email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เด็กน้อยเอเด็น

ชื่อตอน : เด็กน้อยเอเด็น

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 292

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 22 ก.ย. 2563 16:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เด็กน้อยเอเด็น
แบบอักษร

ตอนเป็นเวลา6โมงเช้าอาลันได้ตื่นแล้วลงมาเตรียมตัวรอเอริคอยู่ที่ห้องนั่งเล่นแล้ว ไม่นานเอริคก็เดินลงมา

" พร้อมหรือยัง " เสียงทุ้มถามลัน

" พร้อมแล้วครับ "

" อืม ไปกันเถอะ " เอริคและคาลันเดินไปขึ้นรถที่หน้าที่ชิโร่เตรียมไว้

 

บรรยากาศบนรถ ไม่ได้อึดอัดมากเอริคนั่งตรวจงานบนไอแพด ส่วนคาลันนั่งหันหน้าออกหน้าต่างมองดูวิวข้างนอก

" ลันพอไปรับลูกแล้วพี่จะพาไปกินข้าวที่โรงแรมพี่นะ " เอริคเงยหน้าขึ้นมาบอกกับคาลัน

" คะ ครับ " คาลันตอบเสียงตะกุกตะกัก

" เป็นอะไรหรือป่าว หืม " เอริคถามพร้อมกับยกมือลูบหัวคาลัน

" ปะ ป่าวครับพอดีผมมั่วแต่มองวิวข้างนอกครับเลยตกใจนิดหน่อย " คาลันพยายามคุ้มเสียงไม่ให้สั่นเพราะตอนนี่หัวใจของเขาเต้นไม่ปกติอีกแล้ว

" หึ หึ " เอริคหัวเราะในลำคอ แล้วยื่นมือไปจับมือของร่างบางมาไว้ที่ตัก

" คะคุ เอออ พี่จะจับมือผมไว้ทำไมครับ " คาลันถาม

" จะได้ไม่ตกใจอีกไง "

" ผมไม่เป็นไรแล้วครับ ปล่อยมือผมเถอะพี่จะได้ทำงานสะดวก " คาลันบอกพร้อมกับจะดึงมือกลับ

" พี่จับไว้แบบนี้แหละดีแล้ว แล้วพี่ก็ยังทำไงได้เหมือนเดิมนะ "

" แต่ว่าาา~ " คาลันคิดหาข้อแก้ต่าง

" ไม่มีแต่ครับ พี่สะดวกแบบนี้ " เอริคพูดจบดึงมือของคาลันมาวางไว้ที่ตักตัวเองเหมือนเดิม

 

ทั้งสองนั่งรถไปได้สักพักก็ถึงสนามบิน ทั้งสองคนเดินไปรอรับลูกของเอริคที่จุดนัดพบ ไม่นานก็มีกลุ่มที่แต่งตัวคล้ายกับบอดี้การ์ดประมาณ10กว่าคนได้เดินเรียงแถวกันมาตรงกลางมีเด็กคนหนึ่งนั่งบนวิวแชร์และมีการ์ค่อยเข็นรถวิวแชร์ให้

" แด๊ดดี้~ " เสียงเด็กน้อยเรียกผู้เป็นพ่อ

" ว่าไงครับนั่งเครื่องสนุกไหม " เอริคถามผู้เป็นลูกด้วยเสียงที่อ่อนโยน

" มายยเลยคร้าา " เสียงเล็กตอบ

" หืม ทำไมละ "

" ก็เอเด็นต้องนั่งอยู่เสยย "

" หึๆ ครับๆ มานี้มาแด๊ดมีคนจะแนะนำให้รู้จัก นี้คุณหมออาลันจะมาดูแลเอเด็นช่วยแด๊ด "

" สาหวัดดีครับ "

" สวัสดีครับ " คาลันตอบเด็กน้อยพร้อมกับยิ้มให้

" คุณหมอสวยจังเลยยย "

" เอออชมว่าหล่อดีกว่านะครับเพราะสวยใช่ครับผู้หญิงนะครับ " คาลันคุกเขาพูดกับเอเด็น

" แต่เอเด็นคิดว่าคุณหมอสวยนี้ครับ " เด็กน้อยอายุ7ขวบพูดเสียงเศร้าพร้อมกับก้มหน้ามองมือ คาลันเห็นท่าไม่ดีเลยรีบพูดปลอบเอเด็น

" โอเคครับเอเด็น คุณหมอสวยอย่างที่เอเด็นบอกแล้วก็หล่อเหมือนเอเด็นด้วยดีไหมครับ "

"ดีคร้าบบ งั้นเอเด็นเรียกคุณหมอว่ามามี้ได้ไหมครับ " เด็กน้อยถามคาลันตาแป๋ว

" ทะทำไมถึงอยากเรียกว่าไมมามี๊ละครับ "

" เพราะตอนที่เอเด็นยังไม่ป่วยเพื่อนชอบพูดว่าเอเด็นไม่มีมามี๊ครับบ " เสียเล็กตอบด้วยเสียงเศร้า

 

คาลันฟังเอเด็นพูดจบเขาก็นึกสงสารเด็กน้อยตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังมองเขาด้วยความหวัง แต่คาลันก็ยากที่จะตอบรับเพราะเขาเป็นผู้ชาย เขาเลยหันไปขอความช่วยเหลือจากเอริคที่ยืนมองร่างบางกับลูกชายคุยกันอยู่

 

" เอาแบบนี้ดีไหมเอเด็นเรียกคุณหมอว่ามามี๊ได้ตอนที่เราอยู่ด้วยกันโอเคไหม " เอริคช่วยแก้ปัญหาให้ทั้งสองคน

" ได้ครับเอเด็นเรียกตอนที่เราอยู่ด้วยกันได้ไหมครับบ ~ " เอเด็นตอบผู้เป็นพ่อแล้วหันไปถามคาลัน

" อะเออแบบนี้ก็ได้ครับ " คาลันจำใจตอบรับข้อเสนอนี้

" ตกลงกันได้แล้วใช่ไหม งั้นเราไปกินข้าวกันดีไหม" เอริคพูดแทรกบทสนทนา

" ดีครับบบ "

" งั้นไปขึ้นรถกันเถอะป่ะ " เอริคพูดจบก็เดินไปเข็นวิวแชร์ที่ลูกชายนั่งไปยังรถที่จอดรออยู่ทางออก

 

ทั้งสามคนขึ้นรถโดยเอริคอุ้มเอเด็นออกจากวิวแชร์แล้วขึ้นไปนั่งบนรถให้เอเด็นนั่งตักตัวและอาลันก็ขึ้นรถตามมานั่งข้างๆสองพ่อลูก

 

" แด๊ดครับเด็นนั่งตักมามี๊ได้ไหม "

" ถามมามี๊ดูสิ "

" ได้ไหมครับมามี๊ " เด็นน้อยถามตาแป๋ว

" ได้สิครับ 。◕‿◕。 " คาลันรับเอเด็นมานั่งบนตักตัวเอง เด็กน้อยดี้ด้าที่ได้นั่งตักมามี๊คนใหม่ของตัวเองก็คุยไม่หยุดแต่ไม่นานเด็กบนตักก็ได้หลับบนตักร่างบางเรียบร้อย

 

" ส่งลูกมาให้พี่ดีกว่ามา " เอริคกลัวร่างบางหนัก

" ไม่เป็นไรครับผมไหว " คาลันพูดจบก็ก้มมองเด็นน้อยบนตักตัวเอง คาลันพึ่งจะมาสังเกตว่าเอเด็นค่องข้างที่จะตัวเล็กกว่าเด็นที่อายุเท่ากันและหน้าตาออกมาทางเอเชียเพราะเอเด็นมีผมสีดำตาออกสีนํ้าตาลแต่จะมีสีผิวนี้แหละที่เหมือนเด็กฝรั่ง ไม่นานพวกเราก็มาถึงโรงแรม ' ดูเหมือนจะเป็นโรงแรมของคุณเอริคนะ '

 

# คาลัน #

" ป่ะถึงแล้วส่งลูกมาให้พี่มา " พี่เอริคบอกผม

" อะ ได้ครับ " ผมส่งเอเด็นให้พี่เอริคที่ยืนรออยู่ข้างรถ แล้วผมก็ลงจากรถมายื่นข้างคุณเอริคที่กำลังจัดให้เอเด็นนั่งวิวแชร์

" เอเด็นครับ ถึงแล้วครับ " พี่เอริคพยายามปลุกเอเด็น

" งื้อออ แด๊ดดี้ครับบบ " เด็กน้อยงอแงเล็กน้อย

" ไปกินข้าวกันครับ "

" มามี๊~ ละครับบ "

" อยู่นี้ครับ " ผมเดินเข้าไปหาเอเด็นกับพี่เอริค

" ไปกินข้าวกันเถอะ " พี่เอริคบอกพวกผมแล้วพาพวกผมเดินเข้าไปในโรงแรมมีพนักงานเดินนำไปยังห้องอาหารโรงแรม

 

" อยากกินอะไรสั่งเลยนะ " พี่เอริคยากผม

" พี่สั่งเลยครับผมไม่รู้ว่าจะสั่งอะไร " ผมบอกเขา

" อืมได้ เอเด็นอยากกินอะไรครับ " ประโยคแรกตอบผม ประโยคหลังถามเอเด็นลูกชายเขา

 

หลังจากที่ร่างสูงสั่งอาหารเสร็จไม่นานอาหารที่สั่งก็มาเสริฟพวกเราทานข้าวกันเสร็จก็เดินทางกลับบ้านพอถึงบ้านเอริคก็อุ้มเอเด็นขึ้นไปยังชั้นสองเพราะตอนนี้เอเด็นหลับแล้ว ส่วนอาลันก็เดินตามสองพ่อลูกไปติดๆพอไปถึงหน้าห้องเอเด็นอาลันก็ขอตัวกลับมาห้องตัวเองเพื่อที่ทำแผนการในการรักษาเอเด็นอันดับแรกคงเป็นเรื่องจิตใจตอนนี้เขายังไม่แน่ใจว่าเอเด็นคิดยังกับการที่ขาเขาเดินไม่ได้แต่เท่าที่ดูตอนนี้เอเด็นเป็นที่ร่าเริ่ง

 

ก๊อกๆๆ

" เชิญครับ "

" ทำอะไรอยู่ " เสียงนุ่มของพี่เอริคถามผม

" อ๋อ ผมดูประวัติการรักษาของเอเด็นอยู่ครับ "

" อืมมม ลำบากใจหรือป่าว "

" คะครับเรื่องรักษาลูกพี่หรอครับ ไม่นะเคสแบบนี้ผมเคยรักษาอยู่ที่สำคัญเอเอ็นยังเด็กกระดูกยังสามารถรักษาได้อยู่ "

" ไม่ใช่ พี่หมายถึงลำบากใจหรือป่าวที่เอเด็นเรียกลันว่าม่ามี๊ " ผมถึงกับสตั๊ดไปแปบหนึ่ง

" เออออ จะตอบยังไงดีละ ผมไม่ได้ลำบากใจแค่รู้สึกแปลกเองครับ " ผมตอบ

" หึ พี่ดีใจนะที่ลันไม่รังเกียจลูกพี่ "

 

พี่เอริคเดินเข้ามาใกล้ผมมากขึ้นตอนนี้ผมนั่งอยู่ปลายเตียง หัวใจผมเต้นแรงขึ้นเรื่อยตามเท้าของพี่เอริคก้าวเข้ามาจนหยุดอยู่ตรงหน้าผม พี่เอริคยกมือขึ้นมาลูบแก้มผมเบาๆ ผมตกใจขยับหน้าออกเล็กน้อยแต่พี่เอริคทำแค่ยิ้มมุมปากและยังตามมาลูบแก้มผมเหมือนเดิม

 

" อะเอออ พี่จะทำอะไร " ผมถามเสียงสั่น

" หึ เป็นม่ามี๊แล้วช่วยดูแลแด๊ดด้วยนะคะ " พี่เอริคพูดจบก็ก้มลงจูบผม ผมตกใจพยายามขยับหนี้แต่พี่เอริคใช้มืออีกข้างล็อคคอผมไว้

 

" จูฟฟ พะพี่ อ๊ะ..จ๊วบบ " ผมพยายามจะพูดห้ามแต่กลับกลายเป็นการเปิดปากให้อีกคนสอดลิ้นเข้ามา

" อื้มมม...จ๊วบบ..จุฟ เดี่ยวแด๊ดไปทำงานก่อนนะคะมี๊พักผ่อนนะ จุ๊บ " พูดจบเขาก็เดินออกไปมีแค่ผมที่ยังงงกับสถานการณ์ที่เกินขึ้นกับผมเมื่อกี้มันคืออะไรทำไมพี่เอริคต้องจูบผมด้วย

 

 

ตกเย็น ตอนนี้ผมกำลังออกจากห้องแต่ผมคิดอะไรบางอย่างได้ก็เลยเดินไปยังห้องของเอเด็น พอเปิดประตูเข้าไปก็เห็นเด็นนั่งอยู่บนเตียงในมือมีหยังสือ การ์ตูนสำหรับเด็กอยู่ และมีสาวใช้นั่งเฝ้าอยู่สาวใช้คนนี้น่าจะเข้ามาทำงานใหม่เพราะผมไม่เคยเห็นเธอดูเหมือนจะแต่งตัวเก่งนะ แต่ก็ชั่งเขาเถอะ

" มามี๊ครับบบ " เอเด็นเห็นผมเดินเข้ามาก็เรียกผมเสียงดั่งพร้อมกับยิ้มกว้างมาให้

" ครับบ / พี่มีอะไรก็ไปทำเถอะครับเดียวผมดูเอเด็นเอง " ประโยคแรกผมตอบเอเด็นประโยคหลังผมบอกสาวใช้

" ได้ค่ะ อีกครึ่งชั่วโมงทานข้าวเย็นนะคะ "เธอบอกผม

" ครับเดี๋ยวผมพาลงไปเอง " ผมบอกเธอ

" เออคุณ~ " สาวใช้เหมือนมีเรื่องจะถามผม

" ผมคาลันครับเป็นหมอประจำตัวของเอเด็น " ผมบอกเธอ

" แล้วทำไมคุณหนูถึงเรียกคุณว่ามามี๊ละคะ " เธอถามนํ้าเสียงดูเหมือนไม่พอใจ

" ไม่รู้สิครับ มีอะไรหรือป่าวครับ " ผมถาม

" ป่าวค่ะงั้นฉันขอตัวนะคะ " เธอพูดกระแทกเสียงใส่ผม แล้วเดินออกไป

 

หลังจากที่สาวใช้เดินออกไปผมก็หันมาหาเด็กน้อยที่มองผมอยู่

" ทำอะไรอยู่ครับ " ผมถามด้วยเสียงที่โอนโยนเวลาใช่คุยกับเด็ก

" ดูรูปนิทานครับบ "

" หื้ม ดูรูป ? " ผมทำหน้างง

" ก็เด็นยังอ่านไม่ค่อยออกเลยดูแค่รูปครับ "

" อ้อ แล้วเด็นไม่ลงไปเล่นข้างล้างละครับ "

" แด๊ดยังไม่ว่างครับเลยไม่ได้ลงไป " เอเด็นตอบเสียงเศร้า น่าสงสารจัง

" ไม่ให้พี่สาวคนเมื่อกี้พาพาไปละครับ " ผมส่งสัย

" พี่สาวบอกให้อยู่ในห้องครับ พี่สาวบอกว่าถ้าลงไปข้างแด๊ดจะไม่รักเพราะเอเด็นเป็นภาระและทำให้คนอื่นลำบากครับ " เอเด็นพูดจบแล้วก้มน่าลงมองมือตัวเอง ผมเห็นแล้วสงสารมาก ทำไมต้องพูดจาตัดกำลังใจคนป่วยนะ

 

" เอเด็นครับไหนมองหน้ามามี๊ชิครับ "ผมประคองหน้าเด็นให้เงยหน้าขึ้นทำให้เห็นว่าในตาคอลไปด้วยนํ้าตา

 

" ต่อไปนี้มามี๊จะดูแลเอเด็นเองดีไหมครับ มามี๊จะพาเอเด็นไปเดินเล่นข้างล้าง มามี๊จะพาเอเด็นอ่านนิทานเองดีไหมครับ " ผมบอกปลอบใจเด็กตัวน้อย

" ฮึก ฮึก ดีครับมะ มามี๊ต้องพาเด็นเข้านอนด้วยนะครับ " เด็กน้อยพยักหน้ารับแล้วต่อรองเพิ่ม

" โอเค ครับแต่ว่าตอนนี้เด็นต้องหยุดร้องแล้วไปล้างหน้ากับมามี๊ก่อนดีไหม "

" ครับบ " เด็กน้อยพยักหน้ารั่ว

 

 

 

-----------------

ขอโทษที่หายไปนานนะค่าใกล้จะถึงตอนที่มีncแล้วเด้อ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น