ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 十六🥀|ทะเล~

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 123

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
十六🥀|ทะเล~
แบบอักษร

.

.

.

"รักคุณที่สุดในจักวารเลยนะ"

.

.

.

(เกรย์)

ในระหว่างทางไปเที่ยวทะเลนั้น เราทั้งสองต่างก็คุยทุ๊กกเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นอีกล้วยปิ้งเอย น้ำหนาวเอย มันก็คือเผาเพื่อนตัวเองนั่นเเหละ55

 

ผมรู้สึกว่าตัวเองน่ะ จะหลงรักพี่เพทายอย่างงมหัวไม่ขึ้นเลยจริงๆ เเค่นึกถึงใบหน้าฟ้าประทานนั่น ก็ทำผมหน้าเเดงเป็นลูกมะเขือเทศได้ 'รักเพทายโว้ยยย'

 

"เกรย์ ถึงเเล้วล่ะ" เสียงนั่นทำให้ผมหลุดจากภวังการหลงผู้ได้ซักพักเเต่สวรรค์ไม่เคยจะเข้าข้างเลย

 

"จุ๊บ ขอเป็นค่าเดินทาง" ริบฝีปากนุ่มของชายร่างใหญ่จูบจรดมาที่หน้าผากของผมอย่างอ่อนโยน

 

"ฉวยโอกาศนักนะ" ผมพูดพรางหันมือไปตีนที่ต้นเเขนของพี่เพทายเบาๆ เพื่อเก็บอาการเขินอายที่ทะลุพุ่งสูงเหลือเกิน

 

"ไปเถอะครับน้องเกรย์" เขาพูดพลันก้มตัวลง ยื่นเเขนชี้เชิญเข้าที่พัก มันดูน่าตลกเอามากๆ พี่เพทายยยยย

 

"อืม"ผมไม่รอช้าจึงรีบหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็ก เข้าบ้านพักทันที

 

บ้านพักที่นี่เป็นบ้าน2ชั้นเเนวโมเดิร์นสีขาวตัดคราม หน้าหน้ามีพุ่มไม้เล็กๆประดับไว้ให้เข้ากับตัวบ้าน ดูช่างน่าอบอุ่นดีจัง ผมนึกในใจพรางคึดถึงเรื่องราวในอดีต

 

"ที่ร๊ากกก ทะเลสวยมากเลยครับ" เด็กหนุ่มวัย16ปี เอ่ยพูดเสียงเเจ้วที่บางคนอาจฟังดูเเล้วน่ารำคาญ เเต่คนร่างใหญ่ที่จดจ้องมาอยู่นั้นไม่ได้รำคาญเเม้เเต่นิดซ้ำยังจ้องตาไม่กระพริบอีกด้วย

 

"เเน่นอนนี่เพทายเลยนะ" ใช่ครับชายหนุ่มร่างใหญ่คนนั้นคือ"เพทาย"คนรักของผมเมื่อ4ปีก่อน

 

"55ที่รักไม่เล่นน้ำด้วยกันจริงหรอ" ผมเอ่ยพรางส่งสายตาออดอ้อนเรียกคนตรงหน้าทันที

 

"ไม่เล่นเกรย์เล่นเหอะ" เขาพูดพร้อมเดินเข้าไปในบ้านทันที ทำไมกันนะ?ปกติทำเเบบนี้ก็จะยอมใจอ่อนนิ ไม่เป็นไรเล่นคนเดียวก็ได้

 

ไม่นานนักเวลาก็ล่วงเลยมาถึงช่วงเย็น เเต่ก็ไม่มีเสียงเอ่ยเรียกจากพี่เพทายเลยซักนิด เมื่อเป็นเช่นนั้นผมจึงเดินออกจากทะเลเเล้วเข้ามาบ้าน เเละหวังเพียงว่าจะได้เจอหน้าคนรักของผม

 

ไม่กลับพบเเต่ความว่างปล่าว ผมรีบเดินไปทุกๆห้อง เรียกครั้งเเล้วครั้งเล่าเเต่ก็ไม่มีเสียงขานรับ จากใครซักคนนึง ผมค่อยๆก้าวเดินไปที่เตียงนุ่ม ด้วยความอ่อนเพลีย พรางเหลือบมองเห็นเเผ่นกระดาษ สีขาวนวลเเผ่นเล็กที่มีข้อความเป็นลายมือเขียนวางไว้บนหัวเตียง

 

ผมค่อยๆเอื่อมมือไปหยิบกระดาษเเผ่นนั้นจึงพบว่ากระดาษเเผ่นนั้นมีรอยปากกาสีน้ำเงินเข้มเขียนไว้ว่า

 

"รอก่อนนะที่รัก"

จากเพทาย

เพียงไม่กี่ตัวอักษรเเต่ก็ทำให้ผู้อ่านเช่นผมใจหายวูบได้เหมือนกัน เขากลับไปเเล้วหรอ?? เกิดอะไรขึ้น?? ข้อความพวกนี้วนเวียนขึ้นในหัวของผมเต็มไปหมดจนไม่นานนักก็มีเสียงโทรศัพท์เข้า ผมชำเลืองมองไปยังหน้าจอ เพียงหวังว่าคนผู้นั้นจะเป็นพี่เพทาย เเต่กลับไม่ใช่เเต่ดันเป็นป้าเอย คนรับใช้ของบ้านของผม

 

"คุณเกรย์คะที่บ้านเกิดเรื่องเเล้วค่ะ" เกิดเรื่อง?? อะไรกัน

 

"มีอะไรรีบเล่ามาเร็ว" ผมเอ่ยตอบกลับไปด้วยความอยากรู้เต็มทน

 

"คุณนายกับคุณชายเสียเเล้วค่ะ ตอนนี้บ้านล้มละลายหมดเเล้ว" ตัวของผมเริ่มชาไปเสียดื้อๆ ป๊ากับม๊าเสียเเล้วเเถมบ้านยังล้มละลายอีกนี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

 

งานศพของป๊ากับม๊าจัดขึ้นเเบบเรียบง่ายมีเพียงญาติๆเท่านั้นที่มาร่วมเเสดงความเสียใจ เเต่มันก็เเค่เสเเสร้งเท่านั้นคนพวกนี้ล้วนหน้าสวยใจคดกันทั้งนั้นทำไมผมจะไม่รู้

 

ผมตัดสินใจออกมาใช้ชีวิตที่เหลือเพียงลำพัง มีเพียงเศษเงิน กับมรดกที่ผมคิดไว้ว่าจะไม่เเตะมันอีก กับบ้านหลังเล็กในตัวเมืองเพียงไม่นานนักผมก็สามารถใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข เเม้จะโดดเดี่ยว

.

.

"เกรย์ นี่ก็สองทุ่มเเล้วนะไปทานข้าวกันเถอะ" พลันก็มีเสียงปลุกเรียกสติของผมให้กลับเข้าที่ดังเดิม

 

"ครับๆ" ผมเอ่ยพรางเดินตามหลังพี่เพทายจนไปหยุดที่ทะเล

 

ผ้าม่านลูกไม้สีขาวบางปลิวสไหวตามเเรงลม ด้านในมีโต๊ะทานข้าว เทียนก็ถูกจุดหลายเล่ม เเสงสว่างสีทองนวลจากเปลวเทียนส่องเเสงมันช่างโรเเมนติกเหลือเกิน

 

"เกรย์" จู่ๆก็มีเสียงมาจากพี่เพทายเอ่ยเรียกผม

 

"ครับ"

 

"เป็นเเฟนกับพี่อีกครั้งนะ" เขาเอ่ยออกมาพรางยกมือขึ้นถือช่อดอกกุหลายสีดำขลับ

 

"พี่สัญญานะว่าจะไม่หายไปอีก" ในจิตใจลึกๆของผมยังคงกลัวเรื่องทุกๆอย่างที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตอย่างนับไม่ถ้วน

 

"พี่สัญญา พี่รักเกรย์นะ" เเค่เพียงประโยคสั้นๆเเต่ก็ทำผมเขินจนเก็บอาการไว้ไม่อยู่ นี่ๆจะทำเเบบนี้ไม่ได้นะไหนไรท์บอกว่าเรื่องนี้มันดราม่างายยย

 

"ครับ ผมก็รักพี่เหมือนกัน"

 

เพทายค่อยๆเเนบริมฝีปากประกบจูบความหวานรินดั่งน้ำผึ้งกับริมฝีปากเล็กเเดงอิ่ม ตวัดริมเลียกันอยู่ครู่หนึ่ง จนเพทายรู้ว่าอีกฝ่ายไม่มีท่าทีขัดขืนจึงส่งลิ้นร้อนไปเเทรกเข้าที่โพรงปากบางของร่างเล็ก อย่างโหยหา ทั้งดูด ทั้งกัด จนริมฝีปากบางบวมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

 

เมื่อเพทายเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มทุบอกของเจ้าตัวเบาๆ จึงถอนริบฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งพรางกระซิบเบาๆข้างหูว่า

 

"วันนี้คงไม่ได้ทานข้าวเเล้วล่ะ คงได้กินอย่างอื่นเเทน" เขาพูดพรางขบเม้มใบหูสีเเดงระเรื่อของร่างบาง

 

"น้องจะคอยดูนะที่รัก"

 

.

.

.

.

.

TBC.

ไรท์รู้สึกว่าอยากให้เพทายหนีปายยยย นุ้งเกรย์มานรั้ยยย

ใครที่อ่านไปจากเมื่อวานที่เเล้วก็ฟรีไปนะจ้ะอิอิ ขอบคุณท๊กคนน

มาต่อให้เเล้วนะคะ ขอเกริ่นไว้ก่อนตอนหน้าจะมีncเเล้วนะอิอิ อร้ายยยย~

ส่วนตัวไรท์เเต่งพวกฉากจูบฉากncไม่ค่อยเป็นเรยยยยย เเต่ขอให้ทุกคนติดตามด้วยนะคะ💕💕

ส่วนตัวเป็นคนที่เเต่งncไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ค่ะ(จริงๆก็ไม่เคยเเต่งเลย)555ตอนเเรกไรท์ก็จะเเต่งในเรื่องเก่านะคะ เเต่ด้วยความที่ว่าขี้เกียดเป็นอย่างสูงจึงรีบจบเรื่องนั้นไปโดยที่ยังไม่ได้เเก้ปมอะไรเลยยย ถ้าใครเคยอ่านเรื่องนั้นนั้นไปก็น่าจะงงๆออกหน่อยเนอะ เเต่เรื่องนี้เราขอมาเเก้ตัวค่ะตอนเเรกจะเเต่งให้มันดราม่าเเต่บั่บ เเต่งไม่ได้จริงๆ 555

🙏🙏💕💕

 

 

ความคิดเห็น