ขอรับท่านอ๋อง

เอ่อ..วันนี้

มี..งานเลี้ยงนางสนมขอรับ

ตอน..16:40 ขอรับ

ขอรับท่านอ๋อง

ท่านอ๋องเสด็จ!!!

ยินดีต้อนรับเข้างานเพคะท่านอ๋อง//เสียงอ่อยๆ

..

(เย็นชาจัง..เเล้วงี้เราจะเป็นหวางเฟยได้ไงเนี้ย)

(ตำเเหน่งพระชายา..)

(ตำเเหน่งตั้งสูง..มีเเต่คนเคารพ..)

(ท่าอ๋องคงจะถอนตำเเหน่งสนมเราทีหลัง..)

(เเล้วค่อยเเต่งตั้งเราเป็นหวางเฟยก็ได้)

(ตอนนี้อาจเเค่ทำตัวตามเเผน..ของท่านอ๋อง)

(งั้นเราก็ต้องเล่นตามเเผน)

(หึ.. :) )

..

(น่าจะมีแผนจริงๆ)

หึ..คิดอะไรอยู่เนี้ย:)//พูดเบาๆอยู่ฝั่งตรงข้าม

เพคะท่านอ๋อง

เพคะ

เพคะ

//นั่ง

..

//นั่ง

เห้อ..

//นั่ง

เป็นอะไรรึ

เห้อ..

ข้าไม่ได้เต็มใจเป็นพระ สนมน่ะสิ

ข้าด้วย

ท่าอ๋องทำเพื่อรักษาหน้าตาพ่อข้า

ใช่

ไม่มีเหตุอันใดเลยที่ข้าต้องการเป็นพระสนม

เเถม..

ข้าก็ไม่ได้รักท่านอ๋องด้วย

ส่วนใหญ่ทุกคนที่เป็นพระสนม..

ก็ต้องการเเค่ตำเเหน่ง หวางเฟย..หรือพระชายา

ไม่ได้รักจริงอะไร..

ข้าไม่อยากให้คนเข้าใจข้าเเบบนั้น

ใช่..ข้าไม่เเม้เเต่คิดการ ปรนิบัติท่านอ๋องเลย

..

ท่านอ๋องเสด็จ!

!!!

ท่านอ๋อง..

มาทำไมเนี้ย..

น้อมรับท่านอ๋อง//ย่อ+ก้มหัว

ขอบพระคุณเพคะท่านอ๋อง//ยืนตัวตรง

ท่านอ๋องทรงเสด็จมาตำหนักอิฉันเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

ท่างอ๋องทรงเสด็จมาทำอะไรรึเพคะ

ข้าถามได้หรือไม่

อืม..

ท..ท่าน..

จ..จูบเเรกของท่าน..

...

เอิ่ม..

นี้ก็หลายชั่วยามเเล้ว..

ท่านเสด็จกลับตำหนักเถิด

นะเพคะ

ข้าเดินไปส่งเพคะ//ลุกขึ้น

..

เพคะท่านอ๋อง//ก้มหัว

เห้อ..

เมื่อไหร่มันจะมาเนี้ย!

ข้าขอโทษที่มาช้าเพคะท่านหญิง..

เออ!

บอกข้ามา..เดียวนี้!

พ..เพคะ

ท่าอ๋องทรงเข้าตำหนักของพระสนมหวังฟาง

เเละเสด็จออกเมื่อผ่านไป2ชั่วยามเพคะ

!!

อีหวังฟาง!!

อร๊ายยย!!//กวาดข้าวของออกจากโต๊ะ

มันเป็นใครกัน!!

ทำไมได้ร่วมรักกับท่านอ๋อง!!!//กวาดข้าวของ

กูไม่ยอม!!!

อร๊ายยยยย!!!

อีหวังฟาง..😡

อย่าหวังจะได้เป็น หวางฟาง

ตำเเหน่งหวางเฟยต้องเป็นของกู

กูจะต้องเป็นพระชายา:)