email-icon facebook-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ขอต้อนรับสู่ร่างใหม่

ชื่อตอน : ขอต้อนรับสู่ร่างใหม่

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 110

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 01 ก.ย. 2563 15:51 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ขอต้อนรับสู่ร่างใหม่
แบบอักษร

“เห้ย อย่างนั้นแหละ ต่อยมันเข้าไป อย่าคิดสู้พี่นะเว้ยไอ้น้อง” สายฝนไลฟ์สตรีมเกมต่อสู้อย่างเมามัน มีผู้ติดตามถึง1ล้านคน ผู้ที่ชมไลฟ์สตรีมีอยู่ถึง 10,000 กว่าคน ผู้คนที่เข้ามาชมมีทั้งเด็กและผู้ใหญ่

“ขอบคุณดาว 100ดวง จากคุณนฤมลด้วยนะคะ ขอบคุณจ้า เห้ยๆๆ หยุดๆ ขอพี่ตั้งตัวก่อนนะน้อง” สายฝนมีหน้าตาที่เรียกได้ว่าสวยมาก แต่เป็นคนโหวกเหวกโวยวายเวลาเล่นเกม คนที่เข้ามาชมเขาก็ชอบทั้งหน้าตา การอินเตอร์เทรนคนดู เล่นไปพูดคุยกับคนดู การทำให้ผู้ชมสนใจได้มันต้องมีคาเร็กเตอร์ที่โดดเด่น ทั้งน้ำเสียงการแสดง การทำให้ผู้ชมดูแล้วสนุกไปด้วย นั่นแหละสตรีมเมอร์ที่ดี

หลังจากเล่นไปนานถึง3-4ชั่วโมง สายฝนก็ขอยุติการไลฟ์สตรีม เพราะตอนนี้ฉันหิวมากมาย อยากกินหมูกระทะแต่ไม่มีเพื่อน ไม่เป็นไรคนคูลอย่างฉันกินคนเดียวก็ได้ สายฝนเดินไปหยิบกุญแจรถบิ๊กไบค์คู่ใจคันโปรด แต่งตัวกะทัดรัดสีดำ สวมถุงมือ หมวกกันน็อก โอเคแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย ไปเถิดฉายกันบนท้องถนนดีกว่าลูกรักก

สายฝนขึ้นขี่รถพร้อมสตาร์ทรถออกไปจากตัวบ้านทันที เสียงท่อรถบิ๊กไบค์ดังกระหึ่มบนทางลาดยางรอบข้างเป็นป่าไม้ พระจันทร์เต็มดวงนี่สวยจริงๆ เชียว ฉันที่กำลังมองไปยังดวงจันทร์ดวงงามจนไม่ได้มองทางข้างหน้าที่มีรถพ่วงขับผ่านมาพอดี แสงไฟสาดส่องเข้าสู่ดวงตาของสายฝน หลังจากนั้นรถพ่วงได้ชนกับรถบิ๊กไบค์ทำให้คนขับรถบิ๊กไบค์ตายคาที่ คนขับรถพ่วงกลัวความผิดที่ตัวเองชนคนตาย จึงรีบขับรถพ่วงหนีออกจากจุดเหตุทันที

 

‘นี่มันเกิดอะไรขึ้น ฉันตายแล้วหรอ ไม่นะ’ สายฝนมองร่างตนเองที่นอนคว่ำหน้าอยู่กลางถนนมีเลือดไหลอาบท่วมตัว สภาพดูไม่ได้ คนที่กำลังเป็นกังวลไม่ได้สนใจสิ่งรอบข้าง จนมีคนงามอีกคนเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้า

“ท่านพี่ ท่านกลับไปยังร่างจริงของท่านเถิด ร่างนี้มันคือร่างที่ข้าควรจะอยู่ บัดนี้สิ้นอายุขัยของข้าแล้ว ท่านจงกลับไปหาร่างจริงของท่านเสีย” สายฝนมึนงงที่มีคนหรือไม่ใช่คนใส่ชุดจีนโบราณมายืนอยู่ตรงหน้าซ้ำยังพูดอะไรก็ไม่รู้ ร่างนี้ก็อยู่มาตั้งแต่เกิด จนอายุ22 ปีแล้วนะ มันจะไม่ใช่ได้ยังไง แต่พอกำลังจะถามภาพตรงหน้าก็หายวับเหลือเพียงแสงสีขาวนวล เหมือนอยู่ในห้องห้องหนึ่งที่มีแต่สีขาวโพลน

“ข้าขอมอบความทรงจำของข้าให้แก่ท่าน และมอบมิติอันยิ่งใหญ่ให้แก่ท่าน โปรดรับไว้ ข้าขอลา” เสียงหวานที่เปล่งเสียงพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกันกับที่มาบอกว่าร่างนี้ไม่ใช่ของฉัน

 

พลางภาพทุกอย่างก็ตัดไป เหลือแค่ความทรงจำที่ไป๋อันฉีทิ้งไว้ให้ ภาพต่างๆ เหตุการณ์มากมายหลั่งไหลเหมือนกับภาพวาดเป็นฉากๆ แค่คำเดียวที่นึกได้ คือปวดหัว ปวดหัวโว้ยยย มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ยยยย

“อึก!” เจ็บ เจ็บไปทั่วทั้งตัวเลยเว้ย จะพูดก็ไม่มีเสียงเปล่งออกมา

“น้ำ” คอแห้งเหลือเกิน ฉันเป็นอะไร ฉันตายแล้วไม่ใช่หรอ แต่เมื่อกี้ฉันเจ็บนี่ ไม่น่าจะใช่ฝันมั้ง แต่ตอนนี้ขอน้ำหน่อยย

“องค์หญิง!! องค์หญิงเจ้าคะ ฟื้นแล้วหรือเจ้าค่ะ” ขันทีประจำตำหนักโม่ลี่ฮวา (ดอกมะลิ) ตาลีตาลานที่องค์หญิงสามทรงฟื้นแล้ว เมื่อกี้องค์หญิงต้องการน้ำ ใช่ๆ น้ำ น้ำอยู่ไหน ขันทีที่ลนลานมองหาน้ำไปทั่ว ทั้งที่ดีใจ ตกใจยังไม่หาย รีบรินน้ำใส่จอกชาให้แต่ด้วยความที่รีบเกินไปทำให้น้ำชาหกรดใส่ตัวเอง แต่ขันทีนางนี้หาได้สนใจไม่

ขันทีค่อยๆ นำจอกชาไปยื่นใส่มือขององค์หญิงที่ยื่นออกมารอรับ พอองค์หญิงจิบน้ำไปจึงส่งจอกชาคืนมา ก่อนจะหลับไปอีก องค์หญิงที่เคยงดงามแต่บัดนี้ซูบผอมลงไปมากเนื่องจากต้องยาพิษ ทำให้นิทราไปถึง2 ปี ทั้งฮองเฮาและฮ่องเต้ทรงพระกังวลยิ่งนัก หาหมอยอดฝีมือมารักษาก็แล้วแต่ยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้น แต่บัดนี้ท่านฟื้นแล้ว ดีใจยิ่งนัก ขันทีน้อยน้ำตาปริ่มอยากจะร้องไห้ แต่ยังก่อน ต้องไปกราบทูลฮองเฮาแล้ว

“ใครก็ได้! ไปแจ้งแก่องค์ฮองเฮา ว่าองค์หญิงสามฟื้นจากนิทราแล้ว” หัวหน้าขันทีโม่หลี่เดินไปแจ้งแก่นางกำนัลในตำหนักเสียงดังฟังชัด นางกำนัลและขันทีคนอื่นๆ พากันตกใจ ทั้งดีใจที่องค์หญิงทรงฟื้นแล้ว พากันพูดแต่คำว่า องค์หญิงสามฟื้นแล้วๆ ความวุ่นวายเล็กของตำหนักโม่ลี่ฮวาจึงเกิดขึ้น กว่าจะเดินทางไปแจ้งแก่องค์ฮองเฮาได้ก็ใช้เวลาไปถึง1 เค่อเสียแล้ว

หลังจากฮองเฮาได้ยินข่าวนี้ จึงรีบเดินทางไปยังตำหนักตนเองทันที

“ลูกแม่ เจ้าฟื้นแล้วรึ” ฮองเฮาเดินเข้ามายังห้องบรรทมของลูกรักก่อนจะเห็นไป๋อันฉีกำลังทำท่าจะลุกขึ้น จึงรีบเดินไปประคอง กลัวว่าหากล้มลงไปอีกอาจจะไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันเป็นแน่

“อ๊ะ!” สายฝนที่ตอนนี้กำลังอยู่ในร่างของไป๋อันฉีกำลังมึนงง พอลืมตามองทุกอย่างในห้องก็ตกแต่งป็นสไตล์เก่าๆ ไม่ใช่บ้านตัวเองแน่ๆ แต่พอกำลังจะลุกขึ้นนั่งก็มีคนเดินเข้ามาประคองแถมแทนตัวเองว่าแม่ แม่หรอ คุนนายสายใช่มั้ย

“แม่คะ หนูเจ็บ” สายฝนที่คิดว่าคนตรงหน้าเป็นคุณนายสายแม่ของตนเองในยุคก่อนก็พูดออกมาอย่างที่เคยพูด แต่คนที่ฟังดันฉงนนัก  

“เจ้าเจ็บตรงที่ใด ให้มารดาดูแผลเจ้าหน่อยเถิด” คุณนายสายไม่มีเสียงหวานไพเราะแบบนี้นี่นา แต่พอเงยหน้าขึ้นมามอง OMG นางฟ้านางสวรรค์จะเป็นคุณนายสายหน้ายักษ์ได้ยังไง เอ๊ะ เดี๋ยวนะ นี่ใครหว่า นี่ใครว้า นี่ใครน้อ

ฮองเฮานึกขันที่บุตรตรีตัวเองทำหน้าตาแปลกๆ เดี๋ยวตาโต เดี๋ยวเอียงคอมอง เดี๋ยวตาโต เดี๋ยวเอียงคอมอง ฮองเฮาได้แต่ปิดปากไม่ให้ขบขันออกมา

“ฮึฮึ เจ้าเป็นอันใดไปลูกข้า” ตอนนี้เหมือนสายฝนได้จิตลอยไปสู่สวรรค์เรียบร้อย

ความคิดเห็น