สองคือเรื่องฐานะ ประการที่สามคือเรื่องของความเคารพ"

"ประการแรกผมจริงใจกับน้องและครอบครัวของน้องมากๆ ครับ ถ้าคุณพ่อยังไม่เห็น ผมยินดีทำไปเรื่อยๆ จนกว่าคุณพ่อจะยอมรับ ประการที่สองผมไม่ยอมให้คนรักของตัวเองต้องลำบากด้วยแน่นอนครับ ประการที่สามผมเคารพน้องและครอบครัวของน้องเสมอ คุณพ่อหายห่วงได้"

"ขอให้เป็นแบบนี้ให้ได้ตลอดนะ" เอเชนตบบ่าของเดวินพร้อมยกยิ้มน้อยๆ ให้

"เอาล่ะ ขึ้นไปปลุกเจ้าขี้เซาให้ตื่นได้แล้ว เดี๋ยวจะเลยเวลาอาหารเย็น"

 

 

เดวินเดินขึ้นบรรไดตามแม่บ้านขึ้นมาจนถึงหน้าห้องนอนของคนตัวเล็ก พอเปิดประตูเข้ามาก็เห็นก้อนผ้าห่มผืนใหญ่ที่มีแค่เส้นผมโผล่ออกมาให้เห็น ส่วนตัวคนอยู่ในผ้าห่ม มันน่าจับมาตีนัก เขาเคยบอกว่าอย่าเอาผ้าห่มคลุมหน้าแบบนี้เดี๋ยวหายใจไม่ออกก็ไม่ยอมฟังกัน

เดวินเดินเข้าไปใกล้เตียงมากขึ้น ค่อยๆ ดึงผ้าห่มออกมาจากใบหน้าหวานทีละนิด ถ้ากระทำอุกอาดให้อีกคนตื่นทันทีมีหวังได้งอแงแน่ เขานั่งลงบ่นเตียงแล้วค่อยๆ โน้มตัวลงไปหาใบหน้าที่เฝ้ารอ จุมพิษแผ่วเบาลงที่หน้าผากมนหลายๆ ทีเป็นการแทนการเรียก

จุ๊บ จุ๊บ

"อือ..."

"ตื่นได้แล้ว จุ๊บ"

"อื้อ!" เริ่มงอแงแล้วล่ะ

"ตื่นได้แล้วครับ ไม่หิวข้าวเหรอ"

เปลือกสีเปลือกไข่ค่อยๆ กระพริบปรับโฟกัส กำลังจะยกมือขึ้นมาขยี้ตาอย่างที่เคยแอบทำบ่อยๆ เวลาคนตัวโตนี่เผลอ แต่ก็โดนมือใหญ่ๆ จับไว้เสียก่อนพร้อมๆ กับทำหน้าดุคิ้วขมวดใส่ซะงั้น

"นี่คือหน้าตาที่ควรทำใส่ในการเจอกันครั้งแรกในรอบสองอาทิตย์เหรอครับ" โซมินเลิกคิ้วถาม

"เราจะขยี้ตา"

"มันชินนี่นา"

"แสดงว่าแอบทำลับหลังพี่เหรอครับ"

"..." โซมินรีบยกมือขึ้นมาปิดปากหลังจากเผลอบอกความลับไป

"แอบทำเหรอ หืม"

"ฮ่ะ ฮ่าๆๆ โอ้ย ฮ่ะๆ ยอมแล้วครับๆ ฮือ หยุดนะ ฮ่าๆ"

บทลงโทษของเด็กดื้อในวันนี้ก็คือการจี้เอวให้หัวเราะจนเหนื่อยหอบ...

"อื้อ..."

และลงโทษที่ทำให้คิดถึงขนาดนี้ ต้องจูบให้ปากบวมเลยดีมั้ย

"แฮ่กๆ อื้อ" ได้พักไม่ทันไร ก็โดนจูบปิดปากอีกแล้ว

เรียวลิ้นเกี่ยวกระหวัดกันไปมาไม่มีใครยอมใคร เดวินดูดดึงริมฝีปากของโซมินจนพอใจก็ผละตัวออก อกเล็กกระเพื่อมขึ้นลงอย่างถี่รัวเพราะโดนชิงลมหายใจกันไปยกใหญ่

เพี๊ยะ

"แฮ่กๆ หายใจไม่ทันแล้วเนี้ย"

"ทำโทษที่ทำให้คิดถึงไงครับ"

"หื่นเองน่ะสิไม่ว่า" พึมพำกับตัวเองเบาๆ

"ว่าไงนะ"

"เปล่าครับ! เอ่อ...จะไปทานข้าวใช่มั้ย เดี๋ยวผมไปแปรงฟันก่อนจะรีบตามลงไปนะครับ" พูดแค่นั้นก็รีบลงจากเตียงวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที

 

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

"ทานข้าวเสร็จแล้ว ก็นั่งทานของหวานกันก่อนกลับนะจ๊ะ แม่เตรียมขนมหวานไว้ให้เผื่อบอนซองอยากกิน"

"แค่อาหารบนโต๊ะก็เยอะมากๆ แล้วนะครับ ยังทานไม่หมดเลยคุณแม่ก็ชวนทานขนมหวานต่อเลยหรอเนี้ย" โซมินเอ่ยเย้า

"หรือเราจะไม่กินก็ได้นะ"

"ได้ไง หนูตื่นมาช่วยคุณแม่ทำตั้งแต่เช้ามืดเลยนะ"

"ไหนเราบอกพ่อว่าลดน้ำหนักอยู่ไง"

"แฮะๆ พรุ่งนี้ค่อยลดก็ยังไม่สายนี่ครับ"

"พูดอย่างนี้มาตลอด พอถึงเวลาลดก็ไม่เห็นจะทำได้เลยครับ" เดวินเอ่ยขึ้นมา ทั้งโต๊ะหัวเราะมีเพียงบอนซองที่ยังคงขมักเขม้นทานข้าวอยู่

 

โต๊ะอาหารครื้นเครงไม่ทำให้การทานข้าวเย็นน่าเบื่อ การทานข้าวเย็นผ่านไปด้วยดี พวกเรานั่งอยู่ห้องนั่งเล่น มีขนมที่คุณแฮรินทำไว้ให้ อีกทั้งน้ำชาและนมให้บอนซองดื่ม

จวบจนการทานของว่างหลังอาหารเย็นจบ ก็เป็นอันสิ้นสุดพิธีการทานอาหารของบ้านปาร์ค

"ขนมวันนี้อร่อยมากเลยครับ"

"ต้องชมลูกมือแม่ด้วยหรือเปล่า ตื่นเช้ามาทำขนมช่วย นอนไม่หลับเพราะคิดถึงเราอยู่"

"แม่อย่าใส่ร้ายหนูนะ"

"ใส่ร้ายอะไรกัน มองตาก็รู้แล้วว่าหนูคิดถึงพี่เขา พ่อเรานี่ก็นะ ยึดเราไว้ตั้งสองอาทิตย์แหนะ"

"อะไรกันคุณ ก็ผมคิดถึงลูก อยากอยู่กับลูกผมผิดตรงไหน"

"ค่ะๆ คุณไม่ผิดหรอก งั้นขับรถกลับดีๆ นะลูก"

"ครับคุณแม่ ดูแลตัวเองด้วยนะครับ"

"ไปเถอะ บอนซองตาเยิ้มแล้วดูสิ"

เราล่ำลากันอยู่สักพักก็ถึงเวลาต้องเดินทางกลับ เดวินขับออกจากบ้านปาร์คมาได้สักพักแล้ว หันมองคนตัวเล็กที่กำลังทอดสายตามองข้างทาง เขาเอื้อมมืออีกข้างไปจับมือของน้องพลางลูบมือนิ่มอย่างแผ่วเบา

"เป็นอะไรครับ"

"เค้าแค่คิดถึงทะเล คราวก่อนต้องกลับกะทันหัน ยังไม่ได้ไปเดินไชน่าทาวน์เลย"

"ไว้คราวหน้านะครับ"

"อื้อ พี่ขับรถเถอะ"

 

เดวินขับรถมาได้สักพักแล้ว เขาเหลือบมองคนที่นั่งข้างๆ เป็นระยะก็ปรากฏว่าหลับไปแล้ว บอนซองก็หลับไปแล้วเช่นกัน เขาเปลี่ยนเส้นทางจากกลับบ้านไปเป็นอีกทางนึง

รถยนต์คันหรูขับขึ้นมาบนสะพานที่ทอดยาวไกลสุดลูกหูลูกตา แสงไฟที่ตกแต่งบนสะพานในยามค่ำคืนแสงไฟพวกนั้นกลับทำหน้าที่ได้ดี เดวินจอดรถไว้ข้างทาง ตอนนี้ดึกมากแล้วไม่ค่อยมีรถมากเท่าไหร่ เขานั่งอยู่ในรถอย่างนั้น นึกทวนความทรงจำตั้งแต่แรกเริ่มที่มีน้องเข้ามาในความรู้สึก

นั่งทวนความจำอยู่สักพักคนข้างกายก็ตื่นขึ้น ร่างเล็กบิดตัวไล่ความขบเมื่อย ก่อนจะตื่นอย่างเต็มตาเมื่อเริ่มสังเกตว่าตนอยู่ในที่ที่ไม่คุ้นเท่าไหร่ หันมองคนตัวโตที่ตอนนี้เหม่อมองไปข้างหน้า นึกสงสัยว่าพามาที่นี่ทำไม สงสัยได้ไม่นานเจ้าตัวก็เอ่ยปากถาม

"พี่พาเค้ามาสะพานอินชอนทำไมอ่ะ"

"เห็นเราบ่นอยากมา เลยพามาแวะก่อน เดี๋ยวพากลับแล้ว"

"ดึกมากแล้ว ยูซองจะไม่งอแงใช่มั้ย"

"แม่นมโชจองเอาอยู่เชื่อพี่มั้ย"

"..." พยักหน้า

เราสองคนต่างคนต่างไม่มีใครพูดอะไรต่อจากนั้น ให้ความเงียบโรยตัวอยู่อย่างนั้น โซมินหันไปดูบอนซองที่ตอนนี้หลับไปแล้ว ในวงแขนของเด็กน้อยกอดตุ๊กตาหมีที่เขาเป็นคนเอามาไว้ในรถเองกับมือ

"ขอบคุณ" จู่ๆ เดวินก็พูดขึ้นมา

"หื้ม?"

"ขอบคุณที่คบกับพี่ พี่รู้สึกรักเรามากขึ้นทุกวัน"

"เค้าก็ขอบคุณเหมือนกันที่พี่รักเค้า เค้าก็รักพี่ อื้อ..."

บอกรักยังไม่ทันไรก็โดนจูบ ลิ้นชื้นแฉะเกี่ยวกระหวัดกันอยู่ในโพรงปากอย่างไม่มีใครยอมใคร เดวินผละออกมาให้โซมินได้หายใจไม่นานก็ปล้ำจูบต่อ ดูดดึงปากน้องจนบวมเจ่อก็ยังไม่พอ จนมือเล็กๆ ต้องทุบลงบนอกหนาๆ นั่นแหละถึงยอมปล่อย

"แฮ่กๆ เค้าหายใจไม่ทัน"

"ก็ปากเราหวานนี่"

เพี๊ยะ

"บอนซองก็อยู่"

"ก็รักเรามากนี่คะ อยากจูบ" เกี่ยวกันมั้ยเนี้ย

"พอเลย"

"ต่อจากนี้ อย่าทิ้งพี่ได้มั้ยคะ"

"พูดอะไรแบบนั้น จะไปทิ้งได้ไงเล่า"

"ไม่รู้สิ พอนึกว่าถ้าเราทิ้งพี่ พี่คงจะอยู่ไม่ได้แน่ๆ เลยค่ะ"

"เริ่มพูดคะขาตั้งแต่เมื่อไหร่เนี้ย"

"พูดนานแล้วค่ะ"

"พอก่อน รับไม่ไหวแล้ว" ที่พูดไม่ได้เกินจริงเลย ใจเขาเต้นแรงจนจะระเบิดอยู่แล้ว

"โอเคค่ะ งั้นกลับดีกว่าเน้อะ บอนซองจะได้กลับไปนอนสบายๆ"

"..." พยักหน้า

รถยนต์ค่อยๆ เคลื่อนออกจากข้างทาง โซมินยังคงทอดสายตาออกไปมองแสงระยิบระยับจากไฟของสะพานอินชอน มันช่างสวยงามจริงๆ

"เราจะได้กลับมาอีกมั้ย"

"เรามาได้ทุกครั้งถ้าเราอยากมาค่ะ"

"สัญญานะ ครั้งหน้าชวนคุณพ่อคุณแม่มาด้วย"

"สัญญาค่ะ"

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

THE END

 

 

 

 

 

 

Talk

จบลงไปแล้วเรียบร้อยสำหรับเรื่องที่สองของเรานะคะ เราจะมีตอนพิเศษมาลงให้ได้อ่านกันอยู่นะคะ แอบมาสปอยล์ว่าแซ่บมาก

 

เรื่องต่อไป เราฝากธนาธีราไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ ตอนนี้อัพตอนที่หนึ่งแล้วนะคะ ลองจิ้มไปอ่านน้องเล่นๆดูก็ได้ค่ะ

 

 

 

 

กลับหน้าเรื่อง

 

 

Thank you for reading my novels.

 

 

 

 

 

TheDaker/张刘洋;ZhangLiuyang

แสดงเพิ่มเติม
ความคิดเห็นทั้งหมด ()
ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น