ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โซ่รักพันธนาการ CHAPTER I เลือก [100%]

ชื่อตอน : โซ่รักพันธนาการ CHAPTER I เลือก [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.1k

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2563 13:41 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โซ่รักพันธนาการ CHAPTER I เลือก [100%]
แบบอักษร

 

 

ปัจจุบัน

หลังกลับจากโรงพยาบาลหญิงสาวก็นั่งเหม่อลอยอยู่บนเตียง เธอนั่งใช้ความคิดอย่างคนหมดหนทาง เธอคิดไม่ตกว่าเธอนั้นท้องจริงๆน่ะหรือ เมื่อย้อนกลับไปในวันนั้นวันที่เธอตัดสินใจขายตัวแรกกับเงิน เธอมั่นใจว่าเขาคนนั้นป้องกันแน่นอน เพราะเธอเป็นคนบอกเขาเองและเห็นกับตาว่าเขาใส่ถุงยางอนามัยป้องกันก่อนที่เราจะเริ่มมีอะไรกัน

แล้วฉันท้องได้อย่างไรหรือมันจะมีอะไรผิดพลาด

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น เสียงเคาะประตูหน้าห้องก็ดังขึ้น

เธอจึงลุกขึ้นไปเปิดอย่างรู้อยู่แล้วว่าคนหน้าประตูนั้นเป็นใคร

แกร๊ก!

“เจ๊ดา” เมื่อประตูเปิดออกเจ๊ดาก็แทรกตัวเข้ามาในห้องเช่าแคบๆนี้ทันที พร้อมกับเธอที่ปิดประตูลง

เจ๊ดาเดินไปนั่งลงที่โต๊ะกินข้าวเล็กๆได้ ก็เอ่ยถามในทันที

“แกท้องใช่ไหม?” หญิงสาวอายุ30กลางๆเอ่ยขึ้นอย่างดูออก

“หมอเขาบอกว่า 1 เดือนแล้ว เจ๊รินจะทำยังไงดี” ณรินมีสีหน้าร้อนรนใจอย่างเห็นได้ชัด พูดกันตรงๆคือเธอยังไม่พร้อมที่จะมีอีกหนึ่งชีวิต เพราะแค่นี้มันก็ลำบากมากพอแล้ว เธอไม่ต้องการให้เขาเกิดมาลำบากกับเธอด้วยถ้าจะมีจริงๆก็ขอให้มีในตอนที่เธอนั้นชีวิตดีขึ้นกว่านี้หน่อยไม่ใช่อดๆอยากๆแบบตอนนี้ที่เป็นอยู่ เธอสงสารเด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวกับความผิดพลาดของเธอ

“รินแกใจเย็น แล้วมานั่งคุยกัน” เจ๊ดาเอ่ยบอกอย่างใจเย็นไม่ให้เธอนั้นวิตกกังวลจนเกินไป ในเมื่อเรื่องมันเกิดขนาดนี้แล้ว ก็ควรต้องหาวิธีแก้ไขกันต่อไป

“เจ๊หนูไม่พร้อม เจ๊ก็เห็นว่าตอนนี้หนูมีสภาพชีวิตยังไง หนูยังเรียนไม่จบด้วยซ้ำ” เธอยังอายุแค่20 ปี งานการก็ยังไม่มีทำเป็นหลักเป็นแหล่งชีวิตตอนนี้ของเธอยังไม่มีความพร้อมอะไรเลยด้วยซ้ำ

“เขาไม่ได้ใส่ถุงป้องกันใช่ไหม?”

“ใส่ค่ะ หนูมั่นใจว่าเขาใส่ถุง” และนี่แหละเธอถึงได้คิดไม่ตกว่าเธอนั้นท้องได้อย่างไร เพราะเขาคือคนแรกและคนสุดท้าย

“แกลองนึกดูสิ รอบต่อๆมาเขาใส่ไหม?” รอบแรกอาจจะใส่แต่รอบต่อๆมาอาจจะคิดว่าณรินยังสดใหม่เลยนึกอยากจะสดกับเธอก็อาจจะเป็นได้

เมื่อได้ยินเจ๊ดาถามแบบนั้นหญิงสาวก็เกิดอาการนิ่งค้างในทันที พร้อมสมองก็ประมวลผลถึงเหตุการณ์ในวันนั้น ที่แสนจะเลือนลางเพราะเธอนั้นจำได้ว่าบทรักมันหนักหน่วงจนเธอสลบไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่อาจรู้ พอได้สติก็ตอนเช้าที่เธอไม่เห็นเขาคนนั่นแล้ว

“หนูไม่รู้” ณรินเธอเอ่ยขึ้นอย่างจนปัญญาพร้อมก้มหน้ากุมขมับขย่างคนคิดไม่ตก

“แต่เจ๊คิดว่ามันมีโอกาศน้อยมากที่เขาจะสดกับผู้หญิงอย่างนั้น เพราะเขาก็คงต้องป้องกันปัญหาที่จะตามมาทีหลัง ที่ฉันมั้นใจก็คือถุงยางแตก

ถุงแตก มันจะเป็นไปได้อย่างไร แต่พอมานึกดูเขาก็ทำหนักหน่วงมากจริงๆ ซึ่งมันอาจเป็นไปได้ที่ถุงจะแตก

เธอไม่อยากจะยอมรับในจุดนี้จริงๆ แต่...มันมีโอกาศสูงมากที่จะเป็นอย่างที่เจ๊ดาบอก

“อึก...นะ หนูไม่พร้อม หนูไม่พร้อม” หญิงสาวพรึมพลัมน้ำตานองหน้าอย่างคนเสียสติ เธอไม่รู้ว่าจะแก้ปัญหาที่หนักหนานี้ยังไง

“เจ๊จะบอกให้เขารู้และรับผิดชอบแก” เธอเงยหน้าที่เต็มไปด้วยหยาดน้ำตาขึ้นมองคนตรงหน้าเมื่อได้ยินเช่นนั้น

รับผิดชอบอย่างงั้นหรือ ใครจะไปเชื่อว่าเธอจะท้องลูกของเขาได้ แค่ไปเสนอตัวแลกเงินกับเขามันก็ทำให้เธอถูกมองไปในทางที่แย่แล้ว ผู้หญิงขายตัวคำนี้คงจะเหมาะกับเธอในตอนนั้นที่สุดที่เขาจะคิด

แล้วยังจะให้เขามารับผิดชอบ เปอร์เซ็นต์เป็นศูนย์อย่างไม่ต้องสงสัย ดีไม่ดีอาจจะโดนเขาดูถูกกลับมา

“เขาไม่มีทางเชื่อแน่นอน หนูในตอนนั้นเขาคงมองว่าผ่านผู้ชายมาไม่น้อย”

“มันก็จริง” สงสารจับใจ เธอเองก็มีส่วนผิดในเรื่องนี่เพราะเป็นคนหาลูกค้าให้ แล้วยังไม่คิดจะห้ามจนเรื่องมันเลยเถิดมาขนาดนี้ได้

หรือแกจะทำแท้ง” คงเป็นทางเดียวที่คิดได้ในตอนนี้

ทำแท้ง หญิงสาวลูบหน้าท้องแบนราบที่ยังไม่นูนป่องของตัวเองอย่างคิดหนัก เด็กคนนี้ไม่ได้มีความผิดอะไรเลย กลับเป็นเธอเองที่ผิดตั้งแต่แรก แต่...เขาก็ไม่ควรเกิดมาในตอนนี้เหมือนกัน

“ถ้ารินต้องการเจ๊จะจัดการให้” เจ๊ดาเอ่ยขึ้นอย่างจริงจัง แน่นอนว่าการทำแท้งแบบนี้เด็กในสังกัดที่ท้องไม่พร้อมก็ทำกันเยอะ ถ้าหญิงสาวตรงหน้าต้องการเธอเองก็ยินดีที่จะช่วย ยังไงก็รู้เห็นมาตั้งแต่แรกเมื่อช่วยแล้วหากจะช่วยให้ถึงที่สุดมันคงไม่ยากเกินไป

“ตอนนี้เด็กในท้องคงเป็นแค่ก้อนเลือดอยู่ แกแค่กินยาขับออกให้ตกเลือด ก้อนก็หลุดแล้ว”

เหมือนง่าย ยอมรับว่าเธอยังกลัวที่จะทำเพราะยังไงเขาก็คือก้อนเลือดที่จะมีวิวัฒนาการเป็นทารกและเติมโตเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ถ้าเธอตัดสินใจทำอย่างที่เจ๊ดาบอกก็ไม่ต่างจากการฆ่าคนโดยเจตนาถึงจะบอกว่าเป็นแค่ก้อนเลือดก็เถอะ

แต่ถ้าเธอไม่ทำเขาจะเกิดมาอย่างยากลำบากเพราะมีแม่ที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเธอ

ค่ะ หนูจะทำ” และนี่มันอาจจะไม่ใช่ทางเลือกที่ดีนัก แต่...คนอย่างเธอก็ไม่มีอะไรจะเสียแล้วเหมือนกัน

เจ๊ดากุมมือเธอไว้อย่างให้กำลังใจ “เจ๊จะช่วยแกเอง”

“ขอบคุณมากค่ะเจ๊” ไม่รู้ว่าจะขอบคุณอย่างไรที่ต้องมาเดือดร้อนกับเธอด้วยขนาดนี้

เธอหวังว่าสิ่งที่เธอเลือก มันจะไม่ผิดพลาดเหมือนอย่างที่ผ่านมา

 

 

วันต่อมา

@สวนสาธารณะแห่งหนึ่ง

ณรินมีใบหน้าที่อิดโรยกว่าทุกวันที่ผ่านมา เธอนั่งทอดสายตามองผู้คนที่ผ่านไปมาอย่างเหม่อลอย สองมือบีบประสานไว้ที่หน้าตักแน่น

พรึบ!

ณรินละจากผู้คนตรงหน้าหันกลับมามองโต๊ะนั่งที่ว่างข้างๆ เมื่อมีหญิงสาวอีกคนพึ่งจะนั่งลงมาพร้อมยิ้มให้เธออย่างใจดี

และสิ่งที่ทำให้ณรินละจากใบหน้าสวยของอีกคนได้ ก็คงจะเป็นหน้าท้องที่นูนป่องของเธอนั่นเอง

เธอท้อง

“6 เดือนแล้วค่ะ” สาวเปลกหน้าเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตเห็นสายตาของณรินที่มองหน้าท้องของตัวเองอย่างสนใจ

“คะ?!”

“ฉันเห็นคุณมองน่ะค่ะ คุณเองก็ท้องหรอคะ”

“คุณรู้?” ณรินแปลกใจว่าผู้หญิงตรงหน้ารู้ได้อย่างไรว่าเธอท้อง ทั้งๆที่เธอไม่ได้บอกด้วยซ้ำ

“ก็คุณดูสนใจค่ะ หรือฉันจะคิดไปเอง ขอโทษด้วยนะคะ”

“ไม่หรอก ฉันท้องจริงๆ” เธอรู้ไปก็เท่านั้นคงไม่เสียหายอะไรเพราะยังไงเธอก็คือคนแปลกหน้าอยู่ดี

“ท้องอ่อนๆอยู่สินะคะ”

“1 เดือนค่ะ”

“ดีใจด้วยนะคะ” แต่ทำไมตัวเธอไม่นึกดีใจเลย ถ้าท้องในตอนที่เธอพร้อมกว่านี้เธอคงจะดีใจอยู่ไม่น้อย

“ฉันท้องไม่พร้อมหรอกค่ะ” และหญิงสาวตรงหน้าก็มีสีหน้าที่สลดลงในทันที

“ขอโทษด้วยค่ะ แต่ฉันเข้าใจคุณนะคะ” เธอไม่มีทางเข้าใจหรอก เพราะเธอไม่ได้มาอยู่จุดนี้ จุดที่มืดแปดด้านกับชีวิต สับสนไม่รู้ว่าจะแก้มันยังไง

“ฉันก็ท้องไม่พร้อมเช่นเดียวกับคุณค่ะ”

“...” หญิงสาวตรงหน้าเธอดูสดใสไม่เหมือนคนที่เคยผ่านช่วงเวลาอันแสนลำบากอย่างเช่นนี้มา

“ฉันรู้ค่ะว่าตอนนี้คุณรู้สึกยังไง เพราะแต่ก่อนฉันก็คงไม่ต่างจากคุณ ฉันคิดตลอดว่าจะทำแท้งเขาทั้งๆที่เขาไม่ได้ผิดอะไรด้วยซ้ำ แต่พอฉันคิดทบทวนอย่างถี่ถ้วนแล้วฉันจึงตัดสินใจเอาเด็กไว้ค่ะ เป็นความคิดที่ทำร้ายตัวเองมากเลยใช่ไหมคะ ทั้งที่ฉันอายุแค่22ปี เรียนไม่จบด้วยซ้ำ”

ไม่คิดเลยว่าเรื่องราวของคนตรงหน้าจะคล้ายเธอขนาดนี้

“ทำไมล่ะคะ ทั้งๆที่คุณเองก็ไม่พร้อม ทำไมต้องเอาเขาไว้ค่ะ”

“ก็เพราะว่าเขาไม่ได้ผิดอะไรค่ะ เขาบอกให้ฉันทำไหม?ก็ไม่ เรื่องราวที่เกิดขึ้นมามันก็ล้วนมาจากตัวฉันทั้งนั้นที่เป็นคนทำ แล้วฉันจะทำร้ายเขาทำไมคะ” ทั้งๆที่เรื่องราวเป็นแบบนี้เธอก็ยังยิ้มได้

“ฉันไม่ได้บอกว่าคนที่เขาตัดสินใจทำแท้งเพื่อตัดปัญหาเป็นฆาตกรหรือคนเลวนะคะ เพราะคนแต่ละคนเขามีความคิดและเหตุผลไม่เหมือนกัน” อย่างที่คนตรงหน้าว่า ถ้าไม่มาอยู่ในจุดเดียวกันก็คงไม่เข้าใจ

“คุณดูไม่ได้เดือดร้อนอะไร” เธอดูสดใสและมีความสุขกับชีวิตดี

“ฉันอยู่กับยายแค่สองคนค่ะ เราลำบากกันมาก แต่ฉันก็ดิ้นรนมาตลอดค่ะ ไม่ได้อยู่สุขสบายอย่างที่คุณคิดหรอกค่ะ” ต่างจากเธอที่ไม่มีใครเลย

“ถึงฉันจะไม่มีพร้อมแต่ฉันก็จะเลี้ยงเขาให้ดีที่สุด เพราะอะไรรู้ไหมคะ?”

“...”

เพราะเขาเป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของฉันค่ะ” นั่นสินะอย่างน้อยเขาก็คือสายเลือดของเรา

“และทุกวันนี้ฉันก็มีความสุขดีกับทางที่ฉันเลือกค่ะ ถึงแรกๆจะลำบากไปบ้างแต่พอฉันอดทนและเห็นเขาเติบโตผ่านพัฒนาการในแต่ละวันมันก็มีความสุขขึ้นมาเลยค่ะ” หญิงสาวพูดไปยิ้มไปเสมือนเธอนั้นมีความสุขจริงๆอย่างที่เธอพูด

“ฉันมีอะไรให้คุณดูค่ะ” หญิงสาวแปลกหน้าล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายก่อนจะเปิดกระเป๋าเงินหยิบกระดาษแผ่นเล็กๆออกมามายื่นให้ ณรินจึงรับมาก่อนจะเห็นว่านั้นเป็นใบซาวด์เด็กทารกในครรภ์

ถึงจะเห็นไม่ชัดแต่ก็พอที่จะดูออกเป็นรูปเป็นร่างของสิ่งมีชิวิตเล็กๆในท้องผ่านสิ่งนี้

“น่ารักไหมคะ ตอนที่ฉันเจอเขาครั้งแรกฉันดีใจจนน้ำตาไหลเป็นสายเลยล่ะค่ะ ฉันคิดไม่ผิดจริงๆที่เก็บเขาไว้”

“ค่ะ น่ารักมาก” ณรินยิ้มให้เธออย่างจริงใจ ดีใจกับเธอที่มีความสุขกับสิ่งที่ตัวเองเลือกถึงมันจะมาจากความผิดพลาดก็เถอะ

“ใช่ไหมล่ะคะ แต่เสียดายค่ะที่น้องไม่ให้เราเห็นเพศ ฉันเลยต้องรอลุ้นเองวันคลอด”

“ดีใจกับคุณด้วยนะคะ” พร้อมยื่นใบซาวด์คืนหญิงสาวตรงหน้า

“ฉันก็หวังว่าคุณเองก็จะมีความสุขกับทางที่เลือกเช่นกันนะคะ ไม่ว่าจะทางใดก็ตาม”

“ค่ะ ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น”

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

Talk : เลือกทางไหนก็เจ็บไม่ต่างกัน มารอลุ้นพร้อมกันว่าณรินจะเลือกยังไง

ป.ล. ไม่ได้มีเจตนาสนับสนุนการทำแท้งนะคะ เนื้อเรื่องเป็นเพียงส่วนหนึ่งของนิยายค่ะ

 

ความคิดเห็น