teepasikha
email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : มาหาแฟน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 49

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 09:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาหาแฟน
แบบอักษร

“ปัง!” เสียงปืนปริศนาดังขึ้นบริเวณชั้นสองของบ้าน ดารินชะงักเหลือบมองไปยังชั้นบน มือบางวางถุงกับข้าว ที่ซื้อติดมือมาลงทันที สองเท้าเล็กขยับอย่างสงสัย  

“คุณพ่อ” ครู่หนึ่ง หญิงสาวรีบรุดขึ้นไปยังด้านบน ภาพที่เห็นคือชายชรานอนหายใจโรยรินอยู่บนโซฟา สายตาสุดท้าย มองตรงมายังลูกสาว คล้ายจะบอกเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนสิ้นใจภายในไม่กี่วินาทีถัดมา  

“คุณพ่อ!” ดารินตลึงกับภาพที่เห็น เรียวปากเล็กตะโกนเรียกบิดา แล้ววิ่งเข้าไปประคองร่างไร้ลมหายใจนั้น เลือดแดงฉานทะลักล้นออกมาจากลำตัว ซึ่งตรงกับขั้วหัวใจ ใช่! เขาตั้งใจปลิดชีพตัวเอง เพราะไม่สามารถหาทางออกให้กับชีวิตที่เหลืออยู่ได้ สองมือน้อยควานหาทุกอย่างที่อยู่ใกล้ ในที่สุดจึงตัดสินใจใช้มืออุดไปที่บาดแผล ด้วยหวังว่าจะบรรเทาอาการได้ ไม่มากก็น้อย  

“รินจะโทรตามคนมาช่วย” นอกจากมือที่สั่นเทาแล้ว น้ำเสียงนั้นก็ระส่ำไม่ต่างกัน ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วไม่ทันตั้งตัว รถฉุกเฉินเข้ามาจอดหน้าบ้านภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที แต่ทว่าทุกอย่างสายเกินไป เธอได้สูญเสียหัวหน้าครอบครัวไปอย่างไม่มีวันกลับ ในวัยเพียงยี่สิบสี่ปีเท่านั้น  

หลังจากการสูญเสียครั้งนั้นผ่านมาได้หกเดือน สายตากลมใสแจ๋วยืนมองตึกสำนักงานใหญ่ ของบริษัทวีพีกรุ๊ป อย่างแน่วแน่ เธอใช้เวลาสืบมาสักพัก เกี่ยวกับหมายศาลทวงหนี้ ฉบับที่ทำให้บิดาตัดสินใจจบชีวิตลง ภาพเหตุการณ์อันแสนเจ็บปวดทำให้หญิงสาวตั้งมั่น ที่จะพบหน้า นายเขมกร วรพัฒน์ ผู้ถือหุ้นใหญ่ เพื่อต่อรองบางอย่าง  

สองเท้าเล็กก้าวตรงไปพร้อมกับความหวังและจุดมุ่งหมาย เพื่อทวงทุกอย่างคืน บ้านหลังนั้นเป็นดังดวงใจของมารดา ย้อนไปในอดีตสองสามีภรรยาใช้ทั้งชีวิตทุ่มเท หยาดเหงื่อแรงกายทุกหยดเพื่อที่จะได้บ้านหลังนี้มาครอบครอง และในตอนนี้มารดาของเธอป่วยด้วยโรคซึมเศร้า เกือบฆ่าตัวตายหลายครั้งเพราะคิดถึงสามีที่จากไป  

บ้าน! ที่มารดารักดังดวงใจ ถ้าต้องถูกยึด ความเจ็บปวดนี้ ดารินจะไม่ยอมให้เกิดขึ้นอีกเด็ดขาด หญิงสาวผมยาว ถูกมัดรวบตึงไปด้านหลัง แต่งตัวด้วยชุดเสื้อยืดกางเกงยีนธรรมดาพร้อมร้องเท้าผ้าใบ เดินตรงไปยังทางเข้าของบริษัท 

“ทานโทษนะครับ ไม่ทราบมาพบใครครับ” ระหว่างนั้นถูก รปภ. กักตัวไว้ เป็นลุงยามมีอายุเกือบห้าสิบ ดารินปลายตามองอย่างใช้ความคิด ก่อนจะปล่อยยิ้มหวานออกมา ทว่ารอยยิ้มนั้นไม่ได้ดึงความสนใจจาก รปภ. เขากลับตั้งใจทำหน้าที่เช่นเดิม สำรวจกิริยาท่าทาง พร้อมกับรอคำตอบจากเธออย่างตั้งมั่น 

“เอ่อ...มาหา” หญิงสาวหน้าหวาน แต่บุคลิกขัดกับใบหน้าอย่างสิ้นเชิง ทำท่านึกหาทางออกครู่หนึ่ง เพราะไม่ได้เตรียมตัว ไม่รู้ว่าบริษัทจะเข้มงวดถึงเพียงนี้ 

“มาหาแฟนค่ะ แฟนทำงานอยู่ที่นี่” ดารินตอบปัด และพยายามปกปิดสายตาลอกแลกของตัวเอง ด้วยรอยยิ้ม 

“ไม่ทราบว่าแฟนชื่ออะไรครับ” การตรวจเข้มของพนักงาน บ่งบอกว่าผ่านการฝึกอบรมมาเป็นอย่างดี เธอเริ่มรู้แล้วว่า ไม่อาจผ่านเข้าไปโดยพลการได้ 

“เกรงว่าถ้าบอกไป ลุงอาจจะไม่รู้จักค่ะ”  

“บอกชื่อมาเถอะครับ ผมทำงานที่นี่ ตั้งแต่รุ่นคุณพ่อของคุณเขม ผมรู้จักทุกคน จะได้ประสานงานให้ถูก” 

“ชิบหายแล้ว รินเอ๋ย!” หญิงสาวหันหน้าหลบไปทางอื่น เจ็บใจที่ไม่ได้เตรียมตัวมา ก่อนจะปั้นหน้ากลับมายิ้มหวาน เหลือบไปเห็นชายร่างสูงเดินผ่านเข้าไปโดยไม่โดนกัก 

“ทำไมเขาเข้าไปได้ล่ะคะ” ดารินถามอย่างสงสัย 

“ก็เขาเป็นพนักงานนี่ครับ” 

“แล้วคนนั้นล่ะคะ”  

“คนนี้ติดต่องานกับบริษัท เขามาทุกอาทิตย์ล่ะครับ” 

“แล้วคนนั้นล่ะ” ดารินชี้มือไปยังผู้คนที่เดินเข้าออก อย่างกับเดินสวนสนามแต่ไม่มีใครโดนกักเลยสักคน มีเพียงเธอคนเดียว ที่อยู่คนละโลกกับพวกเขา 

“ไม่ต้องถามถึงคนอื่นหรอกครับ ทุกคนที่เดินเข้าออกแล้วผมไม่กักตัว ต่างก็เข้าออกที่นี่เป็นปกติทุกคน ผมจำหน้าได้หมด ตกลงแฟนคุณชื่ออะไรครับ ได้นัดหมายกันไว้ไหมครับ ผมจะได้ติดต่อกับประชาสัมพันธ์ให้” ท่าทางจริงจังของ รปภ. ทำให้ดารินยิ้มฝืนๆ แต่เหมือนสวรรค์เข้าข้าง ด้านหลังของ รปภ.ผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบ มีป้ายรายนามบุคลากรสำคัญของบริษัท ตั้งเด่นหราอยู่ 

“แฟนฉัน คือ...ชื่อ..” สายตากลม เลื่อนมองหารายนามที่อ่านง่ายที่สุด เธอต้องประมวลผลออกมาให้เร็ว ก่อนลุงยามคนเดิมจะจับพิรุธได้ 

“แฟนฉันคือคุณ ชโนทัยค่ะ” หลังจากเธออ้างชื่อบุคคลสำคัญไป ทำให้ รปภ. ถึงกับอ้าปากค้าง ดารินยิ้มย่องพลางยกมือขึ้นมากอดอก 

“คุณชโนทัย เป็นผู้หญิงนะครับ” คำตอบของ รปภ. ทำให้ดารินขมวดคิ้ว แล้วหันกลับไปยังป้ายรายนาม หญิงสาวหน้าชาราวกับถูกตบ หลังจากพบว่ารายชื่อดังกล่าวขึ้นต้นด้วยคำว่านาง ข้อผิดพลาดง่ายๆ ไม่ควรเกิดขึ้นในเวลานี้ ร่างเล็กอยากเอามือเขกศีรษะตัวเองสักร้อยครั้ง ก่อนกัดฟันหันหน้ากลับมา ยิ้มให้ผู้เคร่งในกฎระเบียบอย่างเขินๆ แล้วแอบชำเรืองมองป้ายชื่อเป็นครั้งที่สอง  

“ลุงยามฟังผิดหรือเปล่าคะ แฟนฉันชื่อคุณพชรนัย ต่างหาก ฟังดีดีสิคะ จะได้ไม่ผิด” เธอแถไถราวกับปลาไหล แถมโยนความผิดให้เขาพร้อม อีกกระทงหนึ่ง 

“คุณกิ๊บๆ มีแขกมาพบคุณพชรนัย เดี๋ยวผมจะให้ไปรอที่ห้องติดต่อประสานงานนะ” 

“รับทราบค่ะ” หลังจาก รปภ.กดปิดวอไป จึงเดินนำดารินเข้าไปยังห้องติดต่อประสานงาน หญิงสาวสำรวจบริเวณรอบๆ อย่างแปลกตา บริษัทใหญ่โตหรูหรามีระดับ ผู้คนต่างแต่งตัวด้วยรสนิยม มีเพียงเธอคล้ายเป็นแกะดำที่สุด ทว่าจุดมุ่งหมายอันแรงกล้า ได้ดึงความคิดฟุ้งซ่านของหญิงสาวกลับมา นายเขมกร วรพัฒน์ ผู้เป็นเจ้าหนี้ส่งหมายศาลไปถึงบ้าน เป็นเหตุให้บิดาปลิดชีพตัวเองก่อนวัยอันควร ชีวิตหกเดือนที่ผ่านมาของหญิงสาว เหมือนตกอยู่ในมรสุมที่ทุกอย่างพัดกระหน่ำเข้ามา  

“โทษนะคะ ดิฉันเช็คจากคิวงาน และตารางนับพบของคุณพชรนัยแล้ว ไม่พบว่ามีตารางนัดหมายของคุณดารินนะคะ” พนักงานสาวหน้าสวยชี้แจงด้วยมารยาทงดงาม 

“อ่อ ไม่เป็นไรค่ะ แต่ขอเข้าห้องน้ำหน่อยได้ไหมคะ” ดารินรีบบอกปัด อีกใจกลัวถูกจับได้ก่อนพบหน้านายเขมกร เธอพยายามเก็บท่าทีมีพิรุธ แล้วแสร้งปั้นหน้ายิ้ม 

ความคิดเห็น