email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 9

ชื่อตอน : รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 9

คำค้น : iรักร้ายๆของนายมาเฟีย,NPPK

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.5k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 09 ก.ย. 2563 00:17 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักร้ายๆของนายมาเฟีย ตอนที่ 9
แบบอักษร

นนท์เดินตามแรงดึงของวายุมาเรื่อยๆอย่างขัดขืนไม่ได้ วายุลากนนท์มายังสวนหลังบ้านซึ่งดูๆแล้วก็ไม่มีอะไรนอกจากต้นไม้และดอกไม้นานาพันธุ์ 

"นั้นกรงอะไรอ่ะ" นนท์ถามวายุออกไปอย่างลืมตัว 

"อยากรู้มึงก็เดินเข้าไปดูสิ" วายุบอกออกมาเสียงเรียบ เขายิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์แต่ร่างบางของนนท์ไม่ทันมองเพราะเขามัวแต่สนใจสิ่งตรงหน้า 

นนท์หันมามองหน้าวายุนิดๆก่อนจะค่อยๆเดินไปที่กรงนั้น นี้อาจจะเป็นครั้งแรกก็ได้ที่เขากับวายุคุยกันแบบดีๆโดยไม่มีการทะเลาะ  

"ก็ไม่เห็นมีอะไรนี้นา" นนท์พึมพำเบาๆคนเดียวก่อนจะสอดส่องสายตามองไปเรื่อยๆ เมื่อไม่เห็นอะไรนนท์จึงทำท่าจะหันหลังเพื่อเดินออกมาก่อนที่จะเกิดบางอย่างขึ้น ร่างบางของนนท์ลอยละริ้วไปตามแรงดึงของวายุและมีเสียงคำรามดังขึ้น 

"มึงอยากตายรึยังไง" วายุว่าออกมาอย่างดุๆ นนท์ที่ตกใจกับการดึงของนนท์แหละเสียงคำรามนั้น นนท์ได้หันกลับไปมองยังกรงข้างหลังของตน นนท์มองไปที่กรงอย่างนิ่งอึ้ง ถ้าวายุไม่ดึงเขาออกมาเขาคงโดนสุนัขตัวใหญ่ตะปบไปแล้ว 

"นะ..นั้นตัวอะไร" นนท์ถามขึ้นเสียงสั่น 

"มึงไม่รู้จักสุนัขรึยังไง" วายุว่ากวนๆออกมาเมื่อเห็นว่านนท์ตัวสั่นเทา นนท์มองหน้าวายุอย่างอารมณ์เสียนิดๆ แต่ก็ไม่กล้าออกห่างจากวายุเพราะเขายังรู้สึกกลัวอยู่ 

"รู้จัก แต่ไม่รู้ว่ามันจะใหญ่ขนาดนั้น" นนท์เค้นเสียงออกมาไม่ดังนัก 

"สุนัขพันธ์ุ ซิล่า บราซิเลียโร่ เป็นพันธุ์สุนัขที่ดุที่สุดในโลก" วายุตอบกลับนิ่งๆเขาไม่ได้รู้สึกกลัวเลยสักนิด เพราะเขาเลี้ยงเจ้านี้มาตั้งแต่มันยังเล็กๆ 

"แล้วคุณให้ผมเดินเข้าไปใกล้กรงทำไม" นนท์ถามขึ้นอย่างไม่พอใจ 

"ก็มึงโง่เองที่เชื่อคนง่าย" วายุว่าออกมาอย่างหน้าตาเฉย 

"อยากมานักนิ รู้แบบนี้มึงยังอยากจะเดินมาทางนี้อีกรึป่าวล่ะ" วายุถามขึ้นต่ออย่างกวนๆ 

"ผมก็ไม่ได้กลัวนิ" นนท์เถียงออกมาอย่างไม่ยอมแพ้ วายุยกยิ้มนิดๆ และไม่ได้พูดอะไรต่อก่อนที่ภพ ลูกน้องคนสนิทของวายุจะเดินเข้ามา 

"มีอะไรรึป่าวครับนาย ผมได้ยินเสียงเจ้ามาม่อนคำราม" ลูกน้องคนสนิทถามขึ้น ก่อนจะเดินมาเข้าหาและมองไปยังกรงของสุนัขตัวใหญ่ 

"ไม่มีอะไรหรอก ฉันฝากด้วยละกัน" วายุพูดบอกกับลูกน้องก่อนจะลากแขนนนท์เข้าไปในบ้าน 

"ปล่อย! คุณจะลากผมทำไมบอกดีๆผมก็เดินตามแล้ว" นนท์บ่นออกมาอย่างลืมตัว วายุมองหน้านนท์นิ่งๆก่อนลากขึ้นไปบนห้องโดยไม่ฟังเสียงบ่นด่าของนนท์ เมื่อเข้ามาในห้องวายุก็ทำการล็อคประตูห้องและเดินเข้ามาหานนท์อย่างช้าๆ นนท์เห็นท่าไม่ได้ก็ได้แต่เดินถอยหลังไปชนเตียงไปไหนต่อไม่ได้ 

"คุณจะทำอะไรผม คุณวายุผมไม่ได้ทำอะไรให้คุณโกรธเลยนะ อีกอย่างที่ผมเดินเข้าไปคุณก็เป็นคนบอกผมเอง" นนท์ว่าออกมาเป็นชุดเพราะเขาคิดว่าวายุโกรธและจะทำร้ายเขา 

"กูยังไม่ได้ว่าอะไรนิ กูแค่จะบอกว่ากูอยาก....มึง" วายุพูดพร้อมมองมาที่นนท์ด้วยสายตาโลมเลีย นนท์ชะงักไปนิดกับคำพูดของวายุ นนท์ไม่รู้ว่าวายุไปมีอารมณ์ตอนไหน และอีกอย่างเขาไม่คิดว่าวายุจะพูดออกมาแบบนี้เพราะปกติเห็นแต่บังคับตลอด 

"เอ่อ ผมนึกได้ว่าผมลืมของไว้ด้านล่างขอตัวก่อนนะครับ" นนท์หาทางเลี่ยงจะออกไปจากห้องแต่ก็ต้องถูกวายุกักทางเอาไว้ก่อนจะผลักเขาลงเตียงและขึ้นคล่อมทันที 

"ถ้ามึงยอมกูดีๆ มึงจะไม่เจ็บตัวแต่ถ้ามึงขัดขืน กูจะทำให้มึงนอนซมเหมือนครั้งที่แล้ว" วายุพูดออกมาพร้อมมองหน้านนท์ด้วยสายตานิ่งๆ เขาเองก็สับสนไม่รู้ว่าทำไมถึงได้มีอารมณ์กับคนตรงหน้าได้ง่ายดายนัก เขาไม่รู้ว่าทำไมเขาต้องพูดขอนนท์ดีๆทั้งๆที่เขาก็สามารถบังคับนนท์ได้เหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา 

"ตะ..แต่ผมยังเจ็บอยู่ และมันก็ยังกลางวันอยู่นะ อีกอย่างผมก็เป็นผู้ชายถ้าคุณอยากคุณก็ไปหาซื้อกินสิ คุณรวยอยู่แล้วนิ" นนท์พูดเสียงอ้อมแอ้ม เขาไม่กล้าสบตากับคนตรงหน้า ยิ่งเห็นสายตาจริงจังที่วายุมองมาเขายิ่งไม่กล้ามองเพราะมันทำให้เขารู้สึกแปลกๆในใจอย่างบอกไม่ถูก 

"มึงโดนกูเอาไม่รู้กี่ครั้งยังคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชายอีกหรอวะ แล้วอีกอย่างกูจะไปซื้อกินทำไมในเมื่อกูมีของฟรีอย่างมึงให้ระบายอารมณ์อยู่นี้ไง" วายุว่าออกมาอย่างเยาะเย้ย นนท์เองที่ได้ยินคำที่วายุพูดออกมาก็รู้สึกจุกในอกอย่างบอกไม่ถูก นนท์หันหน้าไปอีกทางแต่ก็ต้องโดนวายุจับหน้าหันกลับมา 

"มึงจะยอมกูดีๆหรือให้กูบังคับ" วายุถามขึ้นอีกครั้ง และวายุก็ไม่รอให้นนท์ได้ตอบวายุจับคางของนนท์เอาไว้ก่อนจะประกบจูบลงไป แต่นนท์ก็ไม่ยอมเปิดปากให้วายุได้ช่วงชิม 

"กูอุส่าอ่อนโยนแต่มึงไม่ชอบ งั้นถ้าเจ็บตัวขึ้นมาอย่ามาสำออยให้กูเห็นนะ" พูดจบวายุก็บีบคางมนของนนท์แรงขึ้นร่างบางร้องออกมาเบาๆก่อนที่วายุจะจูบลงไปอีกรอบ ครั้งนี้นนท์หนีวายุไม่ได้ลิ้นร้อนเกี่ยวพันลิ้นเล็กอย่างรุนแรง และหนักหน่วง 

"อื้ออ อื้มมม" เสียงครางของนนท์เล็ดลอดออกมา วายุจูบนนท์อยู่อย่างนั้นกักตุนความหวานจากปากของนนท์ ก่อนจะปล่อยปากของนนท์ออกและขบกัดริมฝีปากบางเบาๆ วายุมองนนท์ที่ตอนนี้ตัวแดงไปหมด เขาลุกขึ้นถอดเสื้อของเขาออกก่อนจะลงไปคล่อมร่างบางเอาไว้อีกครั้ง  

"ยอมกูดีๆจะได้ไม่เจ็บตัว" วายุกระซิบข้างหูนนท์เบาๆก่อนจะเลื่อนมือเข้าไปใต้เสื้อของนนท์ วายุเลื่อนมือไปหยอกล้อยอดอกของนนท์อย่างสนุกและมืออีกข้างบีบเค้นไปทั่วเองบาง นนท์บิดไปมาด้วยความเสียวซ่านไปทั่ว 

"อือ,,,อื้ออ"นนท์ครางออกมาเมื่อยามที่มือของนนท์หยอกล้อยอดอกของเขา ไม่นานเสื้อของนนท์ก็ถูกถอดออกด้วยฝีมือของวายุ ร่างสูงมองร่างบางใต้ร่างก่อนจะก้มลงไปซุกไซร้ซอกคอขาวของนนท์และสร้างรอยเอาไว้ 

"เจ็บ!!" นนท์ว่าออกมาด้วยความเจ็บเมื่อวายุกัดไปที่คอของนนท์จนเกิดรอย 

"กูชอบที่มึงเจ็บ" 

//โรคจิต// 

"กูได้ยิน" วายุผงกหัวขึ้นมาว่าก่อนจะก้มไปไซร้คอของนนท์ต่อด้วยความหื่นกระหาย มือหนาเลื่อนต่ำลงไปเรื่อยๆจนไปสัมผัสกับแก่นกายของร่างเล็กที่สั่นระริก วายุทำการถอดกางเกงของนนท์ออกอย่างรวดเร็วและต่อด้วยกางเกงของเขาตอนนี้ร่างกายของนนท์เปลือยปล่าวจะมีก็แต่ของวายุที่ยังคงมีชั้นในปิดบังไว้อยู่ นนท์หันหน้าหนีด้วยความเขินอายเขาไม่เคยทำแบบนี้ปกติถ้ามีอะไรกับวายุเขาจะโดนบังคับตลอด 

วายุมองร่างบางที่นอนเปลือยปล่าวอยู่ต่อหน้าอย่างพอใจก่อนจะขึ้นคล่อมอีกครั้งและเริ่มสร้างรอยรักไว้ตามร่างกายของนนท์ทั้งกัดทั้งดูดเม้มสลับกันไปร่างบางของนนท์สั่นระริกด้วยความเสียวซ่าน ร่างสูงเลื่อนมือไปกอบกุมแก่นกายของร่างบางเอาไว้ก่อนจะขยับไปมา 

"อ๊ะ อ๊ะ...อื้อยะ..อย่า ปล่อยอื้อ" นนท์ดิ้นพล่านไปทั่วเมื่อโดนวายุเล้าโลมวายุกดเน้นๆที่ส่วนปลายยิ่งทำให้นนท์เสียวซ่านมากขึ้น 

"อ๊ะ อื้ออ เร็ว อื้ออ ไม่ไหว อื้อ เร็วๆ อ่า" นนท์ครางออกมาไม่เป็นภาษา เขาใกล้จะปลดปล่อยออกมาแล้วแต่นนท์ก็ต้องชะงักเมื่อวายุหยุดการกระทำทั้งหมด นนท์มองหน้าวายุด้วยความไม่เข้าใจ นนท์เอื้อมมือของตัวเองมาจับแก่นกายแต่ก็โดนวายุจับมือทั้งสองข้างเอาไว้ 

"ทำไม" นนท์ถามออกมาเสียงกระท่อนกระแท่น เขารู้สึกค้างคามาก 

"จะชิงเสร็จโดยไม่รอกูเลยรึไง" วายุว่าออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ นนท์มองหน้าวายุด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการที่จะปลดปล่อย วายุเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักและหยิบของบางอย่างออกมา นนท์ตาโตเมื่อเห็น 

"มะ,,ไม่เอานะ" วายุเอาโซ่ออกมาจากลิ้นชักก่อนจะจับมือทั้งสองข้างของนนท์ขึ้นไปล็อคไว้เหนือหัว นนท์มองวายุด้วยสายตาตื่นกลัว 

"กูไม่ทำอะไรรุนแรงหรอกน่า กูแค่ชอบที่มึงโดนมัดแบบนี้มันปลุกอารมณ์กูดีว่ะ" วายุว่าออกมาก่อนจะจับขาทั้งสองข้างของนนท์ตั้งฉากขึ้น เขาอดทนมากทั้งๆแท่งร้อนของเขาที่มันตื่นตัวขึ้นมาตั้งแต่ที่เขาจูบกับนนท์  

"ไม่ต้องกลัวหรอก กูจะไม่ทำให้มึงเจ็บถ้ามึงเชื่อฟังกู" วายุพูดออกมาอีก นนท์พยักหน้างึกงักเขาอยากจะปลดปล่อยออกมาจะแย่แล้ว 

วายุลงจากเตียงและถอดกางเกงชั้นในออก นนท์ได้แต่หันหน้าหนีไปทางอื่นเพราะเห็นแก่นกายของวายุที่มันแข็งขืนขึ้นแหละใหญ่โตกว่าของเขา วายุเอื้อมมือไปหยิบเจลหล่อลื่นที่อยู่ในลิ้นชักออกมาก่อนจะชโลมไปที่แก่นกายของเขา  

"อ้าขาอีกหน่อย" วายุพูดบอก นนท์ทำตามอย่างว่างายวายุยิ้มกริ้มนิดๆก่อนจะค่อยๆแทรกตัวเข้าไประหว่างขาของนนท์ก่อนจะค่อยๆกดแท่งร้อนเข้าไปที่ช่องทางด้านหลังของนนท์ 

"อื้อออ..เจ็บ" นนท์ส่ายหน้าไปมาด้วยความเจ็บปนความเสียวซ่าน 

"อย่าเกรง ไม่งั้นมึงจะเจ็บตัวเพราะกูคงไม่ทนให้มันอยู่แบบนี้หรอก" วายุพูดบอกออกมานนท์ได้แต่ผ่อนลมหายใจและหายใจเข้าออกช้าๆ  

"ซี๊ดดด แน่นชิปหาย อื้มมม" วายุครางเสียงทุ่มต่ำ เขาอยากจะเอาเข้าไปให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย 

สวบ!! 

"อือ อื้ออ " นนท์ร้องครางออกมาเมื่อแท่งร้อนของวายุเข้ามาจนมิดด้ามแล้ว วายุแช่อยู่อย่างนั้นสักพักก่อนจะขยับเข้าออกอย่าเชื่องช้า  

"อื้มม..อ่าาา กูอยากรุนแรงชิปหาย" วายุว่าออกมาอย่างเสียวซ่านพร้อมกระแทกเข้าออกเรื่อยๆ 

"อ่ะ อ๊าา" นนท์ครางออกมา เหงือเริ่มซึมไปตามไรผม ร่างสูงของวายุเอื้อมไปเช็ดให้ ร่างบางสะบัดหน้าไปมาด้วยความเสียวซ่าน 

วายุก้มลงไปชิมยอดอกของนนท์พร้อมทั้งกระแทกไปด้วย วายุสร้างรอยรักเอาไว้เต็มร่างกายของนนท์ 

"อื้ออ แรงๆ แรงๆกว่านี้ อื้ออ" ร่างบางของนนท์ครางบอกออกมาอย่างไม่อายตอนนี้เขาสมองพร่าเลือนความต้องการจะปลดปล่อยมากขึ้น วายุยิ้มกริ้มก่อนจะจับสะโพกของนนท์เอาไว้และกระแทกไปแรงๆจนร่างบางสั่นคลอนไปทั่ว 

พลั่บ พลั่บ พลั่บ 

เสียงเนื้อทั้งสองกระทบกันวายุโหมแรงใส่นนท์อย่างไม่เบาแรง 

"อื้มม อ่าาตอดกูดีแบบนี้กูก็แตกไวสิ" วายุครางออกมาแต่ก็ยังกระแทกไม่หยุดเหมือนไม่รู้สึกเหนื่อย 

"ซี๊ดด อื้อออ เร็วว อื้ออ ไม่ไหวแล้ว อื้อออ อ่าาา " นนท์กระตุกเกรงเล็กน้อยก่อนจะปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเปื้อนหน้าท้องตนเอง 

ทางวายุเมื่อเห็นว่านนท์ปลดปล่อยออกมาแล้วเขาก็ไม่รอช้ากระแทกเน้นๆไปถึงจุดเสียวอย่างหนักหน่วง 

"ซี๊ดด อืมมม ทำไมมันแน่นแบบนี้ อ่าา" วายุครางออกมาอย่างพอใจ 

"อือ อื้ออ แรงไปแล้วนะ อื้ออ" ร่างบางครางเสียงกระท่อนกระแท่น 

"ซี๊ดด อ่าา อื้มม" วายุกระแทกเน้นๆก่อนจะกระตุกเกรงปล่อยน้ำรักเขาไปในร่างกายของนนท์ วายุกระแทกเข้าออกย้ำอยู่ไม่กี่ทีก็ถอดแก่นกายออกก่อนจะก้มลงไปจูบนนท์อีกครั้ง วายุถอนจูบออกก่อนจะถอดโซ่ที่มัดมือของนนท์ออกก่อนจะอุ้มเข้าไปในห้องน้ำ และเริ่มกิจกรรมกันต่อในห้องน้ำ 

หลังจากที่เสร็จกิจวายุก็กินแรงนนท์ไปจนสลบ วายุได้ชำระร่างกายให้นนท์ก่อนจะอุ้มกลับมาที่เตียง เมื่อมองนาฬิกาห็พบว่าจะสองทุ่มแล้วจึงเดินลงไปหาละไมเพื่อจะเอายามาให้นนท์กิน 

"นนท์ ไอ้นนท์ตื่นมากินยาก่อน" วายุปลุ่งร่างบางที่นอนหลับตาพริ้มอยู่ 

"อื้ออ"นนท์ร้องครางออกมาอย่างหงุดหงิด 

"ไอ้นนท์ถ้ามึงไม่ลุกมากินยากูจะเอามึงทั้งๆที่มึงยังหลับแบบนี้แหละ" เมื่อพูดออกไปแล้วแต่ร่างบางยังนอนอยู่วายุจึงไม่ได้ปลุกอีกเพราะปลุกนนท์ก็คงไม่ตื่น วายุวางยากับน้ำไว้ข้างเตียงก่อนจะเดินไปทำงานที่ห้องทำงานของตน 

นนท์สลึมสลือตื่นขึ้นมาตอนค่ำหันไปรอบๆห้องก็ไม่เจอใคร เห็นแต่ยาและอาหาร นนท์จึงหยิบโทรศัพท์มาดูก็พบว่าเป็นเวลาสามทุ่มแล้ว นนท์ลุกขึ้นจากเตียงแต่ก็ต้องล้มฮวบลงไปกองที่พื้น เขาก็ไม่ได้เจ็บมากนักแต่ลุกเร็วไปหน่อยเลยทำให้ขานนท์อ่อนแรง 

"ไหนว่าจะไม่รุนแรง" นนท์พึมพำออกมาเบาๆ ร่างบางพยายามลุกขึ้นเพื่อที่จะออกไปข้างนอก แต่ก่อนที่นนท์จะเปิดประตูออกไปร่างสูงของวายุก็เปิดเข้ามา 

"ตื่นตอนไหน" วายุถามนนท์ด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง และมองนนท์ด้วยสายตาที่นนท์เองก็คาดเดาไม่ได้ 

"พึ่งตื่น" นนท์ตอบกลับด้วยเสียงแผ่วเบา  

"กินข้าวกินยารึยัง " นนท์มองวายุอย่างไม่เข้าใจ เมื่อวายุทำเหมือนเป็นห่วงเขา 

"เอ่อ ยังครับ" นนท์ตอบกลับไปอย่างงงๆที่อยู่ดีๆวายุก็พูดดีกับเขา 

"กินข้าวกินยาเสร็จก็ไปอาบน้ำ กูจะรออยู่ข้างล่าง" วายุว่าออกมาอีก 

"คุณจะพาผมไปไหน" นนท์ถามขึ้นด้วยความสงสัย 

"กูไม่ชอบรอใคร เร็วๆละกันถ้ามึงไม่อยากเจ็บตัว" พูดจบวายุก็เดินออกจากห้องไปทิ้งให้นนท์ยืนงงอยู่ในห้อง เมื่อตั้งสติได้นนท์ก็รีบกินข้าวและกินยาก่อนที่จะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ร่างบางยืนคิดไปชั่วครู่ว่าตนเองไม่มีเสื้อผ้าที่ใส่ออกไปข้างนอก เพราะที่ใส่อยู่ทุกวันก็เสื้อผ้านของวายุซึ่งมันก็ตัวใหญ่กว่าตัวเขาครั้นจะลงไปถามก็กลัวโดนวายุว่า 

"หาดูก่อนก็ได้วะเผื่อจะมีไซส์" แต่พอเปิดตูเสื้อผ้าออกนนท์ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเสื้อผ้าคุ้นตาที่แขวนอยู่ในตู้ นนท์รู้สึกงงนิดๆที่เสื้อผ้าตนเองมาอยู่ในตู้ของวายุได้ยังไง แต่เมื่อนึกย้อนไปก็คงเป็นวายุแหละที่เป็นคนไปเอามา นนท์สลัดความคิดออกก่อนจะรีบแต่งตัวและลงไปหาวายุที่รออยู่ข้างล่าง 

"ไปขึ้นรถสิ" วายุพูดขึ้นหลังจากที่นนท์ลงมาด้านล่าง นนท์ได้แต่เดินตามออกไปอย่างงงๆ  

"คุณจะพาผมไปไหน" นี้เป็นครั้งที่สองที่นนท์ถามวายุ  

"กูไม่พามึงไปฆ่าหรอก ขึ้นไปได้แล้ว" นนท์มองหน้าวายุนิดๆก่อนจะยอมขึ้นรถไป วายุเองก็อ้อมมาขึ้นฝั่งคนขับและขับออกไปอย่างรวดเร็ว 

 

 

ฝากติดตามด้วยนะคะ ^^ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว