facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 5 เกิดอะไรขึ้นกับผม

ชื่อตอน : บทที่ 5 เกิดอะไรขึ้นกับผม

คำค้น : รัก โรมานซ์ แอบรัก รักแท้ อาจารย์ มหาวิทยาลัย หมอ วิศวะ วิศวกรรมศาสตร์

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 287

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 06 ก.ย. 2563 17:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 5 เกิดอะไรขึ้นกับผม
แบบอักษร

ความสับสนวุ่นวายมันถาโถมเข้าใส่เขาอย่างรุนแรงราวกับโดนคลื่นซัด ใครสักคนที่สามารถให้คำตอบเรื่องนี้ได้ก็คงมีแต่ ดร.ประชา เท่านั้น เพราะเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับเขา

“ประชา!”

ธาวินกระชากประตู้ห้องเรียนออก แล้วตะโกนดังลั่น

นักศึกษาร่วมร้อยชีวิตเงียบกริบทั่วทั้งห้อง ต่างหันมามองอาจารย์หนุ่มที่ยืนหอบตรงหน้าประตู

คนถูกเรียกชะงัก มือที่กำลังเขียนจับปากกาไวท์บอร์ดค้างบนกระดาน เมื่อตั้งสติได้ เขาหันกลับไปยังนักศึกษาแล้วออกคำสั่งว่า

“นักเรียนทำโจทย์บนกระดานรอ เดี๋ยวอาจารย์กลับมา”

ประชาวางปากกาไวท์บอร์ดบนโต๊ะ แล้วเดินไปลากเพื่อนที่ดูเหมือนจะสติแตกไปแล้ว ออกไปให้พ้นจากสายตาของนักศึกษาที่อยากรู้อยากเห็น

“เฮ้ย ! วิน แกเป็นบ้าไปแล้วรึ กันกำลังสอนนักเรียนอยู่”

เขาเป็นฝ่ายลากาวินออกมา แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาที่ถูลากไปจนชิดกำแพงมุมตึก

“ประชา เมื่อวานฉันดูสุริยุปราคากับแกบนดาดฟ้าใช่ไหม”

ธาวินละล่ำละลักถาม สีหน้าร้อนรน

“ใช่”

ดร.ประชา พยักหน้ายืนยันคำตอบด้วยอาการงง ๆ ที่ถูกเพื่อนลากออกมาเพราะถามเรื่องแค่นี้

“แล้วหลังจากนั้นล่ะ หลังจากนั้นกันไปไหน”

ธาวินแทบจะตะโกนถาม สองเมื่อขยุ้มคอเสื้ออีกผ่านอย่างลืมตัว

“เฮ้ย ! แกเป็นอะไรเนี๊ยะ ปล่อยฉันก่อน ถามกันดี ๆ ก็ได้นี่หวา”

ดร.ประชาผลักเพื่อนเขาออก จ้องมองคนที่ควบคุมตนเองไม่ได้ เกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนของเขา ทำไม รศ.ดร.ธาวิน ผู้เงียบขรึมกลับดูตื่นตระหนกจนผิดปกติ

ธาวินถอยห่างออกมาจากเพื่อน กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ยกมือขึ้นกุมขมับ ในหัวสับสนไปหมดคล้ายคนถูกทุบค้อน

“ใจเย็น ๆ ธาวิน เกิดอะไรขึ้นกับแก ทำไมหลังจากไปพบคณบดีแล้วแกดูเหมือนคนสติแตก” บัดนี้คนใจร้อนอย่างเขาต้องกลายเป็นคนปลอบภูเขาน้ำแข็งไปเสียแล้ว

“คณบดีตำหนิฉัน เรื่องนักศึกษาฟ้องร้องที่ฉันหนีคาบสอนเมื่อวาน”

“ถ้าแกไม่อยากถูกตำหนิ แกทำไมไม่บอกให้ฉันไปสอนแทนล่ะวะ” ประชาแนะนำเพื่อนตามประสบการณ์ของตนเองที่มักจะหนีคาบสอนบ่อย ๆ โดยใช้กลวิธีต่าง ๆ เพื่อไม่ให้รู้ถึงหูคณบดี

“ฉัน ฉันจำอะไรไม่ได้เลย แกก็รู้ว่าฉันไม่มีทางทิ้งคาบสอนแน่ ๆ”

“เอ่อ จริง แต่เมื่อวานแกบอกฉันว่า จะพาแฟนไปฉลองที่ทะเล แล้วขอหล่อนแต่งงานเนื่องในโอกาสครบรอบหนึ่งปีที่คบกัน”

คำบอกเล่าของเพื่อนสนิททำให้หัวใจเขากระตุกวูบ รู้สึกเสียวสันหลังวาบเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ประหลาดที่เกิดขึ้นกับเขา

“แล้วฉันได้บอกไหม ว่าฉันไปกับใคร” ธาวินจับไหล่เพื่อนเขย่าเต็มแรง

“ฉันจะไปรู้กับแกได้ไง ขนาดมีแฟนเป็นตัวเป็นตนจนถึงขั้นขอกันแต่งงานแกยังไม่บอกฉันเลย”

“ฉันยังไม่มีแฟน เมื่อวานเกิดอะไรขึ้นฉันก็จำไม่ได้ แต่สิ่งหนึ่งที่ยืนยันได้ว่าฉันไปทะเลจริงคือมีเม็ดทรายที่พื้นรถฉัน ฉันไม่รู้ว่าฉันไปกับใคร วันนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง นี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกับฉันวะ”  ธาวินพรั่งพรูออกมาด้วยเสียงพร่าสั่นราวกับจะร้องไห้ เขาเคยกำหนดชีวิตของตนเองได้ทุกอย่างให้เป็นไปตามแผนที่วางเอาไว้ แต่เมื่อเจอสิ่งที่ไม่คาดฝันเกิดขึ้น เขาก็แทบจะทำอะไรไม่ถูก

“เฮ้ยใจเย็น ๆ นะ” ดร.ประชา ตบบ่าเพื่อนเบา ๆ เป็นเชิงปลอบใจ เป็นครั้งที่สองแล้วที่เขาได้เอ่ยคำคำนี้กับเพื่อนที่ไม่เคยทำอะไรผิดพลาดเลยตั้งแต่คบกันมา

“แกพึ่งจะเคยทำผิด คณบดีก็เลยตำหนิรุนแรงไปสักหน่อย ลองเป็นฉันทำดูสิ คณบดีก็คงเห็นเป็นเรื่องปกติ ฮ่า ๆ”

คนขี้เล่นพยายามพูดให้คนข้างตัวหัวเราะเพื่อหวังว่าเขาจะผ่อนคลายขึ้น แต่กลับกลายเป็นว่าเพื่อนเขาคิ้วขมวดขึ้นกว่าเดิม หนำซ้ำยังส่งสายตาดุ ๆ มาให้เขาแทนเสียงหัวเราะอีกต่างหาก ดร.ประชา จึงกระแอมขึ้นทีหนึ่งแล้วพูดอย่างเป็นงานเป็นการว่า “บางที ช่วงนี้แกอาจจะเครียดเรื่องการทำวิจัยเพื่อขอตำแหน่งศาสตราจารย์ก็ได้ จึงทำให้ความทรงจำเสื่อมชั่วขณะ ลองคิดดี ๆ เมื่อวานแกอาจจะไปกับเกดก็ได้”

ธาวินมองหน้าเพื่อนอย่างครุ่นคิด ดร.ประชา จึงยกเหตุผลเพื่อประกอบคำตอบของตนเองให้ดูมีน้ำหนักมากขึ้นว่า “ก็ช่วงนี้ฉันเห็นแกไปไหนมาไหนกับหมอเกดบ่อย ๆ อย่าบอกนะว่าแกลืมไปแล้วว่าตามจีบหมอเกดอยู่”

คำแนะนำของเพื่อนทำให้เขาเหมือนเห็นแสงสว่างรำไรอยู่ตรงหน้า ดวงตาเขาค่อย ๆ เบิกกว้างออก ก่อนจะหลุดคำออกมาว่า “จริงด้วย ขอให้ฉันไปกับหมอเกดจริง ๆ ดังแกว่า”

หากเขาไปกับหมอเกดจริง ๆ ก็ถือว่าเขาเครียดจนจำอะไรไม่ได้ชั่วขณะ เขาก็พอจะยอมรับได้และหาวิธีคลายเครียดได้ แต่หากไม่ใช่.......  ชายหนุ่มคิดได้ดังนั้นก็กลืนน้ำลายแข็ง ๆ ลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่อยากจะเดาคำตอบต่อจากนั้นแม้แต่น้อย

“งั้นฉันว่า แกลองไปถามหมอเกดดีไหม แกจะได้สบายใจ ส่วนคาบสอนช่วงบ่ายเดี๋ยวฉันเครียส์ให้ เรื่องแบบนี้ประสบการณ์ฉันเยอะ ฮ่า ๆ” ดร.ประชา ตบไหล่เพื่อน ที่พยายามฝืนยิ้มให้เขา จากนั้นเขาก็รีบกลับไปสอนต่อ

เมื่อแยกกันกับเพื่อน ธาวินก็โทรศัพท์ไปหาหมอเกดทันที

......................... จบตอน......................................................

ความคิดเห็น