N-Think

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.8​ ของเล่น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.3k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2563 17:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.8​ ของเล่น
แบบอักษร

ช่วงเวลายามเย็นคนทั่วไปก็ต้องกลับบ้านหลังเลิกงาน ไม่อาจจะแวะหาอะไรอร่อยๆกิน บางคนคงแวะคุยกับเพื่อน แต่ไม่ใช่สำหรับเอซ ร่างบางมองขึ้นไปที่คอนโดที่เดธบอก ก่อนจะขับรถเข้าไปลมหายใจถูกสูดเข้าปอดลึกๆเพื่อเตรียมใจ

"ถ้าเจอโจเอลแล้วนายต้องมาอยู่กับฉันเดือนนึง และวันนี้เลิกงานแล้วไปหาฉันที่คอนโดXXXของฉันด้วย ฉันยังต้องการนอนกับนายเอซ ถ้านายไม่มาคิดดูเอานะถ้าหาโจเอลเจอช้ากว่าคนของตินเน่แล้วมันจะเป็นยังไง"

คำพูดของเดโธมัส ฮันเตอร์ที่บอกไว้ก่อนออกจากห้องไปทำให้เอซรู้สึกหนักใจ เพราะตัวเองไม่มีทางเลือกเลย ร่างบางของเอซเดินเข้ามาหยุดที่หน้าห้องก่อน ขาทั้งสองของตัวเองมันก้าวไม่ออก มันหยุดนิ่งเฉย

"ทำไมไม่ก้าวเข้าไป"เสียงชายหนุ่มทำให้เอซสะดุ้ง เพราะเขายื่นมาพูดไกล้ๆหูจากข้างหลัง ร่างบางหันหน้ากลับมาพบว่าเป็นเจ้าของห้อง และชายหนุ่มกำลังเดินเข้ามา เอซถอยหลังไปเรื่อยๆจนติดประตูห้อง เดธยกยิ้มและไปประชิดร่างบางที่ยืนพิงประตูอยู่ เอซหลับตาปี๋เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเข้ามาใกล้ตัวเองจนแทบจะแนบชิดอยู่แล้ว

"ฉันไม่ทำอะไรหน้าประตูหรอกนะ"เดธบอกแล้วยิ้มร้าย

ติ๊ดดดด เสียงคีการ์ดประตูอ่านเป็นสัญญาณให้เข้าไป ร่างสูงเดินนำร่างบางเข้ามาที่คอนโด มันช่างดูกว้างขวาง และใหญ่โต เอซมองไปรอบๆอย่างสำรวจ ชายหนุ่มเจ้าของห้องถอดรองเท้า และเดินไปนั่งที่โซฟา

"ทำอาหารให้กินหน่อย ทำเป็นมั้ย หิว"เดธบอกเชิงคำสั่งก่อนจะเดินไปเปิดตู้เย็นหยิบเครื่องดื่มแอลกอฮอล์มาจิบระหว่างรออาหาร เอซเดินเข้าไปในครัว เปิดดูทุกชั้นเพื่อสำรวจว่าเครื่องมืออะไรอยู่ตรงไหน ตู้เย็นใบใหญ่ถูกร่างบางเปิดและสำรวจ ร่างบางหยิบของสดสองสามอย่างออกมาทำ

ใช้เวลาไม่นานกับข้าวก็เสร็จกลิ่นของอาหารยั่วยวนเชิญชวนให้อีกฝ่ายมาทานอาหาร ร่างสูงของเดธเดินเข้ามานั่งที่หัวโต๊ะ ชาหยนุ่มกินข้าวเงียบๆโดยไม่ได้ชวนอีกคนกินด้วย เอซแยกไปเก็บครัว

"มานั่งกินซิ ฉันอิ่มแล้ว ฉันมีเรื่องจะคุย" ชายหนุ่มบอกสั่งร่างบาง เมื่อสายตาคมแอบมองว่าอีกฝ่ายเก็บเสร็จแล้ว เด็กหนุ่มไปนั่งที่เก้าอี้โดยไม่ได้เอาจานข้าวไปเพราะแค่เห็นหน้าเดธมันก็ทำให้กลืนข้าวไม่ลงแล้ว

"ทำไมนี่เกลียดฉันถึงกับกินข้าวไม่ลงเชียวหรือ หึ ก็ตามใจ ฉันแค่จะบอกว่าถ้าเจอโจเอลแล้วนายต้องมาอยู่ที่นี่ 1 เดือน แล้วก็ทำอาหารให้ฉันทานทุกครั้งที่มาอยู่ที่นี่ เข้าใจมั้ย"เดธบอกเป็นคำสั่ง เอซนั่งฟังเงียบๆพยักหน้าเบาๆ

"ฉันถามว่าเข้าใจมั้ย พูดได้ทำไมไม่พูด"ชายหนุ่มกระแทกเสียงถามอีกฝ่าย จนเอซสะดุ้ง

"คะ..ครับ เข้าใจแล้ว"เอซตอบเสียงแข็ง ท่องไว้ในใจ แค่ 1 เดือน

"เก็บจานล้างให้หมดแล้วตามเข้าไปละ ฉันจะไปอาบน้ำรอ"เดธบอกอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่าแล้วเดินเข้าห้องตัวเองไป ร่างบางมองแล้วรู้สึกเหงื่อตก ความระบมกับความเจ็บปวดที่ช่องทางหลังฉีกขาดยังมีอาการอยู่เลย

ร่างบางไม่รู้ตัวเองหรอกว่ากำลังร้องไห้ไปล้างจานไป ไม่อยากทำเลยจริงๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องนั้นไปเห็นเดธนั่งที่ปลายเตียงไขว้ขาแล้วยกยิ้ม

"ไปอาบน้ำซะฉันไม่นอนกับคนสกปรก"คำสั่งชายหนุ่มบอกร่างบางอีกครั้ง เด็กหนุ่มต้องทำตามอย่างจำใจ รับรู้ว่าตัวเองกำลังจะต้องเจอกับอะไร เมื่อมือเรียวถอดเสื้อเอซเห็นร่องรอยบนตัวเต็มไปหมด มือของเอซกอดตัวเองเบาๆ ร่างบางค่อยๆอาบน้ำอยากจะใช้เวลาให้นานที่สุด ราวกับจะถ่วงเวลา

"อาบน้ำอะไรจะนานขนาดนั้น ไม่เคยอาบหรือไง"ชายหนุ่มเคาะประตูเสียงดังเรียกให้เอซรีบอาบ

"ก็คุณบอกไม่ชอบคนสกปรกไง ผมก็อาบให้มันสะอาดแล้วเนี้ยไง"เอซตะโกนบอกชายหนุ่มนอกห้องน้ำอย่างเหลืออด

"เปิด ฉันสั่งให้เปิด"เดธบอกแล้วเคาะประตูอีกระลอก เอซเดินออกไปเปิดมองอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจ ไม่ใส่เสื้อผ้าเดินออกมาเปลือยเปล่า เพราะถึงใส่เดี๋ยวก็ถอดชายหนุ่มยิ้มอย่างพอใจ

ก่อนจะดึงตัวเอซเข้ามาหาตัวเองจับมือสองข้างของร่างบางมัดด้วยเชือกเส้นหนาจนแน่น ร่างแกร่งที่ตัวสูงกว่าเอาปลายเชือกผูกเข้ากับบาร์โหนติดผนังสีดำที่อยู่ใกล้เตียงนอนของชายหนุ่มในห้องนอน

บาร์โหนทำจากเหล็กติดตั้งอยู่ห่างจากพื้นมากพอสมควรเพราะเดธเอาไว้ออกกำลังกายทุกเช้า แต่ตอนนี้เขาให้บาร์โหนมัดกับปลายเชือกที่มัดกับข้อมือของเอซ กะให้ความสูงมันพอที่แค่ปลายเท้าของร่างบางแตะพื้นได้เท่านั้น เดธมองภาพนั้นอย่างพึงพอใจมองร่างบางที่

...

...

เสียงเนื้อกระทบกันร่างบางร้องด้วยความเจ็บมากกว่าคราง ร่างของคนถูกโยงถูกแขนแกร่งกอดเอวให้ชิดกับแก่นกายและกระหน่ำกระแทกแก่นกายเข้าไป ชายหนุ่มรู้สึกว่ามันเข้าไปจนสุดและตื่นเต้นดี ร่างบางทำอะไรไม่ได้เพราะเชือกมันรั้งอยู่ เขาเกลียดเดธจนไม่อยากจะมองหน้าอีกฝ่าย เจ็บทั้งข้อมือและช่วงล่างที่โดนอีกฝ่ายกระหน่ำกระแทกจังหวะเข้ามา

"เจ็บ อ๊ะ เจ็บ อ๊ะ"เอซบอกด้วยที่แดงก่ำเขารู้สึกปวดหัวราวกับจะเป็นไข้ ยาที่กินไปเมื่อกลางวันมันคงหมดฤทธิ์ไปแล้ว

"คิดเอาไว้เพื่อโจเอลไง อีตัว ตอนนี้ฉันได้ที่อยู่มาแล้วนะเหลือให้คนเข้าไปช่วยก็เท่านั้น"เดธยกยิ้มและกระแทกแก่นกายเข้าให้ช่องทางนั้นมันรองรับกับแก่นกายของตัวเอง

"แบบนี้ตื่นเต้นดีออก สนุกจะตาย" เดธบอกแล้วกระหน่ำเร่งจังหวะชายหนุ่มครางต่ำร้องซี๊ดออกมา ส่วนเอซกำเชือกไว้แน่นเพื่อบรรเทาความเสียวจนเป็นรอยแดงที่มือ เหงื่อของเอซไหลออกมาออกมา เดธเองก็ไม่ต่างกันใบหน้าหล่อชุ่มเหงื่อ

เสียงมือถือของเดธที่อยู่ใกล้ดังมาขัดจังหวะ ชายหนุ่มถอนแก่นกายออกจากร่างบางที่ถูกโยงอยู่

"ว่าไง ที่ไหน อืม อีกสักสองชั่วโมงค่อยมารับคนที่นี่หน้าคอนโด" เดธสั่งลูกน้องแล้วดึงถุงยางอันเก่าออกเพราะมันปล่อยออกมาแล้ว ชายหนุ่มใส่ถุงใหม่เข้าก่อนจะลูบไล้ร่างกายที่ร่างบางหันหน้าหนี

"ฉันจะบอกแต่เรามาสนุกกันต่อดีกว่าอีกสองชั่วโมงลูกน้องฉันจะมารับนายให้ไปหาโจเอล อย่าลืมสัญญาของเราละ อีตัว"ชายหนุ่มพูดเสียงเยาะ 1 เดือนคงได้ทำอะไรสนุกๆกับร่างกายของอีกฝ่ายแน่ เดธจับสะโพกของอีกฝ่ายยกขึ้น ก่อนจะกระแทกแก่นกายเข้าไปใหม่อีกระลอก

"เจ็บ อ๊ะ เจ็บ อ๊ะ"เอซร้องอีกตามจังหวะที่ชายหนุ่มกระแทกเข้ามา

2 ชั่วโมงต่อมา รถส่วนตัวของลูกน้องโจเอลมารับเอซเพื่อไปยังจุดหมายปลายทาง นั่นคือที่อยู่ของโจเอล คนของเดธพาเอซมาที่บ้านของฮารุ แต่สิ่งที่พบกับเป็นร่างไร้วิญญาณซึ่งเป็นคนที่ตินเน่ส่งมาต้องการจะจับโจเอล พอตามมาอีกบนท้องถนนก็พบอุบัติเหตุจากรถบิคไบค์ที่มีคนเสียชีวิต ร่างบางโล่งใจที่ตั้งแต่ตามมายังไม่เจอโจเอลเลยแสดงว่าชายหนุ่มยังปลอดภัย

เอี๊ยดดดดด เสียงล้อเบียดถนนเมื่อหยุดรถอย่างกระทัน รถคันที่ขับมาก่อนหน้าเอซเข้าไปดักรกบิคไบค์คันหนึ่ง ที่เมื่อร่างบางได้เห็นก็ดีใจอย่างถึงที่สุด ร่างบางปรี่เข้าไปหาเจ้านายที่ตัวเองแสนเป็นห่วงเอซดีใจอย่างน้อยเดธก็ทำตามอย่างที่บอก ช่วยตามหาโจเอล

"เอซ"โจเอลเรียกชื่อของลูกน้องคนสนิทด้วยความดีใจ ร่างบางโผกอดโจเอลทันที

"เจ้านาย ปลอดภัยดีใช่มั้ยครับ"เอซเรียกชื่อเจ้านายที่ตัวเองเคารพรักมากที่สุด ถามด้วยน้ำเสียงที่ห่วงใยอีกฝ่าย มองดูสำรวจร่างกายของโจเอลแล้วก็โล่งใจที่ร่างสูงไม่ได้รับบาดเจ็บตรงไหน

"เออไม่ได้ตาย ปล่อยได้แล้วอึดอัด"โจเอลตอบกลับอีกคนด้วยความสนิท ทั้งสองหัวเราะให้กันด้วยความโล่งใจ

เอซเห็นเจ้านายดึงผู้ชายอีกคนให้มายืนอยู่ข้างๆ ทำให้ร่างบางเข้าใจได้ทันทีว่าคนนี้คือคุณฮารุที่อยู่กับเจ้านาย ร่างบาลคลี่ยิ้มเพราะคิดว่าที่เจ้านายรอดมาได้ก็เพราะฝีมือของผู้ชายคนนี้ เด็กหนุ่มโผเข้าไปกอดผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความรู้สึกขอบคุณ

"ขอบคุณที่ช่วยเจ้านายของผมนะครับคุณฮารุ ใช่คุณฮารุใช่มั้ยครับ"เอซถามเสียงใสรู้สึกขอบคุณชายหนุ่มตรงหน้า หากไม่ได้ฮารุ เจ้านายของตัวเองคงเหลือแต่ชื่อ

"ชะ..ใช่ฉันฮารุ"ฮารุบอกเด็กหนุ่ม อมยิ้มน้อยๆ เขาไม่ค่อยชินกับความอบอุ่นแบบนี้

"เอซกอดนานไปแล้วปล่อยๆ"โจเอลบอกเสียงเข้มพร้อมดึงเอซออกจากฮารุ ร่างบางยิ้มแห้งๆแล้วส่งสายตามองหน้าโจเอลแบบคาดคั้น

"เออคนรักของฉันเอง"โจเอลบอกเสียงอ่อยๆ จนเอซต้องยิ้มออกมา ดีใจที่เจ้านายมีคนรักแล้ว ดีใจที่เจ้านายปลอดภัยไม่ได้ถูกเอาไปต้มยำทำแกงอย่างที่ตัวเองกลัว

"เราค่อยไปคุยกันต่อในรถเถอะครับผมว่ามันไม่ปลอดภัยถ้าอยู่เป็นเป้านิ่งนานๆ เชิญคุณฮารุนั่งในรถกันนะครับ เดี๋ยวรถคันนี้ให้เด็กๆขับตามไป"เอซบอกแล้วพาคนทั้งสองขึ้นรถคันที่เอซนั่งมา

รถของเอซพาฮารุและโจเอลไปยังคอนโดของเดธ คนของเดธเฝ้าทางเข้ามีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา ร่างบางพาเจ้านายและแขกพิเศษเดินมาตามทางเดินจนเข้ามาข้างในคอนโดพื้นที่ของเดธ โดยมีร่างสูงนั่งอยู่บนโซฟาด้วยท่วงท่าที่สบายใจ

เดธที่นั่งจิบไวน์อยู่อย่างเย็นใจ มองคนที่กำลังก้าวเข้ามาในห้องของตัวเอง สายตาคมของเดธไปหยุดที่สายตาของฮารุ เป็นสายตาที่ชายหนุ่มต้องยกยิ้มเพราะมันเป็นสายตาคู่เดียวกันกับที่สังหารพี่ชาย แต่ตอนนี้เดธมีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องจัดการ เขาหันไปบตาเอซและยิ้มเยาะอีกฝ่าย ราวกับว่าจะตอกย้ำชะตากรรมของคนตัวเล็ก จนเอซต้องหันไปมองที่อื่น แค่แวบเดียวเท่านั้นก่อนจะหันไปมองแขกที่มา

ร่างของโจเอลเดินมานั่งที่โซฟา โดยมีฮารุนั่งข้างๆ ส่วนเอซเดินไปหยิบเครื่องดื่มมาให้กับคนทั้งสอง โจเอลมองการการะทำของเอซก็ต้องขมวดคิ้วมองลูกน้องคนสนิทที่ตัวเองรักเหมือนน้องชาย เอซเมื่อสบกับสายตาของโจเอลก็หลบตาคู่นั้นก่อนยิ้มเจื่อนๆ พยายามฝืนยิ้มและทำให้ดูเป็นปกติที่สุด

"ผมเคยมาแค่ครั้งเดียวตอนมาขอความช่วยเหลือคุณเดธเรื่องนาย คุณเดธเลยให้ผมช่วยทำความสะอาดเป็นข้อแลกเปลี่ยนหนะครับ"รอยยิ้มเจื่อนๆของเอซยิ้มให้ ชายหนุ่มพยายามฝืนไม่ให้ผู้ที่ตนเคารพรักต้องมารับรู้เรื่องราวน่าอับอายของตน

จะให้คุณโจมารับรู้เรื่องน่าอายนี้ไม่ได้ ร่างบางเจ็บปวดใจเหลือเกินโจเอลพยายามดูแลเอซเป็นอย่างดี แต่สุดท้ายเอซก็ต้องมาเจอเรื่องแบบนี้

โจเอลพยักหน้าเพราะเอซเป็นพ่อบ้านให้โจเอลด้วยในทุกสุดสัปดาห์ไม่ว่าจะทำอาหาร ทำความสะอาด เด็กหนุ่มก็ทำได้ดีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เผลอๆจะดีกว่าพวกแม่บ้านที่จ้างให้มาทำเสียอีก

"เออ ฮารุนี่เดธ เพื่อนฉัน เดธนี่ฮารุ คนรักของฉัน"คำแนะนำที่ฟังดูจริงจังของโจเอลทำให้เดธถึงกับต้องขมวดคิ้ว และเหลือบมองเอซที่ก้มหน้าด้วยความปวดใจ ซึ่งเดธไม่รู้เลยว่าเรื่องที่ร่างบางนั้นปวดใจคือเรื่องอะไร แต่เดธก็ตัดสินไปแล้วว่าเอซนั้นปวดใจเรื่องโจเอลกับคนรัก ชายหนุ่มคิดว่าร่างบางหลงรักโจเอล

คงจะรักโจเอลมากซินะ ชายหนุ่มรู้สึกหงุดหงิดหัวใจแปลกๆ

"เหรอ ยินดีที่รู้จัก เราเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า"เดธถามพรางสบตาฮารุ ซึ่งคนถูกถามก็ยกยิ้มมองสบตาตอบอีกฝ่ายอย่างแน่ใจแล้วว่าอีกฝ่ายรู้ว่าเป็นตัวเองก็ยิ้มเย็นๆตอบ

"เราอาจจะเคยเจอหรือไม่เคยเจอก็ได้ฉันไม่ได้จำ"ฮารุบอกแล้วยกแก้วเครื่องดื่มมาจิบ

"คุยกันไปก่อนนะ ขอไปสูบบุหรี่ก่อน"ฮารุบอกก่อนจะเดินไปที่ระเบียง ชายหนุ่มอยากจะไปมองทางหนีทีไล่จากมุมสูงของตึก อีกอย่างหนึ่งอยากให้คนทั้งคู่ได้สนทนาตามประสาเพื่อน

"เดี๋ยวนี้ไปมีคนรักแล้วเหรอ"เดธถามเมื่อยู่กับโจเอลแค่สองคน เพราะเอซกำลังไปทำอาหารให้อยู่ในครัว

"เรื่องของฉัน แกละทำไมลูกน้องฉันเคยมาแค่ครั้ง​เดียว​แล้วมันดูจะรู้จักที่นี่ดีจังเลยนะ"โจเอลมองเพื่อนสนิทอย่างไม่วางตา

"แล้วแกละลูกน้องฉันรายงานว่าแกโดนถล่มเละนี่หว่าไม่น่ารอดมาง่ายๆเลย"เดธตัดบทถามเรื่องอื่น แต่ก็ถามไปแบบนั้นเพราะตัวเขาก็รู้เหตุผลดีอยู่แล้ว

"ได้คนรักดีก็แบบนี้แหละ"โจเอลบอกยักคิ้วให้เพื่อน พูดอย่างตรงไปตรงมา

"แล้วแกกับลูกน้องฉันมาร่วมมือกันได้ไง?"โจเอลถามมองหน้าเดธ ยังไม่เลิกที่จะถาม เพราะชายหนุ่มก็เป็นพวกกัดไม่ปล่อยเช่นกัน

"มันเป็นข้อตกลงของฉันกับลูกน้องแก แต่แกอย่ารู้เลย รู้แต่ว่าลูกน้องแกต้องมาทำงานให้ฉันเดือนนึงเป็นข้อแลกเปลี่ยน" เดธบอกพลางส่งสายตาไปที่ร่างบางของเอซ จนโจเอลต้องมองเอซเพราะฉงนใจในแววตาที่เพื่อนสนิทตัวเองมองคนที่ตัวเองรักเหมือนน้องชาย

"เอซจริงเหรอ"โจเอลถามน้ำเสียงเข้มอย่างจริงจัง

"จริงครับ"เอซยืนยัน ในใจหนักอึ้งไปหมด ยอมรับว่าดีใจที่โจเอลปลอดภัยแต่ตอนนี้เอซต้องเตรียมใจเพื่อรับมือกับซาตานที่ไร้ความเห็นใจ

"แล้วแกจะเอาไงเรื่องตินเน่ จะปล่อยให้มันทำแกอยู่ฝ่ายเดียวเหรอ?"เดธถามเข้าประเด็นเพราะตัวเองก็ไม่ถูกชะตากับตินเน่สักเท่าไหร่ เห็นตินเน่วันนั้นแล้วอยากเอาลูกปืนให้มันกิน

"ฉันคงไม่ยอมปล่อยให้มันมาเล่นงานฉันอยู่ฝ่ายเดียวหรอกแกก็น่าจะรู้ ตอนนี้มันคงหาทางเล่นงานฉันอยู่และมันคงรายงานสำนักงานใหญ่แล้วว่าฉันทรยศโอกาสมันแล้วนี่"โจเอลบอกคิดถึงความน่าจะเป็น

"พักที่นี่ไปก่อนเถอะฉันมีเรื่องจะคุยกับฮารุ หน่อยนายคงไม่ว่าอะไรใช่มั้ย"เดธเอ่ยขึ้นทันทีแล้วเดินออกไปเพราะชายหนุ่มไม่ต้องการตอบคำถามของตัวเองกับเอซให้โจเอลรู้

เมื่อเดธออกไปแล้วเอซก็เดินไปทำกับข้าวต่อ โจเอลเดินตามไปหาน้องชายต่างสายเลือดมองอีกฝ่ายอย่างคาดคั้น

"มีอะไรหรือเปล่า มีแค่นั้นจริงๆเหรอ" โจเอลถามเอซอย่างอ่อนโยน ร่างบางหันมายิ้มหวานให้กับโจเอลเพื่อที่เจ้านายจะได้เบาใจ

"ไม่มีหรอกครับ แค่มาทำงานให้คุณเดธธรรมดาทั่วไปแต่ต้องมาอยู่ที่นี่คอยรับใช้หนะครับ เขาคงประทับใจการทำงานของผม แต่ผมก็ยังไปทำงานที่บริษัทเหมือนเดิมนะครับ"เอซบอกยิ้มกว้างให้โจเอล

"ก็ดีแล้ว เดี๋ยวเรากลับบริษัทกันไปจัดการเรื่องตินเน่กัน เราต้องเอาคืนมัน"โจเอลพูดเสียงจริงจังและเด็ดขาด ครั้งนี้คงปล่อยไว้ไม่ได้จริงๆ

ตู๊มเสียงระเบิด​จากหน้าประตู​ดังสนั่นหวั่นไหว​ โจเอลพาเอซหมอบลงต่ำ เห็นควันสีขาวลอยไปทั่วจนมองไม่เห็น​คนในห้อง​ และสติของทั้งสองคนก็ดับไปไม่รับรู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น ทั้งสองไม่รับรู้ว่ามีการสาดกระสุนไปที่ชายหนุ่มทั้งสองที่หมอบระเบิดอยู่ที่ระเบียง ก่อนจะถูกหันเหความสนใจที่ระเบิดอีกลูก

ตู๊ม!!! เสียงระเบิด​ดังอีกระรอก​ แต่คราวนี้ห้องกลับเงียบกริบ​ และเมื่อควันจางหายกลับไม่พบใครเลย​ ไม่มีโจเอล​ ไม่มีเอซและลูกน้องของเดธถูกฆ่าตาย​ทั้งหมด​

"สังสัยมึงกับกูต้องร่วมมือกันชั่วคราว​วะ" เดธกัดฟันแน่น

"เออ" ฮารุตอบสั้นๆทว่าแววตานั้นฉายแต่ความเลือดเย็น​

**********************

เตรียมตัวเตรียมใจ เตรียมผ้าเช็ดหน้ากันในตอนหน้านะ ไรท์จะเพลาๆเรื่องอื่นสักพักเพราะเครื่องติดที่เรื่องนี้อยู่ อย่าลืมคอมเม้นท์ กดถูกใจ และเป็นกำลังใจให้กันนะ ตั้งชื่อตอนนี้ว่าอะไรดีละ

ความคิดเห็น