email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ฉันหลอกให้นายรัก | เจ้าแผนการ

ชื่อตอน : ฉันหลอกให้นายรัก | เจ้าแผนการ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 10

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 19 เม.ย. 2564 16:24 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ฉันหลอกให้นายรัก | เจ้าแผนการ
แบบอักษร

ปารีสเดินมายังร้านเสื้อผ้าแบรนด์หรูที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว จำได้ว่าร้านนี้เป็นร้านประจำของผู้จัดการเธอ

พวกเขาทั้งสามนั่งรออยู่หน้าร้านตามคำสั่งของเธอ

เมื่อเดินเลือกเสื้อผ้ามาสักพัก จึงมีพนักงานมาถาม "มีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันขอเดินเลือกดูก่อน" ปารีสเคลื่อนไหวปลายเท้าอย่างรวดเร็วจนพนักงานไม่ทันได้สังเกต

"ว้าย!! " พนักงานสาวร้องด้วยความตกใจ ร่างเธอกำลังจะร่วงตกลงไปบนพื้น

ปารีสรีบคว้าร่างเธอไว้ได้ทัน พนักงานจึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมาก

พนักงานสาวตกใจมาก มือเธอจึงเกี่ยวกับเสื้อบนหุ่นโชว์ด้านข้าง ทำให้หุ่นล้มลงมา

"เกิดอะไรขึ้นคะ" ผู้จัดการร้านรีบเดินมาถามเหตุการณ์จากปารีส

พนักงานคนนั้นก้มหน้าตอบอย่างรู้สึกผิด "เป็นความผิดของฉันเองค่ะผู้จัดการ"

หุ่นโชว์ตกลงมาบนพื้นทำให้เสื้อผ้าได้รับความเสียหายเล็กน้อย แต่นั่นอาจเป็นเงินเดือนทั้งเดือนของพนักงานสาวเลยก็ว่าได้

"เธอตามฉันมา" ผู้จัดการร้านพูดเสียงเรียบ

ปารีสยิ้มพูดอย่างเป็นมิตร "เดี๋ยวก่อนค่ะ คุณช่วยฉันเลือกเสื้อผ้าก่อนได้มั้ย"

ผู้จัดการร้านจึงปล่อยให้พนักงานคนนั้นทำหน้าที่ของเธอก่อน

"ขอโทษคุณลูกค้าด้วยนะคะ ฉันไม่น่าซุ่มซ่ามเลย" เธอก้มศีรษะขอโทษ "ต่อไปจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้อีกค่ะ"

"ไม่เป็นไรค่ะ" ปารีสยิ้ม ไม่ติดใจถือโทษ

'ฉันมากกว่าที่ควรเป็นฝ่ายขอโทษ แต่จะให้ทำไงได้' พวกบอดี้การ์ดของโอดินไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอเลย แต่ก็ช่างเถอะ ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมารู้สึกผิดอีก

"คุณจะให้ฉันแนะนำเสื้อผ้าแบบไหนเหรอคะ" พนักงานพูดขึ้น

"ฉันอยากดูเสื้อผ้าคอลเลกชันใหม่ค่ะ"

พนักงานจึงพาเธอมาเลือกเสื้อโค้ทกันหนาว

เสื้อผ้าร้านนี้เป็นเสื้อผ้าแบรนด์ดังที่มีอยู่หลายสาขาในประเทศลานา รวมถึงประเมมฟิสด้วย เสื้อผ้าในร้านทั้งหมดจะทำขึ้นด้วยมือ งานตัดเย็บมีความละเอียดอ่อนและประณีตสูง แน่นอนว่าราคาจะต้องแปรผันตามคุณภาพไปด้วย

ปารีสเลือกเสื้อโค้ทสีดำตัวยาว ลวดลายบนเสื้อโค้ทไม่โดดเด่นนัก ซึ่งเข้ากันได้ดีกับเสื้อไหมพรมสีขาวและกางเกงเอวสูงของเธอ

"คุณลูกค้าดูเท่มากเลยค่ะ" เธอรู้สึกชื่นชอบปารีสมาก "ฉันคิดว่าคุณลูกค้าเหมือนดารามากๆ เลย"

ปารีสยิ้มให้อย่างขอบคุณ

"จริงเหรอคะ แบบนี้ฉันคงต้องมาซื้อบ่อยๆ แล้ว" เธอหัวเราะอย่างมีความสุข "แต่น่าเสียดาย ฉันไม่ค่อยมีเวลาว่างเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะได้มาเดินเที่ยวช่วงเสาร์อาทิตย์"

"ไม่เป็นไรค่ะ ฉันยินดีต้อนรับคุณลูกค้าทุกเมื่อ"

เธอเลือกซื้อเสื้อผ้าฤดูหนาวอีกสองชุด และขอให้พนักงานพามาเลือกเครื่องประดับต่ออีกสักหน่อย

จำได้ว่าผู้จัดการของเธอชื่นชอบเครื่องประดับของร้านนี้มาก เขาชอบสะสมเครื่องประดับทุกคอลเลกชันของร้านเลยก็ว่าได้

"คุณลูกค้าสนใจคอลเลกชันใหม่มั้ยคะ สร้อยคอชิ้นนี้นิยมใส่กันเยอะมากเลยค่ะ" พนักงานหยิบสร้อยคอคอลเลกชันใหม่ที่มีตราสัญลักษณ์ของแบรนด์ ดูหรูหราและสวยงามมากมาให้เธอได้ชม

"ฉันอยากดูแบบคลาสสิคด้วยค่ะ"

เธอรู้ว่าเครื่องประดับพวกนี้ราคาค่อนข้างสูง หากเลือกซื้อตามกระแสนิยมก็กลัวจะใส่ได้แค่ครั้งสองครั้ง จึงอยากเลือกซื้อแบบคลาสสิคมากกว่า ถ้าในเวลาปกติเธอคงไม่ซื้อเครื่องประดับพวกนี้ด้วยซ้ำ เธอขอเอาเงินตัวเองไปท่องเที่ยวเสียดีกว่า

ปารีสหยิบเครื่องประดับมาสองสามชิ้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ แล้วให้พนักงานนำสินค้าทั้งหมดไปคิดราคา

เธอใช้ black card ที่โอดินให้มาในการจ่ายเงิน

"ขอบคุณคุณลูกค้ามากเลยนะคะ" พนักงานสาวพูดอย่างซาบซึ้งใจ "ถ้าไม่ได้คุณลูกค้าช่วย ฉันคงต้องโดนไล่ออกแน่ๆ "

"ฉันยังไม่ทันช่วยอะไรเลยค่ะ"

"ยังไงฉันก็ต้องขอบคุณคุณลูกค้ามาก ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้เลยนะคะ"

"เอาอย่างนั้นเหรอคะ" ปารีสยิ้มมุมปาก "ฉันอยากจะฝากคุณขอบคุณเพื่อนของฉันคนนึงน่ะค่ะ เขาเป็นคนแนะนำร้านนี้ให้กับฉัน"

โอดินกลับมาถึงเพนต์เฮาส์แต่กลับไม่เจอปารีส เขาจึงรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

หลายวันที่ผ่านมา ปารีสมักจะอยู่คอยดูแลและเอาใจเขา แต่วันนี้เธอกลับไม่อยู่ จึงคิดว่าเธอกำลังละเลยต่อหน้าที่ตัวเอง เขาจึงไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่นัก

อาเธอร์เดินเข้ามาขัดจังหวะความคิดของโอดิน "ทางลีโอพาร์ดยังไม่มีความเคลื่อนไหวเลยครับ"

"พวกนั้นอาจกำลังสังเกตสถานการณ์อยู่" เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ "จัดการให้ส.ส.มาร่วมงานใหม่อีกครั้งให้ได้"

อาเธอร์คิดว่าทำไมวันนี้โอดินถึงทำให้เขารู้สึกขนลุกมากเป็นพิเศษ เจ้านายเปรียบเหมือนราชสีห์ที่ดุร้าย ใครอย่าได้ทำให้เขาโมโหเชียว ไม่เช่นนั้นเขาคงต้องเดือดร้อนไปด้วยแน่ๆ

"ฉันยังมีบัญชีเก่าที่ต้องสะสาง" โอดินกำหมัดแน่น "เกือบลืมบรรดาหุ้นส่วนของพ่อฉันไปเสียสนิท"

กาสิโนคือมรดกของเขาที่ได้รับมาจากพ่อ ซึ่งหุ้นที่พ่อถืออยู่ ทำให้เขามีสิทธิ์ในการบริหาร เขาไม่ชอบการบริหารจัดการในกาสิโนสักเท่าไหร่ จึงให้บรรดาหุ้นส่วนของพ่อมาช่วยจัดการ แต่ภายหลังเขาเจอหลักฐานการโกงเงิน ซึ่งทำให้เขารู้สึกแค้นใจมาก เพราะพวกมันโกงเงินตั้งแต่ตอนที่พ่อเขายังมีชีวิตอยู่

เมื่อปารีสกลับมาถึงเพนเฮ้าส์ก็ดึกมากแล้ว และวันนี้โอดินก็กลับมาถึงเพนต์เฮาส์ก่อนเวลาที่เธอคิดไว้

"ผมขอโทษนะครับ" ธามพูดต่อ "ผมรีบขับมาเร็วสุดๆ แล้ว แต่ผมก็ห่วงความปลอดภัยของนายหญิงด้วย"

บอดี้การ์ดทั้งสามมองหน้าปารีสด้วยแววตารู้สึกผิด

เมื่อมาถึงเธอจึงไม่รอช้า ต้องรีบเข้าไปอธิบายเหตุผลให้โอดินได้เข้าใจ

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

เธอเคาะประตูเข้ามาในห้องทำงานของโอดิน

ปารีสเดินมาหาโอดินที่โต๊ะทำงานอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"เข้ามานี่สิ" เขาพูดเสียงเรียบ

ทำไมเธอถึงรู้สึกว่าการเงียบถึงน่ากลัวมากกว่าการที่เขาโมโหเสียอีก

โอดินสังเกตเห็นหยดน้ำบนหน้าผากของปารีส จึงพูดว่า "ผมขอกาแฟไม่หวานมากและไม่ขมมาก ไม่ใส่นม อุณหภูมิน้ำต้องพอเหมาะ ถ้าร้อนเกินไปอาจจะลวกปาก ถ้าเย็นเกินไปผมไม่ชอบ! "

"เรื่องมากจริง" เธอหลุดปากพูดความในใจออกมา "เอ่อ เรื่องแค่นี้ ฉันจัดการได้อยู่แล้ว"

ปารีสรีบไปจัดการเครื่องดื่มที่เขาต้องการแล้วเดินยกมาให้

"นี่ไม่ใช่กาแฟ? " เขาเงยหน้าถามอย่างสงสัย

"ชาวานิลลาหอมๆ ดีกว่ากาแฟ ถ้าคุณดื่มกาแฟตอนนี้อาจทำให้นอนไม่หลับ รสชาติไม่หวานและไม่ขมจนเกินไป ฉันลองชิมดูแล้ว ไม่ลวกปากแน่นอนค่ะ" เธอยิ้มพูดอย่างเขินอาย "ฉะ ฉันเป็นห่วงคุณนะคะ"

'ถ้านายนอนไม่หลับ ฉันคงไม่ต้องนอนกันพอดี' แค่คิดก็เสียวสันหลังแล้ว

เมื่อได้ยินดังนั้น โอดินจึงลืมเรื่องที่เขาโมโหเธอเสียสนิท

โอดินดื่มชาแล้วก็ไม่พูดอะไรอีก

"มานั่งนี่สิ" เขาตบขาให้เธอมานั่งบนตักเขา

ปารีสทำตามอย่างว่าง่าย "ฉันตัวหนักนะคะ คุณจะไม่เมื่อยเหรอ"

"คุณก็อยู่บนตัวผมตั้งหลายรอบแล้ว ยังไม่ชินอีกเหรอ" เขาพูดเสียงเรียบในขณะที่กำลังตรวจงานบนคอมพิวเตอร์

'ไอ้ ไอ้ผู้ชายหน้าหนา พูดต่อหน้าเธอแบบนี้ได้ยังไง' ปารีสอยากจะทุบแล้วก็อัดเขาเป็นหมื่นเป็นแสนครั้ง

แก้มเนียนใส ตอนนี้เริ่มกลายเป็นสีแดงเสียแล้ว โอดินหันหน้ามาจูบแก้มนุ่มอย่างแผ่วเบา เขาชอบความน่ารักและเชื่อฟังของเธอ จึงต้องให้รางวัลสักหน่อย

'คอยดูนะ ถ้าภารกิจสำเร็จฉันจะกลับมาแก้แค้นนาย'

มือเรียวโอบรอบคอเขาอย่างออดอ้อน และเงยหน้าขึ้นจูบแก้มเขาอย่างแผ่วเบาเช่นกัน

"คุณไม่โกรธฉันแล้วเหรอ" เสียงหวานพูดอย่างออดอ้อน

เขามองตาเธอนิ่ง "ผมยังไม่ได้โกรธคุณเลย"

'จะพูดอะไรฉันก็ไม่เชื่อ! ตั้งแต่เดินเข้ามา พอเห็นหน้านาย ฉันก็ขนลุกแล้ว'

เธอทำหน้าอย่างแมวน้อยขี้งอน "ถ้าฉันไม่เชื่อคุณล่ะ"

เขายิ้มเหมือนไม่ยิ้ม ก่อนพูดว่า "ปารีสคุณคงลืมบทลงโทษของผมแล้วใช่มั้ย"

ได้ยินดังนั้น เธอจึงรีบเปลี่ยนคำพูดทันที "ฉันก็ต้องเชื่อคุณอยู่แล้ว" ปารีสยิ้มอย่างประจบเอาใจ "ทำไมฉันจะไม่เชื่อคุณล่ะคะ"

"มันสายไปแล้วปารีส" เขายกร่างปารีสพาดไว้บนบ่า แล้วตีก้นกลมด้วยความหมั่นไส้

"ว้าย!! โอดินปล่อยฉันลงก่อนนะคะ" เธอร้องอย่างตกใจ "ต่อไปฉันจะเชื่อฟังคำพูดของคุณทุกคำเลยนะ"

"ไม่!! " โอดินปฏิเสธเสียงแข็ง

"โอดิน!! " เขาเดินมายังห้องนอนแล้ววางปารีสลงบนเตียงอย่างอ่อนโยน

ร่างของคนตัวโตคร่อมทับร่างบางไม่ให้ขยับเคลื่อนไหว เขาก้มลงถอดเสื้อปารีสอย่างไม่รีบร้อน

ร่างบางโอบรอบคอโอดินแล้วพูดเสียงหวานว่า "ฉันยังไม่อาบน้ำเลย ขอไปอาบน้ำก่อนนะ"

"หากคุณยังไม่หยุดพูดอีก ผมจะไม่ใจดีกับคุณแล้วนะ" เขาก้มศีรษะแล้วขบติ่งหูเธออย่างหยอกเย้า สูดดมกลิ่นหอมสดชื่นจากซอกคอเธอด้วยความหลงใหล

ปารีสรู้สึกว่าสัมผัสจากโอดินช่างร้ายกาจ เขากำลังล่อลวงจนทำให้เธอแทบทนไม่ไหว เธอจับศีรษะให้เขาเงยหน้าขึ้น แล้วช่วยปลดกระดุมเสื้อเขาอย่างรวดเร็ว

มือหนาปลดสายเสื้อในออกอย่างง่ายดาย เขาก้มลงจูบหน้าอกขาวเนียนอย่างอ่อนโยน สัมผัสที่อ่อนนุ่มทำให้เขาแทบคลั่ง เขาเริ่มขบกัดหน้าอกปารีสเป็นการลงโทษ

คิ้วงามขมวดเข้าหากันเพราะความรู้สึกเจ็บ ดวงตาเขียวเปล่งประกายคลอไปด้วยหยดน้ำ มองแล้วดูน่าสงสารมาก

โอดินกลายร่างเป็นสัตว์ร้ายอีกแล้ว เธอทั้งโกรธและหงุดหงิด รอเวลาจะเอาคืนเขาแทบไม่ไหว

เขามองเธออย่างรู้สึกผิด จึงจูบซับน้ำตาอย่างอ่อนโยน เพราะอยากจะขอโทษ เขาพึ่งรู้ตัวว่าตัวเองเอาแต่ใจกับปารีสอีกแล้ว แต่จะให้เขาอดกลั้น ก็คงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ เพราะเธอทั้งน่ารักและนิ่มนวลราวกับดอกไม้งามในฤดูใบไม้ผลิ

เธอรู้สึกตัวอีกทีก็ตอนโอดินหยุดการเคลื่อนไหวไปแล้ว จึงถามอย่างห่วงใย "โอดินคะ คุณเป็นอะไรรึเปล่า"

"..." เขานอนนิ่งบนร่างของเธอไปแล้ว

'กว่ายาจะออกฤทธิ์ได้ ฉันเกือบจะโดนเขากินอีกแล้ว'

หลายวันที่ผ่านมา เธอกลายเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารที่สุดไปแล้ว ไม่เข้าใจเลยว่าเขาไปเอาแรงมาจากไหน เพราะเขาต้องตื่นตั้งแต่เช้าไปทำงาน แล้วกลับมาที่เพนต์เฮาส์ก็ตอนพระอาทิตย์ตกดินไปแล้ว แต่ก็ยังหาเรื่องจะลงโทษเธออยู่ทุกวัน ตั้งแต่มาประเทศลานาเขาก็ไม่เคยเว้นเรื่องอย่างว่ากับเธอเลยสักวัน

วันนี้เธอจึงต้องใช้แผนเจ้าเล่ห์กับเขาสักหน่อย จะให้เธอรับแรงกระแทกทุกวันก็คงไม่ไหว เมื่อวานเล่นเอาเธอลุกขึ้นจากเตียงแทบไม่ไหวอยู่ครึ่งค่อนวัน

 

ความคิดเห็น