email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 15

ชื่อตอน : รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 15

คำค้น : รักร้ายๆของนายมาเฟีย,NPPK

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2563 23:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 15
แบบอักษร

ผ่านไป ชั่วโมงกว่าๆ วายุและวิทก็เดินทางมาถึงสนามบิน ไม่นานรถที่บ้านก็มาจอดและขนของขึ้นก่อนจะเดินทางกลับบ้าน

"ไม่เจอกันนานเลยนะครับพี่คม" วายุทักชายหนุ่มที่มีอายุมากกว่าตนอย่างสุภาพ

"สบายดีนะครับคุณวายุ" คมถามกลับไป

"ไม่เท่าไหร่ ทำไมพี่ไม่บอกผมล่ะครับมาวาโยกลับมา หึหึ" วายุว่าออกมาเสียงเย็นๆ ถ้าเป็นคนอื่นฟังคงรู้สึกขนลุกแต่นี้เป็นพี่คมเขาได้แต่ยิ้มออกมาอย่างไม่เกรงกลัว

"อย่าพูดเสียงแบบนั้นสิครับ เดี๋ยวลูกน้องก็กลัว" คมพูดกวนๆออกมา

"ผมยอมใจพี่จริงๆเลยนะครับพี่คม คงมีพี่คนเดียวนี้แหละที่กล้าต่อปากกับไอ้วายุ5555" วิทว่าออกมาอย่างขำๆ

"ไม่ขนาดนั้นหรอกครับคุณวิท หึหึ" คมหัวเราะออกมาเบาๆไม่จริงจังนัก

"ตอนนี้คุณวาโยกับคุณนนท์ยังไม่กลับมานะครับ แต่อีกไม่นานก็คงจะถึง" คมว่าออกมาก่อนจะหันไปสนใจทางข้างหน้าต่อ คมนั่งข้างคนขับวายุกับวิทนั่งเบาะหลัง ไม่นานรถของที่บ้านก็เลี้ยวเข้าไปจอด

"คุณวายุครับ" คมเรียกร่างสูงชะงักไปนิดก่อนจะหันมามองและยกคิ้วอย่างสงสัย

"ผมไม่รู้ว่าคนที่คุณวายุต้องการตัวคือคุณนนท์" คมบอกออกมา ก่อนหน้านั้นวายุสั่งให้เคนโทรบอกคมพี่ชายของเขาว่าช่วยตามหาคนคนนึงให้หน่อย แต่เพราะตอนนั้นเขายังไม่ได้รูปถ่ายของฝ่ายที่ต้องตามหาเขาเลยไม่ได้บอกกับวายุ

"เรื่องนั้นผมรู้ ไหนๆตอนนี้มันก็อยู่นี้แล้ว เรื่องนี้คุณพ่อกับคุณแม่ต้องไม่รู้" วายุว่าออกมาเสียงเรียบก่อนจะหมุนตัวกลับและเดินเข้าไปในบ้าน เขาไม่ได้โกรธคมเขารู้ว่าคมเองก็ไม่รู้ว่าคนที่เขาให้ตามหาเป็นใคร แต่ใครจะไปคิดว่าโลกมันจะกลมขนาด เพราะอยู่ๆแม่เขาก็โทรมาแถมบอกอีกว่าวาโยมากับเพื่อน ก็ไม่รู้ว่าโลกกลมหรือพระเจ้าเข้าข้างกันแน่

"คุณวายุ คุณวิท" ป้าพร้อมแม่บ้านเก่าแก่และก็เป็นแม่นมของวายุ (แม่ของคมกับเคน) เอ่ยทักทายขึ้น วายุเดินเข้าไปกอดอย่างอ่อนโยน

"แม่ละครับ" วายุถามหาผู้หญิงที่เป็นมารดาทันที

"ในห้องครัวค่ะ ถึงว่าคุณผู้หญิงลงมือเข้าครัวเอง" ป้าพร้อมพูดบอกออกมายิ้มๆ วายุยิ้มรับก่อนจะเดินเข้าไปหาผู้ที่เป็นแม่อยู่ในครัวทันที

วายุยืนมองแม่ของตนนิ่งๆด้วยสายตาอ่อนโยน ร่างหนาเดินเข้าไปกอดด้านหลังเอาไว้อย่างอ่อนโยนก่อนจะก้มลงไปหอมแก้มเบาๆ

"คิดถึงแม่จังเลยครับ" วายุว่าออกมาก่อนจะยอมปล่อยอ้อมแขนออกให้แม่ของตนหันหน้ากลับมา

"คิดถึงแม่แต่ไม่โทรหาแม่ อ้าวตาวิทก็มาหรอลูก" แม่วายุพูดเสียงน้อยใจใส่เขาก่อนจะหันมาถามวิท

"สวัสดีครับแม่" วิทว่าออกมาพร้อมส่งยิ้มไปให้

"แล้วนี้มาถึงนานรึยังทำไมแม่ไม่รู้" แม่ว่าออกมา

"พึ่งถึงครับ แล้วพ่อล่ะครับ" วายุตอบออกมาก่อนจะหันไปถามหาบิดาของตน

"ในห้องทำงาน ช่วงนี้สุขภาพก็ยิ่งไม่ค่อยดี อืมโชคดีที่ตาวิทมาด้วย ยังไงแม่ฝากเราดูอาการของพ่อให้ด้วยนะ" แม่ของวายุพูดบอกเขาก่อนจะหันมาบอก วิท

"ครับ" วิทตอบรับ ก่อนที่แม่ของวายุจะให้เอาของขึ้นเก็บและอาบน้ำลงมาทานข้าว ส่วนวายุหลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็ตรงไปยังห้องทำงานของพ่อเขาทันที

"สบายดีนะครับพ่อ" วายุเอ่ยทักพ่อของเขาขึ้นก่อนจะเดินเข้าไปนั่งลงบนโซฟา

"อืม แล้วแกล่ะ เห็นเลขาบอกว่าแกไม่ค่อยเข้าบริษัทในช่วงนี้ ตามหาใครอยู่งั้นหรอ" พ่อของวายุว่าออกมายิ้มๆ

"ให้คนตามผม?" วายุถามออกมาอย่างกวนๆ

"หึ ฉันไม่กล้าให้ใครตามแกหรอกฉันกลัวเขาตายทิ้งปล่าวๆ" พ่อขอวายุว่าออกมาอย่างขำๆ เขารู้จักนิสัยลูกชายเขาดีเขารู้ว่าวายุเป็นคนยังไง

"ผมไม่คุยกับพ่อแล้ว ขอตัวแล้วกันนะครับ อ่ออย่าลืมลงไปทานข้าวล่ะ ไอ้หมอมันก็มาด้วยเผื่อมันจะตรวจสุขภาพพ่อได้" วายุร่ายยาวออกมาก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานของพ่อนตนและเดินกลับลงมาข้างล่าง

ด้านนนท์กับวาโยที่ตอนนี้ใกล้จะถึงบ้านต้องเลี้ยวรถกลับเพราะเพื่อนสนิทอีกคนที่เคยเรียนด้วยกันสมัยมหาลัยโทรมาชวนไปกินเหล้าเพราะทางนั้นเขาได้ข่าวว่าทั้งสองมาเที่ยวเชียงใหม่

("ไอ้ยอด บ้านมึงอยู่ซอยไหนนะกูจำไมได้") วาโยถามปลายสายเสียงเรียบ

("แถวถนน xxxx อ่ะเดี๋ยวกูไปยืนรอหน้าบ้าน พวกไอ้เปรมไอคิวก็อยู่นี้")

("เออๆ ใกล้ถึงแล้ว")

ไม่นานวาโยและนนท์ก็ขับมาถึงบ้านเพื่อนของตนก่อนที่ร่างบางทั้งสองจะลงไป นนท์ได้บอกให้วาโยโทรบอกที่บ้านก่อนเพราะได้ไม่ต้องเป็นห่วงพวกเขา

"มาๆมึง พวกมึงไปไหนกันมาวะ" ยอดเจ้าของบ้านถามขึ้น

"ไปทำบุญแถวๆรอบจังหวัดนี้แหละ แล้วนี้พวกมึงไปมีไรให้ทำรึไงวะนัดกันแดกแต่เหล้า" วาโยว่าออกมาไม่วายกัดเพื่อนๆร่วมวง

"เออ ใครจะไปรวยเหมือนมึงล่ะ" เปรมเอ่อออกมาไม่จริงจังนัก

"สบายดีหรอนนท์" คิวถามนนท์ออกมาพร้อมส่งยิ้มไปให้

"อืมสบายดี แล้วคิวล่ะ" นนท์ตอบกลับก่อนจะถามออกไปอย่างสุภาพ

"แหม๋ไอ้คิวแล้วกูล่ะ ไม่ถามสารทุกสุขดิบกูมั้ง" วาโยว่าออกมาอย่างงอลๆ

"กูก็เห็นมึงสบายดีนิไอโย" คิวว่าก่อนจะยิ้มกวนๆไปให้ก่อนจะหันกลับมามองหน้านนท์อีกครั้ง

"ห่า" วาโยว่าออกมาก่อนจะยกแก้วขึ้นชนกับเพื่อนที่เหลืออย่างไม่สนใจคิวเท่าไหร่ นนท์เองก็ได้แต่นั่งดื่มเรื่อยๆ พร้อมทั้งสัมผัสได้ว่ามีสายตาหนึ่งจ้องเขาอยู่ไม่วางตาจนทำให้รู้สึกอึดอัด แต่ก็เลือกที่จะไม่สนใจและนั่งดื่มกันต่อไปเรื่อยๆ

ทางด้านของวายุที่รู้ว่านนท์กับวาโยไม่ได้กลับมาทานข้าวด้วยก็รู้สึกโมโหนิดๆได้แต่เก็บอาการเอาไว้เพื่อรอระบายกับใครอีกคนที่เขานั่งรออยู่ หลังจากทานข้าวเสร็จวายุเข้าไปคุยงานกับพ่อตนเองนิดหน่อยก่อนจะเดินเข้ามาในห้องของนนท์เพื่อรอเจ้าของห้องกลับมา

2 ชั่วโมง ผ่านไป

ทุกคนต่างเมาวาโยเองก็เมาแต่ก็ยังมีสติมีเพียงแต่นนท์ที่มึนนิดๆเพราะกินไปไม่เยอะเพราะต้องขับรถกลับบ้านอีกเขาเลยไม่อยากดิ่มจนเมา

"ไอ้โยไหวไหม" นนท์เขย่าแขนเพื่อนเบาๆเชิงปลุกให้ลุก

"อืมม ไหวๆจะกลับตอนนี้หรอ" วาโยถามออกมาเสียงยานครางนิดๆ นนท์พยักหน้าให้เป็นคำตอบ

"รอกูตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวกูไปเข้าห้องน้ำแปปนึง" นนท์พูดบอกวาโยพยักหน้าเข้าใจนนท์จึงเดินไปเข้าห้องน้ำโดยไม่รู้เลยว่ามีร่างสูงของคิวเดินตามไป

"อ๊ะ ตกใจหมดคิว จะเข้าห้องน้ำหรอขอโทษนะที่เราเข้านานไปหน่อย" นนท์ว่าออกมาเขาสะดุ้งตกใจเพราะไม่รู้ว่าคิวมายืนตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

"ปล่าว เราตามนนท์มา เราคิดถึงนนท์" คิวว่าออกมาก่อนจะควัานนท์เข้าไปกอด นนท์รู้ดีมาตลอดว่าคิดรู้สึกยังไงกับตน คิวแสดงออกชัดเจนตั้งแต่สมัยที่เรียอยู่ด้วยกันแล้ว แต่ตอนนั้นนนท์เองก็มีแฟนและไม่ได้คิดชอบผู้ชายเลย แม้กระทั่งตอนนี้นนท์เองก็ยังรู้สึกกับคิวเหมือนเดิม

"อื้อ ปล่อยเรานะคิว อย่าทำแบบนี้" นนท์พูดออกมาพร้อมดิ้นเพื่อให้หลุดจากแรงกอดนั้น

"ทำไม นนท์ก็รู้ว่าเราคิดยังไงกับนนท์" คิวไม่ยอมปล่อยแถมกอดนนท์แน่นกว่าเดิม

"อย่าทำแบบนี้เลยนะ ถ้าเรายังอยากเป็นเพื่อนกันอยู่" นนท์ว่าออกมาเสียงเรียบ คิวชะงักไปนิดก่อนจะยอมปล่อยนนท์ออกจากอ้อมกอด นนท์ถอยออกมาเล็กน้อยก่อนทำท่าจะหันกลับไปทางหน้าบ้าน

"เพราะเจ้าของรอยที่คอนั้นใช่ไหม ที่ทำให้นนท์ไม่เปิดใจรับเราสักที" คิวว่าออกมาอย่างตัดพ้อ เขารักนนท์มานาน ร่างกายของนนท์ จูบของนนท์ ความรักของนนท์คือสิ่งที่เขาโหยหามาตลอด แต่คนข้างหน้ากับไร้หัวใจกับเขาเหลือเกิน

"เขาคนนั้นดีกว่าเราตรงไหน ทั้งๆที่ก็เป็นผู้ชายเหมือนกัน" นนท์ชะงักกึกกับคำพูดของคิว คิวดูออกว่ารอยที่คอเป็นฝีมือผู้ชายไม่ใช่ผู้หญิงถึงแม้มันจะจางๆไปบ้างแต่ก็ไม่หายไปหมด

"เราขอโทษนะคิว" นนท์พูดออกมาแค่นั้นก่อนจะหันหลังเดินออกไป และพาวาโยขึ้นรถเพื่อจะกลับบ้านทันที คิวได้แต่ยืนมองรถของนนท์เคลื่อนออกไปน้ำตาใสๆก็ไหลลงมา

"ทำใจสักทีเถอะว่ะ มึงก็รู้ว่าไอ้นนท์มันเป็นผู้ชายมันไม่มีทางรักมึง" ยอดว่าออกมาตรงๆ สงสารเพื่อนก็สงสารแต่พูดแบบนี้เพื่อให้คิวตัดใจสะจะยังดีกว่า

นนท์ขับรถออกมาจากบ้านของยอดและตรงกลับบ้านทันที เขารู้สึกเหนื่อยรู้สึกเพลียแถมยังมึนๆเหล้าอีกด้วย นนท์ขับรถไม่เร็วมากนัก ส่วนวาโยพอขึ้นรถก็หลับไปทันที ไม่นานนนท์ก็เลี้ยวเข้าบ้านไป ลูกน้องในบ้านของวาโยรีบเข้ามาพยุงวาโยขึ้นไปบนห้องทันที

"กลับมากันดึกเลยนะคะคุณนนท์" ป้าพร้อมเดินออกมาพร้อมพูดออกมายิ้มๆ

"ขอโทษครับป้า พอดีพวกไอ้ยอดมันนัดกระทันหัน" นนท์ตอบกลับอย่างเกรงใจ เพราะป้าพร้อมและคนใช้อีก2-3คนต้องรอพวกเขากลับมาก่อนเผื่อจะได้อุ่นอาหารให้

"ไม่เป็นไรค่ะ คุณนนท์หิวรึป่าวคะป้าจะให้พวกนั้นไปอุ่นอาหารให้" นนท์ส่ายหน้านิดๆ

"ผมทานมาแล้วครับ" นนท์ตอบกลับอย่างเกรงใจ

"งั้นคุณนนท์ไปพักเถอะค่ะดูท่าน่าจะเหนื่อยแย่เลย" ป้าพร้อมบอกออกมาเสียงนุ่ม นนท์พยักหน้ารับก่อนจะขึ้นมาบนห้องของตน

นนท์ขึ้นมาข้างบนก่อนจะเปิดห้องเข้าไปแต่ก็ต้องหยุดนึกคิดนิดๆว่าตอนออกมาได้ล็อคประตูรึป่าวเพราะตอนนี้มันไม่ได้ล็อค ร่างบางสะบัดหัวเล็กน้อยก่อนจะเปิดประตูเข้าไป ข้างในห้องมืดสนิท นนท์ไม่ใช่คนกลัวผีอะไรแต่ทำไมวันนี้พอเข้ามาในห้องมืดๆแบบนี้ถึงทำให้เขาขนลุกได้ นนท์รีบปิดประตูล็อคก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดไฟ ไฟในห้องสว่างวาบพร้อมกับร่างสูงของออกคนที่นั้งอยู่บนเตียงที่มองมาด้วยสายตาวาวโรจน์

ตุบ!!

เสียงของตกลงกระทบพื้น ร่างบางหน้าซีดเผือดอย่างห้ามไม่ได้ตอนนี้สมองของเขาสั่งให้ออกจากห้องนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างว่า การกระทำเร็วกว่าความคิดร่างบางรีบหันหลังไปเปิดประตู แต่เหมือนเจ้ากรรมนายเวรจะแกล้งให้ร่างสูงที่นั่งอยู่บนเตียงเร็วกว่า

วายุจับแขนของนนท์และกระชากแรงๆก่อนจะเวี่ยงไปที่เตียงอย่างไม่กลัวว่าร่างบางตรงหน้าจะเจ็บ นนท์ตัวงอหน้านิ้วด้วยความเจ็บและจุก

"คะ...คุณวายุ" นนท์พูดออกมาเสียงสั่น สายตาสั่นระริกด้วยความกลัว ตอนนี้เหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างไปแล้ว ไม่รู้ว่าเพราะอะไรถึงได้กลัวคนตรงหน้าขนาดนี้

เพี๊ยะ!!

หน้าหวานหันไปตามแรงตบโดยไม่ทันตั้งตัว นนท์ได้กลิ่นคาวเลือดที่ปากตัวเอง แก้มใสแดงเถือกไปด้วยรอยฝ่ามือ เลือดสดๆไหลลงมาตามมุมปากของนนท์ ตาสวยสั่นระริกดวงตาแดงก่ำอย่างน่าสงสาร

"มึงกล้าดียังห๊ะถึงได้หนีกูมา" วายุตวาดเสียงดังลั่นไม่กลัวใครได้ยิน

"ฮึก ฮืออ เพราะคุณ ฮึก เพราะคุณเป็นแบบนี้ คุณทำร้ายผม ฮึก" นนท์ร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสารร่างกายสั่นเทาไปด้วยความกลัวเขาไม่เคยกลัววายุขนาดนี้มาก่อน วายุเองก็ไม่เคยทำรุนแรงกับนนท์แบบนี้มาก่อนเหมือนกัน อาจจะมีตบบ้างแต่ก็คงไม่แรงขนาดนี้

"มึงมีสิทธิ์อะไรมาเรียกร้อง" วายุว่าร้ายๆออกมา ตอนนี้อารมณ์ของเขายากเกินจะควบคุม

"คุณเคยรักผมไหม" ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้นนท์พูดถามออกไปแบบนั้น วายุชะงักไปนิดก่อนจะกระตุกยิ้มร้ายๆออกมา

"ในใจกูไม่เคยมีมึง ไอ้นนท์" วายุพูดออกมาพร้อมทำหน้าเยาะเย้ย หัวใจนนท์กระตุกวูบเมื่อได้ยินคำนี้ออกจากปากวายุ แต่เขาก็คิดไว้แล้วว่าวายุคงรักใครไม่เป็น นอกจากน้ำหวานแฟนสาวของเขา และเขาก็คงไม่มีวันมารักผู้ชายที่เขาคิดว่ามีส่วนที่ทำให้แฟนเขาต้องตายหรอก

 

 

เม้นให้กำลังใจด้วยน๊าา เดี๋ยวจะอัพอีกตอนให้เพราะว่าพรุ่งนี้ไม่ว่างเลย แต่ตอนนี้ขอไรท์พักก่อนน๊า

สงสรนนท์จัง อีพี่ก็ใจร้ายเกิน อิอิ

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว