ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บอกลาครั้งสุดท้าย

ชื่อตอน : บอกลาครั้งสุดท้าย

คำค้น : ผีเสื้อเพลิง

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 813

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 15 พ.ย. 2563 00:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บอกลาครั้งสุดท้าย
แบบอักษร

หลังจากซู่เฟิงได้จากไป รั่วฉีที่เห็นนางกำลังเสียใจ แต่ด้วยความที่ไม่อาจที่จะทนเห็นนางตายต่อหน้าได้ จึงคิดที่จะพานางหลบหนีไปจากที่นี่ จึงได้จับแขนนางแล้วดึงนางขึ้นมา แล้วพานางวิ่งหนีไป จิ้งเสียนที่เห็นแบบนั้นก็ทนไม่ได้ที่เห็นน้องชายตัวเองแย่งภรรยาอันเป็นที่รักไปจากเขา 

"เจ้ากล้าดียังไง ถึงคิดจะพานางหนีไปจากข้า" 

เขาจึงได้เหลือบไปเห็นคันธนูที่อยู่บนพื้น เขาจึงหยิบขึ้นมาแล้วเดินไปดึงลูกธนูจากศพของทหาร พร้อมกับเล็งเป้าไปยังพวกเขา แล้วปล่อยลูกธนูออกไป รั่วฉีที่หันกลับมามองพอดีก็เห็นว่าจิ้งเสียนกำลังเล็งธนูมาทางนางและเขา รั่วฉีจึงหยุดวิ่งแล้วรีบดึงตัวนางเข้ามาแนบกับตัวแล้วหันหลังรับลูกธนูแทน  

"เอือก" 

เมื่อครั้งลูกธนูแทงทะลุถึงหัวใจ รั่วฉีก็ได้ปล่อยมือจากตัวของฮุยเยี่ยนแล้วล้มลงคุกเข่าลงกับพื้น ฮุยเยี่ยนจึงได้หันกลับมาดูก็พบว่ารั่วฉีถูกธนูยิงเข้าจากด้านหลังทะลุถึงหัวใจ นางจึงพยุงรั่วฉีเอาไว้ 

"ไม่......รั่วฉี รั่วฉี เจ้าต้องไม่เป็นอะไรนะ เจ้าได้ยินจ้าไหม ลุกขึ้นเร็วเข้า เราต้องหนีไปจากที่นี่นะ ไหนล่ะที่เจ้าจะพาข้าหนีไป เร็วเข้ารีบลุกขึ้นมา ลุกขึ้นมาสิ" 

แล้วจิ้งเสียนก็ค่อยๆเดินเข้ามาหาพวกเขาทั้งสอง ฮุยเยี่ยนพยายามที่จะพยุงตัวของรั่วฉีให้ลุกขึ้นแต่ทันใดนั้นเอง มือข้างหนึ่งของรั่วฉีก็ยกขึ้นมาจับมือของฮุยเยี่ยนเอาไว้ 

"ข้าขอโทษ แต่ข้าคงไปกับเจ้าไม่ได้แล้ว เจ้าต้องมีชีวิตรอดต่อไป รีบหนีไปเร็วเข้า อย่าสนใจข้า เร็วเข้าเยี่ยนเอ๋อ" 

"ไม่ ข้าจะไม่ทิ้งเจ้า เร็วเข้าลุกขึ้นมาสิ" 

"เยี่ยนเอ๋อ ข้ามีบางอย่างอยากบอกกับเจ้า ที่ผ่านมาข้าไม่เคยไม่รักเจ้าแม้แต่หนเดียว ข้าตกหลุมรักเจ้าตั้งแต่แรกเห็น เพียงแต่เพราะข้าใจไม่แข็งพอ ที่จะบอกกับเจ้า เจ้าคงจะโกรธข้ามาตลอดสินะ" 

"ไม่เลย ข้าไม่โกรธอะไรเจ้าเลย ข้าเองก็รักเจ้าตั้งแต่แรกเห็นเช่นกัน ดังนั้นเจ้าอย่าตายนะ เจ้าต้องอยู่กับข้าก่อน" 

"ข้าอยู่กับเจ้าเสมอ ขอแค่เจ้าคิดถึงข้า ข้าก็จะไปหาเจ้า ข้า...เอือก" 

"รั่วฉี ไม่นะ เจ้าอย่าทำแบบนี้สิ" 

"เอือก รัก...เจ้า...." 

"ฮือ ฮือ ไม่ ไม่ ฮือ อ้าาาาาาาาา" 

ทันใดนั้นก็เกิดปรากฎการณ์แสงสีน้ำเงินพุ่งทยานสู่ท้องฟ้า เกิดเป็นพลังอันมหาศาลแผ่เป็นบริเวณกว้างทำให้คนที่อยู่รอบด้านต่างก็ถูกพลังนี้ซัดจนกระเด็น และแล้วสงครามนี้ก็เงียบสงบลงทันที จิ้งเสียนที่ล้มลงกับพื้นเพราะพลังลึกลับ ก็ค่อยๆลุกขึ้น เมื่อเขาเห็นสิ่งที่อยู่ต่อหน้าก็แทบไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง เหล่าทหารคนอื่นๆก็ค่อยลุกขึ้นมาแล้วจับจ้องไปยังเปลวไฟสีน้ำเงินที่กำลังแผกเผาอยู่บนร่างกายของฮุยเยี่ยน ลู่ลู่ ไป๋เจี้ยน ตงฉวน และต้าเฟิง ก็ได้เดินออกมาจากกองทหารก็เห็นเปลวเพลิงสีน้ำเงินบนตัวของฮุยเยี่ยน แล้วนางก็ค่อยๆลุกขึ้นมาแล้วหันไปหาจิ้งเสียน ในขณะนั้นหลี่เค่อก็เดินเจ้ามาพอดีพร้อมกับผู้หญิงคนหนึ่ง ฮุยเยี่ยนจึงพูดว่า 

"หลี่เค่อ พานางมาตรงนี้" 

แล้วหลี่เค่อก็ได้พานางมานั่งลงข้างๆตัวฮุยเยี่ยน จิ้งเสียนที่ห็นแบบนั้นหัวคิ้วทั้งสองก็ชนกันและเกิดความสงสัย หฃี่เค่อจึงดึงผ้าคลุมหน้าออก เมื่อจิ้งเสียนแฃะทุกคนเห็นแบบนั้นก็ตกใจมาก ดวงตาทั้งสองข้างเบิกกว้าง คิ้วทั้งสองยกขึ้นสูง  

"เสด็จ....แม่" 

และนั่นก็คือฮองเฮานั่นเอง ก่อนหน้านี้เพราะฮุยเยี่ยนรู้สึกถึงว่ากำลังมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ซึ่งสิ่งที่นางทำได้คือจับตัวฮองเฮามาที่นี่ซะ ฮองเฮาเมื่อเห็นจิ้งเสียนก็ได้พูดออกมาด้วยเสียงที่สั่นว่า 

"ที่นี่มันที่ไหน พวกเจ้ากล้ามากเลยนะที่พาข้ามาที่แบบนี้ จิ้งเสียนช่วยแม่ด้วย ช่วยแม่ด้วยแม่ขอร้อง" 

แล้วนางก็ค่อยๆคลานไปหาจิ้งเสียน ฮุยเยี่ยนจึงเดินเข้าไปจับผมของนางแล้วดึงกลับมา 

"นั่นเจ้าจะทำอะไรน่ะเยี่ยนเอ๋อ" 

แล้วจิ้งเสียนจึงตะโกนใส่นาง ฮุยเยี่ยนก็มองไปที่จิ้งเสียนแล้วปล่อยมือจากผมของนางพร้อมกับหันไปดึงกระบี่จากฝักที่เอวของหลี่เค่อออกมาแล้วฟาดลงไปที่คอของฮองเฮา ทำให้นางทั้งตกใจและกลัวมากแทบจะเสียสติไป ฮุยเยี่ยนจึงพูดว่า 

"บอกรัชทายาทไปสิ ว่าเจ้าคิดที่จะลงมือสังหารฮ่องเต้ไปกี่ครั้งแล้ว" 

แล้วฮองเฮาก็ไม่ตอบอะไรใดๆทั้งนั้น ฮุยเยี่ยนจึงกดกระบี่ทำให้คอนางเป็นแผลพร้อมกับพูดด้วยเสียงแข็งว่ 

"ตอบ" 

เมื่อฮองเฮาเห็นปฏิกิริยาของนางก็ทำให้นางกลัวมากขึ้น จนเริ่มเสียสติเพราะนางเองก็ไม่เคยอยู่ในสงครามที่มีผู้คนล้ทตายมากมายแบบนี้  

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้าเคยคิดที่จะฆ้าฮ่องเต้นั่นอยู่หลายครั้ง แต่ครั้งนั้นก็เป็นเพราะเจ้า เพราะเจ้าดื่มสุราของฮ่องเต้ คนที่ถูกวางยาแทนที่จะเป็นเขาแต่กลับเป็นเจ้า แตาเจ้าเองก็ช่างดวงแข็ง ไม่ตายง่ายๆ ช่างน่าเสียดาย" 

"แล้วอีกครั้งหนึ่งล่ะ" 

"หึ อีกครั้งน่ะเหรอ ก็ครั้งนี้ไง สุดท้ายข้าก็ฆ่าฮ่องเต้ได้ เจ้ารู้ไหมว่าข้าดีใจมากแค่ไหนที่ฆ่าเขาได้ แต่คนที่ฆ่าฮ่องเต้กลับเป็นใบหน้าของเจ้า ข้าวางแผนเอาเสียดิบดี ข้าให้คนของข้าส่งจดหมายไปให้รัชทายาทเพื่อให้เขาเข้าใจผิดว่าเป็นเจ้า เรื่องราวกำลังผ่านไปได้ด้วยดี แต่ก็เพราะเจ้า เพราะเจ้า เจ้าอีกแล้วที่เป็นคนขวางทางแผนของข้ามาโดยตลอด เป็นเพราะเจ้า" 

"เสด็จแม่" 

จิ้งเสียนจึงเรียกฮองเฮาด้วยความโกรธแค้นในตัวนางและในตัวเองที่คิดผิดมาโดยตลอด แล้วฮองเฮาก็พุ่งเข้าหาฮุยเยี่ยนทันที แต่หลี่เค่อก็ได้มาขวางเอาไว้ แล้วผลักฮองเฮาออกไป แต่แล้วเมื่อฮองเฮาล้มลงไปก็เหลือบไปเห็นรั่วฉีที่กำลังนอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น นางจึงค่อยๆคลานเข้าไปหา แล้วก็เห็นเขานอนไม่ขยับตัว นางจึงพยายามเรียกเขา 

"ฉีเอ๋อ เจ้าเป็นอะไร ทำไมถึงได้มานอนอยู่ตรงนี้ล่ะ หื้อ ฉีเอ๋อ ลืมตามามองแม่สิลูก แม่ขอร้อง ฉีเอ๋อ ฮือ แม่จะไม่บังคับเจ้าอีกแล้ว เจ้ากลับมาหาแม่เถอะนะ" 

ฮุยเยี่ยนที่หันไปมองฮองเฮาก็ได้หันกลับมาหาจิ้งเสียนที่กำลังคุกเข่าอยู่กับพื้น นางจึงค่อยๆเดินเข้าไปหาจิ้งเสียน จิ้งเสียนที่ก้มหน้าพร้อมน้ำตาที่ไหลรินก็เห็นเท้าคู่หนึ่งเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าเขา เขาจึงเงยหน้าขึ้น ฮุยเยี่ยนจึงมองไปหาเขาพร้อมน้ำตาที่ไหลริมออกมาด้วยความเสียใจ ฮุยเยี่ยนจึงพูดขึ้นมา 

"ก่อนที่ข้าจะจากโลกนี้ไป ข้าอยากจะบอกความจริงเรื่องหนึ่งกับเจ้า ข้า ไม่ใช่แม่นางฮุยเยี่ยนของเจ้าหรอกนะ ข้าคือเซ่อเซ่อจากอีกโลกหนึ่งที่ยังมาไม่ถึง" 

จิ้งเสียนจึงพยักหน้าแล้วถามว่า 

"เจ้ากำลังพูดเรื่องอะไร" 

แล้วนางก็ยิ้มออกมาแล้วพูดต่อว่า 

"ข้าขอโทษที่ปกปิดเจ้ามาโดยตลอด แต่แม่นางฮุยเยี่ยนนางตายไปก่อนงานอภิเษกของเจ้ากับนาง ข้าเป็นเพียงวิญญาณที่หลงเข้ามา ข้ารู้ว่าหากข้าแต่งงานกับเจ้าในตอนนั้นข้าเองก็จะไม่มีชีวิตรอด ข้าจึงได้หนีงานแต่งงาน แม่นางเยี่ยนอยากให้ข้าสอนให้เจ้าได้รู้ซึ้งถึงความรัก แต่เมื่อข้าทำให้เจ้ารักข้าได้ ข้าเองก็หลงรักเจ้าโดยไม่รู้ตัว ข้าคิดมาโดยตลอดว่าข้าเปลี่ยนเจ้าได้แล้ว แต่ก็ไม่เลย" 

"ข้าขอโทษ ข้าขอโทษข้าผิดเอง" 

"ข้าเคยให้อภัยเจ้ามานับไม่ถ้วน ถึงแม้เจ้าจะสังหารพ่อแม่ของข้า แต่ข้าก็ยังอภัยให้เจ้า แต่ครั้งนี้เพราะอะไรทำไมเจ้าถึงทำแบบนี้กับข้า เจ้านำกำลังทหารมาสังหารคนของข้าเพราะเจ้าคิดว่าข้าจะลงมือสังหารฮ่องเต้ผู้เป็นลุงของข้าได้อย่างนั้นหรือ" 

จิ้งเสียนก็คุกเข่าต่อหน้านางด้วยความรู้สึกผิดมหันต์ เขาส่ายหน้าไปมา พร้อมกับบอกนางไปว่า 

"เยี่ยนเอ๋อ" 

"เจ้า ฮ่องเต้เฉินจิ้งแห่งราชวงค์เฉิน ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหนๆ ข้าเซ่อเซ่อจะไม่ขอพบเจอเจ้าอีก และเมื่อใดที่เจ้ามีความรักให้หญิงคนใดไม่ว่าจะชายาหรือคนรัก พวกนางจะต้องตายไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม และเมื่อใดที่เจ้ามีความรักที่ใสสะอาดต่อหญิงงามคนใด เจ้าถึงจะหลุดพ้นจากคำของข้า" 

"ทำไมเจ้าต้องทำแบบนี้กับข้า" 

"ความผิดครั้งนี้ข้าจะอภัยให้เจ้าสามีของข้า" 

แล้วนางก็ยื่นมือไปแนบแก้มของจิ้งเสียนแล้วจิ้งเสียนก็สังเกตุเห็นว่ามือของนางกำลังจางหายไป จิ้งเสียนจึงยื่นมือไปจับแต่ก็จับไม่ได้ 

"เยี่ยนเอ๋อ เกิดอะไรขึ้น ทำไมข้าถึงจับมือเจ้าไม่ได้ เยี่ยนเอ๋อ ไม่" 

ไป่เจี้ยนแล้วคนอื่นๆที่เห็นแบบนั้นก็ได้วิ่งเข้ามาหา ไป๋เจี้ยนจึงถามว่า 

"เยี่ยนเอ๋อ เจ้าจะทิ้งพี่สาวไปอย่างนั้นหรือ ทำไมเจ้าถึงทำแบบนี้กับข้า เจ้าไม่รักพี่สาวของเจ้าแล้วอย่างนั้นเหรอ" 

แล้วร่างของฮุยเยี่ยนจึงค่อยๆจางหายกลายเป็นผีเสื้อ จิ้งเสียนที่เห็นนางสลายหายไปต่อหน้าต่อตาก็แทบจะเป็นบ้า เขาร้องให้ออกมาอย่างเสียใจและเจ็บปวด  

"เยี่ยนเอ๋อออออ ไม่ ย้าาาาาาาาา" 

หลังจากเรื่องราวได้ผ่านพ้นไป ฮ่องเต้จิ้งเสียนก็ไม่เลือกใครให้มาเป็นสนมของเขาอีก เมื่อเวลาของเขาได้หมดลง เมื่อฮ่องเต้จิ้งเสียนสวรรคตลง เมืองหลวงก็ต้องมีฮ่องเต้พระองค์ใหม่ นั่นก็คือบุตรหลายเพียงคนเดียวของเขา เขาได้แต่งตั้งให้บุตรหลานของเขาเป็นฮ่องเต้คนต่อไป  

หลังจากที่เซ่อเซ่อกลับมายังโลกปัจจุบัน เธอก็ตื่นขึ้นมาในห้องๆหนึ่งของโรงพยาบาล เธอหันไปมองรอบๆก็ไม่เจอใคร เธอเลยลงจากเตียงแล้วเดินไปที่หน้าต่าง เธอยื่นมืออกไปเปิดผ้าม่าน ทำให้แสงจ้าส่องเข้าตาเธอ เธอเลยยกมือขึ้นมาบางเอาไว้ แล้วค่อยๆเอามือออกแล้วมองลงจากหน้าต่างไปข้างล่าง ก็เห็นตึกสูงมากมาย รถที่กำลังแล่นไปในทิศทางต่างๆ มีร้านค้าขายมากมาย แล้วทันใดนั้นเองแม่ของเธอก็เดินเข้ามาในห้อง เมื่อแม่ของเธอไม่เห็นเธอนอนอยู่ก็เลยมองไปที่หน้าต่างก็เห็นเธอกำลังมองบางอย่างอยู่ 

"เซ่อเซ่อ" 

แล้วเมื่อเธอได้ยินแบบนั้นก็หันมาหาแม่ของเธอ แล้วเธอก็ยิ้มให้ แม่ของเธอก็เลยวิ่งเข้ามากอดเธอเอาไว้แน่น แล้วคลายกอดออก แม่ของก็ค่อยๆเช็คน้ำตาออก แล้วพูดว่า 

"เอาล่ะ ลูกรออยู่นี่นะ แม่จะไปเรียกคุณหมอมา" 

แล้วแม่ของเธอก็เดินออกไป เธอจึงหันกลับไปมองที่หน้าต่าง เมื่อเวลาผ่านไปสักพักแม่ของเธอก็เดินเข้ามาพร้อมกับคุณหมอ คุณหมอเมื่อเห็นว่าเธอกำลังมองไปที่หน้าต่างก็เกิดความรู้สึกแปลกขึ้นมาในหัวใจ 

"คุณหมอฉีเชิญทางนี้เลยค่ะ" 

เมื่อเธอได้ยินชื่นั้นก็รู้สึกคุ้นหูเธอจึงหันกลับมา เมื่อเธอหันกลับมาคุณหมอที่มองไปหาเธอก็เกิดภาพหลอนบางอย่าง เขาเห็นเธอกำลังใส่เสื้อผ้าชุดจีนโบราณ เขาจึงหรี่ตาลงเล็กน้อยแล้วค่อยๆมองดีๆก็พบว่าเธอก็ยังใส่ชุดคนไข้อยู่ เซ่อเซ่อที่เห็นคุณหมอฉี ดวงตาทั้งสองข้างก็แดงกล่ำน้ำตาคลอเบ้า เธอจึงถามเขาไปว่า 

"หากไม่ถือเป็นการรบกวน ฮันอยากจะถามคุณหมอเรื่องหนึ่งงได้ไหมคะ" 

"เชิญครับ" 

"คุณหมอชื่อจริงชื่ออะไรเหรอคะ" 

"ซวี๋รุ่ยฉีครับ" 

แล้วเธอก็คิดและมองดีๆพร้อมกับพูดในใจว่า 

"ถึงเขากับรั่วฉีจะมีบางอย่างที่คล้ายกัน แต่ก็ไม่ใช่คนๆเดียวกัน เฮอ หยุดคิดเรื่องนี้เถอะ" 

แล้วเซ่อเซ่อก็ได้เดินกลับไปนั่งที่เตียง โดยระหว่างการเดินผ่านเขา เขาก็แอบชายตามองเธอ เมื่อครั้งตรวจอาการของเธอเสร็จ เขาก็ได้บอกว่า 

"ร่างกายกำลังฟื้นตัวได้ดี อีกสองสามวันก็น่าจะกลับบ้านได้แล้วนะครับ คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ ผมยังมีงานต้องทำอีก ขอตัวก่อน" 

แล้วเขาก็เดินออกไป แต่แล้วไม่รู้เพราะอะไรจึงทำให้เขาหันกลับมาหาเธอ เธอเองก็กำลังมองเขาอยู่ เขาจึงหันกลับมาแล้วเดินออกไปจากห้อง เมื่อปิดประตูลงเขาก็พิงเข้ากลับกำแพง แล้วชายตามองเข้าไปในห้องผ่านกระจก หัวใจของเขาก็เต้นแรงขึ้นพร้อมกับความเจ็บปวดที่หัวใจ 

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่นะ ทำไมเมื่อเห็นหน้าเธอถึงได้เกิดความรู้สึกแบบนี้ มันคืออะไรกันแน่ เฮอ เราอาจจะเหนื่อยมากไปเองล่ะมั้ง อย่าพึ่งคิดมากเลยดีกว่า" 

แล้วหมอฉีก็เดินออกไปจากตรงนั้น และแล้วเธอกับแม่ของเธอก็กอดกันด้วยความดีใจและมีความสุขอีกครั้ง  

ขอจบเรื่องราวความรักของฮุยเยี่ยนเอาไว้เท่านี้นะขอรับ ขอขอบคุณทุกกำลังใจจากผู้อ่านทั้งหลาย แล้วพบกันในเรื่องใหม่นะขอรับ  

จบบริบูรณ์ 

ความคิดเห็น