facebook-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 27 การต่อสู้ในเส้นทางทิศใต้ (2)

ชื่อตอน : ตอนที่ 27 การต่อสู้ในเส้นทางทิศใต้ (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 356

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ก.ย. 2563 10:02 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 27 การต่อสู้ในเส้นทางทิศใต้ (2)
แบบอักษร

ตอนที่ 27

 

ซุน และ มือปราบเฉิน สายตาจดจ้อง... 

ทั้งคู่ล้วนแล้วแต่ชิงชังอีกฝ่ายเต็มประดา... 

 

“มือปราบอู่ มือปราบหลุน มือปราบเย่... พวกเจ้าสามคนจงเดินทางกลับเข้าไปในหมู่บ้าน ติดต่อชายแซ่เกา ว่าพวกเราพบเจอเจ้าเด็กนี่แล้ว งานของพวกเราจะได้เสร็จสิ้นลงเสียที ข้านั่นอยากให้พวกมันออกไปจากเขตชุมชนหมู่บ้านตะวันอัสดง แทบจะทุกลมหายใจเข้าออก!!” มือปราบเฉิน เค้นเสียงสั่งการลูกน้อง 

 

ทั้งสามแสดงท่าทีเลิ่กลั่ก... 

“ตะ...แต่หัวหน้าเฉิน เจ้าเด็กนั่นมันมิใช่ธรรมดาเลย!! ทั้งกระบี่ในมือมันยัง คล้ายเป็นกระบี่พระราชทานจากราชวงศ์เสวียนอู่ น่ากลัวยิ่งกว่ากระบี่อักขระเสียที่ข้าเคยพบเห็นอีก!!” มือปราบอู่ กล่าวขึ้น 

 

“ใช่แล้วท่านหัวหน้าเฉิน เมื่อครู่ข้าก็เห็นเงาร่างวานรตัวใหญ่ ปรากฏทับซ้อนกับร่างของมัน ไม่แน่ว่าเจ้าเด็กนี้ อาจเป็นผู้ใช้พลังจากร่างสถิต ก็เป็นได้!! พื้นฐานลมปราณจึงยากที่จะชี้ชัดความสามารถแท้จริงของมัน” มือปราบหลุน กล่าวเสริม 

 

แต่ทว่า... สายตาของมือปราบเฉิน ที่มองกลับมายังพวกมัน ทำให้ทั้งสามรู้สึกอึดอัดทันที... 

“ข้าสั่งอะไร พวกเจ้าแค่ทำตามก็พอ!! คิดว่าคนอย่างข้า เฉินโม่ จะแพ้ให้กับเจ้าเด็กขี้เมานี่งั้นหรือ?!” 

 

สามมือปราบสั่นสะท้าน เมื่อถูกจดจ้องด้วยสายตาเช่นนั้น... ทุกคนรู้ดีถึงนิสัยของ มือปราบเฉิน เหล่ามือปราบใต้อาณัติ จึงไม่มีใครหาญกล้าขัดคำสั่ง... ทั้งสามรีบทำความเคารพ ก่อนจะโดดขึ้นหลังอาชาควบตรงไปยังเขตหมู่บ้านในทันที...  

 

ซุน เหลือบมองผู้ที่จากไปด้วยหางตา หากปล่อยเวลาให้เนิ่นนาน ซุน คงยากที่จะหลบหนีไปจากที่นี่ได้... ชายแซ่เกา และกลุ่มลูกสมุน ที่แม้แต่ มือปราบเฉิน ยังหวาดกลัวไม่กล้าขัดขืน เป็นกลุ่มยอดฝีมือที่ระดับชั้นลมปราณของ ซุน ในตอนนี้ไม่สามารถเผชิญหน้า... 

 

เฒ่าชีเปลือย ล่องลอยร่างวิญญาณเข้ามาเรียบเคียงใกล้ ๆ 

“นี่เจ้าเด็กหยาบช้า... คนตรงหน้าเจ้านั้นเป็นยอดฝีมือชนชั้นลมปราณสีเขียวขั้นต้น เหนือกว่าเจ้าถึง 2 ระดับชั้นลมปราณ หากเทียบกับระดับมือปราบที่เจ้าเคยเผชิญหน้ามา เจ้านี้เก่งกาจกว่าพวกนั่นอยู่หลายขุม ดังนั้นอย่าได้ประมาทเจ้านี่เป็นเด็ดขาด...” 

 

เด็กหนุ่มพยักหน้าตอบรับเบา ๆ ซุน เองในเวลานี้ ก็เริ่มที่จะใช้สัมผัสลมปราณเป็นบ้างแล้ว... ย่อมเห็นถึงออร่ามหาศาลที่ มือปราบเฉิน แผ่ล้นออกมา มันหนาแน่นยิ่งกว่าออร่าของ ซุน นับสิบเท่า อีกทั้งในด้านประสบการณ์ และทักษะวิชา เด็กหนุ่มก็ล้วนแล้วแต่เสียเปรียบ... 

 

สิ่งเดียวที่ ซุน เหนือกว่า ก็คือ กระบี่ในมือ  

และทักษะอาคม ที่อีกฝ่ายคงไม่เคยพบเจอมาก่อน... 

 

ในการต่อสู้ครั้งนี้ เงื่อนไขของ ซุน ก็ย่ำแย่กว่าอีกฝ่ายหลายเท่า... เพราะ ซุน จำต้องเอาชนะมือปราบเฉินให้ได้อย่างขาดลอยเท่านั้น ทำให้อีกฝ่ายไม่สามารถติดตามได้และจึงค่อยหลบหนีไป แต่สำหรับ มือปราบเฉิน มีเงื่อนไขเพียงแค่ถ่วงเวลา ซุน เอาไว้ จนกว่าชายแซ่เกาจะมาถึง ก็นับว่าเกินพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาชนะเสียด้วยซ้ำ... 

 

เหงื่อที่ขมับของ ซุน ค่อย ๆ ผุดขึ้น การทรงร่างวานรสิ้นเปลืองพลังวิญญาณมิใช่น้อย คงไม่อาจยื้อได้มากเท่าใดนัก... อีกทั้ง มือปราบเฉิน ยังไม่เปิดช่องว่างใด ๆ ให้เห็นเลย บ่งบอกถึงประสบการณ์ในการต่อสู้ในระดับสูง... 

 

ซุน รู้ดีว่าทุก ๆ ลมหายใจที่ผ่านไป คือความอันตรายที่ทบทวี... อย่างน้อยกระบี่ในมือ ก็คือเทพศาสตราชั้นยอด ที่สามารถทำลายกระบี่ของ มือปราบเฉิน ได้!! ตัดสินใจพุ่งตรงเข้าไปด้วยท่าร่างเมามาย โยกคลอนจนเกิดเงาร่างทับซ้อนหลอกล่อสายตา... 

 

ทว่า มือปราบเฉิน กลับไปหลงกล ยังคงแน่นิ่งปลายกระบี่ไม่ไหวติง... 

 

ซุน ไม่อาจรอช้า เมื่อเข้าสู่ระยะก็ตวัดกระบี่ฟาดฟันเข้าหา เพ่งเล็งในการทำลายกระบี่ของอีกฝ่ายก่อนเป็นสิ่งแรก... จังหวะนั้น ดวงตาของ มือปราบเฉิน เปล่งประกายขึ้น พลิกข้อมือเล็กน้อยก่อนจะตวัดกระบี่อย่างเฉียบคม... 

 

เกร้ง! 

 

“!!!!!!!!!” ซุน เบิกตากว้างขึ้นทันที เมื่อปลายกระบี่ของ ซุน ถูกปัดต่ำจนคมดาบทิ่มลงพื้นดิน... ก่อนที่มือปราบเฉิน จะแทงเข้าที่ยังร่างของ ซุน โดยไม่ลังเล น่าเสียดายที่ปลายกระบี่ของ มือปราบเฉิน ไม่อาจผ่านเกราะอ่อนที่ ซุน สวมไว้ด้านใน แต่ ซุน ก็ยังต้องบอบช้ำสะเทือนถึงกระดูก ใบหน้าบิดเบี้ยวลงด้วยความเจ็บปวด...  

 

กลายเป็นการผลักดันให้ ซุน ร่นถอยได้อย่างเฉียดฉิว... 

 

มือปราบเฉิน กดหัวคิ้วลงต่ำ... 

“สวมเกราะอ่อนที่ด้านในงั้นสินะ... เพราะข้าเกรงว่าจะทำให้เจ้าถึงแก่ความตาย จึงออมมือเอาไว้บางส่วน ไม่คิดว่าจะแอบซ่อนเกราะอ่อนที่แข็งแกร่งไว้เช่นนั้น แต่ในเมื่อเวลานี้ข้ารู้แล้ว ต่อจากนี้ไปย่อมไม่มีทางพลาดอีกเป็นครั้งที่สอง...” 

 

ซุน ใบหน้าซีดเผือด... ก่อนหน้านี้ที่ มือปราบเฉิน สามารถปัดกระบี่ของ ซุน ลงได้ มิใช่เพราะกระบี่ของ มือปราบเฉิน แข็งแกร่งเทียบเท่า กระบี่ของซุน แต่เป็นเพราะ มือปราบเฉิน เลือกใช้จังหวะที่แม่นยำ ตวัดกระบี่ว่องไวประหนึ่งแส้ฟาดปัดลงที่ตัวใบมีด มิใช่คมมีด!!  

 

ผลลัพธ์ที่ออกมาจึงทำให้ทิศทางของกระบี่เสียสมดุล ถูกปัดตกทิ่มลงสู่พื้นดิน... เด็กหนุ่มเริ่มมองเห็นและเข้าใจถึงความแตกต่างในด้านประสบการณ์อย่างชัดเจน แม้จะมีศาสตราที่เหนือกว่า แต่ก็ยังพ่ายแพ้ในความชำนาญ... 

 

เด็กหนุ่ม แผดเสียงก้องดังเรียกความฮึกเหิม ก่อนจะฟาดฟันกระบี่สะเปะสะปะ ขอเพียงใช้คมมีดของทำลายกระบี่ของ มือปราบเฉิน ได้ก็เพียงพอแล้ว... หากแต่ มือปราบเฉิน กลับสามารถป้องปัดได้ทั้งหมด ทั้งยังเลือกหาจังหวะแทงกระบี่สวนกลับ จงใจกระหน่ำแทงเข้าใส่เกราะอ่อน!! วิธีการนี้แม้ไม่อาจปิดฉากการต่อสู้ได้ แต่มันย่อมแสดงถึงความเหนือชั้นกว่า ใช้ความเร็วปวดเข้าเล่นงาน ทำลายขวัญและกำลังใจของ ซุน อย่างมหาศาล!! 

 

มือปราบเฉิน ต้องจับเป็นเท่านั้น จึงเลือกเล่นงานด้วยวิธีการชั่วร้ายเช่นนี้... 

ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! สุดท้ายเจ้ามันก็เป็นเพียงแค่เด็กน้อยผู้หนึ่ง!!” 

 

ซุน ถูกกดดันอย่างหนัก จนมองเห็นโลหิตที่ไหลออกมาจากมุมปาก... จวบจนกระทั่งพลังวิญญาณพร่องโหว่ ไม่อาจควบคุมการทรงร่างวานรได้อีกแล้ว... จิตวิญญาณแห่งวานรค่อย ๆ สลายกลับเข้าไปในรอยสักตามเดิม... 

 

ดวงตาของ ซุน สั่นไหว หายใจหอบหนัก... 

ยิ่งสร้างความสะใจยิ่งให้กับ มือปราบเฉิน... 

 

“หึหึ... เมื่อครู่เจ้าสูญเสียพลังสัตว์อสูรที่สถิตร่างไปแล้ว ข้าเองก็ไม่อยากจะเชื่อว่าเจ้าจะสามารถใช้พลังของร่างสถิตที่หายากได้ แต่สุดท้ายมันก็เท่านั้น ตอนนี้เจ้าไม่เหลือพลังใดจะต่อกรข้าอีกแล้ว...”  

 

มือปราบเฉิน สับสนการทรงร่างวิญญาณของ ซุน กับทักษะร่างสถิตที่เป็นหนึ่งในทักษะหายากของยุทธภพ แน่นอนว่าทั้งสองล้วนมีความแตกต่างกันอยู่ แต่เพราะนี่คือคำอธิบายเดียวในการที่ มือปราบเฉิน มองเห็นจิตวิญญาณวานรปรากฏกาย จึงปักใจเชื่อตามนั้น...  

 

ขาสองข้างของ เด็กหนุ่ม สั่นไหวชัดเจน กระบี่ในมือยังถือไว้ไม่แน่นิ่ง มองจากมุมใดก็นับว่าหมดสภาพในการต่อสู้ไปอย่างชัดเจน... แต่กระนั้น ซุน ก็ยังคงสืบเท้าไปด้านหน้าไม่หยุด พลางกวัดแกว่งกระบี่ชั้นเลิศ ท่วงท่ามั่วซั่วมิต่างถือกิ่งไม้... ทำให้ มือปราบเฉิน ได้แต่รู้สึกสมเพชตนเอง ที่ต้องมาจริงจังกับคู่ต่อสู้ที่ไม่ได้มีความสามารถสมน้ำสมเนื้อกับตนเลยแม้แต่น้อย... 

 

แต่แล้ว... ในพริบตาที่ความประมาทเลินเล่อของมือปราบบังเกิดขึ้น... ซุน ที่จับจ้องรอคอยจังหวะเช่นนี้ด้วยการเล่นละครตบตามาโดยตลอด อาศัยช่วงจังหวะที่ความเฉียบคมในท่วงท่าของ มือปราบเฉิน อ่อนด้อยลง...  

 

เด็กหนุ่มก็ได้เปลี่ยนรูปแบบการเคลื่อนไหวในชั่วพริบตา!! 

 

วางเท้า 6 ก้าวย่างอย่างแม่นยำ ก่อนจะตวัดกระบี่ 3 ครั้ง ที่ถูกมองเห็นเพียงประกายคมกระบี่!! มือปราบเฉิน เบิกตากว้างตกตะลึงกับการเปลี่ยนแปลงนี้ รีบฟาดฟันกระบี่ตั้งรับ 3 จังหวะเช่นเดียวกัน!!  

 

เด็กหนุ่ม แสยะยิ้มชั่วร้าย ก่อนจะดีดตัวร่นถอยทันที... 

 

ทำเอา มือปราบเฉิน สั่นสะท้าน... กระบี่ในมือของตน ถูกฟันขาดเป็นสามท่อน ผ่านการฟาดฟันเพื่อตั้งรับทั้ง 3 ครั้ง จากความแข็งแกร่งอันคมกริบของ กระบี่ราชวงศ์... 

“บัดซบ!! ที่แท้เจ้าแอบซ่อนทักษะนี้ไว้ และแสร้งทำเป็นว่าใช้กระบี่ไม่เป็น มาโดยตลอดเลยงั้นสินะ”  

 

ซุน หัวเราะ หึหึ ในลำคอ... 

“เพลงกระบี่สายลมคิมหันต์ สำนักสายลมประจิม... ตวัดสามครั้งทิ้งเก้าร่องรอย...” 

 

“!!!!!!!!!!” มือปราบเฉิน เบิกตากว้าง เนื่องด้วยมันรับได้ทันเพียงแค่ 3 กระบี่เท่านั้น... กว่าจะรู้ตัวอีกครั้ง บัดนี้ร่างของมันก็อาบท่วมไปด้วยโลหิต ปรากฎรอยกระบี่อีก 6 รอยบนร่าง!! ทั้งยังเป็นตำแหน่งสำคัญทั้งสิ้น!! 

 

“นะ...นี่เจ้า!!” มือปราบเฉิน สำรอกโลหิตจำนวนมากออกจากมุมปาก ลมหายใจเริ่มขาดห้วงไม่ต่อเนื่อง อาการบาดเจ็บที่เกิดจากความประมาท สาหัสเกินจะเยียวยา 

 

ซุน แผ่จิตสังหารออกมาอย่างรุนแรง จดจ้องมายังสภาพที่เจือนตายของ มือปราบเฉิน... 

“ตัวข้าเข้าร่วมสมรภูมิที่เสียเปรียบมาโดยตลอด... มีหรือที่ข้าจะไม่ทราบความต่างระหว่างพวกเรา หากแต่การเผชิญหน้าโดยเอาชีวิตเป็นเดิมพันนั้น มิใช่ว่าผู้แข็งแกร่งจะเหนือกว่าผู้อ่อนแอเสมอไป... เจ้ามันประมาทข้าเกินไป ยิ่งพอเห็นว่าข้าสูญเสียพลังจากพญาวานร เจ้าก็ยิ่งประมาท คาดคิดว่าข้าคงหมดสิ้นทุกสิ่งในการเอาชนะไปแล้ว... โดยที่เจ้าหารู้ไม่ว่า พริบตาที่เจ้ามั่นใจว่าตนไม่มีทางพ่ายแพ้ นั่นแหละคือความพ่ายแพ้ของเจ้า!!” 

 

เด็กหนุ่ม ตวัดกระบี่ออกไปอีกครั้ง ตัดผ่านลำคอของ มือปราบเฉิน ที่กำลังแสดงสีหน้าโง่งม จนศีรษะได้ขาดกระเด็นเกลือกกลิ้งลงสู่พื้น ปิดฉากการสังหารยอดฝีมือชนชั้นลมปราณสีเขียวขั้นต้นได้เป็นครั้งแรก ผ่านกลอุบายที่แยบยล... 

 

จากนั้น ซุน ก็ค่อย ๆ ทรุดตัวลง หายใจหอบหนักเช่นกัน... เกราะอ่อนแม้จะปกป้องมิให้เกิดบาดแผล แต่มิอาจป้องกันความบอบช้ำ ซุน แสร้งรับกระบี่ของ มือปราบเฉิน ไปไม่น้อย เพื่อให้การล่อลวงแนบเนียนขึ้น นับเป็นโชคดีที่แผนการประสบความสำเร็จ... 

 

“ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า! ไม่เลวเลยนี่หว่า สามารถเอาชนะยอดฝีมือที่แข็งแกร่งกว่าตนเอง ได้ถึงสองระดับชั้นลมปราณ ทั้งที่ประสบการณ์ยังมีเท่าหางอึ่ง... แต่อย่าได้ทะนงตนมากเกินไป เพราะการที่เจ้าทำเช่นนี้ ส่วนหนึ่งเกิดจากกระบี่ชั้นยอดเล่มนั้น และความบังเอิญที่เจ้าได้เรียนรู้เคล็ดวิชา กระบี่สายลมคิมหันต์ หากขาดสิ่งใดสิ่งหนึ่งไป เจ้าก็คงไม่มีทางเอาชนะได้...” เฒ่าชีเปลือย แม้ชื่นชม แต่ก็มิวายกล่าวพร้อมคำเหน็บแนมสอนสั่ง 

 

ซุน ปาดโลหิตที่มุมปากเล็กน้อย... 

“เรื่องนั่นข้ารู้แล้วน่า... การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้ข้าพอจะทราบแล้ว ว่าข้ายังขาดในสิ่งใด... ครั้งหน้าหากเผชิญหน้าศัตรูอีกครั้ง ข้าจะไม่ยอมบอบช้ำเช่นนี้อีกแล้ว...” 

 

เฒ่าชีเปลือย ได้ยินเด็กหนุ่มลั่นวาจาเช่นนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มย่องพอใจ... 

 

ซุน ยกเต้าสุราฟื้นฟูขึ้นมากระดกอยู่หลายคำ... ก่อนจะตรวจสอบสภาพศพของมือปราบทั้งสาม หยิบเอาของมีค่าเท่าที่จะหาได้ เพราะ ซุน ในตอนนี้ แทบไม่มีเงินทองพกติดตัว... เหรียญทองที่เคยมีก่อนหน้า ก็ยกให้ กังเฉิง ไปหมดแล้ว... 

 

ซุน หันมองกระบี่ราชวงศ์ในมือเล็กน้อย แน่นอนว่ามันเป็นกระบี่ที่ยอดเยี่ยม แต่ขณะเดียวกันก็อันตรายเกินกว่าจะถืออวดโอ้ จึงตัดสินใจเก็บกระบี่กลับเข้าไปในแหวนมิติ และหยิบเอากระบี่สามัญ ของมือปราบร่างใหญ่ที่ตายคนแรกขึ้นมาพกพาแทน... 

 

เด็กหนุ่ม เหลือบมองศีรษะของ มือปราบเฉิน เล็กน้อย ก่อนจะนึกถึงแผนการบางอย่างได้ จึงจัดการตามที่นึกคิด จากนั้นก็โดดขึ้นหลังอาชาของ มือปราบเฉิน ควบตรงอาชามุ่งหน้าตรงไปยัง มณฑลหนามเหอ ในทันที... 

 

ผ่านไปสักระยะ เกาถิง และกลุ่มชายชุดดำก็รุดหน้ามาถึงที่นี่ และสิ่งที่พวกมันพบก็คือ ศีรษะของ มือปราบเฉิน ที่มีกระดาษแปะเอาไว้กลางหน้าผาก เป็นข้อความที่เหลือทิ้ง... ซึ่งข้อความในกระดาษเขียนระบุไว้ว่า... 

 

[วันนี้ข้าหลบหนีพวกเจ้า... แต่วันหน้าข้าจะตามล่าพวกเจ้า... เป้าหมายของข้าคือเมืองหลวง… จงติดตามข้ามา เพราะเมื่อถึงวันที่ข้าออกตามล่า จักได้ง่ายต่อตัวข้าเอง...] 

 

เกาถิง เมื่ออ่านข้อความจบ พลันฉีกกระดาษออกเป็นชิ้น ๆ ด้วยโทสะ!! ยิ่งเหลือบไปเห็นศีรษะของ มือปราบเฉิน มันถึงกับยกเท้ากระทืบลงไปจนศีรษะแหลกเหลว สามมือปราบ ผู้ที่ไปตาม เกาถิง มาที่นี่ เห็นสภาพเช่นนั้นก็รู้ชะตากรรมพยายามจะหลบหนี แต่สุดท้ายก็ถูกสังหารจนหมดสิ้น ระบายเพลิงแค้นที่กำลังลุกโชนของ เกาถิง... 

 

สายตาที่ เกาถิง มองตรงไปยังทิศทางของเมืองหลวง  

แดงก่ำขึ้น จากเส้นโลหิตในดวงตาที่แตกฝอย... 

 

เจ้าเด็กบัดซบนั่น!! มันหาญกล้าเชิญชวนข้าเชียวหรือ!!” 

 

………………………………. 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว