Twitter-icon

#ขอบคุณที่ติดตามและคอมเมนท์น๊า

ตอนที่26.คนไม่หลาบจำ

ชื่อตอน : ตอนที่26.คนไม่หลาบจำ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2564 13:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่26.คนไม่หลาบจำ
แบบอักษร

เสี่ยวเฟิงไปอยู่ร่วมครึ่งเดือน แรกๆก็ปกติหลังๆใจดวงน้อยกลับเหงา ทั้งหลี่อี้มีชายรูปงามผู้นั้นมาหาเป็นประจำ ส่วนซือเจี้ยไม่รู้ว่าติดสาวไหนหายไปร่วมเดือนแล้ว  

คนไม่เคยหลายจำเช่นเขาก็ยังแอบไปเล่นน้ำที่บ่อน้ำมวลบุบผาเช่นเคย แม้ถูกจับได้บ่อยครั้งเนื่องจากเหตุการณ์ที่ตัวต้นเหตุเช่นเขาก่อเรื่องไปทางหอคณิกาหมื่นโฉมงามก็จัดเวรยามเข้มงวดให้มาเฝ้าในส่วนบ่อน้ำบุปผาเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัว  

จนภายหลังมีจดหมายสีขาวนวลประทับตราจิ้นอ๋องมาให้ เสี่ยวเฟิงรีบอ่านอาจกระตือรือร้น จิ้นอ๋องต้องเขียนถึงเวลาที่ตนไม่อยู่เป็นเช่นไรแน่ แต่พอเปิดมีเพียงสามคำเท่านั้นที่ปรากฎในกระดาษ 'อย่าซนนัก' 

เสี่ยวเฟิงแทบควันออกหู จูบแล้วทิ้งเขาไว้หน้าหอคณิกาให้อับอายเล่นก็ว่าหนักแล้ว ยังมีหน้าหายหน้าไปถึงครึ่งเดือน แถมยังส่งจดหมายกลับมาทั้งทีกลับมีข้อความเพียงแค่ว่าอย่าซนนักหรอ จิ้นอ๋องท่านจะเกินไปแล้ว หลี่คุณต๋าท่านพี่ใหญ่ของเขาก็เป็นแม่ทัพใหญ่อยู่ที่นั้น ส่งจดหมายมาหาเขาถึงสัปดาห์ล่ะฉบับ เอ่ยถามไถ่ความเป็นอยู่เขามากมายไม่พอยังเอ่ยถึงจิ้นอ๋องให้ฟังบ้างด้วยซ้ำ แต่ใยจิ้นอ๋องกลับส่งจดหมายที่ไกลหลายพันลี้แต่เขียนข้อความมาให้เขาเพียงสามคำ 

จะอ่านกี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ก็พบเพียงสามคำเท่านั้นจริงๆ 

เสี่ยวเฟิงขย้ำกระดาษนั้นจนป่นปี้ก่อนจะถกแขนเสื้อสาวเท้าไปบ่อมวลบุปฝาต่ออย่างไม่สนใจใยดีต่อคำปรามของจิ้นอ๋องเลยแม้แต่น้อยอย่าซนนักหรือ หึ ข้าจะซนให้หนักกว่าเดิม เอาให้ร้อนถึงหูท่านยันชายแดนเหนือไปเลย! 

แต่เมื่อเสี่ยวเฟิงเดินเข้าไปยังทางเดินเรือนน้ำมวลบุปผา จู่ๆมีสาวใช้ในเรือนบ่อมวลบุปผาวิ่งวุ่นกันไปทั่วกันนับสิบคน แต่ละคนรีบทำงานกันอย่างจ้าระวัล จนเสี่ยวเฟิงต้องหลบคนนู่นทีคนนี้ที จนมือน้อยคว้าสาวใช้คนหนึ่งที่ตนพอคุ้นหน้ามาถามไถ่ให้รู้ความ 

"เกิดอะไรขึ้นทำไมพวกเจ้าวุ่นวายถึงเพียงนี้" 

"คุณชายหลี่ แฮ่กๆ ท่านมาทำอะไรที่นี้ ท่านมาเล่นน้ำไม่ได้นะเจ้าคะ ตอนนี้ทางวังหลวงให้คนแจ้งมาทางหอคณิกาหมื่นโฉมงามว่าจะมีราชวงศ์เดินทางมาพักผ่อนที่นี้" 

"ราชวงศ์? แจ้งหรือไม่ว่าผู้ใดเสด็จ" 

"ไม่ได้แจ้งเจ้าค่ะ ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะ"สาวใช้รีบปลีกตัวไปช่วยสาวใช้คนอื่นทันที โดยมีเสี่ยวเฟิงยืนงงอยู่ที่เดิม ราชวงค์เสด็จมาหรือใครกันหรือว่าจะเป็น...จิ้นอ๋อง! 

พอคิดได้เช่นนั้นใจดวงน้อยกลับใจตื่นเต้นขึ้นมาเสียอย่างนั้น เขาพอรู้มาบ้างว่าจิ้นอ๋องเดินทางไปทางเหนือ เข้าร่วมศึกรบกับเผ่าซรงหนูนั้นยาวนานและรุนแรง เสี่ยวเฟิงไม่คิดว่านอกจากจิ้นอ๋องจะส่งจดหมายมาแล้ว เจ้าตัวจะโผล่มาเร็วถึงเพียงนี้ 

เสี่ยวเฟิงเดินย่องราวกับแมวแอบเล็ดรอดสายตาหลายคู่เข้ามาบ่อมวลบุปผาได้ถึงชั้นใน สองเท้าที่เขย่งเล็กน้อยเพื่อเก็บเสียงค่อยๆย่องเข้าไปซ่อนตัวบริเวรโขกหินใหญ่ซ่อนเร้นกายไว้อยู่เงียบๆ เขากะจะแกล้งจิ้นอ๋องให้ตกใจเท่านั้น แต่แล้วมันกลับไม่เป็นอย่างที่คาดคิด 

เสี่ยวเฟิงกับได้เจอบุรุษผู้หนึ่งกำลังรุกเร้าผู้หนึ่งอยู่ในอ้อมแขน เสียงครวญครางคลอเคียงชัดเต็มสองรูหู เสี่ยวเฟิงถึงชาวาบไปทั้งตัวชะงักค้างเติงก้าวต่อไม่ได้ถอยหลังก็ไม่ถอยไม่ออกเสียอย่างนั้น  

"จิ้นอ๋อง!"เสี่ยวเฟิงเรียกเสียงสั่นเล็กน้อย รู้สึกร้อนที่ดวงตา ม่านน้ำตาคลุมคลืนมองภาพตรงหน้าจะไม่ชัดอยู่แล้ว  

"มะ มีคนเข้ามา"เพียงเสียงคนใต้ร่างหวีดร้อง ร่างเกร่งรีบคว้าชุดบนโขดหินปกคลุมร่างบางในอ้อมแขนทันที ทั้งยังโอบกอดอย่างหวงแหนในอ้อมแขนเรียกได้ว่าเสี่ยวเฟิงแถบไม่ได้เห็นใบหน้าคนผู้นั้นแม้แต่เสี้ยวเดียวเลย ไม่นานก็มีนางกำนัลสองคนรีบกุลีกุจอเข้ามาพาคนผู้นั้นไปออกไปจากบ่อน้ำ  

เหลือเพียงเขาที่ยังคงยืนเป็นธาตุอากาศพกพานความหนักหนึ่งในอก ที่ไม่รู้เหตุไม่รู้ผลเสียอย่างนั้น 

"ที่ท่านหายไปไม่มาหาข้า เป็นเพราะเช่นนี้ใช่หรือไหม เพราะท่านมีคนอื่น?"เสี่ยวเฟิงเอ่ยถามอย่างยากเย็น กล้ำกลืนไม่ให้เสียงของตนสะอื้น 

"หึ เจิ้นหรือมีคนอื่น เขาเป็นของเจิ้นอยู่แล้ว เจ้าต่างหากเป็นใครถึงกล้าเสนอหน้าเข้ามา!" 

เสี่ยวเฟิงตัวสั้นด้วยความโกธร ถึงขั้นพยามสะบัดตัวออกจากการจับกุมอยากเดินลุยน้ำไปกระชากร่างหนานั้นให้มาคุยกันให้รู้ความ แต่พอได้เมื่อชายผู้นั้นหันหน้ามาแล้ว เสี่ยวเฟิงจากที่อยากจะร้องไห้อยู่แล้วกลับร้องไห้ออกมาจริงๆซะมากกว่า! 

"ฮ่องเต้!"เสี่ยวเฟิงแทบอยากจุ่มน้ำตาย คนตรงหน้าแม้ใบหน้าคล้ายจิ้นอ๋องเพียงใดแต่มีหรือเขาจะแยกไม่ออก จิ้นฝูหรือฮ่องเต้องค์ปัจจุบัน 

"ใช่ เป็นเจิ้นเอง แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร ใยบังอาจเข้ามาในส่วนราชวงศ์"  

 

ขอกำลังใจคนละเมนท์น๊า คอมเมนท์เยอะใจฟู่จะรีบมาต่อไวๆเลย 

ความคิดเห็น