ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 六🥀|สัญญา

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 117

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 20:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
六🥀|สัญญา
แบบอักษร

.

.

.

 

ภาพใบเก่าที่ซีดจางของสองเรามันดูมีความสุขดีนะ ไม่เหมือนตอนนี้เลย

.

.

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

หลังจากที่ผมส่งข้อความหาไอ้รันเพื่อนชายของผมที่ดูจะเป็นห่วงผมมาก ให้มาหาผมที่คอนโด

 

บรรยากาศโดยรอบที่เงียบสงัด ไร้เสียงเพลง ไร้เสียงลมที่ผัดเเผ่วมาทางหน้าต่างบานเกร็ดเเม้เเต่น้อย มันช่างปล่าวเปลี่ยวเหลือเกิน

 

ผู้คนที่อยู่รอบๆตัวของผมต่างก็หายจากผมไปหมด ไม่เหลือไม่เหลือซักคนจริงๆ ป๊ากับม๊าก็เสียไปด้วยอุบัติเหตุเมื่อ4ปีก่อน เเฟนหนุ่มของผมก็หายไปหลังจากผมล้มละลาย พอผมเจออีกทีก็มีเเฟนใหม่ไปเสียเเล้ว...

 

นี่หรอสัญญา นี่หรอที่บอกให้ผมรอ สุดท้ายตัวเองก็มีคนใหม่ ลืมทุกอย่าง เเม้กระทั่ง"ตัวผมเอง"

 

ถึงจะเป็นเเบบนั้นผมก็ไม่คิดจะลดความพยายามของตัวเอง ตามไปตื้อพี่เพทายอีกครั้ง เพียงหวังให้กลับมาเป็นเช่นเดิม จนเขาเอ่ยว่าผมเป็นครั้งเเรกของชีวิตเลยนะที่ผมโดนเขาด่า ผมควรจะดีใจไหม? ตื่นตันดีไหมนะ ที่เขาหมดรักผมได้ไวขนาดนี้ทั้งที่ผมยังจมปักอยู่ที่เดิม ไม่เคยก้าวออกมาได้เลย... ไม่เคยหมดรักพี่เพทายเลยจริงๆ เเต่เขากลับด่าตอบกลับมาได้อย่างง่ายดาย

 

น่าสมเพชงั้นหรอ??

 

ความรู้สึกมันเหมือนกับถูกมีดที่เเหลมคมกรีดไปที่หัวใจลึกๆ ซ้ำๆ ย้ำๆ เจ็บครั้งเเล้วครั้งเล่าเเต่มันก็คงยังไม่พอ พี่เพทายส่งข้อความอีกครั้งว่า "น่ารำคาญ" ใครไม่โดนเเบบนี้คงไม่เข้าใจหรอกนะ ว่าประโยคที่ผู้ส่งพิมพ์มาสั้นๆนี้เเต่มันกลับทำให้ผู้อ่านเเบบผมนั้นเจ็บปวดเกินสิ่งใดจะบรรยายได้

 

ผมจะพยายามตัดใจให้ได้นะในเมื่อพี่เขาไม่ต้องการผมเเล้ว ไม่สิ!! เขาไม่เคยรักผมเลยต่างหาก ในเมื่อทั้งหมดมันต้องจบเเบบนี้เเล้วผมขอส่งข้อความหาเขาอีกครั้งได้ไหม?? มันคงเป็นคำถามที่โง่มากเลยเนอะ เหมือนว่าผมจะกลับไปหาเขาอีกครั้ง เเต่คงไม่เป็นไรหรอกเเค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวก็เกินพอ

 

ผมค่อยๆเอื้อมมือที่สั่นเทื่อมไร้เรี่ยวเเรงนั้นไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่อยู่บนหัวเตียง นิ้วเรียวค่อยๆกดเข้าเเอพพิเคชั่นสีเขียวเพื่อหาเเชทคนที่รักมาตลอด4ปี

 

"ที่เเท้ก็มีเเฟนใหม่เเล้วนี่เอง"

"ทำไมถึงบอกให้ผมรอกันล่ะ"

"พี่หนีผมไปก่อนเลยนะ คนที่รอมันเหนื่อยมากนะ"

"นับตั้งเเต่วันนี้ ผมจะลืมพี่ให้ได้เลย 55ผมจะทำได้จริงไหมนะ"

"ผมขอให้พี่โชคดีกับคนใหม่นะ เขาก็ดูเป็นคนดีคู่ควรกับพี่ใช่เล่นเลยล่ะ"

"ลาก่อนนะความทรงดีที่เคยดีในวันนั้น"

"ลาก่อนนะคนที่ผมเคยรักสุดหัวใจตลอดมา"

 

จบเเล้วมันจบเเล้วสินะ เฮ้อผมพรางถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือบางค่อยๆเอื้อมไปหยิบรูปภาพที่ผมกับพี่เพทายเคยถ่ายเอาไว้ด้วยกันมันเริ่มเก่า สีซีดจางอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาของผมกระตุกเห่อร้อนขึ้นมาอย่างดื้อๆ

 

พร้อมกับน้ำสีใสที่ค่อยๆไหลรินลงมาอาบเเก้มเนียนทั้งสองข้าง หนึ่งหยด สองหยดจนไม่อาจนับได้อีกเลย

 

"ผมควรมีชีวิตต่ออยู่อีกไหมนะ"ที่ผมอดทนอยู่มาตั้ง4ปีก็เพราะสัญญานั่น เเต่ตอนนี้มันไม่มีอีกเเล้วผมคงจะตายได้เเล้วใช่ไหม

 

เกรย์ค่อยๆเอื้อมมือไปหยิบมีดสั้นมาถือเอาไว้ ด้วยมือที่สั่นเทาก่อนจะร่ำไห้สะอึกสะอื้นราวจะขาดใจ "ขอโทษนะ ที่ไม่อาจอยู่ต่อได้อีกเเล้ว ขอโทษนะไอ้รันที่มึงคงมาปลอบใจกูไม่ทันเเล้วล่ะ"

 

ผมพูดพรางหยิบปลายมีดที่เเหลมคมค่อยๆกรีดลงมาที่เเขนของผมช้าๆซ้ำเเล้วซ้ำเล่า จนเลือดสีเเดงสดค่อยๆไหลอาบลงมาที่พื้นทีละหยด

 

ความเจ็บที่ร่างกายของผม นั้นไม่เท่ากับที่ใจของผมเลย...

 

ผมพยายามข่มความเจ็บปวดนั้นเอาไว้ เกรย์ทนหน่อยอีกไม่นานก็ได้ตายเเล้ว

 

เเกร๊ก!!!!!

 

เสียงเปิดประตูทำให้ผมชะงักครู่หนึ่ง ก่อนที่ผมจะค่อยๆเหลือบตามองว่าเป็นใครที่เข้ามาเยือนในห้องของผม

 

"ไอ้รัน" ผมเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่เเหบพร้าทันที น้ำตาที่ไหลรินค่อยๆไหลลงมาค่อยๆทวีคูณเพิ่มขึ้นเรื่อยๆราวกับไม่มีทางสิ้นสุด

 

น้ำตาของความเสียใจเเละทรมานไหลรินลงมาไม่ขาดสาย

 

"ไอ้เกรย์ มึงทำบ้าอะไรของมึงเนี่ย"

 

ไอ้รันตวาดผมเสียงดังลั่นพรางวิ่งมากระซากปลายมีดที่อยู่ในมือผมออก!

 

"กูไม่อยากอยู่เเล้วมึงได้ยินไหม ฮึกก..กูไม่เหลือใครอีกเเล้ว" ผมเอ่ยพรางสะอึกสะอื้นจนตัวโยน

 

"มึงใจเย็นๆก่อน มึงยังมีกูยังมีเพื่อนๆที่พร้อมอยู่เคียงข้างมึงเสมอนะ" ไอ้รันเอ่ยพูดออกมาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน หวังปลอบให้ผมสงบลง

 

"มึงไปโรงพยาบาลก่อนนะ เเล้วค่อยมาคุยกัน" มันเอ่ยพร้อมค่อยๆจูงมือผมนั่งรถไปโรงพยาบาลทันที!

 

ผมขอหลับซักพักก่อนนะ มันเหนื่อยๆจริงๆตาผมจะปิดอยู่เเล้ว ไม่นานนักเปลือกตาที่หนักอึ้งของผมก็ค่อยๆปิดลง

 

{รัน}

 

หลังจากที่หมอได้ทำเเผลให้ไอ้เกรย์ เพื่อนของผมเเล้วหมอยังบอกอีกว่า ไอ้เกรย์นั้นน่ะมันเป็นโรคซึมเศร้าเเล้วล้ะ เห้ออผมสงสารมันจับใจจริงๆ ที่ต้องเสียทั้งคนรักอย่างพ่อเเม่ไปพร้อมๆกันอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว

 

ผมค่อยๆกดเข้าเเชทกลุ่มเพื่อส่งข้อความหาเพื่อนๆถึงอาการของมัน ผมเป็นเพื่อนกับมันมา4ปีมันไม่เคยร้องไห้หนักขนาดนี้ ครั้งนี้มันเป็นหนักจริงๆ

 

 

.

.

.

.

.

TBC

 

เราเเต่งนิยายเเบบเขียนไม่ค่อยเก่งเรยยยย บั่บมันไม่ดราม่าให้อ่ะ555

มาต่อให้เเล้วนะคะ💕

#𝐵𝑙𝑎𝑐𝑘𝑅𝑜𝑟𝑒🥀

 

 

 

 

ความคิดเห็น