ดวงใจปลายตะวัน NC 25+++
บทนำ เจอกันครั้งแรก
ตอน
ปรับแต่ง
สารบัญ
ตอนนิยาย ()

ปรับแต่งการอ่าน

พื้นหลังการอ่าน
รูปแบบตัวอักษร
ขนาดตัวอักษร
ระยะห่างตัวอักษร

บทนำ เจอกันครั้งแรก

“อ๊ะ..ขอโทษค่ะ”  

เสียงหวานเอ่ยขอโทษเมื่อเดินชนแขกบางคนของที่นี่อย่างไม่ได้ตั้งใจ เธอกำลังจะเข้างานและมาคุยเรื่องบางอย่างกับผู้จัดการด้วย  

“เดินระวังๆหน่อยสิ”  

“ขอโทษค่ะ ขอโทษ” ตะวันเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงที่ส่งสายตาดุๆนิดๆมาให้เธอ  

ร่างสูงที่เห็นใบหน้าจิ้มลิ้ม แก้มขาวใส...ไม่สิ...ขาวไปทั้งตัว ดวงตาก็โตขนตายาวเป็นแพร จมูกนิดปากหน่อยดูรวมแล้วน่ารัก..เอนไปทางน่ารักมากๆเลยด้วยซ้ำ เขาก็แอบตะลึงไปนิดๆ แต่ดูจากชุดที่เธอใส่มาแล้วไม่น่าจะเหมือนมาเที่ยวนะ  

“อืม...ไปเถอะ ฉันไม่เป็นไร”  

พอเขาพูดแบบนั้นร่างเล็กของตะวันก็รีบก้มหน้าแล้วเดินเข้าไปในหลังร้านทันที ทำให้นาวามองตาม อ๋อ...คงจะทำงานที่นี่สินะ  

เสียงดนตรีดังครึ้มยามราตรีกลางคืน ร่างสูงใหญ่ของนาวานั่งนิ่งๆกวาดสายตามองไปรอบๆไม่ได้สนใจเสียงเพื่อนๆที่ถามเขามาแต่น้อย 

“ไอ้วา...มึงได้ยินที่กูถามไหมเนี่ย”  

ร่างสูงใหญ่เบนสายตามาทางเพื่อนของเขา ในหัวเขายังไม่สามารถสลัดภาพหญิงสาวที่เดินชนเขาเมื่อกี้ได้เลย ใบหน้าหวานมันยังชัดเชนอยู่ในหัวของเขา ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยเจอผู้หญิงสวยนะ แต่ใบหน้าของเธอมันไร้เดียงสาจนเขาอดที่จะนึกถึงไม่ได้ 

“อะไรของมึง”  

“มึงมองอะไรของมึงนักหนา ได้ยินที่กูถามบ้างไหมวะ หน้าตาก็ไม่ค่อยมาให้พวกกูเจอเอาแต่คลุกอยู่กับป่านั่นหละ”  

เพื่อนของนาวาว่าเพราะตั้งแต่มันย้ายไปประจำที่ต่างจังหวัดบ้านช่องก็แทบไม่กลับเพราะเป็นคนที่บ้างาน พอพวกเขารู้ว่ามันกลับบ้านเลยไม่รอช้าที่จะลากมันออกมาหาเพื่อนฝูงทันที  

“เปล่า...ไม่ได้มองอะไร แค่ไม่ค่อยชินกับเสียงดังๆ”  

เขาบอก ปกติอยู่ที่ทำงานก็จะมีแต่เสียงนก เสียงธรรมชาติเท่านั้น  

“แล้วนี่มึงจะกลับเมื่อไหร่ กูหมายถึงกลับไปทำงานนะ ไม่ใช่กลับบ้าน”  

“ก็น่าจะวันมะรืน”  

“แล้วไปอยู่ป่าแบบนั้นมีเมียบ้างหรือเปล่าวะ”  

“กูทำแต่งาน จะเอาเวลาไหนไปหาเมีย”  

“ดีเลยเพื่อน...เดี๋ยววันนี้กูหาสาวๆมาบำเรอมึงเอง ฮ่าๆ เดี๋ยวก็มาละกูบอกเด็กในร้านไว้ เดี๋ยวจะมีเด็กๆเดินมาให้มึงเลือกเลยไอ้วา ฮ่าๆ”  

“กูไม่สนใจมึงก็รู้”  

. 

. 

. 

“นี่...ตะวันจะทำจริงหรอ”  

เสียงของจอยเพื่อนในร้านถามเมื่ออยู่ดีๆวันนี้ตะวันเพื่อนที่ทำงานตำแหน่งเดียวกับเธอก็คือเด็กเสิร์ฟมาขอเปลี่ยนไปเป็นเด็กนั่งดริ้งค์กับผู้จัดการร้าน ด้านผู้จัดการก็ยินดีเข้าไปใหญ่เลยเพราะตะวันเป็นเด็กหน้าตาน่ารักมากๆ ตอนแรกที่มาสมัครก็ถูกทาบทามให้เป็นเด็กนั่งดริ้งค์แต่เด็กสาวปฏิเสธ  

“อื้อ...ทำไงได้ละ ถ้าไม่มีเงินกลับบ้านไปวันนี้ แม่ได้ตีเราแน่ๆ เห็นบอกว่าเจ้าหนี้มาทวงแล้วด้วย”  

ตะวันที่อยู่ในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยโชว์ผิวขาวผ่องเป็นยองใยแม้แต่ผู้หญิงด้วยกันก็ยังอิจฉา ใบหน้าหวานแต่งหน้าอ่อนๆอย่างสมวัย ไม่เหมือนเด็กดริ้งค์คนอื่นที่โบกรองพื้นจนหนาเตอะ  

“เห้อ...แม่แกอีกแล้วหรอ คราวนี้เงินมันคงจะมากเลยใช่ไหมแกถึงต้องมาทำแบบนี้ ตะวันฉันอยากให้แกคิดดีๆนะ แกก็รู้ว่าร้านนี้มันไม่เคยจบแค่นั่งดริ้งค์ แต่มันไปจบที่บนเตียงต่างหากเล่า!”  

จอยว่าอย่างเป็นห่วงเพื่อน แต่ตะวันก็ได้แต่รับฟังเงียบๆไม่ได้พูดอะไรออกมา 

“กรี๊ดดด....วันนี้ฉันเห็นกลุ่มคุณมิคมีคนหนึ่งหน้าตาหล่อมาก...ฉันไม่เคยเห็นมาก่อนเลยอ่ะ”  

เสียงของเพื่อนร่วมงานอีกคนที่ทำตำแหน่งนั่งดริ้งค์ทำเสียงดี๊ด๊าจนตะวันและจอยต้องหันไปมอง  

“มองอะไรยัยตะวัน แกห้ามแย่งลูกค้าคนนี้ของฉันเด็ดขาดนะ! ฉันจองแล้ว”  

เธอขัดตะวันขึ้นมาทันที รู้สึกไม่พอใจที่อยู่ดีๆตะวันก็ย้ายมาทำตำแหน่งเดียวกับเธอ มาแบบนี้เธอก็ดับหมดหน่ะสิ รู้ดีว่าอีกไม่กี่นาทีจะต้องเดินออกให้โต๊ะคุณมิคเลือกตามที่ผู้จัดการมาแจ้งเอาไว้  

“จองเจงอะไร...ลูกค้าจะเป็นคนเลือกเองไม่ใช่หรอไง ไม่ใช่เธอ!” จอยว่าพร้อมเบะปากใส่ เดิมทีเพื่อนร่วมงานคนนี้ก็เป็นตัวท็อปของที่นี่แหละ แต่วันนี้มันเปลี่ยนไปเมื่อตะวันเข้ามาแทนที่ เรียกได้ว่าเทียบแบบไม่ติดฝุ่นเลยละ  

“จอย...ช่างเขาเถอะ” ตะวันปรามเพื่อนเบาๆ  

“ก็ฉันหมั่นไส้มันนี่...มาหมั่นหน้าอะไรก็ไม่รู้ ข้างในตัวเองเวอะวะไปหมดแล้วมั้ง”  

“เอาๆ เด็กๆ ถึงเวลาแล้วนะ เดินตรงไปที่โต๊ะของคุณมิคเลยแล้วกัน โต๊ะประจำ ดูแลคุณๆเขาให้ดีนะรู้ใช่ไหมว่าโต๊ะนี้วีไอพีมาก”  

เสียงของผู้จัดการถามขึ้นบอกเด็กๆประมาณสี่ห้าคนที่ตัวเองคัดไว้ให้โต๊ะนั้นโดยเฉพาะซึ่งก็มีตะวันรวมอยู่ด้วย  

“รู้สิคะผู้จัดการขา โต๊ะนั้นหน่ะแซ่บมาก แถมทิปหนักสุดๆ”  

เสียงของหญิงสาวอีกคนออกอาการดี๊ด๊าไม่ต่างกัน  

“ไปๆ เดินไปแล้วได้ อย่าให้คุณมิคเขาต้องรอ ส่วนตะวันหากไม่รู้ว่าโต๊ะไหนก็เดินตามเพื่อนๆไปแล้วกันนะ”  

“ค่ะ..ผู้จัดการ”  

. 

. 

. 

“คุณมิคขา”  

เสียงหวานเรียกทำให้มิคหันไปมองแล้วยิ้มให้  

“มากันแล้วหรอครับ”  

“ค่ะ...มินคิดถึงคุณมิคจังเลยค่ะ” แม้เสียงหวานจะบอกคิดถึงเขาและสายตาดันเบนไปหาอีกคนที่นั่งทำหน้าไม่สนใจอะไรทั้งนั้น หวังว่าวันนี้เขาจะเลือกเธอนะ สาวๆที่ถูกคัดมาพากันมายืนเรียงหน้ากระดานให้หนุ่มเลือก ทุกคนเงยหน้าและยิ้มหวานให้กับหนุ่มๆบนโต๊ะ คงจะมีแต่ตะวันคนเดียวที่ยืนก้มหน้า 

“เฮ้ย..ไอ้วา..น้องๆมาแล้วมึงสนใจน้องเขาหน่อยสิวะ วันนี้พวกกูให้มึงเลือกก่อนเลยคนแรก” มิคพูดกับเพื่อน 

“กูไม่สนใจ”  

เขาพูดโดยที่ไม่หันมามองสาวๆสักนิดเดียว  

“อุ๊ย...น้องคนสุดท้ายนี่เด็กใหม่หรอครับพี่ไม่เคยเห็นหน้าเลย ชื่ออะไรครับคนสวย”  

เพื่อนในกลุ่มอีกคนทักขึ้นเมื่อเห็นสาวที่แปลกหน้าไป ตะวันเงยหน้าขึ้นมาเบาๆแล้วตอบ 

“ชื่อตะวันค่ะ”  

เสียงหวานตอบออกมา ทำให้นาวาที่ไม่สนใจหันมามองมันทีเมื่อเสียงคุ้นหู นี่มันคนที่เดินชนเขานี่...สายตาของนาวาและตะวันสบตากันนิ่ง ในใจของตะวันเต้นโครมครามเขาคือผู้ชายที่เธอชน 

“ชื่อน่ารักจังเลย ไอ้มิคถ้าไอ้วามันไม่เลือกงั้นกูเลือกแล้วนะ”  

“เอ่อ..มึงเลื...” 

“กูเอาคนชื่อตะวัน” เสียงเข้มของนาวาพูดออกไปทำให้เพื่อนหันมาอย่างไม่พอใจเพราะเขากำลังจะเลือกเธออยู่แล้วเชียว 

“ห่ะ...ไหนมึงบอกว่าไม่สนใจไงไอ้วา”  

“ก็ตอนนี้กูสนใจแล้ว ตะวันเดินมาหาพี่”  

เสียงเรียกที่เหมือนจะสนิทสนมทำให้ตะวันก้าวเท้าเดินไปหาอย่างช้าๆ เรียกสายตาเพื่อนร่วมงานที่มองมาอย่างไม่พอใจทันที เธอจองเขาไว้แล้วนะ ทำไมยัยตะวันถึงมาแย่งไปอย่างนี้  

ตะวันเดินเข้าไปหาร่างสูงนิ่งๆ แขนหนากระตุกให้แขนเล็กนั่งลงข้างๆกันแล้วเอาวงแขนมาโอบไว้ที่เอวเล็กอย่างเป็นเจ้าของ ตะวันสะดุ้งเพราะตัวเธอไม่เคยต้องถูกเนื้อผู้ชายมาก่อนเลย  

“อายุเท่าไหร่”  

เสียงเข้มเอ่ยเสียงถาม แค่มีเธอในอ้อมกอดเขาก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกแล้ว  

“อายุ 18 ค่ะ”  

“หื้อ...เด็กกว่าพี่หลายปีอยู่นะ พี่ชื่อนาวานะ”  

“ค่ะพี่นาวา”  

“แล้วคิดยังไงถึงมาทำงานแบบนี้”  

“คือ...ความจริงวันนี้ตะวันเพิ่งมาทำตำแหน่งนี้วันแรกค่ะ เดิมทีก็เป็นแค่เด็กเสิร์ฟ” เธอตอบเขาไปเบาๆ รู้สึกสยิวที่เอวเบาเมื่อเขาใช้มือลูบไล้ไปมา  

“หือ..แล้วทำไมเปลี่ยนตำแหน่งละ”  

“คือ...เห็นว่าตรงนี้เงินดีกว่า พอดีตะวันต้องใช้เงิน” เธอก็ตอบเขาไปตรงๆ  

“หึ...ตอบตรงดีนะ”  

แสดงความคิดเห็น

ความคิดเห็นทั้งหมด ()

ยังไม่มีการแสดงความคิดเห็น