ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 35

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 15 ก.ย. 2563 10:14 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
35
แบบอักษร

       ปลายฟ้าไม่ต้องเสียเวลาเก็บของให้เป็นพิรุธ โชคดีที่หล่อนกลับไปเอาเอกสารสำคัญ รวมทั้งบัญชีธนาคารที่บ้าน ทำให้ไม่มีอะไรต้องกังวล  รอให้ทุออย่างเรียบร้อย หล่อนค่อยกลับมาอยู่บ้าน ส่วนพี่ขุนเขา คงไม่ห่วงหล่อนอยู่แล้ว 

          หญิงสาวเขียนข้อความถึงเขาสั้น ๆ “ฟ้าขอให้เราอโหสิกรรมซึ่งกันและกัน บาปเวรที่มีต่อกันขอให้สิ้นสุดลงเพียงนี้....” ใช่ว่าหล่อนจะไม่เสียใจ แต่เมื่อตัดสินใจแล้ว ก็ป่วยการที่เสียเวลาคร่ำครวญ หญิงสาวกรีดน้ำตาทิ้งก่อนจะลุกขึ้นสูดลมหายใจเต็มปอด เรียกพลัง 

            “ป้าสายคะ ฟ้าลาล่ะค่ะ” หญิงสาวเข้ามาไหว้ลา 

            “คิดดีแล้วหรือคะ คุณฟ้า” นางสายใจหาย 

            “ค่ะป้า...ไปตอนนี้ยังมีความรู้สึกดี ๆ ให้คิดถึงนะคะ แต่ฟ้าขออะไรป้าสายอย่างหนึ่งนะคะ” 

       “อะไรหรือคะ” 

            “ป้าห้ามบอกคุณเควินเด็ดขาด นะคะว่าฟ้าอยู่ที่ไหน” หญิงสาวจับมือป้าสาย พลางมองหน้าใช้สายตาอ้อนวอน 

            “ก็ได้ค่ะ...แต่ถ้าคุณเควินไม่ได้แต่งงานอย่างที่คุณฟ้าเข้าใจล่ะคะ” 

            “ก็ห้ามบอกเด็ดขาดค่ะ  เดี๋ยวเขาก็มีคนใหม่ได้เรื่อย ๆ ...คือเขาอาจจะไม่ตามหาหรอกค่ะ เพราะฟ้าเขียนบอกเขาไว้แล้ว ....แค่บอกเผื่อไว้น่ะค่ะ” หญิงสาวยิ้มเฝื่อน ๆ 

            “ถ้าอย่างนั้น เอานี่ค่ะ ที่อยู่ เบอร์โทรศัพท์ของแม่สมร แต่เดี๋ยวป้าจะโทรบอกให้อีกที” 

            “ขอบคุณมากนะคะ...ฟ้าไปล่ะค่ะ” 

            “คุณฟ้าจะไปยังไงคะ” 

            “ให้คนขับรถไปส่งที่ห้าง อ้างว่าเข้าสปา เย็น ๆ ค่อยให้เขาไปรับ กว่าจะรู้ฟ้าก็บินถึงเชียงใหม่แล้วค่ะ 

            “โชคดีนะคะคุณฟ้า ถ้ามีปัญหาอะไรโทรหาป้านะคะ หรือปรึกษาแม่สมรได้เต็มที่ ไม่ต้องเกรงใจ” 

            “ขอบคุณนะคะ...ฟ้าต้องรีบไปแล้วค่ะ” 

            หญิงสาวเดินมาบอกคนขับรถ ให้ไปส่งที่ห้างสรรพสินค้า หล่อนจะซื้อของแล้วก็เข้าสปา ให้มารับอีกทีตอนเย็น ซึ่งเขาก็ปฏิบัติตามคำสั่งแต่โดยดี 

  

            ปลายฟ้า รีบเปลี่ยนซิมโทรศัพท์เป็นอันดับแรก ก่อนจะเดินทางมุ่งหน้าเข้ากรุงเทพฯ แล้วบินต่อไปเชียงใหม่ โดยสะดวกไม่มีใครสงสัย 

 

            

       ปลายฟ้าลงเครื่องที่เชียงใหม่ หล่อนไม่ต้องเคว้งคว้างนาน เพราะทันทีที่หล่อนเดินออกมา สายตาก็ปะทะเข้ากับหญิงร่างท้วมผิวขาว ที่ยิ้มร่ามาให้แต่ไกล หล่อนจำได้เพราะป้าสายเคยให้ดูรูปน้องสาวของแกที่อยู่ในโทรศัพท์ 

  

       “สวัสดีค่ะ ใช่น้าสมรหรือเปล่าคะ” หญิงสาวยกมือไหว้ ส่งยิ้มตอบ 

            “สวัสดีจ้า หนูฟ้า ตัวจริงสวยกว่าในรูปอีกนะคะ” สมรทักทายด้วยท่าทีที่เป็นมิตร ป้าสายเล่าว่าน้องสาวของหล่อนเป็นคนโสดอารมณ์ดีสุด ๆ คงจะจริงอย่างที่ป้าสายว่า  

 

            “ไปค่ะ รถจอดอยู่ทางนี้” หล่อนชักชวน ให้เดินตามไปขึ้นรถที่ลานจอดรถ โดยหล่อนเป็นคนขับพาไปอย่างคล่องแคล่ว  คะเนแล้วอายุน่าจะไม่ถึงห้าสิบ อาจจะแค่สี่สิบปลาย ๆ   

 

            “ฟ้าขอโทษนะคะ ที่มารบกวน คือตั้งใจว่าจะหาบ้านเช่า แล้วก็อาจจะขยับขยายเปิดร้านเบเกอรี่ พอได้มีรายได้ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยอย่างเกรงใจ 

            “อ๋อ พี่สายบอกแล้ว แต่เดี๋ยวไปที่บ้านน้าก่อน ไปดูสิว่าพอใช้ได้ไหม เผื่อจะไม่ต้องไปเช่าที่ไหนไกล” สมรบอกหญิงสาวอย่างเอ็นดู นางสายเล่ารายละเอียดเกี่ยวกับเด็กสาวให้ฟังหมดแล้ว หล่อนนึกสงสาร ไม่อยากปล่อยให้ไปอยู่ตามลำพัง เกรงจะมีใครข่มเหงเอาอีก ยิ่งมาเจอตัวจริง ก็ยิ่งถูกชะตา 

 

            “ค่ะ...แล้วแต่น้าสมรเลยค่ะ” หญิงสาวพยายามทำตัวง่าย ๆ ไม่อยากโยกโย้มากเรื่อง 

            “น้าอยู่คนเดียว แล้วก็เด็กรับใช้อีกคน  ไม่ต้องเกรงใจนะจ๊ะ  ดีเสียอีกถ้าจะมีหนูฟ้ามาอยู่เป็นเพื่อน” สมรชวนคุย พลางแนะนำตัวไปด้วย 

            “ขอบคุณนะคะ...หนูเกรงว่าจะมาเป็นภาระน่ะค่ะ” 

            “อู๊ย...ภาระอะไรกันคะ ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวตีเลย..เหมือนที่พี่สายบอกไม่ผิด หนูฟ้าน่ะขี้เกรงใจเป็นที่สุด” 

ความคิดเห็น