email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เจ้าเป็นเมียข้า

ชื่อตอน : เจ้าเป็นเมียข้า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 494

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 07 ก.ย. 2563 01:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เจ้าเป็นเมียข้า
แบบอักษร

ข่าวเรื่องที่องค์รัชทายาทได้เข้าหอกับกุ้ยเฟยดังไปทั่วเมืองสร้างความไม่พอใจให้กับเหม่ยลี่มากเป็นเพราะฮองเฮาถ้าไม่งั้นองค์รัชทายาทต้องเลือกที่จะเข้าหอกับตนเป็นแน่

“เสียนเฟยเพคะหม่อมฉันไปสืบเรื่องที่ตำหนักของกุ้ยเฟยมาแล้วเจ้าค่ะ”เหม่ยลี่ตนร้อนใจเรื่องเมื่อเช้าที่ข่าวกระจายไปทั่วเมืองว่าองค์รัชทายาททรงเข้าหอกับจิ่งฟูนางเจ็บใจสุดๆเพราะใครๆต่างก็รู้ดีว่านางกับองค์รัชทายาททรงรักกันเพียงใดถึงองค์รัชทายาทไม่ได้พูดออกมาสักครั้งแต่ตนก็รับรู้ได้

“เจ้าจงว่ามา”เหม่ยลี่ตั้งใจฟังในสิ่งที่นางกำนัลไปสืบเรื่องมาให้

“ที่ตำหนักของกุ้ยเฟยไม่ว่าจะเป็นขันทีหรือบ่าวไพร่ต่างก็พูดเป็นเสียงเดียวกันว่าเมื่อคืนที่ตำหนักไม่อาจเก็บเสียงเอ่อของทั้งคู่ได้เพคะ”เหม่ยลี่ที่ได้ยินนางกำนัลเล่ามาดังนั้นจึงเกิดความไม่พอใจอย่างมากนางสั่งให้นางกำนัลเตรียมเกี้ยวเพื่อที่จะไปดูให้เห็นกับตาว่าเป็นจริงหรือไม่

ตำหนักกุ้ยเฟย

หวังหย่งเว่ยตื่นมาด้วยความสดใสเพราะเพิ่งได้ปลดปล่อยไปเมื่อคืนตนมองสำรวจคนที่หลับอยู่บนตัวตั้งแต่เมื่อคืนไม่มีท่าทีว่าจะตื่นใบหน้ายามหลับเวลานี้ช่างงดงามยิ่งนักเหมือนไม่มีพิษมีภัยอะไรแต่ถ้าตื่นขึ้นมาดุอย่างกับแมวน้อยก็มิปาน

“อืออ”ยังนินทาในใจไม่ทันขาดคำคนที่อยู่บนร่างก็งัวเงียตื่นขึ้นมาสะแล้ว

“นี่ท่านอ๊ะ”ตื่นขึ้นมาก็ทำท่าจะข่วนตนสะอย่างนั้นหวังหย่งเว่ยจึงแกล้งยกตัวจิ่งฟูขึ้นแล้วดึงจุดที่เชื่อมกันให้หลุดออกมาน้ำสีขาวขุ่นไหลออกมาตามร่องขาจิ่งฟูเป็นภาพที่ชวนดูนักตอนนี้

“ข้าจะพาเจ้าไปอาบน้ำ”ไม่พูดเปล่าหวังหย่งเว่ยอุ้มจิ่งฟูตัวลอยวางลงไปในอ่างน้ำอย่างเบามือหลังจากนั้นตนจึงเรียกนางกำนัลมาเก็บกวาดเตียง หลังจากที่ทั้งคนอาบน้ำหวังหย่งเว่ยก็ไม่ได้รังแกคนตรงหน้าถึงอยากทำก็เถอะแต่ตนก็ไม่รู้ว่าตนเป็นอะไรสร้างความสับสนให้กับตนไม่น้อยตนจึงรีบจับจิ่งฟูแต่งตัวแล้วอุ้มไปวางที่เตียง

“ข้าขอโทษเรื่องเมื่อคืนด้วยที่ข้าทำไม่ดีกับเจ้า”หว่งหย่งเว่ยเอ่ยขอโทษคนตรงหน้าไป

“ขอโทษแล้วความบริสุทธิ์ที่ข้าเสียไปมันกลับมาได้ไหมละเป็นถึงองค์รัชทายาทกลับไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้”จิ่งฟูอยากจะด่าคนตรงหน้าแต่ไม่กล้าทำได้แต่ด่าในใจ

“เจ้าไม่ร้องไห้ไม่รู้สึกเสียใจบ้างเลยรึที่ข้าทำแบบนี้กับเจ้าหรือว่าจริงๆแล้วเจ้าแอบชอบข้า”จิ่งฟูที่ได้ยินหวังหย่งเว่ยพูดดังนั้นหันกลับไปมองตาขวางทันที

“ไออย่างหลังนี่ตัดไปเลยตัดไปให้ไกลๆเลยส่วนที่ข้าไม่ร้องไห้เพราะว่าข้าร้องไห้ไปก็เปล่าประโยชน์เพราะสิ่งที่ข้าเสียไปมันมิอาจหวนคืนมา”

“อีกสามวันข้าจะต้องออกไปรบเจ้าคือคนแรกที่รับรู้เรื่องที่ข้าจะไปรบเรื่องนี้ข้ายังไม่ได้บอกท่านแม่เลย”

“บอกข้าทำไม”หวังหย่งเว่ยก็ไม่รู้ทำไมตนถึงบอกจิ่งฟูไปแบบนั้น

“เจ้าเป็นเมียข้า”

“พี่สาวข้าก็เป็นเมียท่านท่านทำไมท่านถึงไม่บอกนางข้าเป็นเมียท่านแค่ในนามเท่านั้นส่วนเรื่องเมื่อคืนข้ากับท่านก็แค่พลาด”จิ่งฟูกล่าวอย่างไม่ใส่ใจนัก แต่คนที่ฟังกลับรู้สึกไม่ชอบใจเอาขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ข้าหิวแล้ว”หวังหย่งเว่ยระงับความอารมณ์ไม่พอใจก่อนสั่งให้นางนำนัลยกสำรับเข้ามาวางไว้

“เจ้าใส่เสื้อผ้าก่อนมาข้าจะใส่ให้”จิ่งฟูไม่ได้ขัดขืนอะไรเพราะตอนนี้ตนรู้สึกระบมไปทั้งตัวจึงปล่อยให้หวังหย่งเว่ยแต่งตัวให้ตน

“ท่านควรใส่เสื้อผ้าได้โชว์กล้ามโตๆอยู่นั่นแหละไม่อายข้าบ้างหรือยังไง”

“เหตุใดข้าต้องอาย”

“งั้นท่านก็นั้งแล้วหันหลังมาให้ข้า”

“ทำไม”หวังหย่งเว่ยถามด้วยความสงสัย

“ก็ตอนที่อาบน้ำข้าเห็นรอยข่วนเต็มแผ่นหลังคงจะเป็นเพราะข้าที่ทำท่านเจ็บท่านจะนั้งได้หรือยัง”หวังหย่งเว่ยเดินลงไปนั้งที่เตียงตามที่จิ่งฟูสั่งไว้ จิ่งฟูลงมือทายาให้หวังหย่งเว่ยอย่างเบามือ

“ไม่อายบ้างหรืออย่างไรที่น้องชายมาแย่งสามีของพี่ตนเอง”ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเสียงใคร จิ่งฟูหันไปมองหน้าพี่สาวของตนพร้อมกับถอนหายใจ

“เจ้าควรระอาบ้างที่แย่งคนรักของพี่มา”

“พอได้แล้วเหม่ยลี่เจ้าเข้ามาในตำหนักของกุ้ยเฟยมันก็เสียมารยาทมากพอแล้ว”หวังหย่งเว่ยยืนขึ้นหันหลังไปหยิบชุดขึ้นเพื่อที่จะสวมใส่

“มีอะไรก็ออกไปคุยกันข้างนอกอย่ามาทำกิริยาไม่งามในนี้”จังหวะที่หวังหย่งเว่ยหันหลังไปหยิบชุดมาใส่เหม่ยลี่นางหันไปเห็นรอยข่วนที่หลังขององค์รัชทายาทแล้วนางหันกลับไปน้องชายของตนนางเห็นรอยตีตราที่ต้นคอของน้องชายนาง จึงทำให้นางเกิดความไม่พอใจอย่างมากจึงแสดงนิสัยที่นางเก็บไว้ออกมา

“อีน้องแพศยากล้าดียังไงมาแย่งคนรักของฉัน”เหม่ยลี่ตรงเข้าไปกระชากให้จิ่งฟูลุกขึ้นมาจากเตียง จิ่งฟูนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด

“หยุดเดี๋ยวนี้นะเหม่ยลี่เจ้าจะทำเกินไปแล้วนะ”หวังหย่งรีบตรงเข้ามาดึงจิ่งฟูเข้าไปในอ้อมกอด

“จิ่งฟูก็เป็นเมียข้าอีกคนเหมือนกันกับเจ้า เจ้าทำอะไรก็ต้องให้เกียรติจิ่งฟูด้วย”

“แต่ข้ามาก่อนนะท่านพี่เราสองคนรักกันจิ่งฟูมันมาทีหลังมันสมควรที่ได้ตำแหน่งเสียนเฟยไม่ใช่ข้า”เหม่ยลี่รู้สึกคับแค้นใจที่องค์รัชทายาทเอาแต่ปกป้องน้องชายของนาง

“เหม่ยลี่เจ้ากลับตำหลังไปก่อนเดี๋ยวข้าจักตามไป”หวังหย่งเว่ยพูดกับเหม่ยลี่ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน จนคนที่ฟังอย่างจิ่งฟูรู้สึกเจ็บแปล๊บขึ้นมาที่หัวใจ จิ่งฟูผละออกจากอ้อมกอดของหวังหย่งเว่ยแล้วลงไปนั้งที่เตียงเพราะตนรู้สึกระบมไปทั่วตัวหนักกว่าเดิม

“ท่านพี่จะมาแน่ใช่หรือไม่คืนนี้ท่านจะมาค้างกับข้าด้วยใช่ไหมเพคะ”

“อืมข้าไปแน่ไปรอข้าที่ตำหนักเสร็จธุระจากที่นี่ข้าจักรีบตามเจ้าไป”เหม่ยลี่ยอมกลับตำหนักแต่โดยดี นางยิ้มเยาะให้จิ่งฟู

____________________________________________________________________________________________________________________________________

จบแล้วอีกตอนเดี๋ยวพรุ่งนี้ไรท์จะมาอัพให้อีกนะ ไรท์ขอบคุณที่เข้ามาอ่านและรออ่านนิยายของไรท์มากๆเลยขอบคุณจากใจจริง

ความคิดเห็น