N-Think

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : EP.7 ข้อตกลง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 12 ก.ย. 2563 11:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.7 ข้อตกลง
แบบอักษร

ร่างบางค่อยๆปรือตาด้วยความรู้สึก​หนักปวดเมื่อยเนื้อตัว​ เจ็บปวดรวดร้าวไปทั้งร่างกาย​ ห้อง​เดิมที่เข้ามาตั้งแต่เมื่อคืนตอนนี้​ว่างเปล่า​ มีเอซเพียงคนเดียวที่นอนอยู่ไม่รู้ว่าตอนนี้​กี่โมง​  

เอซค่อยๆลุกขึ้นนั่ง​ ร่างบางรู้สึกปวดหัวมองสภาพห้องที่เกลื่อนไปด้วยถุงยางที่ใช้แล้ว​ น้ำตาของร่างบางมันจุกที่อกด้านซ้าย​ มองดูเสื้อผ้าที่กองตามพื้นและนึกถึงเหตุการณ์​ที่เกิดขึ้น​ ตอนนี้​มือของเอซเป็น​อิสระจาการถูกมัด​ 

ผิวขาวเนียนตอนนี้​เต็มไปด้วยรอยฟกช้ำและกลิ่นคาวที่อีกฝ่ายพ่นมันบนตัว​ ทำให้เอซรู้สึกสมเพชตัวเอง เด็กหนุ่ม​รู้สึกราวกับจะเป็นไข้ 

​ เอซค่อยๆคลานหยิบเสื้อผ้า​มาใส่ลวกๆ​ สภาพเสื้อผ้าที่ถูกฉีกขาดไม่มีชิ้นดีมันไม่ต่างกับสภาพของเอซตอนนี้​ ร่างบางค่อยๆพยุงร่างกายของตัวเองมั่นใจว่าตอนนี้​โจเอลน่าจะมีทางรอด 

ร่างบางเดินลงมาด้วยสภาพที่ไม่อยากให้ใครเห็นค่อยพยุงตัวเองไปที่รถ​ เมื่อเข้าไปนั่งได้เอซขับรถออกไปจอดในที่ห่างไกลผู้คน​ หน้าของเด็กหนุ่ม​ซบที่พวงมาลัยรถ​ ร้องไห้​ออกมากับสิ่งที่เจอ 

"ไม่เป็นไร​ อย่าร้องไห้​เป็น​ผู้หญิง​ดิ​ เพื่อคุณโจแค่นี้สบาย" เอซบอกกับตัวเองน้ำตาคลอ​ ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆแล้วขับรถออกไป 

วันนี้เอซก็เข้าบริษัทมาทำงานในเวลาเกือบเที่ยง โชคดีที่เอซอยู่ในตำแหน่งรองจากโจเอลไม่อย่างนั้นคงถูกไล่ออกแน่ ร่องรอยบนตัวของร่างบางถูกปกปิดด้วยเสื้อเชิร์ตตัวใหม่ แม้จะขยับร่างกายลำบาก แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่จะเอาเป็นข้ออ้างไม่มาทำงาน  

ยาแก้ปวดอย่างแรงคือสิ่งที่เอซใช้เพื่อประคองอาการ ร่างบางพยายามปลอบตัวเองว่าไม่ใช่คนอ่อนแอขนาดนั้นหรอก แต่ความรู้สึกหนักหัวมันทำให้เอซง่วงเหลือเกิน เปลือกตาค่อยๆหนักจนร่างบางเผลอหลับที่เก้าอี้ทำงานพุบหน้าไปกับแฟ้มเอกสารบริษัท 

เสียงมือถือดังขึ้นเรียกสติให้เอซออกจากภวังค์ แล้วกดรับสายทันทีเมื่อเห็นว่าเป็นเบอร์ของเจ้านายที่ตัวเองพยายามติดต่อแต่ไม่เคยติดเลย เมื่อได้ยินเสียงปลายสายทำให้เอซดีใจสุดๆ 

"ครับ เจ้านายเหรอครับเป็นยังไงบ้าง" เอซรับสายด้วยน้ำเสียงดีใจ 

[ฉันปลอดภัยดี เห้ย]ปลายสายร้องเสียงหลง จนเอซต้องพยายามฟังรู้สึกเหมือนมีคนอยู่กับเจ้านายเลย เอซได้ยินเสียงเหมือนของตกกระทบลงบนอะไรสักอย่าง 

"เจ้านาย เจ้านายเป็นอะไรครับ"เอซพยายามร้องเรียกด้วยความเป็นห่วง เพราะโจเอลไม่พูดอะไรต่อเลย 

[เอซ อืออ เป็นไงบ้าง]เมื่อได้ยินเสียงของโจเอล ร่างบางก็รู้สึกโล่งใจเจ้านายคงทำธุระอะไรสักอย่าง แค่รู้สึกว่าเสียงเจ้านายมันแปลกๆ 

"สบายดีครับนาย แล้วนายหายไปไหนผมเป็นห่วง"เอซบอกตามความรู้สึก การมีชีวิตอยู่ของพี่ชายต่างสายเลือดคนนี้มันสำคัญต่อเขาอย่างมาก เพราะโจเอลคือครอบครัวเพียงคนเดียวที่เอซมี 

[ไม่ต้องเป็น อื้อ ่ห่วงหรอก อ๊ะ สบายดี อื้..มาธุระ]เสียงกระท่อนกระแท่นพูดยากของผู้เป็นนายทำให้เอซถึงกับขมวดคิ้วสวยนั่น 

[แล้ว อ๊ะ คนของอื้อ ซานต้ามาอื้อเปล่า]โจเอลถามราวกับคนรีบร้อน เหมือนเอซจะได้ยินเสียงซี๊ดครางลอดออกมาจากสายด้วย ร่างบางพยายามที่จะไม่สนใจ 

"ยังไม่มีมาครับ นายเป็นอะไรหรือเปล่าดูทรมานแปลกๆ"เอซถามด้วยความเป็นห่วง เสียงของใครคนหนึ่งพูดลอดออกมาว่า "ซี๊ดดดดดดดดเสียวโว้ย โจเอล" ราวกับว่าตั้งใจให้ตัวเองได้ยิน และตามมาด้วยเสียงครางของโจเอลที่ลอดสายเข้ามา ทั้งๆที่เจ้านายยังไม่ได้กดวางสายของตัวเอง เอซรู้สึกเหมือนคนหายใจติดขัด 

[แค่นี้ อ๊ะ อ๊าา]เสียงโจเอลบอกเอซราวกับคำสั่ง แต่มันเป็นเสียงครางด้วยความเสียมากกว่า ร่างบางได้ยินมันชัดแจ๋วว่าเจ้านายตัวเองกำลังครางเสียงหลงอยู่ 

[ฮารุ อ๊ะ อย่าอ๊ะ เอซ อ๊าาา ปิด อ๊ะ ไป อา อ๊า]ร่างบางได้แต่ฟังเงียบๆก่อนจะไม่รู้เรื่องอะไรอีกเลย เพราะโจเอลจะครางหวานไม่ได้ศัพท์  

มันเกิดอะไรขึ้น? 

ร่างบางกดวางสายจากเจ้านายที่เพิ่งคุยเมื่อกี้ คนหน้าหวานกระพริบตาปริบๆ ราวกับว่าสมองกำลังประมวลผล 

ลูกน้องคนสนิทของโจเอล อย่างเอซ กดวางสายจากเจ้านายที่เพิ่งคุยกันเมื่อกี้ กระพริบตาปริบๆ เหมือนสมองกำลังประมวลผล 

นี่เค้ากำลังมีอะไรกันให้เราฟังเหรอ? แล้วดูเหมือนว่า เอซยกมือขึ้นมาปิดหน้ามองดูมือถือที่ตนวางบนโต๊ะไม่อยากจะเชื่อเลยว่าโจเอลกำลังโดนอะไรอยู่ 

ปึง!!! ประตูห้องทำงานเปิดขึ้นอย่างแรงด้วยฝีมือของ ชายร่างสูงคนที่เอซเห็นหน้าแล้วทำให้เด็กหนุ่มราวกับวิญญาณ​หลุดออกจากร่าง ไม่ใช่เพราะเค้ามาจากสาขาใหญ่ แต่ชายคนนี้เกลียดโจเอล เอซรู้ดีว่าเพราะอะไร 

ตินเน่เดินเข้ามาในห้องทำงานของเอซมองเห็นร่างบางที่นั่งที่เก้าอี้ทำงาน สองเท้าก้าวอย่างรวดเร็วไปหาร่างบางที่นั่งอยู่ แล้วหันเก้าอี้ของเอซที่หมุนได้เข้ามาหาตัวที่ยืนอยู่ เอาสองแขนจับตรงที่วางแขนทั้งสองข้างโน้มตัวไปหาเด็กหนุ่มมองด้วยสายตาที่กระหาย 

"นายแกไปไหน" ตินเน่กระชากเสียงถามหนุ่มตรงหน้า แล้วยื่นหน้าเข้าไปจนหน้าร่างบางถอยชิดติดเก้าอี้อย่างไม่มีที่หลบ เด็กหนุ่มขยะแขยงผู้ชายคนนี้ เพราะตั้งแต่แรกตินเน่จะเอาตัวเอซไป เพราะโจเอลเคยเล่าให้ฟังภายหลังตอนย้ายมาไทยเพราะว่าตินเน่มาขอตัวเอซไป เป็นเหตุให้ต้องย้ายมาอยู่ที่นี่ 

เอซไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เจอกับผู้ชายคนนี้ เขายังคงมองเอซด้วยความปรารถนาในตัวของตนเสมอจากสายตาของชายหนุ่มที่จ้องมอง เป็นสายตาโลมเลียจนเอซขนลุกมันแทบจะไม่ต่างจากของเดธเลย ยิ่งเห็นสายตาแบบนี้ยิ่งนึกถึงคนเมื่อคืน 

"ผะ.ผมไม่รู้ครับ"เอซบอกไม่ให้เสียงสั่น พยายามข่มใจไม่ให้กลัวแต่มันทำได้ยากเหลือเกิน 

"ฉันจะล่าตัวนายแก วันไหนที่มันตายฉันจะเอาแกมาเป็นของฉัน"ตินเน่บอกแล้วใช้ลิ้นสากลากไปตามแก้มนุ่มของเด็กหนุ่ม ตินเน่ได้โอกาสทองมาแล้วจะไม่มีวันปล่อยให้โจเอลมีชีวิตอยู่อย่างแน่นอน 

เอซรู้สึกตัวสั่นกับการกระทำอันน่ารังเกียจนั้นแต่จะให้ทำร้ายตินเน่มีแต่จะทำให้อีกฝ่ายหาประเด็นหาเรื่องให้กับเจ้านาย และโจเอลจะเดือดร้อน เอซไม่อยากให้โจเอลต้องมาเดือดร้อนเพราะตัวเอง 

"มันคงยากหน่อยนะ คุณตินเน่"เดธเดินเข้ามาในห้อง เขารู้สึกอยากจะกระชากตินเน่ออกจากเอซแล้วกระทืบทันที ถ้าไม่ติดว่าจะเสียงานใหญ่เขาทำไปแล้ว ชายหนุ่มไม่กลัวอิทธิพลของลาซานต้าหรอก  

เดธรู้สึกว่ายังไม่อิ่มกับเด็กหนุ่มเลยแวะมาหาที่บริษัทของโจเอล เพื่อจะได้ทำข้อตกลงที่มีแต่ได้กับได้ แต่พอมาเห็นว่ามีผู้ชายคนอื่นอยู่ใกล้อีกฝ่ายแล้วกลับไม่พอใจ  

ทำไมมันง่ายอย่างนี้วะ หรือมันง่ายกับทุกคน ไม่รู้จักป้องกันตัวเองบ้าง เดธคิดด้วยความหงุดหงิดใจโมโหอีกฝ่าย  

ชายหนุ่มร่างสูงเดินมาดึงเอซที่นั่งในเก้าอี้ออกต่อหน้าต่อตาของตินเน่ มือแกร่งดึงเอวร่างบางเข้ามาใกล้ตัวเอง แล้วจูบแบบดูดดื่มต่อหน้าตินเน่ ชายหนุ่มถอนจูบแล้วมองตินเน่ด้วยสายตาดุแล้วยกยิ้มให้อย่างผู้ชนะ จนตินเน่กัดฟันกรอดแล้วเดินออกไปก่อนออกจากประตูหันกลับมามองคนทั้งสอง 

"เตรียมเก็บศพโจเอลได้เลย"ตินเน่พูดด้วยความโกรธเพราะคิดว่าถ้าเอซไม่มีคนคุ้มกะลาหัวก็จะเอาเด็กหนุ่มมาเป็นของตัวเองให้ได้ เมื่อเดินพ้นจากประตูห้องตินเน่สั่งลูกน้องเสียงเหี้ยม  

"จับโจเอลมาให้ได้ไปล่าตัวมัน กูจะฆ่ามันต่อหน้าลูกน้องมันนี่แหละ ดูซิถ้าลูกพี่มันจะตายมันจะยังหยิ่งได้อยู่อีกมั้ย"ตินเน่เดินไปด้วยความเจ็บใจ 

"เป็นอะไรหรือเปล่า"เดธถามร่างบางแล้วปล่อยมือออกมา เมื่อเดธเห็นตินเน่เดินออกจากห้องไปแล้ว ชายหนุ่มนั่งที่โซฟา มองดูท่าทางของเด็กหนุ่มที่เป็นลูกน้องของเพื่อนสนิท 

"ไม่เป็นไรครับขอบคุณ"เอซบอกแล้วหลบสายตาเอามือเช็ดแก้มแสนจะขยะแขยง  

ทั้งตินเน่และเดธที่เห็นเอซเป็นแค่สิ่งของหาความสุข ไม่ได้แตกต่างกันเลยแล้วยังมาทำเป็นพูดดีมาถามว่าเป็นอะไรมั้ยเพื่ออะไร มันไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกดีหรอก เอซคิดเกี่ยวกับคนที่ตัวเองเจอ 

"ได้ข่าวอะไรบ้างหรือยัง โจได้ติดต่อมามั้ย"เดธถามอีกฝ่าย เผื่อว่าลูกน้องคนสนิทของเพื่อนจะได้ข้อมูลอะไรมาบ้าง รับค่ามัดจำมาแล้วก็ต้องทำอย่างที่พูด  

"ครับคุณโจเอลโทรมาแล้วบอกว่ามีธุระครับ แต่เหมือนจะอยู่กับคนชื่อฮารุครับ ตอนนี้ผมเป็นห่วงเจ้านาย เพราะโทรกลับไปก็ไม่ติดแล้ว"เอซบอกด้วยความหนักใจโดยไม่ได้เล่าทั้งหมด 

"ฮารุเหรอ?"ชื่อฮารุทำให้เดธขมวดคิ้ว เป็นชื่อเดียวกับที่เค้าต้องสงสัยว่ามาเก็บพี่ชายตัวเอง ชายหนุ่มยิ้มร้ายเพราะคิดว่าสิ่งที่คิดน่าจะใช่แต่ต้องให้ไวกว่าคนของติดเน่ เพราะดูท่าทางแล้วมันจะพอใจเอซอยู่ไม่น้อย 

ตราบใดเขายังไม่เบื่อ คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์ได้ไป 

"แล้วเป็นอะไรเช็ดแก้มทำไม มันเป็นรอยแดงหมดแล้ว"เดธบอก แล้วเดินไปดึงมือเอซออกให้หยุดเช็ดมองหน้าคนตัวเล็กที่หลบสายตา แล้วพาคนตัวเล็กมานั่งที่โซฟากับตัวเอง ลูบแก้มนั้นเบาๆอย่างลืมตัว เอซรู้สึกดีที่อีกฝ่ายอ่อนโยนถามเขาอย่างอบอุ่น 

"หรือมันทำอะไร"เดธถามเสียงดุ พอจะเดาจากอาการของคนตัวเล็ก คำพูดของชายหนุ่มทำให้เอซปรับอารมณ์ไม่ทัน 

"ตอบ"เดธกระชากเสียงบีบข้อมือร่างบางแน่น จนคนถูกบีบแสดงสีหน้าว่าเจ็บจนเดธต้องปล่อยมือ 

ไอ้โรคจิต เอซคิดในใจ 

"มะ..มันแค่ละ ..เลียแก้มครับ"เอซติดเสียงสั่นๆไม่ชอบให้ใครมาถามแบบนี้มันดูน่ากลัว เดธรู้สึกโมโหอยากจะเดินกลับไปแล้วลากตินเน่มากระทืบ ชายหนุ่มไม่ชอบให้ใครมาแตะต้องของที่ตัวเองกำลังใช้อยู่มันสกปรก 

"ทำไมไม่รู้จักขัดขืนบ้างนะ ใครเขาจะทำอะไรก็ยอมเค้าไปหมดเลยหรือไง ง่ายขนาดนั้นเหรอ"เดธถามด้วยน้ำเสียงขุ่นหงุดหงิด 

"ผมไม่ได้ง่าย"เอซเริ่มกระชากเสียงกลับเพราะไม่พอใจเดธเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว รู้สึกว่าอีกฝ่ายเริ่มจะมากเกินไปแล้ว 

นี่มันจะดูถูกกันมากเกินไปแล้วนะ 

"แล้วทำไมไม่ปฏิเสธละ"ชายหนุ่มกระแทกเสียงอย่างโมโหที่คนตัวเล็กเถียงทั้งๆที่ตัวเองก็น่าจะปฏิเสธได้ น่าจะป้องกันตัวเองได้บ้าง 

"ผมไม่อยากให้เจ้านายมีปัญหา"เอซบอกเสียงอ่อมแอ้มแล้วหลบสายตามองพื้น ไม่อยากสบตาน่ากลัวของคนตรงหน้า เพราะตินเน่คนนั้นเกลียดโจเอล แต่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องมาบอกให้คนตรงหน้ารู้ 

"ถ้างั้นใครที่เอาโจเอลมันมาเป็นข้อต่อรองก็ยอมไปหมดซิ ง่ายดีนี่หว่า "เดธพูดเสียงเยอะเย้ยถากถาง รอยยิ้มร้ายๆและแววตาแพรวพราวมองเอซอย่างดูถูก ร่างบางฟังคำดูถูกแล้วรู้สึกเจ็บใจ ถ้ายังไม่พึ่งผู้ชายคนนี้เขาจะต้องเอาคืนแน่ ตราบใดยังไม่เจอโจเอล เขาต้องยอมไปก่อน เอซได้แต่กัดฟันข่มใจไว้ 

"จะทำอะไร"ร่างบางถามด้วยความตกใจ เมื่อเดธดึงมือของร่างบางเข้ามาจับที่เป้ากางเกงของชายหนุ่มที่ตอนนี้เหมือนมันจะขยายใหญ่แข็งตัวอยู่ภายในกางเกง เอซจะดึงมือออกแต่มือแกร่งก็ดึงข้อมือกระชากร่างบางให้นั่งที่พื้น โดยมีเป้าของตัวเองอยู่ตรงหน้า 

"งั้นก็ทำให้ฉันด้วยซิ" เดธบอกเสียงเย้ยแล้วกดหัวของเอซไปติดเป้ากางเกง ร่างบางมองด้วยดวงตาโกรธ 

"ผมไม่ทำ พอใจมั้ย"เอซบอกเสียงแข็งทำท่าจะลุก 

เพี๊ยะ 

มือแกร่งของเดธตบหน้าของเอซอย่างแรงจนหน้าขึ้นเป็นรอยนิ้วมือ ทีกับตินเน่เมื่อกี้ไม่รู้จักปฏิเสธ แต่กลับตัวเองตอนนี้มาปฏิเสธมันจะมากเกินไปแล้ว ชายหนุ่มโมโหหงุดหงิดและรู้สึกโกรธคนตัวเล็ก  

ชายหนุ่มปลดตะขอกางก่อนจะกระชากผมของเอซให้เข้ามาอยู่กลางหว่างขาของร่างแกร่งที่นั่งอยู่บนโซฟา แก่นกายของชายหนุ่มมันชี้หน้าหาร่างบางที่ตอนนี้เจ็บทั้งตัวเจ็บทั้งใจ และเดธก็จับหน้าคนตัวเล็กให้ชนกับปากของเอซ 

"จัดการมันซะ เพื่อแลกกับที่อยู่เจ้านายแก ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าโจเอลอยู่ไหน"เดธบอกเสียงเข้มในเมื่อเด็กหนุ่มทำตัวง่ายกับคนที่เอาเจ้านายตัวเองมาต่อรอง ก็ไม่เห็นเป็นไรถ้าเดธจะโกหกบ้างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ  

ปากนุ่มของเอซค่อยๆเปิดรับสิ่งแปลกปลอมเข้ามา แท่นร้อนที่ใหญ่คับปากและยาวจนเข้าปากไม่หมดจนเดธต้องดันหน้าเด็กหนุ่มเข้ามาชิดจนแก่นกายของเดธติดคอหอยของร่างบาง เดธยิ้มร้ายพึงพอใจที่เห็นร่างบางมีน้ำตาที่หางตาก่อนตัวเองจะขยับสะโพกเข้าจังหวะ​ ชายหนุ่มครางต่ำอย่างสุขสมจับหัวของร่างบางกระแทกแก่นกายตัวเองจนมันปลดปล่อย น้ำขุ่นสีขาวถูกฉีดเข้าไปในปากนุ่มของร่างบาง 

"กลืนมันซะ ถ้าไม่กลืนจะจับกดลงตรงนี้ให้ครางเรียกคนมาดู เลือกเอาจะกลืนมันดีๆ หรืออยากเล่นหนังสดให้คนอื่นดู"เดธบอกเสียงเหี้ยม เสียงกลืนน้ำรักของตัวเองของร่างบางทำให้เดธชอบใจก่อนจะผลักเอซออกไปแล้วเอาแก่นกายเก็บเข้าที่เดิม ชายหนุ่มยิ้มร้ายแล้วลุกยืนขึ้น 

" ฉันไม่ได้เอาถุงยางมา ฉันไม่นอนกับใครถ้าไม่ใส่ถุงหรอกนะมันสกปรก"เดธบอกหน้าตาเฉย เอซรู้สึกเหมือนโดนอีกฝ่ายตบหน้าอย่างแรง หน้าชาเจ็บใจอย่างถึงที่สุด เมื่อชายหนุ่มเห็นหน้าร่างบางก็ยิ้มเยาะ 

"ง่ายไม่ใช่เหรอ อ่อฉันมานี่เพื่อทำข้อตกลง"เดธหันไปหาร่างบางที่มองตัวเองด้วยสายตาไม่พอใจ ชายหนุ่มเดินเข้าไปไกลร่างบางมองด้วยสายตาโลมเลีย มือหนาลูบร่างกายนั้น เอซผลักมือของชายหนุ่มทำให้มือหนาเปลี่ยนมาบีบที่ปลายคางของร่างบางแทน 

"ถ้าเจอโจเอลแล้วนายต้องมาอยู่กับฉันเดือนนึง และวันนี้เลิกงานแล้วไปหาฉันที่คอนโดXXXของฉันด้วย ฉันยังต้องการนอนกับนายเอซ ถ้านายไม่มาคิดดูเอานะถ้าหาโจเอลเจอช้ากว่าคนของตินเน่แล้วมันจะเป็นยังไง"เดธยิ้มร้ายตบหน้าอีกฝ่ายเบาๆ 

"แค่เดือนเดียวใช่มั้ย"เอซถามเพื่อยืนยัน ถ้าแค่เดือนเดียวแล้วแลกกับการได้โจเอลคืนมาเร็วๆ เขายินดี 

"ใช่ เดือนเดียวฉันคงสนุกกับนายจนฉันเบื่อแล้วละตอนนั้น อย่าลืมนะวันนี้ตอนเย็นแล้วเจอกันอีตัว"เดธบอกเย้ยๆแล้วเดินออกไป 

เมื่อร่างสูงของเดธออกจากห้องไปแล้ว ร่างบางทรุดนั่งราวกับเข่าอ่อน พยายามข่มน้ำตาที่มันจุกอยู่ในลำคอ เกลียดผู้ชายที่ชื่อเดธ ทั้งเกลียดทั้งขยะแขยง เจ็บใจที่ทำอะไรไม่ได้ แต่ไม่เป็นไรแค่เดือนเดียว 

คงไม่มีอะไรที่จะแย่ไปกว่านี้แล้ว เอซพยายามบอกกับตัวเองว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป 

****************** 

ร้องไห้กับเอซมั้ย วันนี้มาครบ 2 ตอนแล้วนะ^^ 

มันข้ามขั้นลัดตอนไม่ได้นะรีด อดทนเช็ดน้ำตากันไปก่อนนะ 

 

 

ความคิดเห็น