ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

十二🥀|เเต๊ะอั๋ง

ชื่อตอน : 十二🥀|เเต๊ะอั๋ง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 96

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
十二🥀|เเต๊ะอั๋ง
แบบอักษร

.

.

.

.

.

ผมไม่อยากให้เวลานี้ ผ่านไปเลยจริงๆ

.

.

.

.

.

ณ ร้านอาหารเเห่งหนึ่ง (จะมีให้อ่านในตอนนี้นะคะ)

.

.

.

.

{เกรย์}

หลังจากที่ผมคุยกับพี่เพทายเสร็จ จึงรีบวิ่งไปเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ก็ทำไงได้ล่ะตอนนี้ผมใส่เสื้อสีขาวบางๆกับกางเกงขาสั้นตัวเก่งของผม คงจะใส่ไปไหนไม่ได้เลยเเฮะ

 

ผมเลือกเสื้ออยู่นานพอสมควร จนสุดท้ายก็เลือกได้ซักที นี่เเหละเเกคือความหวังของฉันนะเว้ยย!

 

ตื๊ดดดด!! เสียงริงโทนโทรศัพท์ของผมดังขึ้น ผมค่อยๆเหลือบมองไปยังหน้าจอพบว่าคนที่โทรมานั้นมีชื่อว่า "เพทาย"

 

'นี่เขาเอาเบอร์ผมมาจากที่ไหนกัน เเล้วทำไมผมถึงมีเบอร์นี้' ผมสับสนอยู่ซักพัก จนตั้งสติกดรับโทรศัพท์ก่อนจะเอ่ยขึ้นว่า

 

"เอ่ออ..พี่เพทายผมกำลังจะลงไป" ทัน ทีที่ผมรับสายก็รีบบอกดักเอาไว้เเต่ต้น คนอ่านหลายๆคนคงมองว่าผมฉลาดใช่ไหมล่ะ!? ...

 

["ไม่ต้องรีบมากก็ได้เกรย์"]

 

"ครับๆผมจะเดินช้าๆ อิอิ"ปลายสายเอ่ยดังขึ้นด้วยความเป็นห่วง ผมจึงรีบขานรับไปเเต่ถามว่าผมฟังไหม? ก็ไม่

 

ผมรีบวิ่งไปยังลิฟทันที! นี่ทำไมยังไม่เปิดอีกห๊ะ คนกำลังรีบอยู่เนี่ยยย

 

ติ้ง!!! เสียงลิฟดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออก

 

เหมือนกับสวรรค์ทรงโปรด ผมรีบเข้าลิฟพร้อมกับกดเลือกชั้น1ทันที! ผมอยากเห็นหน้าพี่เพทายเเล้วนะ คึดถึงๆเหลือเกิน

 

ไม่นานนักลิฟก็ลงมาถึงชั้น1ผมค่อยๆ เหลือบมองหาชายหนุ่มคนหนึ่งที่ครอบครองใจของผมมานานกว่า4ปี

 

"อ๊ะ! "จู่ๆก็คล้ายกับมีใครซักคนหนึ่ง มากอดเข้ากับลำตัวของผม ผมพยายามดิ้นเเต่ก็ไร้ผล มันยิ่งเเน่นมากกว่าเดิมทุกที..

 

"ฮึกกก...ฮืออ" ผมกลัวจนเเทบขาดใจ วันนี้ผมตั้งใจมาหาคนรักนะ ไม่ใช่มาหาคู่นอน

 

"เกรย์พี่ขอโทษ" ร่างใหญ่หยุดชะงัดทันทีเมื่อได้ยินเสียงผมร้องไห้

 

เเต่เสียงนี้มันคุ้นๆจัง หรือนี่จะเป็นพี่เพทายใช่ต้องใช่เเน่ๆ! ผมจำได้.

 

"พี่เพทายหรอ" ผมค่อยเอ่ยพรางเช็ดน้ำตาที่ไหลรินลงมา

 

"อืมมม" เมื่อผมได้ยินดังนั้นจึงค่อยๆหันตัวมาทางหน้าเขา เเละเพ่งเลงมองใบหน้านั้นชัดๆ

 

อีกฝ่ายนั้นมีใบหน้าคมเข้มรับกับคิ้วหนาดกดำขลับโค้งรับรูปเรียวสวย ดวงตาคมมองดูก็ร้อนๆหนาวๆชอบกล เหมือนกูไปเหยียบตีนมึงในชาติที่เเล้วอ่ะนะ จมูกโด่งรั้นได้รูปพอเหมาะรับกับริมฝีปากหนาที่ขนาดพิสซ่าฮัสยังต้องเรียกพี่ ทุกสัดส่วนบนใบหน้าช่างลงตัวกันไปหมด พี่เพทายนี่มันลูกรักพระเจ้าชัดๆ!

 

"เกรย์" เสียงของอีกฝ่ายเอ่ยเรียกผม ผมพรางสะดุ้งเล็กน้อยโอ้ยย นี่กูกำลังบรรยายหน้าพี่อยู่นะเนี้ยย

 

"คะ..ครับไปทานข้าวกันเถอะเนอะ" พูดจบผมก็ยื่นมือไปจับกับมือนุ่มของพี่เพทายทันทีพลันก็เดินเข้าร้านไป

 

สบายใจจังได้เเต๊ะฮั๋งด้วยอิอิ

 

.

.

.

.

TBC.

 

บางทีไรท์ก็อยากพาเพทายหนีนะคะ เพทายลูกหนีไปอีเกรย์มันรั้ยยย

 

มาต่อให้สั้นๆอิอิเดี๋ยวไปต่อที่นิยายเเชทนะคะ💕💕

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น