ฉัตรพิกุล / Dearly loved
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะคะ : )

เราแต่งงานกันนะ

ชื่อตอน : เราแต่งงานกันนะ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 212

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.ย. 2563 07:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เราแต่งงานกันนะ
แบบอักษร

แพรลดากับเตชทัศน์ชะเง้อคอมองมาเซราติ แกรนทัวริสโม่สีดำที่กำลังเลี้ยวเข้ามาภายในสถานีตำรวจด้วยความร้อนใจ เมื่อชั่วโมงก่อนแพรลดาได้รับข่าวจากเรย์ถึงเรื่องราวที่บัวบุษบาต้องเจอ และอยากให้เธอโทรหาอีกฝ่ายเพราะดูท่าทางบัวบุษบาจะยังเสียขวัญอยู่มาก และเธอก็ได้รู้อีกว่าเพื่อนสนิทถูกวิศวัชที่แวะเอารถที่จอดทิ้งไว้ข้างบังคับให้นั่งรถมากับเขาด้วย ฟังจากน้ำเสียงที่ดูอารมณ์ไม่ปกตินักแพรลดาจึงบอกว่าจะมารอที่สถานีตำรวจหและชวนเตชทัศน์ให้มาเป็นเพื่อนด้วย เผื่อบัวบุษบาจะได้อุ่นใจขึ้นมาบ้าง 

"เป็นยังไงบ้างบัว" เตชทัศน์ถลาลงจากบันไดขั้นที่ยืนอยู่ไปเปิดประตูรถให้หญิงสาวทันทีที่รถจอดเข้าที่ 

บัวบุษบาโผกอดแพรลดาแน่นหลังลงจากรถมายืนได้มั่นคง รู้สึกสบายใจขึ้นที่มีเพื่อนทั้งสองคนอยู่เคียงข้าง ทั้งแพรลดาทั้งเตชทัศน์พากันลูบหลังลูบไหล่ปลอบหญิงสาวพลางถามความเป็นมาว่าโดนจับตัวไปได้อย่างไรอยู่ครู่หนึ่ง วิศวัชที่ยืนดูอยู่เงียบก็เข้ามาทำร้ายความเงียบลง 

"เข้าไปข้างในเถอะผู้กองรออยู่" มือหนาโอบไหล่ภรรยาอย่างปกป้อง 

"พวกแกอย่าเพิ่งกลับนะ" บัวบุษบากระซิบบอกเพื่อนเสียงสั่นเครือพร้อมที่จะร้องไห้ออกมาได้อีกทุกเมื่อ 

"อืม...พวกฉันไม่ไปไหนหรอก มีเรื่องอยากคุยกับแกด้วย" แพรลดาบอกพลางปรายตามองคนก่อเรื่องเมื่อวันก่อน เพราะเธอเองก็โกรธที่เขาลวนลามบัวบุษบาไม่ว่าจะด้วยเหตุผลเพราะเมาหรือเพราะหึงจนหน้ามืดอย่างที่เจ้าตัวกล่าวอ้างก็เถอะ หากเตชทัศน์ก็แสดงให้เห็นว่าเขาเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำลงไปแล้วจริงๆ และเขาก็ได้รับผลกรรมที่ทำลงไปโดยการถูกให้ออกจากงาน 

"วิศเข้าไปเป็นเพื่อนฮอลลี่นะคะ" กัญญาวีร์ผวาเข้ามาเกาะแขนวิศวัชทันทีที่เรย์จอดรถใกล้ๆ กับกลุ่มของเขาที่ยังไม่ไ้แยกย้ายไปไหน 

"ผมต้องแยกไปให้ปากคำอีกห้องคุณเข้าไปเถอะ เดี๋ยวเรย์กับแอรอนจะไปส่งแล้วก็รอส่งคุณกลับบ้านด้วย" เขารีบปิดทาง เพราะดูท่าทางแล้วเธอคงจะร้องขอให้เขาไปส่งกลับบ้านด้วยแน่ 

วิศวัชส่งยิ้มให้คนเกาะแขนนิดนึงเป็นการให้กำลังใจแล้วสบตากับคนสนิทให้มาพาเธอออกไป ก่อนดันแผ่นหลังบางของภรรยาให้ออกเดินบ้าง ชายหนุ่มเดินมาส่งเด็กดื้อของเขาจนถึงหน้าห้องสอบสวนที่มีผู้กองเสกสรรรออยู่ ก่อนแยกตัวไปให้ปากคำอีกห้องตามคำเชิญของนายตำรวจอีกนาย 

 

เป็นเวลาเกือบสี่ชั่วโมงที่บัวบุษบาหายเข้าไปด้านในก่อนกลับออกมาอีกครั้งพร้อมกับกัญญาวีร์ หญิงสาวเดินออกมาหาเพื่อนที่ยังรออยู่ด้านนอกและชวนกันกลับก่อนเพราะวิศวัชกับเรย์คงยังต้องอยู่ให้ปากคำในส่วนของคดีอื่นๆ ที่รชตก่อไว้อีกนาน หญิงสาวเลือกที่จะส่งข้อความไปบอกเขาเพียงสั้นๆ ว่าจะขอไปค้างกับแพรลดา แล้วเขาก็ส่งกลับมาโดยทันทีว่าไม่อนุญาต และถ้าหากรั้นเหนีไปขาก็จะตามไปลากกลับบ้านด้วยตัวเอง แต่มีเหรอที่บัวบุษบาจะยอมฟัง 

ทว่ายังไม่ทันจะก้าวขาออกนอกตัวสถานีตำรวจเธอก็ถูกสามีซึ่งเดินมาจากทางไหนบัวบุษบาก็ไม่ทันได้สังเกตฉุดแขนเอาไว้เสียก่อน "บอกให้อยู่รอก่อนไง" เขาบอกเสียงเครียดขรึม โหมดเด็กดื้อของบัวบุษบากลับมาอย่างเต็มขั้นอีกแล้วจนเขาชักเริ่มจะหมดความอดทน 

"บัวมีเรื่องต้องคุยกับเพื่อนค่ะ" หญิงสาวตอบโดยที่ไม่มองหน้าเขา 

“เอาไว้คุยกันวันหลังก็ได้บัว นี่ก็ค่ำมากแล้วแกกลับไปพักเธอ” แพรลดากระซิบกับเพื่อนเสียงเบา 

“แต่ฉันอยากคุยวันนี้” บัวบุษบายังคงยืนกราน เธอไม่อยากอยู่กับเขาเวลานี้เพราะยิ่งใกล้ชิดเขาเธอก็ยิ่งตัดใจจากเขาได้ยากมากยิ่งขึ้น 

"งั้นก็คุยที่นี่แหละ อีกเดี๋ยวผมต้องไปหาเยี่ยมกั้งและคุยกับลุงกำพลด้วยหรือบัวจะไม่ไป" วิศวัชเหยียดยิ้มเมื่อหญิงสาวมีท่าทีลังเล ยังไงบัวบุษบาก็ไม่มีทางขัดใจเขาได้อยู่แล้ว เพราะตอนนี้คนที่น่าเป็นห่วงที่สุดคือเพื่อนสนิทของพ่อที่สภาพจิตใจคงย่ำแย่น่าดู 

บัวบุษบากระแทกตัวนั่งลงที่เก้าอี้ม้านั่งตามเดินด้วยความขัดใจ ถึงจะอยากเอาชนะเขาเพียงใดแต่เวลานี้ลุงกำพลก็สำคัญกว่า หญิงสาวจึงบอกให้เพื่อนกลับไปก่อนแล้วค่อยหาโอกาสคุยกันคราวหลัง ซ้ำยังต้องมาทนนั่งฟังนั่งมองกัญญาวีร์ออดอ้อนสามีตัวเองอย่างอารมณ์เสียอีก  

 

***** 

    หนูบัวอย่างอนพี่เค้านักเลยลูก พี่เค้าคาดโทษหนูอยู่นะ 

ความคิดเห็น