facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 8 แต่งงานกับผมนะ

ชื่อตอน : บทที่ 8 แต่งงานกับผมนะ

คำค้น : รัก โรมานซ์ แอบรัก รักแท้ อาจารย์ มหาวิทยาลัย หมอ วิศวะ วิศวกรรมศาสตร์

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 254

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2563 08:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8 แต่งงานกับผมนะ
แบบอักษร

คืนนี้พระจันทร์เต็มดวง แสงจันทร์ส่องดวงดาราระยิบตา ลมทะเลโชยอ่อน ๆ ร่วมเป็นสักขีพยานแห่งรักของคู่หนุ่มสาว

เสียงเพลงรักบรรเลงขับกล่อมเบา ๆ ในขณะที่มือเรียวนุ่มของสาวน้อยแตะบนบ่าเขา อีกมือหนึ่งของเธอถูกเขากุมไว้ในฝ่ามืออุ่น

ธาวินโอบเอวบางของหญิงสาวเอาไว้ด้วยมืออีกข้าง เขาประคับประคองหล่อนเต้นรำอย่างสุภาพอ่อนโยน ท่ามกลางแสงจันทร์แสงดาวริมชายหาด

ชายหนุ่มมองสบตาคู่สวยของหญิงสาวในวงแขน ดวงตาของเธอทอประกายระยับยิ่งกว่าดวงดาวบนท้องฟ้า รอยยิ้มของเธอละมุนยิ่งกว่าดวงจันทร์ เธอเป็นดั่งเช่นสว่างท่ามกลางความมืดมิดในใจเขา

เธอจะรู้หรือไม่ ส่วนลึกในหัวใจของเขาไม่แข็งแกร่งดั่งเช่นเคย ทันทีที่เธอก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา หัวใจดวงนี้มันหวั่นไหว มันรู้สึกหวงหาและอาทร ราวกับว่าหัวใจของเขามันรอเธอมาแสนเนิ่นนาน

 

“แต่งงานกับผมนะ” เขาพูดขึ้นท่ามกลางเสียงคลื่นผสมผสานกับเสียงดนตรี

หญิงสาวช้อนตามองขึ้นสบตาเขา ธาวินเห็นน้ำใส ๆ เอ่อล้นขึ้นในดวงตาคู่สวย เขาจุมพิตลงที่หน้าผากของเธอพร้อมกับเอ่ยย้ำอีกครั้งว่า “แต่งงานกับผมนะ” ไม่มีคำตอบจากหญิงสาว มีเพียงน้ำตาที่ไหลหยาดหยดลงอาบสองแก้ม เขาจึงจูบซับน้ำตาของเธออีกครั้ง แล้วลดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเธอ

มือหนึ่งประคองมือเธอไว้ อีกมือก็ล้วงเอาแหวนรุ่นวิศวะของเขาออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วบรรจงสวมใส่นิ้วนางข้างซ้ายของเธอ พร้อมกับเอ่ยว่า “แต่งงานกับผมนะ”

หญิงสาวพยักหน้าทั้งน้ำตา ชายหนุ่มจุมพิตลงบนหลังมือข้างที่สวมแหวนให้เธอ เพื่อตรามั่นคำสัญญาที่ได้ให้ไว้

แซะ !

วาบ !

แสงสว่างวาบขึ้น จนเขาต้องหันไปมอง แต่ก็เห็นเพียงแสงเจิดจ้าสว่างจนขาวโพลนไปหมด จากนั้นเสียงบางอย่างก็ดังขึ้น

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

กริ๊ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

 

ธาวินสะดุ้งตื่นขึ้นเพราะเสียงโทรศัพท์มือถือที่แผดร้องดังลั่นห้อง เขายกมือขึ้นป้องสายตาเพราะแสงสว่างจากภายนอกสาดส่องเข้ามาตามช่องว่างของผ้าม่านที่ปลิวพยับเพยิดตามแรงลม  เขาฝันถึงผู้หญิงคนนั้นอีกแล้ว แต่เสียงโทรศัพท์ที่หัวเตียงยังคงแผดเสียงร้องไม่หยุด

กริ๊งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง

กริ๊ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เขาจึงลุกขึ้นควานหาโทรศัพท์พร้อมกับเหลือบตามองนาฬิกาที่หัวเตียง

‘จะเที่ยงแล้วรึ’ เขาอุทานในใจ ไม่คิดเลยว่ายานอนหลับจะทำให้เขาตื่นสายขนาดนี้ เมื่อคว้าโทรศัพท์มาได้คิ้วเข้มก็ขมวดเข้าหากัน เพราะหน้าจอโทรศัพท์แสดงเบอร์ที่ไม่ปรากฏชื่อ แล้วจึงกดรับ

“ครับ” เขากรอกเสียงลงไปสั้น ๆ เช่นเคย

“สวัสดีครับ คุณธาวิน ผมผู้จัดการของรีสอร์ท....”

ปลายสายแนะนำตัวเองอย่างสุภาพ  ธาวินจึงนิ่งฟังก่อน ยังไม่กดตัดสายทิ้งเหมือนเช่นที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นสาวโทรมาขายประกันชีวิต หรือเซลล์ขายเครื่องมือวิทยาศาสตร์ เขามักจะกดตัดทิ้งทันทีที่ปลายสายเริ่มแสดงตัวตนว่าขายของ “ทางเราขอบอบพระคุณท่านมากที่ใช้บริการพิเศษเมื่อวันที่ 24 ตุลาฯ ที่ผ่านมา ดังนั้นทางเราจึงขอส่งภาพช่วงเวลาแห่งความสุขของท่านกับคู่รักให้เป็นของกำนัลแทนคำขอบคุณครับ”

คำพูดจากปลายสายเปรียบเสมือนคลื่นน้ำเย็นเฉียบลูกใหญ่ที่สาดซัดกระแทกร่างของทั้งร่าง ดวงตาของเขาลุกโพลง มือกำโทรศัพท์แน่น ละล่ำละลักถามทั้งที่เสียงยังแหบแห้งเพราะเพิ่งจะตื่นนอน

“รีสอร์ทของคุณอยู่ติดทะเลใช่ไหมครับ”

“ครับ รีสอร์ทสุดหรู หาดทรายส่วนตัว ที่ใหญ่ที่สุดของชลบุรีครับ”

คำตอบจากปลายสายทำเอาหัวใจของเขาเต้นรัวราวกับตีกลอง ความทรงจำที่หายไปวันนั้น คำตอบที่เขาต้องการอยู่ใกล้แค่เอื้อม อย่างน้อยที่สุดเขาก็รู้ว่าไปที่รีสอร์ทแห่งนี้จริง ๆ

 “เมื่อคุณบอกว่าผมมีคู่รักหรือครับ” ธาวินถามต่อ

“ใช่ครับ ท่านเปิดห้องพักและขอให้ทางเราจัดบริการพิเศษเป็นดินเนอร์สุดโรแมนติกริมชายหาดให้”

“ผมเนี๊ยะนะ” ธาวินแทบจะเป็นตะโกนออกมาคำบอกเล่าจากปลายสายทำให้เขาอึ้งจนแทบจะไม่เชื่อว่า นั่นคือตัวตนของเขาจริง ๆ คนที่ไม่เคยรู้จักกับความรักเช่นเขานะหรือที่จะมีดินเนอร์อันแสนโรแมนติก แม้แต่กับหมอเกดเอง เขาก็ยังไม่เคยชวนหล่อนไปทานข้าวใต้แสงเทียนเลยสักครั้ง

 “ครับ วันนั้น ท่านคุกเข่าขอว่าที่เจ้าสาวแต่งงงาน ทางเราจึงเก็บภาพประทับใจนี้ไว้ให้ แล้วส่งเข้าเมล์ท่านตามที่ได้ให้ไว้แล้วเรียบร้อยครับ และผมก็โทรมาขอบคุณท่านด้วยตนเองอีกครั้งครับ”

“คุกเข่าขอแต่งงาน” เขาอุทานออกมา คล้ายจะย้ำความชัดแจ้งกับตัวเอง สิ่งที่ปลายสายบอกเหมือนกับในความฝันของเขาไม่มีผิดเพี้ยน สิ่งที่ฝันจะเป็นความจริงได้อย่างไร หรือความฝันจะเป็นความจริงที่เกิดขึ้นในจิตใต้สำนึกกันแน่

“แล้วว่าที่เจ้าสาวผมเป็นใคร เธอไปหาผมที่นั่นได้อย่างไร เธอชื่ออะไร กลับตอนไหน บ้านเธออยู่ที่ไหน คุณรู้จักเธอไหมครับ” ธาวินรัวคำถามกรอกลงไปในโทรศัพท์ เขาอยากรู้นักผู้หญิงคนนั้นมีตัวตนอยู่จริง ๆ หรือไม่

“เอ่อ” เสียงจากปลายสายดูอับจนหนทางที่จะให้คำตอบกับเขาเต็มที่ และกำลังคิดในใจ เขากดหมายเลขโทรศัพท์โทรหาลูกค้าถูกคนแน่นอนหรือไม่ ทำไมเขาถามราวกับว่าไม่รู้ว่าตัวเองมาที่รีสอร์ทแม้แต่น้อย ซ้ำยังเหมือนว่าไม่รู้จักกับผู้หญิงที่เขาขอแต่งงานด้วย แต่เมื่อก้มดูสมุดบันทึกข้อมูลก็พบว่าทั้งหมายเลขโทรศัพท์ และชื่อของชายหนุ่มก็ตรงกับแขกวีไอพีที่มาใช้บริการเมื่อสองวันก่อนไม่ผิดเพี้ยนแม้สักตัวเดียว “ตอนเช็คอินท่านเข้ามาพร้อมกันกับคนรัก แต่ตอนกลับไม่ปรากฏว่าคนรักของท่านกลับตอนไหน เห็นเพียงตอนเวลาหลังเที่ยงคืนท่านก็เช็กเอาท์ออกไปโดยไม่ได้เข้าพักที่ห้องพักแม้แต่น้อย ส่วนชื่อคนรักของท่าน ผมไม่อาจทราบได้เนื่องจากท่านเป็นคนดำเนินการเองทั้งหมด ดังนั้น จึงมีเพียงข้อมูลของท่านที่ปรากฏครับ” คนที่อยู่ปลายสายพยายามให้ข้อมูลกับเขาเท่าที่รู้ และขออนุญาตวางสายเนื่องจากได้ทำหน้าที่ของการโทรมาแจ้งเรื่องของกำนัลเรียบร้อยแล้ว

 

เมื่อสายตัดไปธาวินหันมองรอบตัว หวาดระแวงไปทุกสิ่ง ถึงขั้นลองตบหน้าตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าตอนนี้เขากำลังฝันอยู่หรือไม่ เมื่อความเจ็บแปลบแล่นจี๊ดเข้าสู่ภายในทุกอย่างรอบกายยังคงเหมือนเดิม หน้าจอโทรศัพท์ยังปรากฏหมายเลขที่โทรมาเมื่อสักครู่ เขาไม่ได้ฝันไปจริง ๆ

แล้วดวงตาเขาก็เบิกโพลงขึ้น เขาลุกขึ้นแทบจะกระโดดลงจากเตียงถลาไปที่ลิ้นชักในตู้เสื้อผ้า มือแกร่งควานหาแหวนรุ่นที่เขาเก็บมันไว้ในลิ้นชักเป็นอย่างดี แต่แล้วเขาก็พบแต่ความว่างเปล่า ชายหนุ่มถึงกับเข่าทรุดลง ทิ้งตัวลงนั่งพิงตู้เสื้ออย่างหมดสภาพ ‘ต้องมีใครสักคนเล่นตลกกับเข่าแน่ ๆ หรือเป็นภูตผีที่ไหน เพราะถ้าเขาเครียดมากจนประสาทหลอนไปเอง ไปทะเลเองคนเดียว แล้วแหวนหายไปไหน’

ธาวินสูดหายใจเข้าลึกเต็มปอด เพื่อสงบสติอารมณ์แล้วตรงไปเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ที่ห้องหนังสือ เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าผู้หญิงที่เขาพาไปรีสอร์ทด้วยวันนั้นเป็นใครกันแน่

เมื่อหน้าคอมพิวเตอร์ปรากฏขึ้นเขารีบคลิกเปิด E-mail ฉบับล่าสุดที่รีสอร์ทส่งมาให้ ในขณะที่วงกลมเล็ก ๆ บนหัวมุมด้านซ้ายกำลังหมุนแสดงการดาวน์โหลดข้อมูล เขากลืนน้ำลายเหนียวหนึบลงลำคออย่างยากลำบาก รู้สึกว่าอินเตอร์เน็ตในบ้านช้ากว่าปกติ ทั้ง ๆ ที่ความเร็วของเน็ตก็ไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย

“ฮะ” ธาวินอุทานเบาหวิว เมื่อเห็นภาพคู่รักที่รีสอร์ทส่งมาให้ ทำเอาหัวใจของเขากระตุกวูบแล้วตามมาด้วยอาการเสียวสันหลังวาบ มือและเท้าเย็นเฉียบ ผู้ชายคือเขาไม่มีผิดเพี้ยน และอีกคนคือผู้หญิงที่เขาฝันเห็น !

..................................จบตอน.................................

ความคิดเห็น