ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

12 งานประกวดประจำปี...

ชื่อตอน : 12 งานประกวดประจำปี...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 38

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2563 22:30 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
12 งานประกวดประจำปี...
แบบอักษร

12 งานประกวดประจำปี...

 

หลังจากเทศกาลจบลงไปได้ไม่นาน ก็มีงานมงคลของเฟิงหยู่กับหัวหน้าองครักษ์เกิดขึ้น ชาวบ้าน ชาวเมืองก็ต่างแสดงความยินดีให้กับทั้งคู่ ผ่านไปได้หลายอาทิตย์ก็มีข่าวดีว่าเฟิงหยู่ตั้งครรภ์อ่อนๆ จนฮ่องเต้เข้าออกวังมาเยี่ยมบ่อยๆจนไม่เป็นอันทำงาน ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้วก็จริงแต่สิ่งหนึ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไปนี้ก็คืองานประกวดประจำปีที่ครั้งหนึ่งจะจัดขึ้นสี่ครั้งตามฤดูกาลของแต่ละฤดู ซึ่งก่อนหน้านี้จะมีงานประกวดการตัดชุดงานเล็กๆในช่วงต้นฤดู ที่ซูเจินและเชียนหลิงจะเข้าเมืองมาตามหาหลี่เจี๋ยผู้เป็นพี่ชายของตน ซึ่งงานประกวดในครั้งนี้ไม่ได้จัดขึ้นแค่ในเมืองหลวงเท่านั้น แต่ยังแข่งขันกันทั่วทั้งแผ่นดิน ไม่ว่าจะทิศอุดร อีสาน บูรพา อาคเนย์ ทักษิณ หรดี ประจิม พายัพ ต่างพากันมาแข่งขันที่วังหลวง เพื่อที่จะได้เป็นที่หนึ่งของการ

ในครั้งนี้ และจะได้รับเกียรติให้เข้าไปตัดเย็บชุดของคนในวังหลวงไม่ว่าจะเป็นของ ไท่เฮา ฮ่องเต้ ฮองเฮา รัชทายาท องค์หญิง องค์ชาย และอื่นๆอีกมากมาย ล้วนแต่เป็นเกียรติของวงตระกูลสำหรับคนที่ตัดชุดมังกรและชุดหงส์ถวายให้กับบุคคลสำคัญของแผ่นดินทั้งสอง

ซานรู้ข่าวจึงอยากที่จะลงแข่งจึงเดินทางไปสมัครลงแข่งขันเรียบร้อย ใช้จังหวะที่เจ้าพี่บ้ายังนอนไม่ได้สติจากการรับลูกธนูแทนองค์หญิงอยู่ไปหาอะไรทำแก้เบื่อพร้อมกับซูเจิน วันนี้ก่อนที่จะไปซื้ออุปกรณ์มาตัดชุดเชียนหลิงเข้าไปในวังเพื่อเยี่ยมหลี่เจี๋ยเพื่อดูอาการว่าเป็นอย่างไรแล้วบ้าง

"ถวายพระพรพ่ะย่ะค่ะองค์หญิง"

"ตามสบายเถอะท่าน....?"

องค์หญิงที่นั่งเช็ดตัวให้หลี่เจี๋ยอยู่พูดบอก ให้เชียนหลิงตามสบาย

"ขอพระทัย...ว่าแต่องค์หญิงมาทำอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

"ข้ามาดูแลท่านหัวหน้าศาล ที่เขาบาดเจ็บก็เพราะข้า..."

องค์หญิงพูดตอบด้วยน้ำเสียงที่รู้สึกผิด

"ท่านพี่ทำไปไม่ได้หวังอะไรตอบแทนหรอกพ่ะย่ะค่ะ ท่านพี่ช่วยท่านก็เพราะเป็นหน้าที่ พระองค์อย่าคิดมากเลยพ่ะย่ะค่ะ"

"งั้นข้าจะคิดตามที่เจ้าว่า"

องค์หญิงบอกพร้อมกับวางผ้าที่เช็ดตัวให้หลี่เจี๋ยลง แล้วก็ไปนั่งอีกฝั่งของโต๊ะที่ซานนั่งอยู่

"เอ่อ..องค์หญิงกระหม่อมขอเรียนถามพระองค์สักเรื่องได้มั้ยพ่ะย่ะค่ะ?"

"ท่านมีเรื่องอะไรสงสัยหรือ?"

องค์หญิงพูดเหมือนจะให้ซานถามความสงสัยที่เกิดขึ้น ซึ่งซานก็คิดเช่นนั้นจึงเอ่ยปากถาม

"พระองค์เป็นถึงองค์หญิงผู้สูงศักดิ์ มีสายเลือดเป็นถึงราชวงศ์ เหตุใดจึงมานั่งปรนนิบัติพี่ของกระหม่อมเช่นนี้ละพ่ะย่ะค่ะ ทั้งๆที่พระองค์จะสั่งนางกำนัลมาดูแลพี่ของกระหม่อมแทนก็ได้..."

ซานหยุดพูดไปนิดก่อนที่จะสังเกตเห็นใบหน้าที่ขึ้นสีของคนตรงหน้าก่อนที่มันจะหายไปพร้อมกับเสียงของใครบางคน

"เจ้าก็อยู่ที่นี่ด้วยอย่างนั้นหรือเยียนฟาน"

จู่ๆร่างที่น่าจะงานยุ่งที่สุดในแผ่นดินก็เดินเข้ามาในห้องพร้อมๆ ส่งเสียงทักน้องสาวที่นั่งอยู่

"ถวายพระพรเพคะเสด็จพี่"

"ถวายพระพรพ่ะย่ะค่ะฮ่องเต้!"

ซานรู้สึกหงุดหงิดเล็กๆ เมื่อคนว่างงานเดินเข้ามาขัดคำตอบที่เขาต้องการจะรู้มากที่สุด จึงเอ่ยคำถวายพระพรอย่างไม่เต็มใจ จากคำที่ต้องพูดว่าฝ่าบาทเป็นฮ่องเต้แทน แถมใส่อารมณ์ไม่พอใจลงไปนิดๆ จนคนที่ยืนฟังคำถวายพระพรจึงต้องเอ่ยปากถาม

"เจ้าดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนะ ที่ข้าเดินเข้ามาในนี้?"

ใช่!ข้าไม่พอใจเอามากๆเลยนั่นแหละ

"เสด็จพี่ท่านมาทำอะไรหรือเพคะ?"

"ข้ามาเพื่อชวนเจ้าไปเยี่ยมเฟิงหยู่ เจ้าจะไปกับข้าหรือไม่?"

"เอ่อ..ขออภัยที่กระหม่อมขัดจังหวะ กระหม่อมไม่มีอะไรต้องห่วงแล้วจึงอยากจะทูลลาองค์หญิงและฝ่าบาทกลับไปที่จวน กระหม่อมทูลลาพ่ะย่ะค่ะ"

เชียนหลิงหลังพูดจบก็เดินออกไปทันที โดยที่ไม่ทันสังเกตอะไร สองพี่น้องก็ยืนพูดคุยอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่คนน้องจะเอ่ยถาม

"พระองค์ไม่ตามไปหรือเพคะ?"

องค์หญิงเอ่ยถามพี่ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า

"ตาม? ตามใครหรือ?"

"อย่าแสร้งทำเป็นไม่รู้สิเพคะ หากเสด็จพี่ตั้งใจมาชวนหม่อมฉันคงไม่สวมฉลองพระองค์เช่นนี้จริงหรือไม่เพคะ"

องค์หญิงเอ่ยขึ้นพลางมองชุดที่ฮ่องเต้สวมใส่ หากไม่ได้จะออกไปตรวจราชการลับนอกวัง ก็คงเป็นออกไปตรวจความเป็นอยู่ของราษฎร แต่ที่มาที่นี่คงมีบางอย่าง...

"ข้าดูออกง่ายเช่นนั้นเลยหรือ?"

"เสด็จพี่..ข้าว่าท่านควรทำให้มันชัดเจนได้แล้วนะเพคะ อย่างทรงเล่นอยู่เลย.."

องค์หญิงเอ่ยพูดกับฝ่าบาทไปตามตรง

"เจ้าบอกกับข้าหรือบอกกับตัวเจ้าเอง..ก็จริงอยู่ที่ข้ามีความรู้สึกเช่นนั้น แต่ข้าขอทำเช่นนี้ไปก่อนหากแต่ทางนั้นจะรู้สึกอย่างไรกับข้า.."

"ท่านเป็นถึงฮ่องเต้ เพียงแค่ราชโองการแต่งตั้งก็ไม่มีใครปฏิเสธพระองค์ได้..."

"หยุดก่อน..ข้าไม่ได้ต้องการที่จะบังคับ แต่ข้าอยากได้หัวใจดวงนั้น โดยที่ไม่ต้องบีบบังคับอะไรใดๆทั้งสิ้น"

"หากเป็นเช่นนั้นพระองค์ทรงรออะไรอยู่เพคะ?"

"เรื่องนั้นข้าคงตอบเจ้าไม่ได้"

ฮ่องเต้เลี่ยงที่จะตอบน้องสาวตรงๆ ก่อนที่จะถามอาการของหัวหน้าศาล เมื่อไม่มีเรื่องต้องอยู่แล้วฮ่องเต้ก็กำลังเตรียมตัวที่จะออกไปด้านนอกวัง โดยมีองครักษ์ตามอยู่ห่างๆ

ด้านนอกพระราชวังในเมืองหลวง งานเทศกาลที่ผ่านพ้นไปได้หลายอาทิตย์กำลังมีงานประกวดประจำปีของฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งในแต่ละปีการประกวดก็จะแตกต่างกันไป แต่ปีนี้มีคนเข้ามาร่วมด้วยมากมาย ซึ่งหนึ่งในนั้นก็เป็นเชียนหลิงที่ตอนนี้กำลังเดินไปเลือกซื้อเนื้อผ้าดีๆ เพื่อออกแบบเข้าประกวดกับมืออาชีพของต่างเมืองด้วย เชียนหลิงและซูเจินพากันออกมาหาซื้อผ้าเพื่อที่จะไปตัดชุดเข้าประกวด เมื่อเดินมาได้เรื่อยๆก็เห็นร้านขายผ้าและตัดชุดร้านใหญ่อยู่ร้านหนึ่งจึงพากันเข้าไป แต่เชียนหลิงกับไม่รู้ตัวเลยว่าซูเจินได้ถูกจับออกไปด้านนอก เชียนหลิงเดินดูเนื้อผ้าชั้นดีรอบๆ ก่อนจะเอ่ยถามความเห็นของซูเจิน

"ซูเจินเจ้าว่าข้าควรตัดชุดแบบไหนเข้าประกวดดี?"

เมื่อเชียนหลิงเอ่ยถามกับไม่มีคำตอบใดๆกลับมาเลย เจ้าตัวจึงหันไปมองทางที่ซูเจินอยู่ แต่กับไม่ปรากฏร่างของซูเจิน กับมีชายแก่แปลกหน้าที่หน้าคุ้นๆเหมือนเคยเจอที่ไหนยืนอยู่

"ในที่สุดข้าก็พบเจ้าแล้วคนงามของข้า"

ชายแก่ผู้นี้เอ่ยขึ้นพร้อมกับหันไปมองหน้าของเชียนหลิง บวกกับสายตาที่ดูเจ้าเล่ห์ไม่น่าไว้ใจทำให้เหมือนคนป่วยทางจิต

ดูท่าชายแก่ผู้นี้อยากจะให้ข้าเป็นสตรีให้ได้เลยหรืออย่างไร? ' แม่นางเจ้ามาเลือกผ้างั้นรึ? ที่ร้านของข้ามีทุกอย่างยกเว้นฮูหยินที่งดงามเช่นเจ้า... ' อ้อที่แท้ก็เถ้าแก่ที่เจอกันวันนั้นสินะ ว่าแต่เขาทำอะไรกับซูเจิน?

"อภัยให้ข้าด้วย ข้ามีเรื่องอยากจะเรียนถาม?"

"ว่ามาสิ"

"ไม่ทราบว่าเห็นคนที่เดินเข้ามาที่นี่พร้อมกับข้าหรือไม่ขอรับ?"

เชียนหลิงเอ่ยถามเถ้าแก่ฉายที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงจะไม่ห่างกันมากนัก เถ้าแก่ฉายก็ได้แต่ทำท่าคิดแล้วคิดอีก จริงๆแล้วเถ้าแก่ฉายสั่งให้เด็กๆในร้านจับตัวซูเจินออกไปไว้ข้างนอก เพื่อที่เขาจะได้พูดคุยกับเชียนหลิงแค่เพียงสองต่อสอง

"ข้าไม่เห็น...เห็นเพียงแต่เจ้าที่เดินเข้ามาในร้านแห่งนี้"

' โกหก '

เชียนหลิงได้แต่นึกภายในใจก่อนจะหันไปเลือกผ้าต่อโดยไม่สนใจเถ้าแก่ที่ยืนอยู่ข้างๆเลย

"ช่วยห่อให้ข้าที"

เมื่อเชียนหลิงได้ผ้าที่ถูกใจแล้วจึงเอาไปให้คนในร้านห่อผ้าให้ ก่อนจะจ่ายเงินและเตรียมตัวที่จะออกไปจากร้าน แต่กลับถูกเถ้าแก่ขวางไว้ก่อน

"ช้าก่อน เจ้านี่ไม่มีไมตรีเอาเสียเลย"

"อภัยให้ข้าด้วย ข้าไม่มีเจตนาไม่ดีต่อท่าน"

"แล้วเหตุใดเจ้าจึงนิ่งเฉยเช่นนี้เล่า บุรุษ สตรีมากมายต่างก็นับถือข้า และอย่างร่วมเตียงกับข้าทั้งนั้นแต่กับเจ้าไม่เห็นเป็นเช่นนั้นเลย"

"อภัยด้วยเถ้าแก่ ข้าไม่อยากเป็นนางบำเรอของท่าน...ไม่สิต้องใช้คำว่านายบำเรอ ข้าเป็นบุรุษท่านก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ ถึงในแผ่นดินนี้บุรุษสามารถแต่งกับบุรุษได้ แต่ข้าไม่ปรารถนาจะแต่งกับท่าน ข้าหวังว่าท่านจะเข้าใจในสิ่งที่ข้าพูดนะขอรับ"

"เจ้าต้องการให้ข้าไล่เมียเล็กเมียน้อยออกจากจวนใช่หรือไม่?"

"เถ้าแก่ท่านนี่พูดจาไม่รู้ความ! รู้จักแยกแยะบ้างเถอะ!"

"สาเหตุที่เจ้าไม่ยอมตกปากรับคำขอแต่งงานของข้าเจ้ามีคนที่พึ่งใจอยู่แล้วอย่างนั้นหรือ?"

"หากข้าตอบว่าใช่ ท่านจะหลีกทางให้ข้าหรือไม่?"

เชียนหลิงเอ่ยตอบไปทันทีหลังจากเถ้าแก่ผู้นี้ไม่ยอมฟังสิ่งใดเลย เมื่อสมองของเชียนหลิงประมวลผลได้เมื่อครู่ที่เถ้าแก่เอ่ยถามว่าตนมีคนที่พึ่งใจอยู่ใช่หรือไม่? เจ้าตัวกับตอบทันทีโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง เมื่อสมองประมวลผลได้จึงทำให้เห็นใบหน้าของบุรุษว่างงานขึ้นมา ข้างในอกมีหัวใจดวงน้อยๆส่งเสียงโครมครามไม่หยุด จนเจ้าตัวต้องรีบหาทางออกจากที่ร้านของผ้าแห่งนี้ เมื่อเดินออกไปก็พบซูเจินนั่งรออยู่ ส่วนทางด้านเถ้าแก่ฉายกับยืนนิ่งเฉยไม่พูดไม่จา ก่อนที่จะเดินไปหลังร้านแล้วพูดสั่งกับลูกน้องที่รอคำสั่งอยู่

"ตามสองคนนั้นไป...เมื่อสบโอกาสก็ลักพาตัวมาใช้กับข้า! แต่จงจำไว้อย่างอย่าให้มีรอยขีดข่วนเด็ดขาด!"

"ขอรับเถ้าแก่!!!"

' ในเมื่อเจ้าไม่ยอมแต่งกับข้า! ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายต่อเจ้าเลย '

"เถ้าแก่เมื่อได้ตัวแล้วจะให้ข้าส่งไปที่ใด? โรงเตี้ยมหรือที่จวนของท่าน?"

เถ้าแก่ฉายยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะเอ่ยบอกลูกน้องที่รอฟังคำสั่งอยู่

"โรงเตี้ยม!"

หากใช้ไม่อ่อนไม่สำเร็จข้าคงให้คนงามอย่างเจ้าไปใช้ชีวิตเยี่ยงทาส...ไม่สิต่ำยิ่งว่า...คณิกาเสียอีก

เมื่อลูกน้องได้รับคำสั่งก็รีบตามเชียนหลิงกับซูเจินไปทันที บวกกับทั้งคู่ที่ไม่รู้อะไรเลยว่ามีคนแอบตามเชียนหลิงกับซูเจินกลับมาที่จวน ลูกน้องของเถ้าแก่ฉายเฝ้าดูเพื่อที่จะหาโอกาสเข้าไปจับตัวเชียนหลิงตามที่เถ้าแก่สั่ง แต่ยังไม่มีโอกาสที่จะลงมือ ลูกน้องของเถ่าแก่ฉายก็ได้แต่เฝ้ามองวันแล้ววันเล่าจนเริ่มว่างแผนที่จะจับตัวของเชียนหลิงในวันงานประกวดเสื้อผ้า เชียนหลิงจะลงมือตัดเย็บเสื้อผ้าพร้อมกับมีซูเจินเป็นลูกมือจนเวลาผ่านไปสามวัน ซึ่งวันนี้เป็นวันที่งานประกวดเริ่มขึ้น ซึ่งข้างในจวนของเชียนหลิงก็มีพวกบ่าวที่ต้องการไปดูงานประกวดเยอะอยู่พอสมควร แต่เชียนหลิงไม่รู้จะทำอย่างไรจึงอนุญาตให้ทุกคนไปดูได้แต่ห้ามก่อเรื่อง เมื่อเรื่องมันเป็นเช่นนี้บ่าวในจวนทุกคนก็ได้ออกไปข้างนอก เหลือเพียงซูเจินกับเชียนหลิงที่กำลังเตรียมผ้าที่เอาไปประกวดในครั้งนี้

"เรียบร้อยดีหรือไม่?"

"เรียบร้อยแล้วขอรับ"

เชียนหลิงหันไปลูบหัวเจ้าฮุ่ยชุนน้อยก่อนจะถอดปิ่นปักผมออก เพื่อที่จะใส่อันที่เรียบง่ายไปแทนซูเจินก็เดินออกไปเตรียมของด้านนอกจนไม่ทันระวังทำให้โดนฟาดสลบไป ลูกน้องของเถ้าแก่ฉายค่อยๆเดินเข้าไปในจวนก่อนจะเห็นเชียนหลิงที่กำลังหยิบห่อผ้ากำลังจะเดินออกมาด้านนอกทำให้ลูกน้องของเถ้าแก่ฉายมีโอกาสที่จะจับตัวของเชียนหลิงไป เมื่อเชียนหลิงเดินออกมาด้านนอกแต่ไม่ทันระวัง จนทำให้ลูกน้องของเถ้าแก่ฉายมีโอกาสทำให้เชียนหลิงสลบไป เมื่อจับตัวเชียนหลิงได้ตามคำสั่งลูกน้องของเถ้าแก่ฉายก็รีบพาเชียนหลิงขึ้นรถม้าไปทันที ฮุ่ยชุนน้อยมองเห็นหมดทุกอย่างจึงไม่รู้จะช่วยได้อย่างไรจึงคาบปิ่นปักผมของเชียนหลิงออกไปนอกห้อง เมื่อเห็นซูเจินที่นอนสลบอยู่ฮุ่ยชุนน้อยก็ไม่รอช้าเข้าไปทันที ฮุ่ยชุนพยายามที่จะปลุกซูเจินด้วยการวิ่งขึ้นลงบนร่างของซูเจินเหมือนสวนสนุก แต่ซูเจินกับไม่ขยับเลยสักนิด ก่อนที่ฮุ่ยชุนจะได้ยินเสียงของคนที่มาใหม่

'จวนเงียบแปลกๆ ข้าก็หวังว่าเจ้าจะตกใจไม่น้อยนะที่ข้าแอบมาหาเจ้าก่อนจะประกวดเช่นนี้....'

เมื่อคนมาใหม่เดินเข้ามาเรื่อยๆกับไม่เจอใครในจวนเลยสักนิด จึงเริ่มที่จะแปลกใจก่อนที่จะมีร่างน้อยๆของเจ้าขนปุยวิ่งเข้ามาหาแถมในปากกับคาบอะไรมาให้ด้วย

"นี่ๆ เจ้าตัวเล็กอยู่นิ่งๆหน่อย ข้าไม่รู้ว่าเจ้าต้องการจะสื่ออะไร"

ผู้มาใหม่กับบอกให้ฮุ่ยชุนอยู่นิ่งๆ ซึ่งฮุ่ยชุนก็อยู่นิ่งๆตามคำสั่งของชายหน้าคุ้นที่จะจับเขาย่างไฟในคืนนั้น ถึงจะกลัวๆอยู่บ้างแต่ตอนนี้คนที่สามารถช่วยเจ้านายได้ก็มีแต่คนคนนี้เท่านั้น ฮุ่ยชุนวางปิ่นปักผมลงพร้อมกับวิ่งไปทางซูเจินที่นอนอยู่ ซึ่งคนที่มาใหม่ก็เดินตามไปดูพร้อมกับหยิบปิ่นปักผมของเชียนหลิงไปด้วย เมื่อไปเห็นซูเจินที่นอนหมดสติอยู่ชายผู้มาใหม่ก็รีบเข้าไปเรียกซูเจินทันที

"นี่น้องชาย...น้องชาย"

 

 

☆☆☆☆☆☆☆

- ม่ายยยยยยยยยยย รีบตามไปช่วยเร็ววววววว!!!

- ฮุ่ยชุนสู้ๆ ฮุ่ยชุนสู้ๆ✌🏻

- เถ้าแก่ฉาย! จะเอาลูกสาวเอ้ยลูกชายฉันไปไหนนน!!! ตาแก่ตัณหากลับ ไม่รู้หรืออย่างไรว่าเจ้าที่เขาแรงนะเฮ้ย!!!

- ก็ส่วนคำผิดเอาไว้จะมาแก้ให้ทีหลังน้าาาาา💋💋💋

- ขอบคุณทุกกำลังใจจากนักอ่านทุกท่านคร้าาาาาา (^-^)

💜 ขอฝากเอาไว้ด้วยน้าาาาา 💜

 

ความคิดเห็น