ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 9 ผมตกเป็นเมียเขา

ชื่อตอน : ตอนที่ 9 ผมตกเป็นเมียเขา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 21.6k

ความคิดเห็น : 15

ปรับปรุงล่าสุด : 18 เม.ย. 2559 15:33 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 9 ผมตกเป็นเมียเขา
แบบอักษร

 

#

 

ผมตกเป็นเมียเขา ตอนที่ 9

 

 

Part น้ำ

 

            “อื้ออ”เหมือนกับว่ามีอะไรหนักๆทับอยู่ที่ท้องของผม ให้ตายสิยิ่งขยับ ยิ่งรู้สึกเหมือนว่ามันจะยิ่งรัดผมแน่นขึ้นเรื่อยๆ ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาช้าๆ ปรับสายตาเข้ากับความสลัวของห้องนอน แล้วค่อยก้มลงดูสิ่งที่ทับผมอยู่

 

            “เฮ้ยย พะ พี่สายฟ้า พี่วายุ” นี่สินะสาเหตุของความฝันว่าโดนงูยักษ์รัดแล้วจับผมเขมือบเมื่อคืน

 

            “อืมม ตื่นแล้วเหรอครับตัวเล็ก”

 

            “ฮ้าวววว ตื่นไวจังตัวเล็ก”

 

            พี่สายฟ้าและพี่วายุเหมือนจะตื่นแล้ว ผงกหัวขึ้นมาพูดกับผมแล้วกลับไปซุกคอผมเหมือนเดิม เฮ้ นี่ใจคอจะอยู่ท่านี้ตลอดเลยรึไง ดูเหมือนว่ามาอยู่ที่นี่ไม่กี่วันจะได้ชื่อใหม่เป็นตัวเล็กแล้วนะ เรียกกันจังเลยทั้งที่ผมก็เตี้ยกว่าพวกพี่แค่สิบกว่าเซนเอง

 

            “ปล่อยเถอะครับ ผมจะไปทำมื้อเช้าให้ทาน”ผมบอกกับพี่ทั้งสองที่ดูท่าคงจะไม่ลุกขึ้นกันง่ายๆแน่ ขี้เซากันจังเลย พี่วายุที่ดูเหมือนว่าจะนอนต่อไม่ลงแล้วจึงลืมตาขึ้นมามองผมยิ้มๆแล้ว.......

 

            “จุ๊บ มอนิ่งคิสครับเมีย”

 

             O[ ]O ผม

 

            พี่วายุก้มลงมาจุ๊บปากผมเบาๆ พร้อมกับคำพูดที่ทำให้ใจสั่น ช็อคครับ บอกได้คำเดียวว่าช็อค เขาจูบผมอีกแล้ววววว เริ่มรู้สึกว่าการอยู่ที่นี่มันเริ่มทำให้ผมเปลืองตัวเยอะขึ้นเรื่อยๆแล้วสิ ตั้งสติได้หันไปอีกที่พี่วายุก็หายเข้าห้องน้ำไปแล้วครับ

 

            ผมออกมาจากห้องของพี่วายุโดยไม่ได้ปลุกพี่สายฟ้าแต่อย่างไร เพราะอะไรน่ะเหรอครับ ผมไม่อยากเปลืองตัวอีกละสิ เดี๋ยวพี่วายุออกมาจากห้องน้ำก็คงจะปลุกเองนั้นแหละ กลับมาที่ห้องของตัวเองผมรีบเข้าห้องน้ำไปล้างหน้าแปรงฟัน แล้วออกมาทำอาหารเช้าให้พี่ทั้งสองกะว่าค่อยไปอาบน้ำทีเดียวเลย

 

            ทำอาหารเสร็จผมก็เอาไปตั้งไว้ที่โต๊ะ แล้วเดินกลับเข้าไปชงกาแฟดำวางให้กับพี่สายฟ้ากับพี่วายุครับ ส่วนของผมแค่นมที่ซื้อมาเมื่อวานก็พอ

 

            “ฟอดด ไม่ยอมปลุกพี่นะครับ”

 

            “อ๊ะ พี่สายฟ้าเล่นอะไรครับเนี่ย”ผมตกใจที่จู่ๆพี่สายฟ้าโผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ มาหอมแก้มกันเฉยเลย

 

            “หึหึ หอมจังเลย”แค่หอมแก้มอย่างเดียวก็พอแล้วมั้งครับ ทำไมต้องมาบรรยายด้วยเนี่ย ผมเป็นผู้ชายนะไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อยแก้มผมมันจะไปหอมอะไรกัน

 

            “พี่วายุละครับ”

 

            “เดี๋ยวก็คงมาแหละ น้ำไปหยิบหนังสือพิมพ์ให้พี่หน่อยสิ”

 

            ผมพยักหน้ารับแล้วเดินเข้าไปในห้องรับแขก ทุกๆวันจะมีหนังสือพิมพ์มาสอดเอาไว้ที่หน้าประตูครับ แต่ผมไม่ใช่คนที่ชอบอ่านข่าวบันเทิงหรือการเมืองก็เลยไม่ค่อยสนใจสักเท่าไหร่

 

            “นี่ครับ”พี่วายุมานั่งตอนไหนก็ไม่รู้ ผมส่งหนังสือพิมพ์ให้พี่สายฟ้า แต่อีกแล้วครับ พี่ทั้งสองเว้นที่หัวโต๊ะไว้ให้ผมอีกแล้ว ปกติตรงนี้ต้องเป็นที่ของหัวหน้าครอบครัว หรือถ้าไปกินตามร้านอาหารก็จะเป็นคนที่จ่ายเงินไม่ใช่รึไง

 

            “ทำไมถึงเว้นที่ตรงนี้ให้ผมกันละครับ ที่จริงจะต้องเป็นของที่สายฟ้าไม่ใช่หรือไง”ผมถามออกไปอย่างสงสัย

 

            “หืออ พวกพี่แค่คิดว่าให้น้ำนั่งตรงกลางจะได้ไม่ลำเอียงกันว่าใครจะได้นั่งใกล้น้ำมากกว่ากันไง”พี่วายุพูดขึ้นพร้อมอมยิ้มนิดๆ นี่พี่ทั้งสองคนใกล้จะสามสิบแล้วนะครับ ยังมีความคิดแบบเด็กๆกันอีก ผมยอมนั่งลงแล้วเริ่มทานอาหารเช้าไปเรื่อยๆ

 

            “ไอ้วายุ มึงดูนี่”

 

            “หึหึ ข่าวไวดีแหะ”

 

            ผมหันไปมองพวกพี่ทั้งสองคนอย่างสงสัย มีอะไรน่ายินดีงั้นเหรอ ทำไมพออ่านข่าวแล้วถึงได้อมยิ้มกันแบบนั้น

 

            “มีข่าวอะไรกันงั้นเหรอครับ” ไม่มีใครตอบครับ แต่พี่สายฟ้ายื่นหนังสือพิมพ์มาให้ผมอ่าน

 

            สองพี่น้องนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงควงหนุ่มน้อยหน้าหวานเดินห้าง MMM หวานกันไม่แคร์สื่อ พาดหัวข่าวก็ดูเป็นข่าวบันเทิงธรรมดานั้นแหละครับ แต่พอมองรูปเท่านั้นแหละ

 

            “เฮ้ย นะ นี่มันรูปผมกับพวกพี่นี่”ใช่ครับนั้นมันรูปผมกับพี่ทั้งสองคนเมื่อวาน เป็นรูปตอนที่เรากำลังเลือกเสื้อผ้ากันอยู่

 

            “หึหึ นั่งข่าวพวกนี้ฝีมือแย่ชะมัดนะครับว่ามั้ยตัวเล็ก ถ่ายหน้าของตัวเล็กไม่ชัดเลย” มันใช่ประเด็นที่ไหนกันละเฟ้ยยยไอ้พี่วายุ ตายละหวา ข่าวหน้าหนึ่งซะด้วยมันจะทำให้พวกพี่เดือนร้อนกันรึเปล่า หรือจะทำให้ตระกูลอัครเดชาเสื่อมเสีย โอ้ยยยยคิดแล้วเครียด

 

            “ทำไมทำหน้าอย่างนั้นหละครับตัวเล็ก” พี่สายฟ้าหันมามองหน้าผมอย่างสงสัย

 

            “เอ่อ ผะ ผมขอโทษนะครับพี่สายฟ้า พี่วายุ”น้ำ

 

            “มาขอโทษพวกพี่ทำไมครับเนี่ย”วายุ

 

            “กะ ก็ ผมทำให้พวกพี่ต้องเป็นข่าวเสียๆนี่ครับ”น้ำ

 

            “ไม่เห็นจะเสียหายตรงไหนเลยนี่ อย่าไปกังวลสิตัวเล็ก”สายฟ้า

 

          “ดีซะอีกจะได้เปิดตัวว่าที่ภรรยาของตะกูลอัครเดชาเลยไง”วายุ

 

            “มันจะไม่มีผมกระทบต่องานเหรอครับ” ผมถามออกไปอย่างกลัวๆ กลัวว่าสังคมจะรังเกียจพี่สายฟ้ากับพี่วายุ กลัวว่าหุ้นส่วนธุรกิจจะรังเกียจ

 

            “ไม่ต้องห่วงหรอกสมัยนี้สังคมเปิดกว้างจะตาย อย่างเครียดเลย”พี่สายฟ้าพูดขึ้น แล้วทั้งสองก็เอื้อมมือมาจับมือผมไปกุมไว้คนละข้าง

 

            “เชื่อใจพวกพี่นะครับ” -///-อ่า เครียดอยู่แท้ๆแต่ทำไมพอพี่ๆจับมือถึงได้เขินแบบนี้กันล่ะเนี่ย

 

        “ครับ ผมจะเชื่อใจพี่สายฟ้ากับพี่วายุครับ” อร้ายยย พูดเองก็เขินอง นี่ผมเป็นอะไรมากมั้ยเนี่ย

 

            ผมเริ่มมั่นใจตัวเองแล้วครับ มั่นใจว่าตอนนี้ผมรักพี่ทั้งสองแน่นอน แต่ทำไมผมถึงใจง่ายขนาดนี้วะ มาอยู่กับเขาได้ไม่กี่วันก็ให้ใจไปหมดแล้ว แต่ผมจะไม่บอกพี่สายฟ้ากับพี่พี่วายุหรอกนะ ก็เขาไม่เคยบอกรักผมเลยนี่หนา

 

            “พี่ไปทำงานก่อนนะครับ ”พี่สายฟ้ากับพี่วายุหันมาบอกลาผมนิดหน่อยแล้วทั้งคู่ก็ออกไปทำงาน เฮ้ออ พอไม่มีใครอยู่แล้วผมก็เหงาเหมือนเดิมอีกแล้วสิ ไม่มีอะไรทำเลยเก็บนู้น กวาดนี่ จนทั่วห้องแล้ว

 

            ผมกลับมานั่งดูโทรทัศน์เรื่อยๆ เช้าๆแบบนี้ก็ไมเห็นจะมีอะไรดูเลย นั่งๆ นอนๆได้สักพักก็มีเสียงโทรศัพท์เข้ามาครับ

 

            “ฮัลโหลครับพี่บาส”

 

            “อรุณสวัสดิ์ครับน้ำ พี่มีเรื่องจะรบกวนหน่อยได้ไหม”

 

            “อะไรเหรอครับ”

 

            “พี่อยากจะฝากข้าวปั้นไว้กับน้ำสัก 3 วันได้ไหมครับ พอดีพี่ต้องไปทำงานต่างจังหวัด แล้วไม่มีใครช่วยดูแลลูกนะ”

 

            “เอ่อ ผมขอดูก่อนได้ไหมครับ พอดีว่าตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ที่บ้านคุณแม่แล้วครับ เดี๋ยวผมขออนุญาตเจ้าของห้องก่อนละกัน แล้วจะโทรไปบอกอีกที”

 

            “ก็ได้ครับ ขอบคุณนะครับน้ำ”

 

            อยากให้ข้าวปั้นมาอยู่เป็นเพื่อนจัง อยู่คอนโดคนเดียวเหงาจะตายชัก พี่ๆก็ต้องไปทำงานอีก แต่คงต้องโทรไปขออนุญาตพี่สายฟ้ากับพี่วายุก่อนแหละ

 

            แต่เฮ้ย ไม่มีเบอร์นี่หว่าโทรถามคุณแม่ดีกว่า ผมกดเบอร์หาคุณแม่ไม่นานท่านก็รับสายครับ

 

            “ว่าไงจะหนูน้ำแม่คิดถึงจังเลย”

 

            “สวัสดีครับคุณแม่ ผมก็คิดถึงคุณแม่ที่สุดเลยครับ”

 

            “ปากหวานจังนะเรา ว่าแต่โทรหาแม่มีอะไรละ”

 

            “ผมจะโทรมาถามเบอร์พี่สายฟ้ากับพี่วายุหนะครับ พอดีมีธุระนิดหน่อย”

 

            “ตายจริงตาสองคนนี้ อยู่กันมาตั้งหลายวันไม่คิดจะให้เบอร์น้องเลยรึไงกัน” แล้วคุณแม่ท่านก็บ่นพี่ทั้งสองไปเรื่อยๆ และก็ให้เบอร์ผมมาครับ ผมเลยกดโทรหาพี่สายฟ้าก่อนเลยไม่อยากให้พี่บาสรอนาน

 

            “ฮัลโหล สวัสดีคะท่านประธานกำลังประชุมอยู่คะมีธุระอะไรสำคัญรึเปล่าค่ะ”อ่า เสียงผู้หญิงนี่คงจะเป็นเลขาของเขาละมั้ง อย่าไปคิดมากสิน้ำ

 

            “เอ่อ งั้นไม่เป็นไรครับ” ผมกดตัดสายไปโดยไม่ได้บอกชื่อว่าใครเป็นคนโทรไป แล้วก็กดไปหาอีกเบอร์

 

            “สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าใครครับ”เสียงคุณเคนนี่หน่า

 

            “อ่า คุณเคนครับนี่ผมน้ำนะครับไม่ทราบว่าขอสายพี่วายุหน่อยได้ไหม”

 

            “เอ่อครับ นายหญิงรอสักครู่นะครับ”เรียกผมว่านายหญิงอีกแล้วง่าา ชิ

 

            “ว่าไงตัวเล็ก”

 

            “เอ่อพี่วายุว่างคุยรึเปล่าครับ”

 

            “สำหรับน้ำพี่ว่างเสมอแหละ มีอะไรให้พี่รับใช้ครับ”

 

            “คือผมโทรหาพี่สายฟ้าแต่เลขาเป็นคนรับหนะครับ ผมอยากจะขอพี่วายุพาหลานมาเลี้ยงที่คอนโดสัก 3 วันได้ไหมครับ”

 

            “ไอ้สายฟ้ามันก็อยู่ข้างกันนี่แหละประชุมกันอยู่ ว่าแต่หลานนี่ลูกใครครับ”

 

            “ลูกของพี่ที่สนิทนะครับ เขามีธุระไปต่างจังหวัด อีกอย่างผมอยู่คนเดียวก็เหงาด้วย”

 

            “หึหึ ได้ครับพามาอยู่ที่คอนโดได้เลย”

 

            “จริงๆนะครับพี่วายุ งั้นแค่นี้ก่อนนะครับ บ๊ายๆ”

 

 

            เย้!! ดีใจที่สุดเลยไม่ได้คุยกับข้าวปั้นตั้งหลายวันคอยดูนะอยู่ที่นี่ 3 วัน พ่อจะฟัดแก้มให้หนำใจเลย ข้าวปั้นจ๋ารอน้าก่อนนะค้าบบบบบบ

 

 

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/member/141047/1391969964-member.jpg

 

 

เอามาเสิร์ฟอีกตอนจ้าา ต่อจากนี้จะเจอกับข้าวปั้นเยอะขึ้นนะ

นิยายเรื่องนี้จะไม่ค่อยดราม่านะคะ เพราะแพรไม่ชอบน้ำตา

มีคำผิดบอกกันด้วยเน้อ

ชอบ ไม่ชอบยังไงก็เม้นติชมกันได้นะคะ ให้กำลังใจแพรหน่อย

ฝากติดตามนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ ♥♥♥

 

 

###แก้คำผิดแล้วจ้าา###

 

http://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/937005481.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/937005481.gifhttp://cdn-tunwalai.obapi.io/files/emotions/937005481.gif

 

 

 

ความคิดเห็น