ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

พยัคฆ์ร้ายผู้ชายชุมโจร ตอนที่3

ชื่อตอน : พยัคฆ์ร้ายผู้ชายชุมโจร ตอนที่3

คำค้น : พยัคฆ์ร้ายผู้ขายชุมโจร Yaio P.NowNow

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 133

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2563 19:18 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยัคฆ์ร้ายผู้ชายชุมโจร ตอนที่3
แบบอักษร

 

ย่างเข้าสู่วันที่สามของการที่ผมต้องอยู่แต่ในกระท่อมน้อยๆหลังนี้ เวลาจะพูดคุยกับใครก็มีแต่คนพากันกลัวและมองด้วยสายตารังเกียจ.. มันก็น่ารังเกียจอยู่หรอก

 ก็ดูสภาพผมตอนนี้สิผมยาวๆที่พันกันจนยุ่งฟู เนื้อตัวมอมแมมเหมือนคนไม่เคยโดนน้ำ แถมแผลที่ข้อเท้าจากโซ่บ้านี่อีก

โถ่เว้ย!! ชีวิตผมนี่มันจะอะไรกันนักกันหนาวะ!

 

"ลุงงงง เปิดประตูให้ผมหน่อยเถอะนะ ผมปวดฉี่ไม่ไหวแล้ว!!" ผมร้องตะโกนบอกลุงคนที่มีหน้าที่ดูแลในเรื่องการส่งข้าวส่งน้ำให้ผม 

 

"เอ็งก็ฉี่ใส่กระบอกสิโว้ย!" เสียงจากภายนอกตอบกลับมา ผมกรอกตาไปรอบพยายามสะกดอารมณ์ตัวเอง

 

"ไม่ได้!! น่าเกลียดจะตายลุง!" ผมพูด แต่คำตอบของลุงก็ยังคงหนักแน่นเหมือนเดิมว่าจะไม่ยอมปล่อยให้ผมออกไปข้างนอกเด็ดขาด

 

"เอ็งก็เป็นผู้ชายจะอายอะไรนักวะ! รีบๆฉี่ให้โล่งไปก็จบ" ผมโผล่หน้ามองออกไปตรงช่องเพื่อเถี่ยงต่อ

 

"ไม่ได้!! ถามจริงลุงเคยเอาผมออกไปอาบน้ำบ้างรึเปล่าเนี่ย" ผมถามแบบคาดหวังคำตอบสุดๆ แต่ก็ต้องผิดหวังปนตะลึงเมื่อได้ยินสิ่งที่ลุงบอก

 

"อืม..ครั้งสุดท้าย ก็น่าจะแค่สองเดือนก่อนล่ะมั้ง.." แค่!! ร่างผมไม่โดนน้ำมาสองเดือนลุงเรียกว่าแค่เนี่ยนะ!!!

 

"เอางี้...ถ้าผมปวดอึ เอ่อ..ปวดหนักผมจะทำยังไงอะ?" ระหว่างที่ผมรอคำตอบ สายตาผมก็เหมือนเห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนมองอยู่จากหน้ากระท่อม

แต่พอผมขยี้ตาอีกครั้งก็พบว่าผู้ชายคนนั้นหายไปซะแล้ว.

 

ใคร?

 

"ถ้าปวดหนักก็ถ่ายสิว่ะ! ในกระโถนนะ เห็นมั้ย!" ผมหันมองกระโถนเก่าๆที่มุมห้อง ก่อนจะทุบพนังเสียงดังพร้อมกับคำอ้อนวอนสุดฤทธิ์

ไม่ได้อะ! ต่อให้ผมไม่ใช่คนรวยหรือผู้ดีอะไร แต่จะให้..แบบไม่มีอะไรล้างเลยแบบนั้นผมทำไม่ได้!

 

"โว้ย!นั่นก็ไม่ได้นี่ก็ไม่ได้ เอ็งเป็นอะไรวะไอใบ้ปกติข้าไม่เคยได้ยินเสียงเอ็งสักแอ๊ะ.."ลุงแกพูดพร้อมกับเดินแบบเซๆไปนั่งยังเปลที่ผูกติดกับต้นไม้เอาไว้

 

"วันนี้ข้าก็ยังไม่ได้ดื่มเลยสักจอกนี่หว่า.." ผมถอนหายใจใส่ลุงเฮือกใหญ่ น่าเชื่ออยู่หรอกกลิ่นหึ่งขนาดนี้

 เมื่อไม่มีอะไรเป็นไปได้ตามที่ขอ ผมจึงพลิกตัวกลับมานั่งดีๆอีกครั้ง

 

ผมมองข้าวที่ส่งมาให้อย่างเบื่อๆ นับวันผมยิ่งกินได้น้อยลงหรือแทบจะไม่กินเลย ไม่ใช่ว่ามันไม่หิวแต่มันกลืนไม่ลงต่างหาก 

นี่หรอ..สิ่งที่ท่านผู้นั้นจะให้ผมเรียนรู้

ความลำบากที่สุดของชีวิตไม่ใช่การดิ้นรน แต่คือการที่ไม่มีโอกาสแม้แต่จะดิ้นรนต่างหาก...

 

 

 

 

เที่ยงตรง

 

 วันธรรมดาที่ละเว้นจากการปล้นกลับไม่สงบสุขอย่างที่ควรจะเป็น เมื่อมีข่าวมาว่าทัพหรือเสือทัพ ผู้ที่ผมนับว่าเป็นพี่มาตลอดกลับออกปล้นและไล่ฆ่าไล่ฉุดลูกเมียชาวบ้านเค้าไปทั่ว 

 

ผมเองก็เป็นโจรเป็นเสือ แต่เรื่องฆ่าเรื่องฉุดมันไม่ใช่เรื่องที่สมควรทำ 

เป็นโจรปล้นคือปล้น ถ้าไม่จำเป็นจะไม่จบชีวิตใครง่ายๆเด็ดขาด นี่คือคำพูดของพ่อเสือเข้มหัวหน้าชุมโจรคนเก่า พ่อของผม..

 

"พี่เที่ยงเดี๋ยวก่อน!" ผมที่ได้รับข่าวมาจากไอแดน ก็กำลังจะรีบไปที่ร้านแม่ละออให้ทัน ก่อนที่พวกเสือทัพจะถึง แต่เสียงของบุหงา สาวงามประจำชุมโจรก็ดังขัดขึ้นก่อน

 

"อะไรของเอ็ง บุหงา" ผมถามกลับ บุหงาเดินเข้ามาหาผมช้าๆก่อนจะค่อยๆพูด

 

"คือ..คือฉันได้ยินมาว่าพี่ทัพเค้าออกปล้น...พี่พอจะช่วยพาฉันไปเจอพี่ทัพหน่อยได้มั้ยจ๊ะ" ผมมองคนที่พูดไปด้วยน้ำตาที่คลอเบ้า เพื่อที่จะขอให้ผมช่วยพาไปพบชายคนรักอีกครั้ง

 

"ไม่ได้หรอก มันอันตรายอีกอย่างเอ็งกำลังท้องกำลังไส้อยู่พักที่ชุมโจรเนี่ยแหละ เดี๋ยวข้าจะไปคุยกับพี่ทัพให้" ผมพูดบอกไปแบบนั้น จริงครึ่งที่เธอท้องแต่อีกครึ่งไม่ใช่เพราะกลัวอันตราย แต่ผมไม่อยากอยู่ใกล้เธอ

ผมกับบุหงา..เราเคยรักกัน เคยสัญญาว่าจะแต่งงานผูกข้อไม้ข้อมือกัน แต่สุดท้ายความจริงก็เปิดเผย ในเรื่องที่บุหงาไม่เคยรักผมเลย คนที่เธอรักคือเสือทัพต่างหาก

 

"ก็ได้จ้ะ..งั้นดูแลตัวเองดีๆนะพี่" ผมพยักหน้ารับแทนคำตอบ ก่อนจะรีบออกเดินทางเพื่อไปยังท้ายหมู่บ้าน

ที่ผมเลือกมาทางนี้ เพราะมันเป็นจุดที่ใกล้กับเขตชุมโจรใต้มากที่สุด แต่ก่อนที่จะไปถึงสายตาของผมก็ไปสะดุดเข้ากับกระท่อมน้อยๆหลังหนึ่งเข้า

เมื่อได้เห็นอีกครั้ง ก็ทำให้ผมนึกขึ้นได้ว่ามีใครบางคนที่ผมไม่ได้เห็นหน้าคร่าตามานานอาศัยอยู่ในนั้น คนที่ทุกคนเรียกว่าไอใบ้ เพราะไม่มีใครรู้ชื่อจริงๆของเจ้าตัว

ผมจำได้ว่าเมื่อสี่ปีก่อนป้าภาพี่สาวของแมเอาลูกชายมาฝากไว้ก่อนจะออกบวชเป็นชี เพราะทำใจไม่ได้กับการจากไปของสามีผู้เป็นเสือ ซ้ำลูกชายเพียงคนเดียวยังกลายเป็นบ้า

ฟังดูแล้วก็น่าสงสารอายุยังน้อยแท้ๆ ถ้าผมจำไม่ผิดตอนนี้ลูกพี่ลูกน้องของผมก็คงอายุประมาณสิบหกสิบเจ็ดเห็นจะได้..

 

"พี่เที่ยง! รีบไปกันเถอะพวกไอทัพมันกำลังไปที่ร้านแม่ละออแล้ว " ผมที่เผลอหยุดยืนมองกระท่อมเล็กๆนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก็ถูกทักจากไอแดนลูกน้องคนสนิทของผม 

บ้านแม่ละออคือสถานที่ที่มีสตรีมากมาย รอให้บริการชายหนุ่ม ทั้งการดื่มและการหลับนอน เรียกได้ว่าเป็นซ่องที่มีหญิงงามที่สุดในแถบนี้เลยก็ว่าได้ 

และแน่นอนว่าคนอย่างเสือทัพถ้าได้ไปถึงที่นั้นแล้วล่ะก็ ไม่พ้นการฉุดชิงผู้หญิงและฆ่าคนเป็นแน่

 

"เอ็งเตรียมม้ารึยังวะไอแดน.."

 

"เตรียมแล้วจ้ะพี่ " ผมหันไปมองทางกระท่อมน้อยเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่จะรีบมุ่งหน้าไปยังร้านแม่ละออทันที

 

 เมื่อมาถึงก็ค่ำมืดพอดี แถมพบว่าทุกคนยังอยู่กันปกติแสดงได้ถึงว่าเสือทัพยังมาไม่ถึง

 

ปั้ง!

 

"ใครไม่อยากตายก็หมอบลงให้หมด! " เสียงปืนที่ถูกยิงจากตัวผมเองดังขึ้น คนในร้านพากันร้องโวยวายและหาที่หลบกันพัลวัน 

 

"ส่งของมีค่ามาให้หมด! ถอดออกมา!!" ไอแดนพูดขู่พร้อมกับหยิบถุงผ้าออกมาวางไว้บนโต๊ะและให้เหยื่อเดินเอาของมาใส่ทีละคน 

 ที่นี้มีตั้งแต่หนุ่มโสดไปจนถึงเศรษฐีแก่ที่มักจะหนีเมียมาหาความสนุก ดังนั้นเสียเงินทองแค่นี้ขนหน้าแข้งคงไม่ร่วง 

 แต่ถ้าเป็นไอเสือทัพ มันไม่ปล่อยเอาไว้แน่..

 

ปั้ง!

 

"ที่นี้เป็นของเสือเที่ยงแล้ว!! ถ้ามีเสือหรือหมาตัวไหนมาปล้นซ้ำรอยตีนอีก ก็ให้รู้ไว้!!" เสียงปืนนัดสุดท้ายตามด้วยเสียงตะโกนบอกของไอแดนที่ดังมากพอจนคนทั้งร้านที่กำลังหวาดกลัวได้ยิน

 

"เอาไงต่อดีพี่ จะอยู่รอพวกไอทัพมันหรือเปล่า?" ผมส่ายหน้า และสั่งให้ทุกคนกลับ 

คนอย่างไอเสือทัพมันรักศักดิ์ศรียิ่งชีพถ้ามันรู้ว่าต้องปล้นซ้ำรอยกับเสือตัวอื่น มันไม่มีทางทำแน่ๆ

 

"เอ่อพี่ ฉันลืมบอกไปเลย ช่วงหลังๆมานี้ลุงเผ่าแกชอบมาเล่าให้ฉันฟังว่าไอใบ้มันพูดได้แล้ว แถมยังดูปกติดีแล้วด้วย " พอหลังจากที่มือขวาของผมอย่างแดนดูแลเรืี่องการเก็บของที่ปล้นได้มาเสร็จ

ก็รีบเข้ามาพูดเรื่องที่ตัวเองรับรู้ว่าด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่แลดูตื่นเต้น เพราะตัวแดนเองเมื่อก่อนมันก็เคยแอบไปเล่นกับไอใบ้อยู่บ่อย จนมาห่างหายกันในช่วงตอนโต

แต่เรื่องที่มันเล่าก็ไม่ค่อยทำให้ผมแปลกใจสักเท่าไหร่ เพราะลุงเผ่าแกเป็นพวกขี้เหล้า บางทีอาจจะดื่มมากจนคิดไปเองก็ได้..

 

 

เพ้นท์

 

"แม่..แม่!!" ผมที่รู้ตัวดีว่าตัวเองกำลังฝัน แต่ก็ไม่สามารถทำให้ตัวเองตื่นขึ้นได้

ภาพของพวกเจ้าหนี้ที่พากันบุกมารื้อค้นบ้านหลังน้อยจนเสียหาย แม่ผู้เป็นที่รักโดนพวกนั้นทุบตีจนเลือดตกยางออก นิลในตอนนั้นที่ยังเป็นแค่เด็กน้อยอายุไม่ถึงสิบขวบด้วยซ้ำ

ร่างเล็กๆถูกไอพวกนั้นจับเหวี่ยงเข้ากำแพง จนร้องไห้โฮ และสุดท้ายคือตัวผมเองที่กำลังโดนทุบตีอย่างหนัก โดยที่คนทำไม่ได้สนเลยสักนิดว่าผมยังเป็นแค่เด็ก

 

"ฮือ..แม่. แม่อย่า!!" ในฝันผมร้องห้ามแม่ที่พยายามกอดขายื้อสมบัติชิ้นสุดท้ายของพ่อเอาไว้ จนถูกพวกนั้นใช้เท้าทั้งเตะทั้งถีบจนแม่กองลงกับพื้น

แต่สุดท้ายแม่ก็แย่งมันคืนมาได้แม้จะเจ็บปางตาย สร้อยคอของพ่อสมบัติชิ้นสุดท้ายที่เหลือติดตัว ภาพแม่ที่นอนกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด

ในสายตาผมนั่นคือภาพที่เลวร้ายที่สุด ดังนั้นชีวิตของผมตั้งแต่นั้นมา สิ่งเดียวในหัวที่ผมคิดก็คือต้องทำให้แม่ไม่ต้องเจ็บปวดอีก

ต่อให้จะต้องใช้วิธีที่ไม่ขาวสะอาดอีกมากเท่าไหร่ก็ตาม..

เฮือก!!

 

"แม่!! " ผมที่ตะโกนอย่างสุดเสียงเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะหลุดออกมาจากความฝันร้ายๆได้สำเร็จ

ร่างทั้งร่างสั่นเท่าเมื่อลุกขึ้นมานั่งพรอมกับลมหายใจที่ติดขัด ผมพยามยามสูดหายใจเข้าออกให้ลึกเพื่อดึงสติ แต่ทั้งภาพและเสียงมันยังคงติดตา 

  ผมใช้สองมือโอบกอดตัวเองไว้ให้แน่น พลางเหลือบมองผ้าห่มที่ถูกมวนพันจนเป็นเกลียวแข็ง และผูกติดไว้กับขื่อบ้านตั้งแต่วันแรกที่ผมมาอยู่ที่นี้

 

หนทางกลับบ้านตามที่ท่านผู้นั้นเคยบอกไว้ วิธีที่ผมยังไม่กล้าทำสักที..

 

 

P.NowNow 

ตอนที่สามจบแล้วจ้าา เรื่องนี้ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนกว่าจบ เพราะด้วยสกิลการเขียนที่น้อยนิด~~ ทำให้แต่ละตอนที่จะอัพมันต้องใช้เวลานาน  

แต่ยังไงพี่นาวนาวก็ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ^•^ เจอกันตอนหน้าจ้าา 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

. 

ความคิดเห็น