Pan_danus
email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มันเป็นอุบัติเหตุ

ชื่อตอน : มันเป็นอุบัติเหตุ

คำค้น : ป่วน, คีรินทร์, ภูผา, นลิน

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 32

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2563 21:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มันเป็นอุบัติเหตุ
แบบอักษร

 

"ว้ายย! คุณ ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้าออกมาให้เรียบร้อยนะ" 

ฉันรีบหันหน้าหนีทันที ก็เขาเล่นเดินออกมามีแค่พันขนหนูผืนเดียว 

“อะไรกันคุณ ผมก็ทำแบบนี้ประจำ” 

“แต่นี่คุณอยู่กับผู้หญิงสองต่อสองนะ” อีตาบ้าหน้าไม่อาย 

“อ่าวหรอ” เขาพูดแค่นั้นก่อนจะเดินไปหากางเกงมาใส่ 

“แล้วเสื้อล่ะ” ฉันหรี่ตาดูเขา 

“ไม่ใส่ ผมขี้ร้อน” 

“แต่คุณอยู่กับฉัน เพราะงั้นต้องใส่” 

“เรื่องมากจริงวุ้ย” พูดจบก็เดินไปหาเสื้อมาใส่ ค่อยยังชั่ว 

“พอใจยัง” 

 

ผมถามขึ้นอย่างนึกรำคาญ ก่อนจะกระโดดขึ้นเตียง 

“อ่าวแล้วฉันนอนไหนล่ะคะ” 

“ก็นอนบนเตียงไง ผมไม่พิศวาสคุณหลอก” 

“นี่คุณ ยังไงก็ไม่ได้คะ งั้นหมอนกับผ้าห่มอยู่ไหนเดี๋ยวฉันนอนพื้นเอง” 

“ไม่มี มีแค่ชุดเดียว งั้นคุณมานอนเตียงผมนอนพื้นเอง” 

“ขอบคุณนะคะ” 

“อืม” 

ตกดึก ผมรู้สึกถึงอะไรหนักๆ ก่อนจะพยายามใช้สายตามองดู เป็นขาคนที่พาดมา 

“ดิ้นอะไรขนาดนี้เนี่ย” ผมยกขาเธอออก ให้นอนเตียงดีๆ ไม่ชอบ ก่อนจะลุกขึ้นแล้วอุ้มเธอขึ้นไปไว้บนเตียงเหมือนเดิม 

“อื้อ” ผมนั่งมองคนขี้เซาที่นอนบิดขี้เกียจไม่ยอมลืมตาสักที

“อรุณสวัสดิ์คุณภูผา หลับสบายดีไหมคะ”

“ดี หึ ดีมากเลย” 

“ดีจังเลยนะคะ”

“ผมประชด คุณรู้ตัวไหมว่านอนพิสดารขนาดไหน”

“อุ้ย เมื่อคืนฉันทำอะไรแปลกๆ ไปใช่ไหมคะ ขอโทษค่ะ”

“ช่างเถอะ ลุกไปอาบน้ำได้แล้ว”

ผมลุกออกมารอเธอทีระเบียงบ้าน ที่เห็นตื่นเช้าคือไม่ได้นอนทั้งคืน คอยอุ้มคอยดูเธอไม่ให้ตกเตียง

“ทานข้าวซะ ผมทำโจ๊กไว้ให้”

“ขอบคุณนะคะ” แล้วผมก็นั่งรอเธอทานอาหารเช้า ของผมมื้อเช้าแค่กาแฟถ้วยเดียวก็พอ

 

“นี่เราจะไปไหนกันหรอคะ”

“ผมจะเข้าเมือง มีงานต้องไปจัดสวนที่โรงแรม”

“ว้าว ดีจังเลยค่ะ”

ที่ผมต้องพาเธอมาด้วยเพราะทางบ้านใหญ่กับทางเข้าเมืองคนล่ะทางกัน ถ้าให้ผมไปส่งเธอคงต้องเสียเวลาแน่ๆ

“เชิญทางนี้ค่ะ คุณภูผา” พนักงานออกมาต้อนรับ

“เป็นยังไงกันบ้าง” ผมเอ่ยถามพนักงานทางไร่ที่มาอยู่ประจำก่อนแล้ว

“สำเร็จไปได้ครึ่งหนึ่งแล้วค่ะ นาย”

“อืม งั้นเดียวทางนั้นผมจัดการเอง”

ผมเดินมาเพื่อที่จะจัดดอกไม้อีกทาง ที่โรงแรมจะมีงานเลี้ยงซึ่งเขาใช้บริการดอกไม้จากไร่ของผม และผมกับเจ้าของโรงแรมก็รู้จักกัน เห็นแบบนี้ผมจัดดอกไม้เป็นนะซึ่งก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน

“ให้ฉันช่วยนะคะ ฉันอยากช่วย”

“ทำเป็น?”

“คุณก็สอนฉันไงคะ” ทำค่อยๆ สอนเธอที่ดูเก้ๆ กังๆ แต่มีความตั้งใจดี

“แบบนี้ใช้ไหมคะ”

“อืม แบบนั้นแหล่ะ” แต่ก็ยังพอเป็นงานอยู่

“พี่ภู สวัสดีค่ะ”

“ครับน้องชมพู”

“ชมพูเดินดูแล้วทุกอย่างเรียบร้อยดี และสวยถูกใจมากเลยค่ะ”

“ขอบคุณครับ”

“แล้วนี่ใครคะ” เธอหันมาถามคนที่นั่งจัดดอกไม้อยู่ข้างๆ ผม

“เอ่อ นี่โรสครับ ญาติห่างๆ มาพักที่ไร่พี่สักพักหน่ะ”

“สวัสดีค่ะ”

“สวัสดีค่ะ” เธอทักทายตอบ

“งั้นรบกวนพี่ภู ช่วยไปดูทางนั้นกับชมพูหน่อยได้ไหมคะ”

“ได้สิครับ เดี๋ยวฉันมานะ”

เธอแค่พยักหน้ารับเข้าใจก่อนที่ผมจะเดินออกมา

 

“อ้าย ระวังค่ะ!”

“น้องชมพูระวัง!” ผมรีบเข้าไปดึงเธอออกมา

เพล้ง! อยู่ๆ โรสก็พุ่งตัวมาพร้อมกับแจกันในมือ ก่อนที่จะล้มลงไปใส่แจกันบานใหญ่แตกเสียหาย

ผมมองดอกไม้ที่กระจายเละเทะ พร้อมกับเศษแจกันที่แตก ตรงนี้พึ่งจะทำเสร็จไปเองแท้ๆ

“ทำไมเธอ ซุ่มซามแบบนี้ห้ะ!”

ผมหันไปตวาดเธอลั่นด้วยความโมโหที่ไม่ระวัง

“แล้วเกือบจะทำคนอื่นเดือดร้อนรู้ไหม”

เธอมองหน้าผมอึ้งๆ ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้น แล้วน้ำใสๆ ก็ไหลออกจากหางตา

“ไอ้คนบ้า!” เธอกำดอกไม้ที่อยู่ในมือใส่หน้าผมก่อนจะวิ่งหนีไป

“ชมพูว่ามันเป็นอุบัติเหตุไม่มีใครอยากให้เกิดขึ้นอย่าไปว่าเธอเลยนะคะ”

“แล้วน้องชมพูไม่เป็นอะไรใช่ไหมครับ”

“ไม่ค่ะ” ผมมองตามทางที่โรสวิ่งหายไปก่อนจะเห็นรอยเลือดที่หยดเป็นทาง

 

“ฮือๆๆ ไอ้บ้า ฉันไม่ได้ตั้งใจสักหน่อย”

ฉันวิ่งออกมาทางไหนก็ไม่รู้ก่อนจะมานั่งแอบอยู่ตรงมุมที่คิดว่าปลอดคนที่สุด

“เลือด ฮืออ ทำไมฉันต้องมาเจ็บตัวอยู่เรื่อย”

พูดไปฉันก็ใช้มือปาดน้ำตาไป มองดูแล้วเหมือนเด็กขี้แง

“ฮื้อ ไอ้คนบ้า ไอ้หมอบ้า โอ๊ยเจ็บจัง”

“นั่งด่าผมอยู่แบบนั้นแล้วแผลมันจะหายไหม”

ฉันหันหน้าไปมองตามเสียง เห็นเขามายืนอยู่ด้านหลัง เลยพยายามจะดันตัวลุกหนี

“โอ๊ย!” ฉันรับตาปี๋เพราะคิดว่าหัวต้องฟาดพื้นแน่ๆ

แต่แล้วก็รับรู้ได้ถึงมือที่มาจับเอวประคองไว้

“ดื้อ เจ็บแล้วยังไม่เจียมอีก”

“ปล่อยนะ ปล่อยฉัน” ฉันพยายามสะบัดเขาออก

“อยู่เฉยๆ ได้ไหม”

“ไม่หยุดปล่อยฉันนะ ปล่อย”

“ถ้าไม่หยุดดิ้นและหุบปาก ผมจะจูบปิดปากคุณเดี๋ยวนี้แหล่ะ เอาไหม”

ฉันรีบหุบปากลงทันทีเพราะคิดว่าเขาทำจริงแน่ ก่อนที่เขาจะอุ้มฉันขึ้นเพื่อเดินไปที่ไหนสักที่

“น้องชมพูครับ งั้นเดี๋ยวพี่ขอตัวกลับก่อนนะครับ แล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะเข้ามาดูความเรียบร้อยให้อีกที”

“ค่ะๆ ไม่เป็นไรค่ะ พาเธอไปทำแผลก่อน ขับรถดีๆ นะคะ”

แล้วเขาก็อุ้มฉันมาจับยัดไว้ที่รถ ก่อนจะชี้หน้าคาดโทษว่าห้ามลงมา

“ชิ เผด็จการ”

ตลอดทางฉันนั่งนิ่งไม่พูดไม่จา เขาก็เงียบเช่นกัน

“ทำไมถึงพาฉันมาที่นี่คะ”

“ขืนพาเธอไปที่บ้านได้แตกตื่นกันหมด”

ฉันก้มมองดูสภาพตัวเองแล้วก็สงสาร แผลทั้งมือทั้งหัวเข่ามีเลือดเปื้อนเกรอะกรังไปหมด

“นั่งอยู่นี่ก่อน” เขาวางฉันไว้บนโซฟา ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้อง

“มาค่ะเดี๋ยวฉันทำเอง ฉันมันซุ่มซ่าม แถมยังจะพาคนอื่นเดือดร้อน” ฉันพูดประชดออกไป

เขาก็ไม่ยอมดึงสำลีกลับก่อนจะค่อยเช็ดแผลให้

“ซี๊ดด เบาๆ หน่อยสิ เจ็บนะ อื้อออ” 

เขาทำในสิ่งที่ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะทำคือจูบฉัน ฉันได้แต่ตัวแข็งทื่อ ก่อนจะทุบออกเขาเพราะเริ่มหายใจไม่ออก

“ที่นี้จะเงียบได้ยัง” ฉันรีบหุบปากตัวเองลงทันที ไม่กล้าพูดอะไรอีก กลัวจะโดนแบบเมื่อกี้นี้

คราวนี้เขาค่อยๆ บรรจงเช็ดแผลให้ฉันอย่างเบามือ มองมุมนี้เขาดูอ่อนโยนจัง

“ขอโทษ”

“คะ” เมื่อกี้ถ้าหูฉันไม่ฝาด เขาพูดว่าขอโทษหรอ

“ผมพูดได้แค่ครั้งเดียว”

“ชิ ประหยัดคำจังนะคะ โอ๊ยย เบาๆ สิ จะช่วยเหลือจะฆ่าฉันกันแน่” เล่นกดลงมาที่แผลฉันเลย

“เสร็จแล้ว”

“ขอบคุณ” เขาเงยหน้ามามองหน้าฉัน

“ค่ะ” ดุจังนะตาบ้า อย่าให้ถึงทีฉันบ้างแล้วกัน

“อาบไม่ไหวก็เช็ดตัวเอา” เขาพาฉันมาปล่อยไว้ในห้องน้ำ ก่อนจะปิดประตูให้

“อ่าา ขอไม่อาบแล้วกัน เจ็บแผล” นี่ฉันไม่ได้ขี้เกียจนะ

“นี่คุณ คุณภูผา ได้ยินฉันไหม คุณ”

“เสร็จแล้วหรอ”

“ค่ะ” เขาเข้ามาช่วยพยุงฉันออกจากห้องน้ำ

“นี่ยา กินซะ ดูท่าแล้วใครจะขึ้นหรือเปล่าก็ไม่รู้”

ฉันรับยามากรอกเข้าปากทีละเม็ด อี๋ ขบ ก่อนจะรีบกลืนน้ำตามเยอะๆ

“เด็กชะมัด” ฉันมองค้อนเขา ก็ฉันไม่ชอบกินยานี่ มันขม

“คุณนอนก่อนเลย” บอกเสร็จเข้าก็เดินเข้าห้องน้ำไป ฉันเลยล้มตัวลงนอน

 

 

“หนาวว พ่อคะแม่คะ หนูหนาวว” เสียงเธอละเมอ

“ตัวร้อนจี๋เลย” ผมรีบลุกไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้เธอ

“อื้อ หนาว เอาออกไป” เธอพยายามปัดมือผมออก

“แปปเดียว เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” ผมรีบเช็ดตัวให้เธอ

“หนาววว” ตัวเธอสั่นเล็กน้อย เอาไงดีว่ะ ผ้าห่มก็ไม่มีแล้วด้วย

“เอาแบบนี้แล้วกัน” ผมแทรกตัวเข้าไปอยู่ใต้ผ้าห่มกับเธอก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดเพื่อให้ความอบอุ่น

หวังว่าตื่นขึ้นมาจะไม่โวยวายนะ

 

“นี่ผมกำลังช่วยคุณอยู่นะ”

ความคิดเห็น