มือใหม่หัดแต่งจ้า^•^ ฝากช่วยซัพพอร์ตนิยายด้วยนะคะ P.NowNow

พยัคฆ์ร้ายผู้ชายชุมโจร ตอนที่1

ชื่อตอน : พยัคฆ์ร้ายผู้ชายชุมโจร ตอนที่1

คำค้น : พยัคฆ์ร้ายผู้ชายชุมโจร Yaio18+ P.NowNow

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 85

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 31 ส.ค. 2563 18:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
พยัคฆ์ร้ายผู้ชายชุมโจร ตอนที่1
แบบอักษร

  

สายตาของของคนแก่กว่าจ้องมาที่กระดาษในมือผมอย่างไม่คลาดสายตา ก่อนที่ผมจะทำการจุดไฟเผาจนกระดาษนั้นหายวับไปกับตา และแทนที่ด้วยแบงค์ร้อยสีแดงแทน 

 

"โห้!ไอหนุ่ม เอ็งทำได้ยังไงวะ?" คนที่กำลังเมากริ่มๆถามผมด้วยเสียงตื่นเต้นตาเป็นประกายเมื่อผมทำเป็นส่งเงินให้  

 

"ความลับ..แต่ว่าผมมีข้อเสนอนะ ลุงสนใจมั้ย?" ผมถามในขณะที่ชะงักมือที่กำลังยื่นเงินให้  

 

"ข้อเสนออะไรของเอ็งวะ..ถ้าให้เสียตังข้าไม่เอานะเว้ย!" ผมส่ายหน้าพร้อมกับพูดต่อ  

 

"ของแบบนี้มันก็ต้องมีการลงทุนกันบ้าง ก็เหมือนกับการพนันพวกนั้นน่ะแหละ แต่ผมรับรองว่าถ้าลุงเล่นกับผม ลุงจะมีแต่ได้กับได้.." ผมพยายามงัดสกิลการพูดจาโน้มน้าวใจคนมาใช้กับลุงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ 

 

"แล้วข้าต้องทำยังไง?" สำเร็จ! ผมแอบชื่นชมปากตัวเองเบาๆ ก่อนจะพูดต่อ 

 

"ก็ไม่ยาก เมื่อกี้ผมเปลี่ยนกระดาษให้เป็นเงินได้ ต่อไป..ผมจะเปลี่ยนแบงค์500ให้กลายเป็นแบงค์พัน..และแน่นอนมันจะเป็นของลุง" ผมพูด ลุงทำท่าคิดแต่ก็แค่ทำท่าเท่านั้นแหละ เพียงแค่บอกว่าจะให้เงินลุงแกก็ตาเป็นประกายแล้ว 

 

"เอาก็เอาวะ! " ลุงพูดพร้อมกับควักตังค์ออกมา ผมยิ้มอย่างชอบใจ ง่ายกว่าที่คิด.. 

 

 

"ผมคืนไฟแช็กครับ อ้าว! ไม่เป็นไรๆเดี๋ยวผมเก็บเอง" ผมก้มลงหยิบไฟแช็กที่(จงใจ)หล่น พร้อมกับเก็บแบงค์ห้าร้อยใส่กระเป๋า 

 

"อะนี่ลุง มาดูต่อนะ นี่คือแบงค์ห้าร้อยของลุง " 

 

พรึ่บ! 

 

"ของลุง.." ผมพูดและยื่นแบงค์พันที่พับจนเล็กให้ลุง แกยิ้มอย่างชอบใจ และก็หมดธุระของผมแล้วเหมือนกัน 

 

"ผมว่าผมกลับดีกว่า..ดึกแล้วเดี๋ยวเมียบ่น"ผมพูด ลุงก็หัวเราะพร้อมกับกล่าวโชคดีให้ผม ผมรีบเดินหนีออกมาทันที 

 

 

 

"เป็นบ้าง ได้ป่ะ?" ผมที่เดินออกมายืนรอเพื่อนอยู่ในมุมมืดอยู่นาน ในที่สุดมันก็มา 

 

 

"กูเคยพลาดรึไง? มึงอะได้เท่าไหร่" ผมถาม มันควักแบงค์ใหญ่แบงค์ย่อยออกมารวมๆแล้วก็เกือบๆพัน 

 

 

"นี่ของกู สองพันถ้วนวันนี้คนเยอะดี" ผมกับนิลเอาเงินที่ได้มารวมกันทั้งหมด น่าจะพอจ่ายค่าดอกเบี้ยพรุ่งนี้ละวะ  

 

 

ผมรู้ว่าสิ่งที่ผมทำมันผิด แต่ผมก็ยอมให้ครอบครัวของผมต้องโดนทำร้ายไม่ได้เหมือนกัน ด้วยวุฒิเพียงมอ.3การจะหางานดีๆที่ได้ค่าแรงมากพอกับรายจ่ายจึงเป็นสิ่งที่ยาก แต่ก็ใช่ว่าผมไม่ทำ 

 

เด็กเสริฟ ซักรีด ส่งของ ผมทำหมด แต่มันก็ยังไม่พอกับดอกที่ต้องจ่ายต่อวัน  

 

"วันนี้พอแค่นี้เถอะ ดึกแล้วเดี๋ยวแม่เป็นห่วง" นิลพยักหน้ารับ ก่อนที่เราจะเลียบๆเคียงๆออกจากร้านไป 

 

เอาจริงๆผมก็ไม่ใช่คนเล่นมายากลเก่งอะไรนักหรอก เพียงแต่เหยื่อที่ผมเลือก ส่วนมากจะเมาจนไม่มีสติแยกแยะมากพอ  

 

 

"แม่ ผมกลับมาแล้ว" เมื่อมาถึงบ้าน ก็พบว่าไฟห้องนอนพวกเด็กๆปิดสนิทแล้ว เหลือแต่ของแม่  

 

"ทำไมกลับดึกอย่างนี้ละเพ้นท์ นิล แม่เป็นห่วงนะรู้มั้ย" เหมือนความเหนื่อยจากงานและความอึดอัดใจจากสิ่งที่ทำมามันหายวับไป เมื่อเห็นความห่วงใยจากแม่ 

 

"งานมันเลิกช้าอะแม่ นิลกับเพ้นท์ซื้อของกินมาเต็มเลยนะแม่จะกินเลยมั้ย " นิลพูด พร้อมกับกอดแม่และโยกเบาๆ  

 

"เก็บเอาไว้ตอนเช้าดีกว่าจะได้กินพร้อมกัน เด็กๆหลับกันไปหมดแล้ว.." แม่พูดและหอมหัวนิลดังฟอดจนพวกผมพากันหัวเราะ้พราะนิลมันเขินจนหน้าแดง 

 

"แม่..นี่เงินค่าดอกพรุ่งนี้นะ แล้วถ้ามันทวงมากๆก็ให้มาหาเพ้นท์ อย่าไปยกอะไรให้มันเลยสักอย่างนะ " ผมพูด แม่ยิ้มและบีบมือผมเบาๆเป็นการรับรู้ 

 

ของของเราเรื่องอะไรจะต้องให้คนพวกนั้นเอาไปเป็นแค่ของขัดดอก ถ้าจะเอาเงินก็มาเอาที่ผม ถึงไม่มีผมก็จะหาให้ได้ 

 

 

"งั้น..เพ้นท์ไปอาบน้ำนอนก่อนนะแม่ แม่ก็นอนได้แล้วพรุ่งนี้ต้องเปิดร้านแต่เช้า" หลังจากนั้น เราสองคนพากันส่งแม่เข้านอนและผลัดกันอาบน้ำเพื่อพักผ่อนเช่นเดียวกัน  

 

หวังว่าพรุ่งนี้จะดีกว่าเดิมนะ.... 

 

 

 

 

 เช้าวันใหม่ผมและนิลพากันออกไปทำงานแต่เช้าเหมือนเดิม ไล่ตั้งแต่เช้าก็ไปเป็นเด็กเสริฟ พอช่วงเย็นๆก็กลับมาซักผ้าที่รับไว้ และวนมาถึงตอนกลางคืนอีกครั้ง 

 

 

 

"ผมมีข้อเสนอ..." 

 

 

 

แต่วันนี้มันคงเป็นวันซวยของผม!! 

 

 

 

"นี่มันของปลอมนี่หว่า! ไอเด็กเวร!!" ผมที่รู้ตัวว่าวันนี้ทำพลาดก็รีบหนีแต่ก็โดนรั้งแขนไว้ จนสุดท้ายต้องตัดสินใจผลักลุงคนนั้นจนหงายและโกยสุดชีวิต 

 

 

 

ผลั๊ก!! 

 

 

"ขอโทษๆ!" ผมพูดแบบไม่มองหน้าเมื่อชนเข้ากับใครบางคน แค่มองจากสูทที่ใส่ก็รู้ว่ารวย ว่าแต่มาทำอะไรที่บ่อนเก่าๆแบบนี้?  

 

 

ไอเด็กเวร!!จะไปไหน!! 

 

ช่างแม่งก่อนเถอะ! 

 

 

"เฮ้ย! นิล กูทำพลาดวะ" ไอนิลรีบจูงแขนผมวิ่ง ท่ามกลางเสียงตะโกนให้คนแถวนั้นช่วยกันจับผมไว้ 

 

 

"ทำไงดีวะ แม่งตามไม่เลิกเลย!" นิลพูดในขณะที่เราหยุดวิ่งอยู่กลางสะพานข้ามแม่น้ำ เพราะเหนื่อยเกินกว่าจะวิ่งไหว 

 

"ช่วยไม่ได้ว่ะ..."  

. 

. 

. 

 

หายไปไหนกันนะไอเด็กพวกนีั! ไอพวกเด็กพ่อแม่ไม่สั่งสอน!  

 

เมื่อได้ยินทุกคำของตาลุงนั้น ผมที่ซ่อนอยู่ใต้เท้ามันก็แทบจะโผล่ออกไปหามันตรงๆ แต่ก็โดนนิลรั้งตัวไว้ จนสักพักพวกนั้นก็เดินกลับไป 

 

"เกือบไปแล้วมั้ยละ แล้ววันนี้มึงเป็นอะไรวะทำไมพลาด" ผมกับนิลที่พากันเกาะอยู่ตรงเสาใต้สะพานก็ค่อยๆว่ายกลับเข้าฝั่งทันที 

 

"ไม่รู้ดิ...กูเห็นลุงคนเมื่อวาน " ไอนิลหันมาช่วยดึงผมขึ้นด้วย พร้อมกับถาม 

 

"แล้วไง?" ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะตอบ  

 

"ลุงแกโดนซ้อม..เพราะไม่มีตังค์จ่ายค่าเหล้า" นิลเองมันก็นิ่งไปนิด  

 

"เอาน่า..เราจำเป็นนี่หว่า" ผมมองตามัน ผมรู้ว่ามันก็รู้สึกไม่ดี แต่ก็นั้นแหละพวกผมมันก้าวมาไกลแล้ว จะมารู้สึกผิดตอนนี้ก็คงไม่มีใครเห็นใจ 

 

วันนี้ทั้งผมทั้งไอนิลได้เงินกันมาไม่ถึงพันเพราะต้องรีบออกมาก่อน แถมยังเปียกปอนจนแม่ที่กำลังเตรียมกับข้าวไว้ขายร้องทักอย่างตกใจ 

 

"นิล!เพ้นท์! ไปทำอะไรกันมาถึงได้ตัวเปียกแบบนี้" แม่รีบเดินเข้ามาหาพวกผมทั้งสองคน แต่พวกผมก็เลือกที่จะเงียบ 

 

"อีกแล้วใช่มั้ย..ที่แม่ขอ ไม่ฟังกันเลยใช่มั้ย" แม่พูดพร้อมกันน้ำตาที่ค่อยๆไหล ผมกับนิลได้แต่ก้มหน้าอย่างรู้สึกผิดที่รักษาสัญญาไม่ได้ 

 

"ที่แม่ขอ แม่ขอให้หยุดในสิ่งที่ทำ เพื่อตัวเราเองนะถ้าเกิดวันหนึ่งมันพลาด หรือโดนจับขึ้นมาแม่กับน้องจะอยู่ยังไง" ผมรีบพุ่งเข้ากอดแม่เอาไว้ นิลก็เช่นกัน  

 

เราร้องไห้กันจนน้ำตาไม่มีให้ไหล ไม่รู้ว่าอะไรทำให้พวกเรามาถึงจุดนี้ แต่ที่แน่ๆผมไม่ชอบเลย 

 

"สัญญากับแม่ได้มั้ย..ว่าจะไม่ทำอีก " ผมมองหน้าเพื่อนรักที่เหมือนเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน นิลมันพยักหน้าผมเองก็เช่นกัน 

 

"ผมสัญญา ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้าย.." แม่กอดพวกผมเอาไว้แน่น และร้องไห้ออกมาอีกครั้ง 

 

 

 

ผมที่กลับเข้ามาในห้องของตัวเอง ก็รีบอาบน้ำล้างตัวจนสะอาด เมื่อเปิดตู้เสื้อผ้าก็ทำให้ผมพบกับชุดนักเรียนสมัยมัธยมต้นแขวนอยู่  

 

ผมหยิบมันออกมาจากตู้ค่อยๆวางมันไว้บนเตียงและนั่งมองนิ่งๆ 

 

"ถ้าแม่ไม่เป็นหนี้ เราคงได้เรียนต่อเนอะ" ผมหันมองนิลที่เดินเข้ามานั่งข้างๆ  

 

"อืม กูอยากเรียนวะ " ผมพูดในสิ่งที่ต้องการ และรู้ว่านั้นก็เป็นสิ่งที่นิลต้องการเหมือนกัน  

 

"งั้นเราก็ต้องเคลียร์หนี้ให้หมด หาเงินทุนสักก้อน แล้วก็กลับไปเรียน" นิลเอียงตัวพิงผม มันเหมือนพี่น้องแท้ๆของผมคนหนึ่ง  

 

บ้านหลังนี้มีแม่ทิพย์เป็นเสาหลัก แม่มีลูกสาวคนหนึ่งแต่ก็หายไปทิ้งแต่ลูกสามคนไว้ให้เลี้ยง ส่วนผมกับไอนิลเป็นเด็กที่แม่ช่วยไว้ 

ไม่งั้นก็คงโดนมดกินตาไปนานแล้ว.. 

 

"เหมือนง่ายอะ" นิลมันหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งดีๆ และเริ่มพูดด้วยเสียงจริงจัง 

 

"แต่สิ่งที่เรากำลังจะทำ มันช่วยเราได้.." ผมนิ่ง และคิดตามนิล เหมือนมันรู้ว่าผมต้องการคิดทบทวนเงียบๆจึงได้ลุกขึ้นหยิบชุดนักเรียนผมกลับไปแขวนที่ตู้ให้และเดินกลับห้องไป 

 

 คืนนั้นผมนอนไม่หลับ ได้แต่คิดถึงสิ่งที่กำลังจะทำต่อไป ความกลัวและความสับสนทำให้ผมเหมือนจะหายใตไม่ออก แต่เมื่อนึกถึงหน้าแม่ หน้าเด็กๆอีกสามคน 

ผมก็กลั้นใจสลัดความรู้สึกต่างๆออกไป  

 

"ครั้งสุดท้าย..มันจะเป็นครั้งสุดท้ายแล้วแม่" ถ้าการส่งยาครั้งนี้ของผมกับนิล ไม่พังซะก่อนน่ะนะ 

 

 

 

P.NowNow 

ตอนแรกมาแล้วจ้า ถ้าชอบก็อย่าลืมติดตามกันไปเรื่อยเลยน้าาา เจอกันตอนหน้าค่ะ:) 

ความคิดเห็น