ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Electrical 4

คำค้น : Yaoi, Engineering, NC, 18+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 10 ก.ย. 2563 20:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Electrical 4
แบบอักษร

Electrical 4 

 

   

    “มึงดูแปลกๆ?”

 

         “ห๊ะ?” เอมสะดุ้งทันทีกับคำพูดของนะนาว ไหนจะสายตาจับผิดของหญิงสาวด้วย

 

         “กูบอกว่ามึงดูแปลกๆ” นะนาวว่าอีกครั้งพร้อมมองเอมด้วยสายตาจับผิดไม่เลิก โดยนะนาวไม่คิดจะหันไปสนใจอาจารย์ที่กำลังบรรยายหน้าชั้นเรียนเลย(อ้าว)

 

         “แปลกยังไง? เราก็ปกตินะ”

 

         “ไม่ได้หมายถึงตอนนี้ แต่หมายถึงที่รวมน้องๆ ดาว-เดือนครั้งก่อนต่างหาก” เอมนิ่งไปทันทีกับคำพูดของนะนาว ก็นะ...วันนั้นเขาทำตัวแปลกๆ จริงๆ นั่นแหละ นั่นก็เพราะพยายามหลบหน้าหลบตาคนตัวสูงคนนั้น เอมไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะจำเขาได้มั้ย แต่สายตาที่มองมามันทำให้เอมทำตัวไม่ถูกจริงๆ เอมไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงได้ทำตัวเหมือนสาวน้อยแรกแย้มไปไม่เป็นแบบนี้ แน่นอนว่าเขาห่างไกลจากคำว่าสาวน้อยแรกแย้มเยอะ แต่กับคนคนนั้น...มันทำให้เขาเป็นอย่างที่ไม่เคยเป็นกับใครจริงๆ เหมือนกับตอนนั้น ตอนที่เขา...

 

         “เอม...มึงเหม่ออะไรเนี่ย” นะนาวว่าพร้อมทำหน้ายู่ยี่เหมือนเอมนิ่งเงียบไป

 

         “ห๊ะ? เอ่อ...เราฟังอาจารย์น่ะ” เอมอ้างไปเรื่อย

 

         “เหอะ รำคาญเด็กเรียนชะมัด” นะนาวเบ้ปากใส่เอม ซึ่งเอมก็ส่ายหัวเบาๆ ก่อนจะที่นะนาวจะพูดบางอย่างขึ้นอีกครั้งเมื่อนึกขึ้นได้

 

         “จริงสิ วันนี้นัดรวมน้องๆ ดาว-เดือนนี่นา มึงต้องไปช่วยกูด้วย ห้ามลืม!”

 

         “เราไม่ลืมหรอก” เอมว่า แม้ว่าจะไม่ค่อยอยากไปเท่าไหร่ก็เถอะ แน่นอนว่าเหตุผลก็ไม่พ้นใครคนนั้นหรอก เพราะวันนี้มีซ้อมคิวเดินบนเวทีต่างๆ ของน้องๆ ดาว-เดือนทุกคณะ ซึ่งก็จะต้องมีพี่เลี้ยงมาด้วย เอาละ...วันนี้เอมจะต้องคุมอาการของตัวเองให้ได้ เขาจะไม่เลิ่กลั่กอีกแล้ว!...

 

         “อะ เอ่อ...น้ำครับ” ให้ตายสิ...เอมอยากจะตบปากตัวเองชะมัด ทำไมต้องทำเสียงสั่นแบบนี้ด้วยเนี่ย! ก็แค่เอาน้ำมาแจกให้น้องๆ ดาว-เดือน แล้วก็พวกพี่เลี้ยง ซึ่งหนึ่งในนั้นก็คือคนตัวสูงคนนั้นด้วย!

 

       “ขอบคุณครับ” ไม่พูดเปล่าเกียร์ไฟฟ้ายังส่งยิ้มให้คนตัวบางอีกด้วย ซึ่งนั่นทำให้เอมไปไม่เป็นเข้าไปใหญ่ ร่างบางรีบหันหลังกลับเพื่อจะเอาน้ำไปให้คนอื่นทันทีแต่ว่าเสียงทุ้มก็เรียกขึ้นก่อน

 

         “เดี๋ยวสิ”

 

         “?” เอมหันไปพร้อมกับทำหน้ามีคำถาม

 

         “เราเคยเจอกันที่ไหนหรือเปล่า?” คำถามของคนตัวสูงทำให้เอมชะงักไปเสี้ยววินาที แต่ร่างบางก็พยายามตีเนียนแล้วตอบออกไป

 

         “ก็ที่รวมตัวดาว-เดือนครั้งก่อนไง” พูดจบเอมก็เดินออกไปทันที โดยคำตอบของเอมทำให้เกียร์ไฟฟ้าขมวดคิ้วมุ่น

 

         “คุยอะไรกับเขาน่ะ?” โมบายถามเกียร์ไฟฟ้าขึ้น

 

         “ถามอะไรนิดหน่อยน่ะ”

 

         “ไม่ใช่ขอเบอร์น้องดาวคนไหนจากสตาฟนะ” โมบายว่าอย่างแซวๆ

 

         “ผมไม่ได้ขนาดนั้นครับคุณโมบาย” ไม่พูดเปล่ามือหนายังเอื้อมมือไปยีหัวโมบายทันที ซึ่งท่าทางสนิทสนมนั่นทำให้บรรดาน้องๆ ดาวคณะที่เล็งเกียร์ไฟฟ้าอยู่พากันโอดครวญด้วยความอิจฉา มิหนำซ้ำพวกสตาฟก้พากันซุบซิบทันที

 

         “มึงว่าเกียร์ไฟฟ้ากิ๊กกั๊กกับโมบายป่ะ?”

 

         “ก็มีความเป็นไปได้อยู่นะ เห็นสนิทกันม้ากมากกกกก”

 

         “กูจำได้ว่าประกวดดาว-เดือนปีก่อน แสดงบทสวีตโคตรเรียล กูว่ามีซัมติงกันแน่ๆ”

 

         “จะว่าอิจก็อิจแหละที่ได้ผู้ชายฮอตๆ อย่างเกียร์ไฟฟ้าไป แต่นางก็สวยไง ไม่งั้นไม่ได้รองดาวหรอก แพ้ดาวคณะแพทย์เรื่องตอบคำถามนิดเดียวเอง”

 

         “มัวแต่เมาท์มอยกันอยู่นั่นแหละ ไปช่วยกันจัดคิวน้องสิ” เสียงเมาท์มอยของพวกสตาฟที่มีทั้งเพื่อนในสาขาและเพื่อนต่างสาขาที่ดังขึ้นไม่หยุด ทำให้แม่งานอย่างนะนาวโวยใส่ทันที ซึ่งพวกที่เมาท์มอยก็พากันแยกย้ายไปทำหน้าที่ของตัวเองทันที โดยไม่วายแอบบ่นในความจุกจิกจู้จี้ของแม่งานอย่างนะนาว แต่ก็นะ...พวกนั้นก็ทำได้แค่แอบบ่นแหละ เพราะไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับนะนาวหรอก นอกจากฉายาเสียงแปดหลอดแล้ว นะนาวยังมีฉายาปากกรรไกรอีกด้วย!...หลายวันผ่านไป...เพราะว่าวันงานประกวดดาว-เดือนใกล้เข้ามาแล้วทำให้ทั้งสตาฟส่วนกลางและตัวน้องๆ ดาว-เดือนปี 1 นัดเจอกันทุกวัน และนั่นเป็นสาเหตุทำให้เอมต้องเจอใครคนนั้นทุกวันไงล่ะ! และแต่ละวันมันก็ทำให้เอมอยู่ไม่เป็นสุขเลยจริงๆ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจงใจหรือเว่าอะไรกันแน่ ยกตัวอย่างเช่น...

 

...หลายวันก่อน..

 

         “ช่วยมั้ย?” เสียงทุ้มถามขึ้นขณะที่เอมกำลังหิ้วกระติกน้ำแข็งไปวางที่โต๊ะ

 

       “ไม่เป็นไร เราไหว” เอมตอบน้ำเสียงอ้อมแอ้มพร้อมกับพยายามจะถือกระติกหนีเกียร์ไฟฟ้า ที่จู่ๆ ก็ดผล่มาจากไหนไม่รู้แต่ว่า...

 

หมับ

 

         “เราช่วย” ไม่พูดเปล่ามือหนายังจับที่ที่จับของกระติกแล้วพยายามยื้อกับเอมอีกด้วย

 

         “เราไหว” เอมยืนยันคำเดิมแล้วก็พยายามยื้อกลับ

 

         “แต่เราจะช่วย” เกียร์ไฟฟ้ายื้อกลับไปที่ตัวเอง

 

         “...” เอมมองหน้าคนตัวสูงพร้อมกับขมวดคิ้วนิดๆ ซึ่งเขาไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอีกฝ่ายต้องทำแบบนี้ ทั้งที่...พวกเราไม่รู้จักกันสักหน่อย จะบอกว่าอีกฝ่ายจำเรื่องคืนนั้นได้...ไม่มีทาง! เขาไม่คิดว่าเป็นแบบนั้นหรอก! ในเมื่อภาพลักษณ์ของเขากับคืนนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้

 

         “^^” เมื่อเห็นว่าดวงตากลมจ้องเขาผ่านแว่นตาทรงกลมด้วยความหงุดหงิดนิดๆ เกียร์ไฟฟ้าก็ส่งยิ้มหล่อให้คนตรงหน้าทันที ทำให้เอมยอมปล่อยมือจากที่จับกระติก

 

         “ฝากด้วยแล้วกัน”

 

...วันก่อน...

 

         “ได้ยินนะนาวเรียกว่าชื่อเอม เราชื่อเกียร์ไฟฟ้านะ” จู่ๆ เกียร์ไฟฟ้าก็ถือวิสาสะนั่งข้างเอม ขณะที่กำลังดูน้องๆ ดาว-เดือนปี 1 ซ้อมการแสดงรวม

 

         “อื้ม” เอมตอบสั้นๆ แหงแหละ...เขารู้ชื่ออีกฝ่ายแล้ว ไม่ต้องมาแนะนำตัวร้อกกก!

 

       “เอมนี่เรียนนิเทศ เอกภาพยนตร์ใช่มั้ย?” เกียร์ไฟฟ้าถามต่อ ซึ่งเอมไม่แปลกใจหรอกที่อีกฝ่ายรู้ เพราะคงเดาจากที่เห็นว่าเขาสนิทกับนะนาวนี่แหละ

 

         “อื้ม” เอมก็ตอบสั้นๆ แบบเดิม ให้ตายสิ..มาชวนเขาคุยทำไมเนี่ย สตาฟคนอื่นที่ทำท่าอยากคุยกับอีกฝ่ายมีถมเถไปทำไมไม่ไปคุย มายุ่งกับก้อนขนมปังจืดชืดอย่างเขาทำไม!

 

       “เอมคล้ายคนนึงที่เราเคยเจอเลยนะ”

 

กึก

คำพูดของเกียร์ไฟฟ้าทำให้เอมชะงักไปทันที

 

         “นะนาวเรียกเรา ขอตัวก่อนนะ” เอมว่าก่อนจะรีบลุกไปทันที ซึ่งเกียร์ไฟฟ้าก็มองตามคนตัวบางไปจนสุดสายตา ไม่รู้สิ...เขารู้สึกคุ้นกับคนตรงหน้าจริงๆ นะ แม้ว่าทั้งคู่นั้นจะต่างกันราวฟ้ากับเหวก็เถอะ!

 

...เมื่อวาน...

 

         “อ่ะ...ให้” เอมมองขวดน้ำส้มที่ยื่นมาตรงหน้าเขาด้วยความไม่เข้าใจ

 

         “ให้เรา?” เอมชี้ที่ตัวเอง

 

         “ใช่...ให้เอม” เกียร์ไฟฟ้าว่าพร้อมกับยิ้มหล่อให้ร่างบาง

 

         “อ่า...ขอบใจ” เอมทำท่าจะยื่นมือไปรับแต่ว่า...

 

         “เดี๋ยวเราเปิดให้ดีกว่า” พูดจบเกียร์ไฟฟ้าก็เปิดขวดน้ำส้มแล้วใส่หลอดดูดก่อนจะยื่นมาให้เอมอีกครั้ง

 

         “อ่ะ”

 

         “...ขอบใจ”

 

...วันนี้...

 

         “สำหรับวันนี้ก็พอเท่านี้นะคะ พรุ่งนี้เป็นวันประกวดดาว-เดือนแล้ว พี่อยากให้น้องๆ พักผ่อนให้เพียงพอ แล้วมาเจอกันที่นี่ตอน 10 โมงเช้าค่า” เมื่อนะนาวพูดจบน้องๆ ดาว-เดือนก็พากันแยกย้ายทันที แต่ว่าสตาฟอย่างเอมยังกลับไม่ได้เพราะว่ายังต้องมีประชุมกันต่อ ซึ่งก็เป็นปกติแหละ ที่จะมีการประชุมหลังเลิกเพื่อสรุปจากฝ่ายต่างๆ ถึงความคืยหน้า ปัญหาและอะไรต่างๆ ที่จะได้ปรับปรุงหรือเตรียมพร้อมสำหรับวันจริง ใช่แล้ว...พรุ่งนี้เป็นงานประกวดดาว-เดือนแล้ว และทุกๆ อย่างก็เหมือนจะเตรียมพร้อมแล้วด้วย ทีนี้ก็เหลือแค่ว่าให้ทุกอย่างวันพรุ่งนี้ดำเนินไปด้วยดี อย่าให้มีเรื่องหรืออุปสรรคอะไรก็พอ

 

         “...ก็ประมาณนั้นแหละนะ พรุ่งนี้ทุกคนก็ทำหน้าที่ของตัวเองให้เต็มที่ งานคงจะออกมาดีอย่างที่คิดไว้แน่ๆ” นะนาวพูดส่งท้ายเมื่อประชุมต่างๆ เสร็จทุกคนก็แยกย้าย ซึ่งเอมเองก็เช่นกัน

 

         “อ๊ะ” ร่างบางชะงักไปทันทีเมื่อเจอใครบางคนยืนรออยู่ตรงทางออกอาคารเอนกประสงค์ ซึ่งเอมเป็นคนออกมาคนสุดท้ายเพราะว่าเป็นผู้ถือกุญแจของห้องนี้ (แน่นอนว่านะนาวเป็นผู้ยัดเยียดให้)

 

         “ประชุมเสร็จแล้วเหรอ?” เกียร์ไฟฟ้าถามขึ้น

 

         “อื้ม” เอมก็ตอบสั้นๆ เหมือนเคย ก็นะ...เขาไม่ชอบเลยที่อีกฝ่ายพยายามเข้าหาเขาแบบนี้ ทั้งที่เขา(ในตอนนี้)ไม่มีอะไรให้น่าเข้าหาด้วยซ้ำ ซึ่งคนตัวสูงทำบ่อยจนเขาแอบคิดแง่ร้ายว่าอีกฝ่ายจำเขาได้แล้วนะเนี่ย!

 

       “ปะ เดี๋ยวเราไปส่ง”

 

         “ห๊ะ?” เอมอุทานออกมาทันทีกับคำพูดของคนตัวสูง

 

         “ก็ไปส่งไง” เกียร์ไฟฟ้าว่าย้ำ

 

         “ทำไมต้องไปส่ง เรากลับเองได้” เอมแย้งทันที

 

         “แล้วทำไมไปส่งไม่ได้ล่ะ? หรือเอมไม่ไว้ใจเรา?” ใช่!...เอมอยากจะตอบแบบนี้นะ แต่นั่นจะกลายเป็นว่าไม่รักษาน้ำใจเกินไป

 

         “คือว่า...เราไม่ได้สนิทกันไง แล้วจู่ๆ จะไปส่งมันก็...”

 

         “งั้นก็มาสนิทกันสิ เราอยากสนิทกับเอมนะ” ไม่พูดเปล่าคนตัวสูงยังส่งยิ้มหวานชวนให้หัวใจเต้นรัวมาอีกด้วย ถ้าเป็นคนอื่นๆ อยากจะอ่อนระทวยกับรอยยิ้มนี้ไปแล้วแต่ว่าเอม(ที่เคยอ่อนระทวยบนเตียง)ไม่มีทางอ่อนระทวยหรอก!

 

         “อ๊ะ นั่นรถพ่อเรามาแล้ว ขอบใจที่อยากสนิทกับเรานะ แต่เราไม่สะดวกเท่าไหร่” ว่าแล้วเอมก็รีบชิ่งหนีจากคนตัวสูงทันที ก่อนจะรีบขึ้นรถคันหรูของลีย์ที่มารับเขาทันที ใช่แล้ว...วันนี้มีนัดดื่มเบาๆ ที่คอนโดลีย์ ลีย์ก็เลยมารับเขา เพราะงั้นขออ้างว่ามันเป็นพ่อหน่อยแล้วกันนะ!

 

         “หึ” เกียร์ไฟฟ้ากระตุกยิ้มมุมปากนิดๆ พร้อมกับมองตามคนตัวบางจนสุดสายตา ก็นะ...ยิ่งเลี่ยง เขายิ่งอยากเข้าหา เพราะเขาเชื่อในลางสังหรณ์ความคุ้นเคยนี้ เอมที่แสนจืดชืดกับ...คนหน้าหวานคืนนั้น อาจจะเป็นคนเดียวกันก็ได้!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

พระเอกของเราไม่ได้โง่นะคะ 55555555 เอาเป็นว่าเกียร์ไฟฟ้าก็ยังไม่ได้มั่นใจขนาดนั้น ก็เลยพยายามหาคำตอบ ส่วนเอมของเราก็แบบไม่อยากจะคิดแง่ร้ายว่าอีกฝ่ายจำได้ก็เลยพยายามเลี่ยงไว้ก่อน คนหนึ่งเข้าหา คนหนึ่งออกห่าง จะเป็นยังไงต่อไปน้า????

___จางบิวตี้___ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว