email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : แต่งงาน2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 533

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ต.ค. 2563 00:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
แต่งงาน2
แบบอักษร

 

 “ทะ…ท่านจะทำอันใด”หวังหย่งเว่ยเดินตรงเข้ากระชากร่างของจิ่งฟูตรงไปที่เตียงแล้วผลักจิ่งฟูลงบนเตียงอย่างไม่ใยดี

“เข้าหอกับเจ้าอย่างไรล่ะหึ”สีหน้าตอนนี้ของหวังหย่งเว่ยหน้ากลัวมาก

“ปล่อยข้านะ”จิ่งฟูตอนนี้ตัวสั่นเทาเพราะความกลัว หวังหย่งเว่ยกระชากเสื้อผ้าของจิ่งฟูทิ้งจนหมดแล้วจับมือจิ่งฟูมัดไว้

“เจ้าจำไว้ว่าอย่ามากล้ากับคนอย่างข้าอีก”หวังหย่งเว่ยก้มลงกัดที่ต้นคอกัดไปตามตัวของจิ่งฟจนเกิดรอยฟันจิ่งฟูตอนนี้ร้องไห้ขอร้องให้หวังหย่งเว่ยปล่อยตนแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะหวังหย่งเว่ยยิ่งเห็นคนอวดดีอย่างจิ่งฟูมีน้ำตาเท่าไรยิ่งกระตุ้นอารมณ์ของตนนได้เป็นอย่างดี

“อึกข้าขอร้องปล่อยข้าเถอะนะข้าเจ็บปล่อยข้าเถอะ”หวังหย่งเว่ยที่เห็นจิ่งฟูร้องขอแบบนั้นยิ่งชอบใจจึงก้มลงไปดูดยอดอกสีชมพูทั้งเม้มทั้งกัดจนจิ่งฟูเจ็บไปหมดหวังหย่งเว่ยพลิกตัวให้จิ่งฟูคว่ำหน้าแล้วสอดนิ้วของตนลงไปในช่องทางรักของจิ่งฟูที่ละนิ้ว

“อ๊ะ…ข้าเจ็บนะอึก”จิ่งฟูกัดปากระบายความเจ็บออกมา

“รู้สึกดีไหมละเมียข้าหึ”ไม่พูดเปล่าหวังหย่งเว่ยสอดนิ้วเพิ่มเข้าไปสามนิ้วจนจิ่งฟูน้ำตาไหลอาบแก้มสองข้าง

“มะ…อื้อ”เสียงของจิ่งฟูถูกกลืนลงไปพร้อมกลับของหวังหย่งเว่ย หวังหย่งเว่ยทั้งกัดปากของจิ่งฟูเพื่อให้จิ่งฟูยอมเปิดปากออกจิ่งฟูที่โดนกัดปากรู้สึกเจ็บจนยอมเปิดปากออกมาหวังหย่งเว่ยได้โอกาสจึงสอดลิ้นเข้าไปลิ้มรสความหวานในปากของจิ่งฟูทำเอาตนพอใจไม่น้อยระหว่างที่ตนกำลังลิ้มควาวหวานจากในปากของจิ่งฟูอยู่นั้นนิ้วของตนก็ไม่หยุดชักเข้าชักออกจาก้นของจิ่งฟู

“อ่าห์~~~~ปากของเจ้าช่างหวานนักดูช่องทางรักของเจ้าสิดูดนิ้วของข้าไม่หยุดเลยนะ”จิ่งฟูมองหน้าองค์รัชทายาทอย่างโกรธแค้น องค์รัชทายาทเห็นสีหน้าที่จิ่งฟูมองตนแบบนั้นรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาจึงบีบคอของจิ่งฟูจนเกิดรอย

“เจ้ามันเด็กอวดดีลองเจอของข้าหน่อยเป็นไง”หวังหย่งเว่ยพูดเปล่าจับแท่งมังกรยักษ์ของตนยัดใส่ไปที่ช่องทางรักของจิ่งฟูหวังหย่งเว่ยรู้สึกถึงความคับแน่นกว่าจะยัดเข้าไปหมดตนก็เกือบหลั่งออกมาพอยัดเข้าไปจนหมดตนจึงกระแทกเข้าออกอย่างแรงโดยไม่สนใจว่าจิ่งฟูจะรู้สึกยังไง

“อ๊ะๆๆๆข้าเจ็บนะ”หวังหย่งเว่ยไม่ฟังที่จิ่งฟูพูดแถมยังกระแทกแก่นกายเข้ามาแรงกว่าเดิมอีกจนจิ่งเบ้หน้าด้วยความเจ็บปนเสียว จิ่งฟูรู้ดีว่า

“บะ…เบาๆอ๊ะๆๆๆๆ”หวังหย่งเว่ยพลิกตัวให้จิ่งฟูขึ้นมานั้งที่ตักของตนขนาดที่ยังเชื่อมกันอยู่หวังหย่งเว่ยแก้เชือกที่มัดออกให้กับจิ่งฟู จิ่งฟูรู้ดีว่าถ้าจะหนีตอนี้ก็คงทำอะไรไม่ได้ก็คงปล่อยเลยตามเลยหวังหย่งเว่ยกัดไปที่ยอดอกของจิ่งฟูดูดเม้มสร้างรอยไว้เต็มตัวจิ่งฟูแล้วกะแทกแก่นกายเข้าออกตามอารมณ์ของตนจิ่งฟูที่รู้สึกเจ็บจึงใช้เล็บจิกไปที่หลังและไหล่ของหวังหย่งเว่ยจิ่งฟูคิดในใจว่าองค์รัชทายาทต้องโกรธเป็นแน่แต่เปล่าเลยกับสร้างความพอใจให้หวังหย่งเว่ยเป็นอย่างมาก

“อ๊ะๆๆๆๆๆบะเบาหน่อยข้าจุก”

“อ่าห์ข้าหยุดไม่ได้นี่”

เสียงเนื้อกระทบกันภายในห้องยาวนานมาเป็นเวลาหลายชั่วโมงไม่มีท่าทีว่าจะหยุดพักเลยสักนิดขันทีที่ยืนเฝ้าหน้าห้องรู้สึกหน้าแดงไปตามๆกันเพราะเสียงครางของทั้งดังออกมาจากตำหนัก

พั่บ พั่บ พั่บ

“อาห์~~~เมียของข้า”หวังหย่งเว่ยพลิกร่างให้จิ่งฟูนอนราบที่เตียงสภาพของจิ่งฟูตอนนี้ไม่ต่างจากโดนรุมโทรมเลย

“อ๊ะๆๆๆข้าไม่ไหวแล้ว”จิ่งฟูที่ปลดปล่อยไปหลายรอบตนรู้สึกไม่ไหวแล้วเหมือนร่างกายจะแตกเป็นเสี่ยงๆเลย

“อีกนิดเดียวอาห์~~~~~”หวังหย่งเว่ยกระแทกเน้นๆสามครั้งก่อนปลดปล่อยเข้าไปในตัวของจิ่งฟูจนหมดจิ่งฟูรู้สึกอุ่นขึ้นมาที่ท้องน้อยแปลกแล้วสลบไปส่วนหวังหย่งเว่ยพอตนปลดปล่อยเสร็จก็ล้มตัวลงไปซบอกของจิ่งฟู

หวังหย่งเว่ยพลิกให้จิ่งฟูขึ้นมานอนทับที่บนตัวของตนทั้งที่จุเชื่อมต่อยังไม่แยกออกจากกันแล้วหวังหย่งเว่ยก็หลับไปพร้อมกับกอดจิ่งฟูไว้แนบอก

_____________________________________________________________________________________________________________________________________________

­­­­­­­­­­­­­­­­­­­­ถ้าแต่งไม่สนุกต้องขอโทษด้วยนะทุกคนไรท์จะพยายามแต่งออกมาให้ดีกว่านี้

ความคิดเห็น