ขอความคิดเห็นด้วยครับ จะนำไปเเก้ไข

ชื่อตอน : 4 จบ

คำค้น : สืบสวน

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 150

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 28 ส.ค. 2563 22:29 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4 จบ
แบบอักษร

 ในเช้าวันต่อมาผมเเต่งตัวตามปกติออกจากบ้านเดินทางไปยังสถานที่ ที่ผมได้นัดกับเธอไว้ซึ่งเป็นร้านอาหารเเห่งหนึ่งผมมารอเธอก่อนเวลาที่นัดหมายก่อนประมาณสิบห้านาทีในระหว่างที่รอผมก็ได้สั่งอาหารมากินในระหว่างที่รอพอเวลาผ่านไปไม่นานนัก เธอคนนั้นก็มาหาผมที่นี้ซักที ผมได้ทักทายเธอเเละถามเธอว่าหิวหรือเปล่าเดียวสั่งอาหารให้ เเต่เธอกลับปฏิเสทด้วยเหตุที่ว่า เธอไม่หิว ซึ่งพอเธอได้มาถึงเเล้ว เธอก็ได้พูดขึ้นออกมาว่า 

“ที่จริงเหตุผลที่มาหาพี่ที่นี้ นั้นคือจะมาบอกกับพี่ว่าพี่ไม่จำเป็นที่จะต้องมาช่วยเหลือกันก็ได้ค่ะ เรื่องนี้มันเป็นเรื่องส่วนตัว ไม่อยากให้พี่ต้องมาเกี่ยว ” เมื่อผมได้ฟังคำพูดของเธอเเล้ว ผมก็ได้ตอบกลับไปว่า 

“ ใช่สิ่งที่เธอทำมันคือเรื่องส่วนตัวที่เธอต้องตัดสินใจเอง เเต่มันใช่สิ่งที่เธออยากจะทำมันหรอ” 

“ นี่พี่ไม่เข้าใจอะไรเลยนี่มันเรื่องของฉัน ฉันโตเเล้วคิดเองได้ไม่ต้องให้มาสั่งสอนหรอก” เธอพูดตะครอกใส่ 

“ การถูกบังคับให้มาขายตัวเป็นเรื่องที่ธรรมดาเเล้วหรอ วัยรุ่นสมัยนี้เขาคิดกันเเบบนี้เองงั้นหรอ” เมื่อเธอได้ยินคำพูดที่ออกมาจากปากของผมเธอเงียบไปไม่ได้เถียงอะไรต่อ ผมจึงพูดต่อไปอีกว่า 

“ พี่ไม่รู้หรอกว่าสาเหตุที่เธอมาทำอะไรอย่างนี้เพราะอะไร เเต่ถ้าเธอไม่อยากทำก็ไม่จำเป็นต้องไปทำก็ได้การขอให้ช่วยไม่ใช้เรื่องที่หน้าอาย พี่เต็มใจจริงใจที่พร้อมจะช่วยเหลือ” 

“ เเล้วทำไมพี่ถึงเข้ามาช่วยกันล่ะคะ” สิ่งที่เธอถามมานั้นผมไม่สามารถที่จะหาคำตอบมาอธิบายให้เธอฟังเข้าใจได้จึงพูดได้เพียงว่า 

“ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไป ทำไมเเต่พี่ก็ไม่เสียใจที่ทำสิ่งนี้เพื่อเธอ มีเเค่นั้นเเหละเหตุผล” 

การสนทนาระหว่างผมกับเธอได้จบเธอได้บอกสถานที่พักของเธอให้กับผม ผมบอกให้เธอเตรียมตัวไปเก็บข้าวของรอผมไปหา พอผมเเละเธอเราสองคนได้ได้เเยกทางต่างไปทำหน้าที่ของเเต่ล่ะฝ่าย ในทางด้านของผมผมเดินทางไปยังร้านขายอาวุธเถื่อนเพื่อไปซื้อปืน ผมซื้อปืนกระบอกหนึ่งเป็นกระบอกที่ถูกที่สุดในร้านเป็นปืนที่ได้มาจากศพคนตายเเละผมก็ซื้อกระสุนด้วยอีกสิบนัด  

ต่อมาผมไปยังที่ ที่กู้เงินนอกระบบผมกู้เงินจำนวนห้าเเสนบาทเป็นเงินสดโดยคํ้าประกันด้วยอวัยวะของผม เเละก็ต่อมาผมได้ไปหาเธอยังที่พักที่เธอได้ให้เส้นทางกับผมไว้ เมื่อมาถึงผมเคาะประตูที่หน้าห้องพักของเธอ เเละเมื่อเธอเห็นว่าผมมาเเล้วเธอจึงเปิดประตูห้องให้ผมเข้าไป ซึ่งเมื่อผมได้เข้ามาในห้องของเธอเเล้ว เธอทำตามที่บอกทุกอย่างเธอเก็บของข้าวเตรียมไปจากที่นี้เเล้ว เมื่อเป็นเช่นนั้นผมก็ได้นำเงินที่กู้มาทั้งหมดให้กับ เธอ เพื่อไปใช้ชีวิตใหม่ เธอรับเงินนั่นเเละเก็บสัมภาระของเธอเเละเดินทางออกไปโดยเร็วพลัน โดยไม่มีคำสั่งลา 

 เมื่อเรื่องของเธอคนนั้นผมได้จัดการเสร็จไปเเล้วต่อไปมันก็ถึเวลาเเล้วผมต้องเดินทางไปยังร้านบริการอบนวด เเห่งนั้นผมเดินทางไปร้านอาบอบนวด ในสภาพเเบบปกติที่ผมเป็น ผมเข้าไปที่ร้านบริการนั้นพนักงานต้อนรับกลับเเทบไม่สนใจผมด้วยซํ้าเขาไปสนใจกับผู้มีอำนาจเงินจะดีกว่า ผมไปยืนเล่นๆมองๆไปรอบๆซึ่งในเวลาไม่นานนักพนักต้อนรับคนดังกล่าวก็มาหาเเละถามถึงเหตุผลว่าผมมาที่นี้ทำไมด้วยนํ้าเสียงที่เเข็งกร้าว  

ผมยิ้มไปยังพนักงานคนนั้นไม่พูดอะไรตอบ พนักงานต้อนรับผู้นั้นด่าทออย่างดูถูกก่อนจะสั่งให้คนมาไล่ผม เเละเเล้วก็ถึงช่วงเวลาที่มันได้เริ่มต้นผมนำปืนกระบอกนั้นเล็งไปที่พนักงานต้อนรับ ลั่นไกลปืนยิงไปที่หัวของพนักงานต้อนรับผู้นั้น เขาตายทันที่ ทุกคนภายในร้านเเตกตื่นวิ่งหนีเพื่อเอาตัวรอด ซึ่งพนักงานของที่นี้ ก็ต่างหนีเอาชีวิตรอด ซึ่งในช่วงชุนละมุนวุ่นวายนั้น ผมพยายามค้นหาชายที่ได้ทำร้ายเธอจนสาหัส ซึ่งผมก็หาตัวของมัน เจอ  

ชายคนนั้นได้รู้ถึงความอันตรายที่จะมาถึงมัน มันเลยหนีเอาตัวรอด ผมวิ่งตามไล่ล่าเล็งปืนยิงไปที่ชายผู้นั้นเเม้ ยิงพลาดไปหลายนัดเเต่ก็ยิงถูกไปนัดหนึ่งที่ขาเมื่อ่ชายผู้นั้นถูกยิงที่ขามันล้มลง ชายคนนั้นคลานหนีต่อไปต้วยความกลัวตาย ผมได้เดินเข้าไปหาชายผู้นั้นในสภาพที่เจียนตาย เมื่อ่ผมไปถึงตรงหน้าชายผู้นั้นผมอยากทำให้เรื่องนี้มันจบเร็วๆ ผมเล็งปืนยิงไปที่ชายผู้นั้นโดยทันที เเต่กลับกระสุนในปืนนั้นหมดซะก่อน ผมจึงจำใจต้องกระทบชายคนนั้นไปที่หัวเพื่อให้ตาย เลือดของมันเลอะเปื้อนไปทั่วร่างกายผม 

  

เหตุการณ์ในครั้งนั้นผมถูกตำตรวจเข้าจับกุมฐานฆ่าคนตายโดยศาลได้พิพากษาตัดสินโทษประหารชีวิตซึ่ง ในขณะที่ผมกำลังจะถูกดำเนินโทษอยู่นั้นทางเจ้าหน้าที่ได้นำจดหมายฉบับหนึ่งส่งมาให้เเก่ผม โดยจดหมายมีใจความเขียนไว้ว่า 

" 

  สวัสดีดีครับผมเป็นคุณพ่อของหญิงสาวที่คุณได้ช่วยเหลือเอาไว้ ตัวผมผู้เป็นพ่อเองที่ได้เป็นคนตัดสินใจให้ลูกสาวของตัวเองต้องไปขายตัวเนื่องจากครอบครัวเราลำบากเเละยากจนลำพังเงินที่ผมหามาได้ไม่เพียงพอจุนเจื่อครอบครัวได้รวมถึงค่าเล่าเรียนของน้องสาวของเธอด้วย ด้วยความจำใจซึ่งต้องส่งเธอไปทำเช่นนั้นเพื่อหาเงินมาส่งครอบครัว เเละพอในวันที่เธอมาหาครอบครัวเราพร้อมด้วยเงินสดที่คุณให้มานั้นมันทำให้ครอบครัวของเราได้อยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันอีกครั้งหนึ่ง ผมซาบซึ่งในความช่วยเหลือของคุณ ขอบคุณกับสิ่งที่ให้ ให้ครอบครัวเราได้เริ่มต้นใหม่ บุญคุณที่คุณทำให้ครอบครัวผมไม่อาจที่จะทดเเทนได้หมดเเต่สิ่งที่ผมเเละครอบครัวของเราจะทำให้นั้น เราจะภาวนาขอให้คุณมีชีวิตที่มีความสุข เช่นเดียวกับความสุขที่คุณให้เเก่ครอบครัวเรา " 

  

  

จบ 

 

 

ขอบคุณที่อ่านครับ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว