ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

กอดเเห่งความคิดถึง

ชื่อตอน : กอดเเห่งความคิดถึง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย เกาหลี

คนเข้าชมทั้งหมด : 36

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2563 22:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
กอดเเห่งความคิดถึง
แบบอักษร

2 วันผ่านไป

   วันนี้ฉันต้องไปฝึกงานที่โรงแรมชื่อดังแห่งหนึ่ง ตอนนี้ฉันเรียนอยู่ปี 4 ใกล้จบแล้ว และนั่นแปลงว่าฉันต้องเข้าสู่ช่วงเวลาฝึกงาน แต่ก็ถือว่าฉันโชคดีที่มีพลอย เพราะเธอก็ได้ไปฝึกงานที่เดียวกันกับฉันเหมือนกัน

“พลอย ฉันถึงหน้าโรงแรมแล้วนะเว้ย แกถึงไหนแล้ว”

“ใกล้แล้ว แต่แกเข้าไปหาผู้จัการก่อนเลยก่อนเลย”

“เคร งั้นเจอกันนะ หวังว่าจะได้ทำแผนงเดียวกันนะพลอย”

“ฉันก็ภาวนาให้เป็นอย่างนั้นนะปัง”

   ตอนนี้ฉันเดินมาหยุดที่ประตูห้องผู้จัดการ ก่อนที่จะรวบรวมสติแล้วเดินเข้าห้องไป

“สวัสดีค่ะ ผู้จัดการ” ฉันยกมือไหว้อย่างนอบน้อม แต่อยากจะบอกว่าจริงๆนะฉันเกร็งจนฉี่จะราดแล้วล่ะ

“เธอใช่ไหมเด็กฝึกงานคนใหม่” เสียงผู้ชายที่นั่งหันหลังให้ฉัน พูดโดยไม่มองหน้าฉันแม้แต่นิด ดูท่าจะเข้มงวดสุดๆเลยล่ะ

“คะ ค่ะ” ฉันตอบรับแบบกล้าๆกลัวๆ

“กลัวฉันหรอ....” เขาถามพร้อมค่อยๆหันเกาอี้มา

“ไม่กลัวก็นั่งลงสิจ่ะ อิปัง!!” ทันทีที่ฉันเห็น ฉันก็รู้เลยว่าคนที่อยู่ตรงหน้าฉันเป็นชายที่แอ๊บแมน เป็นเพื่อนในกลุ่มตอนมัธยมซึ่งสนิดกันสุดๆเลยล่ะ

“เฮ้ยย เวรี่ แกมาทำอะไรที่นี่ว่ะ” ฉันนั่งลงแบบไม่เกรงอกเกรงใจเลยล่ะ

“พ่อฉันก็ให้มาฝึกงานนะสิย่ะ ถามได้เพราะในอนาคตตำแหน่งบริหารโรงแรมต้องตกมาอยู่ในมือฉัน พ่อเลยให้ฉันมาฝึกไว้นะ” ดูรวยซะไม่มีเวรี่เอ้ย555

“จริงป่ะเนี้ย555”

“ก็เอออะสิ ที่สำคัญคือฉันต้องแอ๊บแมนจ้า แล้วแกอย่าเพ้อเรียกชื่อฉันหลุดไปหละเดี้ยวฉันเกม”

“โอเครจ้าโอเคร”

 ฉันกับเวก็คุยกันตามประสาเพื่อนนิดหน่อย ก่อนจะเข้าเรื่องงานและใช้เส้นสายในการดูแลลูกค้า วีไอพี ซึ่งเป็นแผนกที่ว่าหนัก็หนักจะว่าเบาก็เบา แต่ที่ฉันเลือกแผนกนี้เพราะเงินตากหากเขาบอกรายได้ดีกว่าทุกแผนก กว่าที่ฉันจะฝึกงานจบนะมีเงินเก็นเยอะพอสมควรแน่นอน

 

ณ ห้อง 399

   แผนกนี้ต้องทำเองทุกอย่างตลอดทัวร์ของลูกค้าเลยล่ะ ปกติเขาจะต้องใช้พนักงานดูแลอย่างต่ำก็ 3 คน แต่คนนี้คงวีไอพีจริงๆแหละ เขาอนุญาตพนังงานแค่คนเดียวที่เข้ามได้และนั่นก็คือฉันที่เสนอรับหน้าที่นั้นไป รู้สึกว่ากำลังทำร้ายตัวเองเลยแฮะ

“สวัสดีค่ะ” ทันทีที่ลูกค้ามาถึง ฉันจึงต้องเตรียมต้อนรับเขาอยู่หน้าประตู

“ไม่ต้องเข้ามาไปพักได้” เขาหันไปบอกบอดี้การ์ด บอดี้การ์ก็พยักหน้าน้อมรับแล้วเดินปอย่างเชื่อฟัง

   ครั้งแรกที่ฉันเห็นหน้าเขาฉันก็คิดได้เลยว่า เขาเหมือนมากเหมือนซอนบุนมาก จนฉํนหลุดปากเพ้อพูดออกไป

“ซอนบุน คุณคืออซอนบุน ซอนบุนยังไม่ตายจริงๆใช่ไหม” ฉันพูดพร้อมวิ่งไปกอดด้วยความดีใจ พร้อมกับความลืมตัว

“ใครคือซอนบุน ผมชื่อไนท์ แล้วกรุณาปล่อยผมด้วยครับ ถ้างั้นผมคงต้องเปลี่ยนโรงแรม” เขาพูดพร้อมแกะมือฉันออก ไอ้ปังนะไอ้ปัง วันแรกก็ทำตัวบ้านแล้ว ซอนบุนบ้าอะไรพูดไทยได้ ถึงหน้าเขาจะเหมือนอย่างกับแฝดก็เหอะ แต่คงไม่ใช่หรอกน่า ยอมรับความจริงได้แล้วซอนบุนไม่อยู่กับเราแล้ว

“เอ่อ ขอโทษค่ะ ฉันจำคนผิด” ฉันยกมือขอโทษเขาแทบไม่ทันแนะ แต่ก็ดูเหมือนว่าจะสายไปแฮะ

“ผมจะเปลี่ยนพนักงาน” เขาพูดสั่นๆพร้อมเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ 

ความคิดเห็น