ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 16

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ก.ย. 2563 20:16 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 16
แบบอักษร

 

 

บทที่ 16 

 

 

 

มิถุนาแทบจะพุ่งตัวออกจากรถเก๋งของธันวาทันทีที่รถจอดหน้าโรงพยาบาล เธอรีบวิ่งไปที่แผนกฉุกเฉินด้วยสีหน้าตื่นตระหนก หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะหลังจากรับสายพี่ชายคนโตสิงหา เรืองกิจเกษม เขาโทรศัพท์มาบอกเธอว่าโซลได้รับบาดเจ็บจากการทะเลาะวิวาทตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล เขายังบอกเธอด้วยว่าไม่ต้องเป็นห่วง เธอคงจะข่มตานอนได้หรอกถ้าต้องรอให้ถึงพรุ่งนี้เช้าแล้วมาดูอาการของโซลน่ะ มิถุนารบเร้าให้ธันวาขับรถพามาที่โรงพยาบาลทันที 

" พี่สิงห์! " มิถุนาเรียก ใบหน้าซีดเผือดดวงตาแดงก่ำสั่นไหว " โซลเป็นยังไงบ้างคะ พี่สิงห์ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นคะ " เธอถามหันไปมองหน้าธีรเมธ " พี่ธี เรื่องมันเป็นยังไงคะ " มิถุนาพยายามข่มน้ำเสียงไม่ให้สั่น 

" พี่สองคนไปเจอเพื่อนมินที่ลานจอดรถน่ะ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น มาเจอเข้าก็ถูกซ้อมไปแล้ว " ธีรเมธตอบ " นั่นเพื่อนเขาสองคน " ธีรเมธพยักเพยิดไปทางลมกับแอล มิถุนาผงกหัวให้ทั้งสองคนที่ยิ้มบางๆกลับมา 

" พี่บอกแล้วไม่ใช่หรือไงว่าให้รออยู่ที่บ้าน พรุ่งนี้เช้าค่อยมาเยี่ยมน่ะ " คนเป็นพี่ดุน้องสาวเบาๆ 

" มินเป็นห่วงโซลนี่คะ " มิถุนาว่า " พี่สิงห์จะให้มินข่มตานอนได้ยังไง ถ้ารู้ว่าโซลนอนเจ็บอยู่ที่โรงบาลน่ะ " มิถุนาไม่รู้ตัวว่าพูดอะไรออกมา เธอชะเง้อคอมองเข้าไปด้านในแผนกฉุกเฉิน ท่าทางร้อนรนแบบนั้นทำเอาสิงหาเลิกคิ้วสูงมอง ธีรเมธเดินเข้ามากระซิบถาม 

" เพื่อนคนนี้ของมินน่ะเหรอ ที่แกเล่าว่ามินบอกว่าเป็นเกย์น่ะ "  

สิงหาพยักหน้า ธีรเมธมองมิถุนาสลับไปที่เพื่อนสองคนของโซล " แล้วคนไหนเป็นคู่ขาของคนที่เจ็บวะสมัยนี้ดูเนียนกลมกลืนจนแยกไม่ออกแล้วว่าใช่หรือไม่ใช่ แต่ถ้าจะบอกว่ายัยมินเป็นแฟนไอ้คนที่เจ็บฉันก็เชื่อนะ ท่าทางร้อนรนกว่าสองคนนั้นซะอีก "  

" เงียบปากไปเลย ไอ้ธี " สิงหาหันมามองตาเขียวใส่เพื่อนรัก  

" โอเคครับ เพื่อนสิงห์ " ธีรเมธไม่กล้าพูดอะไรต่อ " อ้าว ไอ้ติณ! มาทำอะไรที่นี่ เมียมึงเจ็บท้องเหรอ " เขาส่งเสียงถามคนที่กำลังเดินมากับธันวา 

" ยังเว้ย พะยูนอยู่ที่บ้าน " ติณณภพตอบ พยักหน้าเป็นเชิงทักทายสิงหา " ฉันเจอธันเห็นว่าเพื่อนมินถูกซ้อมเหรอ"  

สิงหาพยักหน้า " แล้วแกอะ มาทำอะไรที่นี่กลางดึกว่ะ "  

" ฉันมารับพี่ชายพะยูนน่ะสิ เห็นว่าได้รับบาดเจ็บมารักษาตัวที่นี่น่ะ ยัยตัวแสบจะร้องตามมาด้วยให้ได้ กว่าจะกล่อมให้อยู่บ้านได้ก็เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกัน " ติณณภพพูดถึงภรรยาสาวของตัวเองด้วยสีหน้ามีความสุขจนทำเอาสองพี่น้องเรืองกิจเกษมกับธีรเมธมองหน้ากันเอง 

" แหมะ แต่งงานแล้วมันจะมีความสุขแบบนี้สงสัยต้องรีบแต่งบ้างแหละ " ธีรเมธออกปากแซว หันไปหลิ่วตาให้สองพี่น้องสิงหากับธันวา คนออกปากแซวไม่ทันเห็นทั้งพี่ทั้งน้องหน้าแดงจัด  

" พี่ชายพะยูนเป็นอะไรถึงบาดเจ็บ อุบัติเหตุเหรอ " สิงหาถาม 

" เห็นบอกว่ามีเรื่องทะเลาะวิวาทน่ะ " ติณณภพตอบ " นั่นไง ออกมาแล้ว " เขาเดินเข้าไปหาโซลพร้อมๆกับมิถุนา 

" มิน! " โซลดูตกใจที่เห็นมิถุนาสีหน้าของเธอเหมือนคนกำลังจะร้องไห้ " มาทำอะไรที่นี่ "  

" ก็มาดูนายสิ " มิถุนาตอบกลับมองใบหน้าของเขาที่มีรอยฟกช้ำและรอยแตกปะปนเป็นจุดๆ คิ้วข้างซ้ายที่แตกถูกเย็บเรียบร้อย " นายเป็นไงบ้าง "  

" อย่างที่เห็นนั่นแหละ เจ็บชะมัด! "  

" ขอดูหน่อย " มิถุนายื่นมือออกไปจะจับใบหน้าของโซลที่โน้มลงมาโดยอัตโนมัติ สิงหากระแอมเสียงดัง ทั้งสองถึงรู้ตัวว่าพวกเขากำลังถูกมองอยู่ ติณณภพเลิกคิ้วสูง 

" สองคนนี้รู้จักกันด้วยเหรอครับ "  

 

 

************** 

 

   

 

" เดี๋ยวนะ โซล -- พี่บอกว่าพี่คบกับพี่มินงั้นเหรอ " พะยูนทวนคำ สีหน้าเคร่งเครียดตอนรู้ว่าโซลถูกซ้อมและอยู่โรงพยาบาลถูกปัดตกไป ตอนแรกเธอก็ไม่เป็นอันจะทำอะไร ถึงพี่ชายเธอคนนี้จะมีเรื่องชกต่อยประจำสมัยวัยรุ่นแต่เธอก็อดห่วงไม่ได้ แต่ตอนนี้เขากลับทำเรื่องที่เหลือเชื่อที่สุดในสายตาเธอจนทำให้เธอต้องปัดเรื่องทะเลาะวิวาทออกไปก่อน " แต่พี่เปิดเผยต่อหน้าคุณสิงห์ไม่ได้เลยต้องตามน้ำไปกับพี่มินบอกว่าพี่เป็น LGBT " 

โซลรับคำในคออย่างไม่เต็มใจพลางยกน้ำขึ้นดื่ม " ไม่ตลกเลยนะ ยัยน้อง " เขาเสียงเข้มใส่คนเป็นน้องที่ทำท่าจะหัวเราะออกมา พะยูนกำลังอุ้มท้องโตค่อยๆนั่งลงที่ม้านั่งระเบียงหน้าบ้านในไร่จิรประชาภามีติณณภพประกบดูแลอยู่ใกล้ๆ 

" ก็มันตลกจริงๆนิหน่า โซล " สุดท้ายเธอก็หลุดหัวเราะเสียงใสออกมา " โซลน่ะยอมใครที่ไหน จู่ๆก็มายอมทำตามที่พี่มินขอ " พะยูนออกปากแซว " นี่นะ ชอบพี่มินมากเลยเหรอ "  

" เงียบเหอะน่า " โซลร้องเสียงฉุนหน้าแดง " แต่ฉันตกใจเหมือนกันนะที่โลกมันกลมได้ขนาดนี้ " โซลเปลี่ยนประเด็น " ใครจะคิดว่ามิถุนาจะเป็นเพื่อนบ้านกับคุณไปได้ " เขาบอกกับติณณภพ 

" จากสีหน้ามินเองก็ดูตกใจนะครับ ที่รู้ว่าคุณเป็นพี่ชายพะยูนน่ะ " ติณณภพเสริม โซลพยักหน้าเห็นด้วยตอนก่อนออกจากโรงพยาบาลเธอยังดูมึนๆงงๆเอ๋อๆ อยู่เลย    

" นั่นสินะ " โซลขานรับ เขาแทบจะลืมความเจ็บปวดบนใบหน้าของตัวเองไปเลย " สิงหา เพื่อนของคุณเขาหวงน้องสาวมากเหรอ " โซลถามติณณภพ 

" เป็นธรรมดาของคนเป็นพี่ชายครับ " ติณณภพว่า ประโยคธรรมดาๆที่ทั้งเขาและโซลเข้าใจ " สิงห์เป็นคนมีเหตุผลนะครับ ถ้าคุณคิดว่าคุณกับมินอยากจะคบกันแบบเปิดเผยก็ต้องแสดงความจริงใจให้มันเห็นครับ " อย่างกับเดจาวูโซลรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนกรรมตามสนองก่อนหน้านี้เขาก็เล่นงานติณณภพไว้ด้วยเหมือนกัน 

" พี่มินเป็นผู้หญิงที่น่ารักนะ " พะยูนเอ่ยกับโซล " เพราะอย่างนั้นโซลอย่าใจร้ายเหมือนที่ทำกับผู้หญิงที่ผ่านมาของโซลล่ะ รู้มั้ย " 

โซลพ่นลมฮึใส่ " อย่ามาทำเป็นสอนฉันหน่อยเลย " เขาแค่นเสียงใส่คนเป็นน้องสาว 

" แล้วนี่โซลจะเอาไงต่อกับคนที่ทำแบบนี้กับพี่น่ะ -- แบบนี้ก็หมาหมู่ชัดๆเลยนะ " พะยูนว่า นึกแล้วก็ยังเดือดไม่หาย " จำหน้าพวกนั้นได้มั้ย โซล " 

" พี่ชายไอ้ธีกำลังช่วยดูให้น่ะ ตรงนั้นมันไม่มีกล้องวงจรปิด แต่จุดอื่นก็น่าจะมีกล้องที่พอจะจับภาพพวกนั้นได้ " ติณณภพพูด 

" ช่างมันเถอะครับ ผมไม่อยากเอาความพวกนั้น  " โซลปัด " อีกอย่างผมเองก็เป็นคนลงมือก่อนด้วย -- ถือซะว่าผมซวยก็แล้วกัน " 

" แต่นี่มันคดีทำร้ายร่างกายนะ โซล " พะยูนร้อง หน้าตาขึงขัง " พี่เกือบตาย ถ้าพวกคุณสิงห์กับเพื่อนพี่ไม่มาน่ะ " 

" ใจเย็นสิ ยัยน้อง " โซลดุใส่ " เดี๋ยวหลานฉันออกมาอารมณ์ร้ายแบบเธอจะทำไง " เขามองคนเป็นน้องที่นั่งท้องโตอยู่ นี่มันใหญ่กว่าเดิมมากเลยนะ ผู้หญิงนี่เก่งชะมัดตัวแค่นี้แบกเด็กไว้ในท้องได้ยังไงตั้งเก้าเดือน โซลคิด " ฉันไม่เป็นอะไรหรอกน่า เจ็บว่านี้ก็เคยมาแล้ว " 

" แต่โซล -- " 

" พะยูนครับ " ติณณภพเรียก เขาส่ายหน้าเป็นเชิงปราม " บอกได้มั้ยครับว่ามีเรื่องอะไรกัน " เขาถามโซล 

" ก็ทั่วไป พูดจาไม่เข้าหูเลยอัดมันเข้าให้ " โซลเข่นเขี้ยว 

" พูดอะไร " พะยูนหรี่ตามองพี่ชายต่างแม่ ปกติโซลไม่เดือดกับคำพูดใครง่ายๆ ถ้าไม่ถึงจุดจริงๆ 

" เลิกถามเซ้าซี้ฉันซักที " โซลคำรามใส่ ยิ่งเขานึกถึงคำพูดปฐพี เขาก็ยิ่งเดือดดาล พะยูนอ้าปากจะเถียงกลับแต่ถูกติณณภพจับมือไว้ ส่งสายตาเป็นเขิงห้ามเธอจึงยอมหยุด 

" ไม่เป็นไรจริงๆใช่มั้ยครับ ถ้าคิดว่าจะไม่เอาเรื่องน่ะ " ติณณภพถาม โซลส่ายหน้า เขาเอนหลังพิงไปกับพนักม้านั่งระเบียงหน้าบ้านในไร่จิรประชาภา 

" หลานฉันเป็นไงบ้าง " เขาถามมองท้องที่โตขึ้นจากเดิมมากของพะยูน ทั้งป๋าทั้งโรม รวมถึงคุณอาทั้งสองกรณ์กับรินดีใจกันยกใหญ่ที่รู้ว่าพะยูนกำลังตั้งท้องแฝดชายอยู่ พะยูนหันไปมองติณณภพที่ส่งยิ้มอ่อนโยนให้ เขาพยุงเธอให้ลุกขึ้นไปนั่งที่ข้างโซล พะยูนจับมือคนเป็นพี่ไปวางบนท้องของเธอ มือใหญ่สัมผัสได้ถึงบางอย่างที่ส่งผ่านออกมาทางผิวหน้าท้อง แววตาของโซลดูตื่นเต้น เขามองหน้าเธอ 

" เขากำลังทักทายลุงของเขาอยู่ " พะยูนพูด " ดูสิ ดึกขนาดนี้แล้วสองคนนี้ยังรอลุงโซลอยู่เลย " เธอลูบเบาๆที่ท้องตัวเอง 

" เธอนี่จะเป็นแม่คนเต็มตัวแล้วนะ " โซลเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนกับน้องสาว  

"  โซลก็กำลังจะเป็นลุงโซลของสองคนนี้แล้ว " พะยูนส่งยิ้มให้ " ยังไงก็เอ็นดูหลานด้วยล่ะ รู้มั้ย " 

โซลใช้สันมือตีไปที่หัวของพะยูนเบาๆ " อย่ามาสั่งฉันนะ ไปนอนได้แล้วไป๊ เดี๋ยวหลานฉันก็นอนไม่พอกันพอดี " โซลว่าแล้วปล่อยให้ติณณภพพาพะยูนกลับขึ้นไปนอน ส่วนตัวเขาก็ยังนั่งอยู่ที่ระเบียงหน้าบ้านในไร่จิรประชาภาแต่สายตากลับทอดมองออกไปฝั่งไร่เรืองกิจเกษม 

 

 

 

*************** 

 

 

" คุณมินคะ นายหญิงให้มาตามค่ะ " หวานเด็กสาวรับใช้ในบ้านเรืองกิจเกษมพูด ขณะที่มิถุนากำลังแต่งหน้าอยู่" มีแขกมาหาค่ะ "  

" ใครเหรอจ๊ะ หวาน "  

เด็กสาวยืนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ " คุณติณค่ะ มีเพื่อนมากับคุณติณด้วย "  

มิถุนายกคิ้วที่พึ่งแต่งเสร็จสูง "ใครมากับพี่ติณ พะยูนเหรอ หรือพี่ธี "  

สาวใช้วัยยี่สิบส่ายหน้า " ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ทั้งคู่ หวานไม่รู้จักรู้แต่ว่าหล่อมากเลยค่ะ -- " ยังไม่ทันขาดคำหวาน มิถุนาก็วางทุกอย่างลงแล้วรีบออกจากห้องลงไปที่ชั้นล่างทันที ไม่น่าต้องถามเลย คนที่จะมากับติณณภพตอนนี้ได้ก็มีแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ 

" โซล! " มิถุนาเรียกเจ้าของชื่อที่กำลังคุยอยู่กับตุลาและบุหลัน เขาหันมาส่งยิ้มหวานให้เธอ มีติณณภพและสิงหานั่งคุยอยู่ด้วย 

" ลงมาพอดี คุยกันไปก่อนนะคะ เดี๋ยวน้าขอตัวไปดูอาหารเช้าหน่อยว่าเสร็จหรือยัง " บุหลันว่าแล้วก็ลุกขึ้นเดินหายไปทางห้องครัว 

" อรุณสวัสดิ์ค่ะ พ่อ " มิถุนาเดินเข้ามากอดตุลาก่อนหอมแก้มเขา แต่เธอกลับส่งสายตามาที่โซลราวกับจะถามว่ามาทำอะไรที่นี่แต่เช้า " สวัสดีค่ะ พี่ติณ " แล้วเธอก็หันไปยกมือไหว้ " มาทำอะไรกันที่นี่แต่เช้าคะ " เธอถามน้ำเสียงเรื่อยๆ แต่สายตามองโซลเขม็ง 

" พอดีพี่จะมาคุยธุระกับสิงห์นิดหน่อยน่ะ แล้วคุณโซลเขาขอตามมาด้วย เห็นว่าจะมารับมินไปทำงานด้วย " ติณณภพตอบ  

" เพื่อนลูกคนนี้เป็นพี่ชายของหนูพะยูน หนูรู้แล้วใช่มั้ย มิน "  

" พึ่งรู้เมื่อคืนเองค่ะ " มิถุนาตอบตามตรง เธอเองก็ตกใจเหมือนกันที่โลกมันกลมได้อย่างเหลือเชื่อแบบนี้ " นี่พ่อกำลังคุยอะไรอยู่กับโซลคะ "  

" ทั่วๆไปน่ะ "  

" เหรอคะ " มิถุนาขานรับรู้สึกโล่งอก 

" อันที่จริงคุณโซลไม่ต้องลำบากมารับน้องสาวผมถึงนี่ก็ได้นะครับ เช้านี้ผมตั้งใจจะเข้าเมืองอยู่แล้วครับ " สิงหาโกหกเขาไม่ได้จะเข้าเมืองอะไรหรอก แต่แค่ไม่อยากให้มิถุนาไปกับหมอนี่เลย สิงหามองโซลไม่ปิดบังสายตาว่าเขากำลังจับผิดโซลอยู่ 

" ไม่ลำบากเลยล่ะครับ ผมเองก็ตั้งใจจะมาทักทายเพื่อนบ้านน้องเขยผมอยู่แล้ว " โซลว่า " รู้จักมินมาสักพักแล้วไม่ยักรู้เลยครับว่ามินจะเป็นเพื่อนบ้านกับน้องเขยผม " มิถุนาถลึงตาใส่คนที่กำลังพูดไม่หยุด " อีกอย่างผมก็อยากมาแนะนำตัวด้วยครับ " ติณณภพใช้เท้าเตะเบาๆ โซลหันไปมองติณณภพทันที เขาหลิ่วตาให้โซล  

โซลมองตุลาสลับสิงหา " เออ ผมหมายถึงมาสวัสดีคุณพ่อกับคุณน้าของมิถุนาด้วยครับ  " โซลปรับน้ำเสียงใหม่" ได้เป็นเพื่อนบ้านกันทั้งทีก็เลยอยากมาทักทายครับ "  

" แล้วนี่คุณกับมินมาทำงานด้วยกันเหรอครับ " สิงหาถาม 

โซลทำท่าจะตอบ แต่ถูกมิถุนาขัดขึ้นก่อน " โซลขึ้นมาเชียงใหม่หาเพื่อนน่ะค่ะ พี่สิงห์ -- เนอะๆ แล้วแฟนโซลเป็นไงบ้างสบายดีมั้ย เมื่อวานเจอกันที่โรงพยาบาลไม่ทันได้ทักทายกันเลย " มิถุนาจัดบทพูดขึ้นเองทำเอาติณณภพลอบอมยิ้ม ขณะที่โซลถลึงตาใส่เขา แล้วมองมิถุนาเขม็ง คำรามกรอดอยู่ในใจ เมื่อคืนเขาต้องให้ลมแฝดน้องของธารามาเป็นแฟนกำมะลอของตัวเองเพื่อตบตาทุกคนไปก่อน แล้วดูเช้านี้ยัยบ๊องส์มิถุนายังจะให้เขาเล่นละครต่ออีก 

" สบายดี " น้ำเสียงของโซลเกือบห้วน โชคดีของโซลที่ไม่ต้องแกล้งทำเป็นเพื่อนเกย์ของเธอนาน เมื่อบุหลันชวนทุกคนไปทานอาหารเช้าร่วมกัน 

" เย็นนี้ก็มาทานข้าวด้วยกันนะคะ คุณโซล น้าจะทำอาหารอร่อยไว้รอค่ะ " บุหลันเอ่ยปากชวน 

" ถ้าลำบากก็ไม่ต้องก็ได้นะครับ คุณโซล " สิงหาขัด 

" ไม่ลำบากเลยครับ " โซลตอบสิงหา ต่างฝ่ายต่างจ้องหน้ากัน " บ้านใกล้รั้วเคียงกันแบบนี้ผมอยากแวะมาบ่อยๆ เลยครับ " โซลกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ขณะที่สิงหาแค่นยิ้ม 

" มินไปทำงานก่อนนะคะ คุณน้า คุณพ่อ พี่สิงห์ " มิถุนารีบตัดบทหันไปยกมือไหว้ทั้งสาม 

" ไม่ต้องให้พี่ไปส่งจริงๆเหรอ มิน "  

" ไม่เป็นไร พี่สิงห์ พี่กลับเข้าไร่ไปทำงานต่อเถอะค่ะ "  

" พวกผมก็ขอตัวเหมือนกันนะครับ คุณลุง คุณน้า " ติณณภพกับโซลยกมือไหว้ลาตุลากับบุหลัน 

" ไปดีมาดีนะ " ตุลาว่า 

ทั้งสามเดินไปที่รถของตัวเอง " จู่ๆก็โผล่มาแบบนี้ไม่บอกกันก่อน ถ้าเกิดพี่สิงห์จับได้ว่านายไม่ได้เป็นเพื่อนเกย์ของฉันจะทำยังไง " มิถุนาว่าตอนที่พวกเขาอยู่ห่างออกมาจากตัวบ้านแล้ว 

" ก็สารภาพความจริงไปสิ " โซลตอบ ท่าทีสบายๆ " เธอจะโกหกพี่เธอไปทำไมกันว่าเราไม่ได้คบกัน มิถุนา " โซลถามสีหน้าจริงจัง 

มิถุนามองหน้าเขาสลับกับติณณภพ " พี่เห็นด้วยกับคุณโซลนะ มิน -- ปิดแบบนี้ ถ้าเกิดความแตกสิงห์มันมารู้ทีหลังมันจะไม่ดีนะ " ติณณภพพูด 

" พี่ติณก็รู้ว่าถ้ามินมีแฟน พี่สิงห์จะทำอะไร " มิถุนามุ่ยหน้า ติณณภพได้แต่นึกย้อนไปในอดีต ใช่สิ สิงหา เรืองกิจเกษมขึ้นชื่อว่าหวงน้องสาวมาก ครั้งหนึ่งเขาแกล้งยิงปืนอัดลมพลาดไปใส่เด็กหนุ่มที่พามิถุนาไปเที่ยวงานวัดจนเด็กคนนั้นต้องยอมถอยและเลิกกับมิถุนาไป  

" เพราะอย่างนั้นแล้วก็อยากให้ช่วยกันปิดไปก่อน จนกว่าจะมีทางบอกความจริงกับพี่สิงห์ " มิถุนามองทั้งสองคนด้วยสายตาอ้อนวอน ติณณภพลอบถอนหายใจบางๆ รู้สึกกระอักกระอ่วนที่ต้องเข้ามาร่วมขบวนการโกหกด้วย 

" ไม่เข้าเรื่องเลย มิถุนา " โซลพูดอย่างหงุดหงิดพลางเปิดประตูรถให้มิถุนาที่ยอมขึ้นรถแต่โดยดี " ผมไปก่อนนะครับ " เขาบอกกกับติณณภพที่พยักหน้าให้ 

" ยังเจ็บแผลอยู่มั้ย " มิถุนาถามเสียงอ่อน เธอหันมามองโซลที่กำลังขับรถใบหน้ามีรอยฟกช้ำปรากฏอยู่เป็นแห่งๆ ที่มุมปากขวาด้านล่าง โหนกแก้มขวา แถมด้วยคิ้วซ้ายแตกที่ได้รับการเย็บเรียบร้อยแล้ว 

" ไม่มากแล้วน่ะ " โซลตอบ " ได้ยาแก้ปวดไปก็ไม่ปวดแล้ว " 

" ไม่รู้เลยเหรอว่าพวกนั้นเป็นใคร " มิถุนาถาม คิ้วสวยของเธอขมวดเบาๆ  

ทำไมจะไม่รู้ล่ะ ก็พี่ปั้นเทพบุตรลวงโลกของเธอไง โซลคิด " ฉันจะไปรู้จักใครได้ยังไงล่ะ ที่นี่ไม่ใช่ถิ่นฉันนะ อาจจะเป็นพวกเจ้าถิ่นล่ะมั้ง " โซลตอบ 

" แล้วมีเรื่องอะไรกัน ในเมื่อนายก็ไม่ได้ถูกเอาเงินไปน่ะ "  

ก็เรื่องเธอยังไงล่ะ ยัยบ๊องส์มิถุนา " ก็คงหมั่นไส้ที่ฉันหล่อและก็รวยมั้ง " เขาหันมายิ้มที่ดูน่าหมั่นไส้ให้เธอ มิถุนาหัวเราะฮึ  

" กล้าพูดนะ " เธอแหวใส่ยิ้มๆ ก่อนจะชวนโซลคุยเรื่องพะยูนท้อง 

" ดีใจแทนด้วยจริงๆได้ลูกแฝด ตายแล้ว แบบนี้นายก็จะเป็นลุงแล้วล่ะสิ "  

" ใช่ ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่ายัยน้องจะเป็นแม่คนแล้ว ก่อนหน้านี้ยังเป็นเด็กกะโปโลอยู่เลย " โซลเอ่ย เขากำลังชะลอรถความเร็วลงเมื่อเข้ามาในถนนเส้นเล็ก  " ผู้หญิงนี่เก่งเหมือนกันนะ อดทนได้ยังไงอุ้มเด็กอยู่ในท้องถึงเก้าเดือน -- และนี่ยัยน้องต้องอุ้มเด็กถึงสองคนเลยด้วย "  

มิถุนาหันไปมองคนพูดที่กำลังสนใจอยู่กับการขับรถบนถนนเส้นแคบ เธอยิ้มบางๆ " ความมหัศจรรย์ของคนเป็นแม่ไงล่ะ -- ฉันว่าพะยูนต้องทำหน้าที่แม่ได้เป็นอย่างดีแน่นอน "  

โซลหันมามองมิถุนาที่ยิ้มให้เขา ดวงตากลมสดใสเปล่งประกายใสซื่อ วันนี้เธอดูสดใสคงเพราะใบหน้านั้นถูกแต่งเติมสีสันที่ไม่มากไม่น้อยจนเกินไป เขาจอดรถแล้ว " แต่งหน้าด้วยเหรอวันนี้ "  

" อืม " มิถุนาตอบรับด้วยอาการเคอะเขิน เธอเบือนหน้าหนีสายตาของโซล " ดูแปลกเหรอ "  

" ก็อยู่ที่ว่าแต่งมาให้ใครดู "  

มิถุนามองตาค้อนใส่ไม่ยอมตอบ โซลยิ้มพอใจโน้มเข้าไปหอมแก้มคนขี้งอน " โซล! " มิถุนาจับแก้มตัวเอง  

" ฉันชอบทุกอย่างที่เธอทำเพื่อฉันนะ มิน " โซลพูดขยับริมฝีปากเข้าไปใกล้ริมฝีปากมิถุนา เธอหลับตารอสัมผัสที่คุ้นเคยของโซล " อยากจูบเหรอ " มิถุนาลืมตามองหน้าคนชอบแกล้ง ทั้งอายทั้งเคืองที่เขาชอบแหย่เธอ " ไม่ใช่อย่างนั้นสักหน่อย " เธอหันหน้าหนีแต่โซลประคองหน้าเธอให้หันมาก่อนกดจูบเบาๆ 

 

ปี้น ปี้น  

 

************************************ 

มาแล้วจ้า มาแล้ว ใครที่กำลังรอโซลมินอยู่ เข้ามาได้เลยจ้า ไรท์มาอัพให้แล้วนะคะ 

ขอบคุณทุกกำลังใจ/ทุกการติดตาม และคอมเม้นมากๆเลยค่ะ ^^  

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว