ฉัตรพิกุล / Dearly loved
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เราแต่งงานกันนะ 2

ชื่อตอน : เราแต่งงานกันนะ 2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 194

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 14 ก.ย. 2563 07:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เราแต่งงานกันนะ 2
แบบอักษร

หลังจากเยี่ยมรชตและอยู่พูดคุยกับกำพลที่โรงพยาบาลที่รชตถูกส่งมารักษาตัวอยู่พักใหญ่ สองหนุ่มสาวก็กลับลงมายังลานจอดรถของโรงพยาบาลด้วยกัน แล้วหลังจากเข้ามาอยู่ในรถด้วยกันเขาก็จัดการล็อกประตู แต่ยังไม่ยอมขับออกไปจากลานจอดรถเพราะอยากจะเคลียร์กับเด็กดื้อของเขาให้เข้าใจกันก่อน 

"โกรธอะไร" เขาหันมองเสี้ยวหน้าหญิงสาวข้างตัวที่ยังทำหน้าหงอยไม่ยอมพูดอะไรกับเขามาตลอดทาง อันที่จริงจะเรียกว่าไม่ยอมคุยกันดีๆ ตั้งแต่เกิดเรื่องเลยน่าจะได้ 

"ไม่ได้โกรธนี่คะ" 

"งั้นงอนอะไร" เขาเปลี่ยนคำถามใหม่ 

"ไม่ได้งอนค่ะ" 

"แล้วเป็นอะไร" เขาไม่ชอบให้บัวบุษบาทำตัวหมางเมินใส่เพราะนั้นหมายความว่าเขาจะต้องอารมณ์เสียและหงุดหงิดตามไปด้วย "ยังตกใจอยู่เหรอ หรือว่าเจ็บตรงไหน ไปแวะหมอก่อนไหม" 

"บัวไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ ความจริงก็ยังตกใจอยู่นิดหน่อยแต่..." หญิงสาวลังเลที่จะพูดมันออกมาถึงแม้เพื่อนทั้งสองคนจะยุให้ถามเขาให้เคลียร์กันไปเลย เธอไม่รู้ว่าหากพูดไปแล้วต่อจากนี้ไปเธอกับเขาจะเป็นอย่างไร ในเมื่อจับตัวคนร้ายได้แล้วเธอก็ไม่จำเป็นจะต้องมีคนดูแลอีก เธอควรที่จะต้องคืนเขาให้กับกัญญาวีร์แต่อีกใจกลับกลัวหากถึงวันนั้นจริง 

"แต่อะไร" เขาถามเสียงนุ่ม พลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ 

บัวบุษบาบีบมือบนตักไปมาด้วยความไม่แน่ใจ ทว่าสุดท้ายหญิงสาวก็ตัดสินใจเอ่ยมันออกมาจนได้ "คดีคงจะปิดเร็วๆ นี้ใช่ไหมคะ" 

"คงจะอย่างนั้น ในเมื่อตำรวจจับคนลงมือและคนบงการได้ทั้งหมดแล้ว แล้วพี่ก็เพิ่งให้หลักฐานฉ้อโกงบริษัทกับหลักฐานการเปิดบ่อนให้ผู้กองเสกสรรไปเมื่อกี้ คิดว่ากั้งคงดิ้นไม่หลุด" 

"ไม่น่าเชื่อนะคะว่าพี่กั้งจะเปิดทั้งบ่อนทั้งโกงบริษัท" หญิงสาวนิ่วหน้ายังไม่อยากจะเชื่อว่าคนท่าทางใจดีอย่างรชตจะกลายเป็นคนละโมบและโหดร้ายได้ถึงเพียงนี้ 

"มันเป็นไปแล้วบัว ส่วนหนึ่งอาจจะเป็นความผิดของพี่ด้วย" เขาบอกเสียงเศร้า 

"ทำไมถึงคิดว่าคุณมีส่วนผิดคะ" 

"เพราะพี่เข้าไปแทรกกลางระหว่างฮอลลี่กับกั้ง” เขาเล่าเสียงขรึม “แต่นั้นก็เพราะว่าพี่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าเขาสองคนคบกันอยู่จนกระทั่งเพื่อนๆ มาเล่าให้ฟังทีหลังว่ากั้งประกาศที่จะแก้แค้นที่พี่แย่งคนรักของเขานั้นล่ะ" ชายหนุ่มนึกย้อนถึงวันที่รชตโทรตามเขามาดูแฟนสาวในสภาพเปื่อยเปล่ากำลังนอนกอดก่ายอยู่กับคนโทรด้วยความรู้สึกผิดที่ติดอยู่ในใจเขามาตลอด 

"แล้วพอเรียนจบกั้งก็หวังว่าจะให้ตัวเองไปไกลกว่าผม แต่ลุงกำพลกับพ่อเห็นว่าคนอีโก้สูงแบบกั้งควรที่จะเรียนรู้จากตำแหน่งเล็กๆ ก่อนเพื่อจะได้มีประสบการณ์ให้มากขึ้นแต่กั้งไม่ยอม ทั้งที่ท่านสองคนก็บอกอยู่แล้วว่าหากเขาพร้อมเมื่อไหร่ท่านจะวางมือและให้กั้งขึ้นมาเป็นประธานบริหารเพียงคนเดียวเพราะยังไงพี่ก็คงอยู่ที่อเมริกาถาวร กั้งเลยโกรธมากเพราะคิดว่าเขาเป็นแค่ตัวสำรองของพี่" 

วิศวัชมองคนกำลังตั้งใจฟังด้วยสายตาเอ็นดูก่อนวกเข้าเรื่องเดิม "ทีนี้บอกพี่ได้หรือยังว่าบัวเป็นอะไร" 

"ก็ถ้าปิดคดีแล้วบัวกับคุณ..." น้ำตาที่พยายามกักเก็บมาตลอดไหลรินลงข้างแก้มเนียนด้วยความรู้สึกวูบโหวง 

"ต้องเลิกกัน" เขาต่อให้พลางช่วยเช็ดน้ำตาออกจากแก้มใสเริ่มเข้าใจคนช่างคิดมากแล้วว่าเป็นอะไร "ถึงขนาดนี้แล้วบัวยังคิดว่าพี่จะยอมหย่ากับบัวง่ายๆ เหรอ" วิศวัชถอนหายใจหนักสิ่งที่เขาพร่ำบอกมาตลอดแต่ไม่ทำให้บัวบุษบาเข้าใจอะไรได้เลย 

"คุณไม่อยากกลับไปหาคุณฮอลลี่เหรอคะ" หญิงสาวมองหน้าคมนิ่งรอคอยคำตอบ แอบหวังอยู่ลึกๆ อยากให้เขาปฏิเสธแต่จากสายตาตอนที่เขาเห็นกัญญาวีร์ถูกจับมาด้วยบอกได้ว่าเขาเป็นห่วงอดีตคนรักมากเพียงใด 

"จำได้ว่าพี่เคยบอกบัวไปแล้วว่าสถานะของพี่กับฮอลลี่เหลือแค่คู่ค้ากันเท่านั้น" เขาบอกเสียงนุ่ม มือหนาเกลี่ยผมที่ตกลงมาปรกหน้าเนียนขึ้นทัดหู 

"แต่ที่บัวเห็นคุณยังดูเป็นห่วงเธออยู่" 

"ใช่ พี่เป็นห่วงฮอลลี่" เขาบอกพลางสังเกตคนหน้าเสียที่ชอบคิดเองเออเอง "แต่ก็แค่ในฐานะเพื่อน แต่คนที่พี่ห่วงจนจะเป็นบ้าน่ะคือเมียตัวเองต่างหาก" 

วิศวัชดึงร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด แค่เห็นบัวบุษบาตะเกียกตะกายตอนอยู่ในรถของรชตเขาก็แทบคลั่ง ยิ่งพอเห็นว่าเธอโดนจับมัดและฉุดกระชากอย่างไร้ความปรานีซ้ำยังได้ยินสิ่งที่รตตั้งใจจะทำกับบัวบุษบาความอดกลั้นของเขาก็แทบจะไม่มีเหลือ หากเรย์ไม่ส่งสายตาปรามเสียก่อนเขาคงกระโจนเข้าใส่พวกนั้นโดยไม่สนอะไรทั้งสิ้น "พี่ไม่ปฏิเสธที่ยังเป็นห่วงฮอลลี่แต่มันก็แค่ความรู้สึกผิดที่ทำให้เขาต้องมาเจอกับเรื่องร้ายๆ เพราะพี่" 

"เรื่องร้าย! ยังไงคะ" 

"กั้งคงแค้นที่ถูกทิ้งเขาก็เลยตามคุกคามแล้วก็ทำร้ายเธอไม่หยุด ทำแม้กระทั่งลงมือฆ่าสามีของเธอเพื่อไม่ให้เธอมีความสุข" 

"ไม่น่าเชื่อว่าพี่กั้งจะเป็นคนอาฆาตรุนแรงแบบนี้" 

"บัวก็เห็นแล้วนี่ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องคิดมากแล้วนะเพราะคนที่พี่ทั้งรัก ทั้งห่วง แล้วก็หวงมากๆ น่ะคือบัวคนเดียวเท่านั้น" จมูกโด่งกดลงกับแพรผมของคนในอ้อมกอด 

"คุณเนี่ยนะคะรักบัว ไม่เห็นจะเคยรู้" บัวบุษบาเงยหน้าขึ้นมาสบกับแววตาคมกล้า 

"อะไรกันทีบัวรักพี่ พี่ยังรู้เลย" 

"ขี้ตู่ บัวยังไม่เคยบอกว่ารักคุณสักหน่อย" หญิงสาวย่นจมูกใส่คนขี้ตู่ 

"ไม่ต้องบอกพี่ก็รู้ มีแต่บัวแหละที่ไม่ยอมรับรู้ว่าพี่รักบัวมากแค่ไหน" 

"บัวไม่กล้าคิดหรอกค่ะ เพราะบัวคิดว่าตัวเองเป็นแค่ภาระกับของเล่นใกล้มือที่คุณคิดอยากจะมาเล่นตอนไหนก็ได้อย่างที่คุณกี้กับคุณฮอลลี่เคยพูด" บัวบุษบายิ้มแหย่ รู้สึกผิดที่เชื่อคำพูดของคนอื่นมากกว่าคำพูดของเขา 

"เด็กหนอเด็ก ทำไมเชื่อคนอื่นง่ายๆ แต่กับไม่เชื่อสามีตัวเอง" มือเรียวโยกศีรษะมนด้วยความหมั่นเขี้ยว 

"คุณรักบัวตอนไหนคะ" เมื่อรู้ว่าเขาเองก็รักเธอเหมือนกัน บัวบุษบาก็ใจชื้นขึ้นกล้าที่จะถามเขามากขึ้น 

"งานศพพ่อมั้ง ไม่ถึงกับรักหรอกก็แค่รู้สึกถูกชะตาแล้วก็เอ็นดูเด็กขี้อ้อนเฉยๆ " วันนั้นรอยยิ้มสดใสและท่าทีขี้อ้อนที่มีต่อบุพการีเป็นไปอย่างธรรมชาติของบัวบุบษาคล้ายส่งพลังงานมาถึงเขาด้วย มันทำให้เขาชุ่มชื่นหัวใจในวันที่อ่อนล้าได้อย่างไม่น่าเชื่อ จนแอบเผลอคิดไปว่าหากหญิงสาวอ้อนเขาแบบนี้บ้างเขาจะมีความสุขมากแค่ไหน และตลอดเวลาที่ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทำให้เขาพิสูจน์แล้วว่าไม่ผิดไปจากที่เขาคิดเลย 

"ตอนนั้นพี่คิดว่าหากเคลียร์เรื่องพ่อเสร็จแล้วจะลองขออานทีคบหากับบัวดู" 

"คุณไม่รู้หรือคะว่าพ่อหวงลูกสาวมาก..." บัวบุษบาลากเสียงยาว เพราะใครๆ ก็รู้ถึงกิตติศัพท์ความหวงลูกสาวของพ่อเธอดี 

"รู้สิ แต่พี่คิดว่าท่านก็ชอบพี่อยู่ไม่น้อยนะเลยคิดว่าจะลองดูสักตั้ง"เขายิ้มเอ็นดู 

"แล้วถ้าพ่อไม่ให้" บัวบุษบาอมยิ้มจนแก้มตุ่ย ดีใจที่เธอไม่ใช่ของเล่นใกล้มืออย่างที่ใครต่อใครพากันว่า 

"ก็ว่าจะลุยจีบบัวก่อน แล้วค่อยจูงมือไปบอกท่านตอนที่เป็นแฟนกันแล้ว" จมูกโด่งฝังลงบนแก้มเนียนที่ตอนนี้กำลังแดงปลั่งน่าฟัด "แล้วบัวล่ะรักพี่ตอนไหน" 

"ไม่ทราบค่ะ" นั้นสิเธอไม่เคยรู้ตัวเลยว่ารักเขาตอนไหนกัน เธอรู้แค่ว่ารู้สึกอบอุ่นและมีความสุขที่ได้อยู่กับเขา บัวบุษบาขมวดคิ้วพลางกัดริมฝีปากล่างอย่างใช้ความคิด 

วิศวัชใช้นิ้วหัวแม่มือไล้ริมฝีปากบางให้เธอคลายริมฝีปากที่กัดไว้ออก แล้วฉกวูบลงช่วงชิงลมหายใจคนกำลังใช้ความคิดด้วยความเอ็นดู เขากวาดชิมความหวานอยู่นานกว่าจะยอมตัดใจให้หญิงสาวเป็นอิสระเพื่อพูดสิ่งสำคัญอีกอย่างที่ตั้งใจเอาไว้นานแล้ว 

“เราแต่งงานกันนะ” 

                           ~~~~~ THE END ~~~~~  

****** แต้วอัพจบในเว็บแล้วนะคะ ส่วนที่เหลือตอนพิเศษในคืนเข้าหอตามไปอ่านกันได้ที่อีบุ๊คนะคะ

https://www.mebmarket.com/ebook-130981-%E0%B9%83%E0%B8%99%E0%B8%AD%E0%B9%89%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B8%81%E0%B8%AD%E0%B8%94%E0%B8%AD%E0%B8%B8%E0%B9%88%E0%B8%99

****** ขอบคุณนักอ่านทุกคนนะคะที่แวะเวียนเข้ามาอ่าน มาให้กำลังใจกัน ทุกยอดวิว ทุกคอมเม้นต์มีค่าต่อแต้วมากๆ ค่ะ สุดท้ายฝากนิยายเรื่องใหม่ เรื่อง "กรรมสิทธิ์หัวใจ" ที่จะอัพต่อจากพี่วิศกับหนูบัวด้วยนะคะ ช่วงนี้อยู่ในช่วงที่กำลังตบที่กับพล็อตให้เข้าที่เข้าทางอยู่ค่ะ

https://www.tunwalai.com/story/463328/%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%a3%e0%b8%a1%e0%b8%aa%e0%b8%b4%e0%b8%97%e0%b8%98%e0%b8%b4%e0%b9%8c%e0%b8%ab%e0%b8%b1%e0%b8%a7%e0%b9%83%e0%b8%88

ความคิดเห็น