facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : [10]- move on

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 458

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ต.ค. 2563 08:12 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[10]- move on
แบบอักษร

[10]- move on

 

"เห้อ!..." ไอด้านั่งมองภาพของตัวเองที่สะท้อนผ่านกระจกเงาเบื้องหน้าก่อนที่จะถอนหายใจออกมาแล้วยิ้มให้กับตัวเองพลางเอื้อมมือไปหยิบแปรงแต่งหน้าขึ้นมาปัดแป้งฝุ่นลงบนผิวหน้าที่เนียนละเอียด

"เธอต้องทำได้สิไอด้า" พูดให้กำลังใจตัวเองพร้อมกับแต่งหน้าบางๆไปด้วยในเวลาเดียวกันเพื่อเตรียมตัวไปเรียน

หลังจากที่แต่งตัวเสร็จเรียบร้อยไอด้าก็สะพายกระเป๋าคู่ใจออกมาจากห้องส่วนตัวเพื่อลงไปด้านล่าง แต่พอลงบันไดมาได้ไม่กี่ขั้นคิ้วเรียวสวยก็ขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยเมื่อเห็นว่ามีคนมานั่งรอเธออยู่ก่อนแล้ว

"ฉันบอกนายแล้วนี่ว่าไม่ต้องไปส่ง" ไอด้าไม่ได้กล่าวทักทายอลันอย่างที่เคยทำ แต่เดินเข้าไปหาพร้อมกับพูดเชิงตั้งคำถามกับเขาแทน

"ฉันแค่แปลกใจ ก็เลยแวะมาดูให้เห็นกับตา" อลันจ้องมองพี่สาวอย่างจับผิด จะไม่ให้เขาสงสัยได้ยังไง ก็ในเมื่อแต่ก่อนไอด้าจะไปไหนมาไหนต้องโทรหาเขาให้ไปรับ ไปส่งตลอด ทั้งที่คนขับรถในบ้านก็มีตั้งหลายคน แต่พักหลังๆมานี่ขนาดเขาอาสาพาไปเธอยังปฏิเสธ

หรือว่าไอด้าจะโกรธเรื่องที่เขาให้พี่ดอมไปรับโดยที่ไม่บอกเธอก่อน แต่เรื่องนั้นมันก็นานแล้วนะน่าจะหายงอนกันได้แล้ว

"ดูให้เห็นกับตาเหรอ?"

"อือฮึ"

"ดูอะไรของนาย ฉันสบายดีนายก็เห็นแล้วนี่" ไอด้ายังคงวางสีหน้าเรียบเฉย ยกมือขึ้นยักไหล่เบาๆ ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปหยิบแก้วนมสดที่พี่เลี้ยงเตรียมไว้ให้ขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมดแก้ว

ใช่ ทางร่างกายไอด้าสบายดีไม่ได้เจ็บป่วย แต่เขากำลังหมายถึงข้างในต่างหาก เขาอยากรู้ว่าไอด้ากำลังคิดจะทำอะไรอยู่กันแน่

"เธอเปลี่ยนไปมากนะไอด้า เพราะพี่ดอมหรือเปล่า" น้ำเสียงจริงจังของอลันทำให้ไอด้าที่กำลังวางแก้วนมลงหยุดชะงักไปชั่วขณะหนึ่ง และอลันก็เห็นปฏิกริยานั้นของพี่สาวอย่างชัดเจน

"การเป็นคนที่ต้องวิ่งตามหลังคนอื่นมันเหนื่อยนะอลัน ฉันก็แค่อยากลองเปลี่ยนเป็นคนที่ถูกคนอื่นเดินตามดูบ้าง ฉันอยากรู้สึกมีค่าสำหรับใครบางคนที่คิดว่าฉันมีค่ามากพอ"

น้ำเสียงเศร้า คำตัดพ้อของไอด้ทำให้หัวใจแก่งของอลันกระตุกวูบ เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าไอด้าจะรู้สึกอะไรแบบนี้

"นายคง...ไม่ว่าอะไรใช่ไหม" ไอด้าหันมายิ้มให้น้องชายพร้อมกับทิ้งคำถามส่งท้าย

"มันก็ชีวิตเธอนี่ ถ้าเธอทำอะไรแล้วมีความสุขฉันก็ต้องโอเคอยู่แล้ว ฉันก็แค่อยากรู้จากปากเธอแค่นั้นเอง" เขาสนับสนุนไอด้าทุกเรื่องอยู่แล้ว ยิ่งถ้ามันเป็นความสุขของเธอเขาก็ไม่มีทางที่จะขัดขวางแน่นอน

"ขอบใจ ที่นายเข้าใจฉัน"

"เห้อ!...ฉันชักจะอยากรู้แล้วสิว่าผู้ชายที่โคตรโชคร้ายคนนั้นน่ะเป็นใคร คุณย่าเคยเจอเขาหรือยัง" อลันสลัดความขุ่นข้องใจทั้งหมดทิ้งไปแล้วถามถึงผู้ชายอีกคนที่กำลังก้าวเข้ามาในชีวิตของไอด้า

"ใครโชคร้าย โชคดีต่างหาก ปากนายนี่มัน....จริงๆเลยนะอลัน" ไอด้าส่ายหัวอย่างเอือมระอากับความปากร้ายของน้องชาย

"ปากดี? มันแน่นอนอยู่แล้ว" อลันชมตัวเองแล้วหัวเราะอย่างอารมณ์ดี แต่เสียงหัวเราะของเขาต้องหยุดลงเมื่อมีรถยนต์คันหนึ่งแล่นเข้ามาจอดที่หน้าบ้าน

"รถใคร?" อลันยืนขึ้นเต็มความสูงเพื่อมองรถคันนั้นให้เต็มตา รถที่เขาไม่เคยเห็นผ่านตามาก่อน

"อาจารย์มาร์คัส" ไอด้าตอบคำถามของอลันพร้อมกับหยิบหนังสือเรียนขึ้นมาถือเตรียมตัวออกจากบ้าน

"อาจารย์?" อลันขมวดคิ้วมองไปยังหนุ่มหล่อเจ้าของรถที่มารับพี่สาวของตัวเอง

"ใช่ เขาเป็นอาจารย์ ฉันไปก่อนนะไว้ค่อยคุยกัน" ไอด้าเดินออกจากบ้านไปขึ้นรถที่มาร์คัสเปิดประตูรออยู่ โดยที่อลันเองก็ไม่ได้คัดค้านพี่สาวแต่อย่างใด

เขาเก็บความสงสัยที่มีมาปะติดปะต่อกันเป็นเรื่องราวก่อนที่จะตัดสินใจขับรถออกจากบ้านไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

"ว่างอยู่ไหมครับพี่" อลันเปิดประตูห้องทำงานของโดเรนโต้เข้าไปอย่างถือวิสาสะ

"หึ!...ก่อนนายจะเข้ามาเลขาพี่คงบอกแล้วมั้งว่าพี่ว่างอยู่หรือเปล่า" โดเรนโต้ที่นั่งพิงเก้าอี้นวมตัวใหญ่ควงปากกาในมืออย่างใช้ความคิดตอบกลับไป ช่วงนี้ไท่รู้ว่าทำไมเขาไม่มีกะจิตกะใจจะทำงานเลย จะหยิบจับเอกสารอะไรขึ้นมาอ่านก็ดูขัดใจไปหมด

"อะ....ตอบแบบนี้ แสดงว่ากำลังหงุดหงิด" อลันนักคิ้วแบบกวนๆ พอเดาได้ว่าคู่สนทนาที่ดูไม่ค่อยอยากเสวนากับเขาด้วยสักเท่าไหร่ กำลังใช้ความคิดอย่างหนัก เห็นได้จากหัวคิ้วหนาที่ขมวดมุ่นจนจะรวมเป็นอันเดียวกันอยู่แล้ว

"เรื่องไอด้าเหรอครับ" เห็นท่าทางกระวนกระวายใจของโดเรนโต้ อลันก็แอบสะใจเบาๆ อยากให้ไอด้าได้เห็นเหมือนอย่างที่เขาเห็นตอนนี้เหมือนกัน

"...." โดเรนโต้ได้แต่ลอบถอนหายใจ เขาจะตอบอลันว่ายังไงดีล่ะ จะบอกว่าเขากำลังรู้สึกเหมือนจะต้องสูญเสียไอด้าไปอย่างงั้นเหรอ เขาอาจจะแค่รู้สึกไปเอง คิดมากไปเองก็ได้

"ผมว่าพี่เลิกคิดมากเรื่องไอด้าได้แล้วล่ะ ต่อไปพี่สาวผมคงไม่มากวนใจพี่อีกแล้ว" อลันลากเก้าอี้ออกมาแล้วนั่งลงเผชิญหน้ากับโดเรนโต้เพื่อดูปฏิกริยาของเขาเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และก็เป็นอย่างที่คิด หนุ่มใหญ่ดูสนใจเขาขึ้นมามากเป็นพิเศษ

"ทำไม? นายรู้เรื่องอะไรมาอลัน หรือว่าไอด้าบอกอะไรกับนาย" โดเรนโต้ทิ้งปากกาในมือ วางแขนสองข้างลงบนโต๊ะรอฟังคำตอบจากอลัน สิ่งที่เขากังวล มันเป็นเรื่องจริงงั้นเหรอ?

"ผมก็ยังไม่ค่อยแน่ใจหรอก แต่ดูเหมือนว่าพักหลังเนี่ยจะมีหนุ่มๆมาแวะเวียนเทียวรับส่งไอด้าแทนผมแล้ว "

"ไอ้หมอนั่น" โดเรนโต้นึกถึงหน้ามาร์คัสขึ้นมาในแวบแรกและพึมพำออกมาเบาๆ

"บอกตามตรงนะครับ ตอนแรกผมก็ไม่โอเค แต่พอมาคิดๆดูแล้วถ้าไอด้าจะเปิดใจลองคบใครสักคนจริงจังผมก็คงห้ามไม่ได้ และยิ่งถ้าคนๆนั้นพร้อมจะดูแลไอด้าด้วยแล้วล่ะก็ ผมก็ยิ่งเห็นด้วย"

โดเรนโต้นั่งฟังอลันพูดอย่างเงียบๆ แต่เก็บอาการไม่อยู่เผลอขบฟันกรามเข้าหากันจนดังกรอด

"ผมเชียร์พี่ เปิดโอกาสให้พี่มาตลอดนะครับ และที่ผมมาวันนี้ผมแค่อยากจะมาบอกพี่ว่า ถ้าพี่ไม่คิดจะทำอะไรเลย ให้ไอด้าคอยเป็นฝ่ายวิ่งตามเหมือนอย่างที่ผ่านๆมาล่ะก็ โอกาสที่ผมเคยให้พี่ ผมก็คงให้มันกับคนที่พร้อมจะดูแลพี่สาวผมด้วยเหมือนกัน"

 

....................................................

 

จะทำอะไรก็รีบๆทำนะพี่ดอม

 

 

ความคิดเห็น