ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.38 ไพ่รัก ไพ่คุก

ชื่อตอน : EP.38 ไพ่รัก ไพ่คุก

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 18

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ย. 2563 07:25 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.38 ไพ่รัก ไพ่คุก
แบบอักษร

กรีน Talk

วันนี้ฉันพายัยน้องนินออกมาที่สวนผักตั้งแต่เช้า กินข้าวเสร็จก็ออกมากันเลย เมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับอาจจะเป็นเพราะว่ายัยเด็กที่นั่งข้างๆ แปลกที่แปลกทางละมั้งก็เลยไม่ชินที่ต้องนอนกับฉัน (ที่จริงนางมาอ้อนขอนอนด้วยต่างหาก)

 

“ทำไมที่นี่ร้อนจัง”

 

“ปกติ อยู่ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ชินเอง”

 

“ทำไมพี่กรีนไม่ไปทำงานอยู่ที่กรุงเทพละคะ อยู่ที่นี่ร้อนจะตายแถมยังบ้านนอกด้วย ไม่สะดวกสบายเท่าไหร่เลย”

 

“พ่อแม่พี่อยู่ที่นี่พี่ก็ต้องอยู่ที่นี่สิ อีกอย่างใครเขาสั่งเขาสอนให้เก็บผักแบบนั้น บอกไม่จำเดี๋ยวตีมือหัก!”

 

“ใจร้าย ☹️

ย่ะ! ฉันใจร้ายได้มากกว่านี้อีก นี่พามาทำงานหาเงินใช้เองนะ ไม่ได้พามาเล่นขายของ เดี๋ยวก็หักเงินหรอก!

 

“ถ้ามันมีหนอนโผล่มาจะทำยังไง”

 

“ก็เอามันออกสิ ถามแปลกหรือจะกินหนอนเข้าไปด้วย”

 

“กรี๊ดดดดด! ไม่เอานะคะ หนูกลัวหนอนมันน่าขยะแขยงจะตายไป”

ไม่เห็นต้องทำท่าขนลุกขนพองขนาดนั้นเลย โอเวอร์เกินไปแล้ว หนอนมันยังไม่โผล่มาจริงๆสักหน่อย

 

“ถ้าเก็บผักช้าอากาศจะร้อนกว่านี้อีกนะ เที่ยงเมื่อไหร่รับรองเลยว่าไหม้เกรียมแน่”

 

“จริงเหรอคะ!? 😳 พี่กรีนชวนคุยนี่นาเห็นไหมเก็บช้าเลย”

อ้าว! ไหงมาโบ้ยให้ฉันผิดล่ะ หรืออยากนั่งเก็บเงียบๆ คนเดียว ฉันจะได้ย้ายสังขารตัวเองไปหาเก็บผลไม้ก่อน

 

“งั้นพี่ไปเก็บผลไม้นะ เธอก็เก็บผักคนเดียวไป”

 

“อ้าว! จะทิ้งกันเหรอคะถ้าจะไปก็ไปด้วยกันสิ ถ้าเกิดผีโผล่มาหักคอหนูกลางวันแสกๆ จะทำยังไงล่ะ 🥺

ก็รู้นี่ว่ากลางวันแสกๆ ผีที่ไหนมันจะโผล่มาวะ เวิ่นเว้ออีกแล้วนะ ผีเผออะไรไม่มีหรอกถ้ามันโผล่มาฉันจะขอหวยรางวัลที่หนึ่งให้รวยเละไปเลย

 

“ผียังเอาตัวไม่รอดเลยจะกลัวทำไม ต้นไหนเล็กเกินไปก็อย่าเพิ่งเก็บไว้ให้โตอีกหน่อย เอาแบบพอดีๆ”

 

“ทราบแล้วค่าาาา ทำไมเจ๊ขี้บ่นจังเลยละคะ”

เดี๋ยวนี้เรียกฉันเจ๊แล้วเหรอ ยัยเด็กคนนี้ตีซี๊ไปเรื่อยเลยนะ

 

“เดี๋ยวตีเลยนี่ รีบเก็บเข้าเดี๋ยวจะพาไปทำอย่างอื่น”

 

“ทำไมมีแค่เราสองคนที่มาเก็บล่ะ ลูกน้องคนอื่นลาออกหมดแล้วเหรอคะ”

เธอนะสิจะโดนฉันไล่ออก! ไม่ดูแปลงข้างๆ เลย ใครเขาจะเข้ามาแออัดเก็บกันสิบยี่สิบคนในแปลงเดียวละยะ ขาดอากาศหายใจตายพอดี อยู่ในกระโจมผักแบบนี้เข้ามาสองสามคนก็เยอะพอแล้ว

 

“จะให้เข้ามากระจุกอยู่ที่เดียวหรือไง”

 

“แล้วทำไมพี่ต้องมาปลูกผัก ผลไม้ ดอกไม้ขายด้วยเนี่ย ไม่ทำอย่างอื่นละคะ”

 

“แบบนี้ไม่มีคนทำไง อะไรที่คนทำเยอะมันย่อยหาซื้อง่ายราคาก็ต่ำลงเพราะคนทำเยอะ อะไรที่มีเราทำคนเดียว เจ้าเดียวเขาก็ต้องมาซื้อเรา ง้อเรา ขายไม่ได้ก็กินเอง กินไม่หมดก็แจกคนอื่นเขาไป อย่าคิดอยากทำอะไรเหมือนใคร ทำที่ตัวเองอยากทำและทำได้ เข้าใจมั้ย”

 

“เข้าใจค่ะ แต่ทำไมหนูต้องมานั่งปวดหลังรับจ้างเก็บผักแบบนี้ด้วย พ่อแม่ก็รวยล้นฟ้าชาตินี้ไม่อดตายหรอก”

 

“ลุกขึ้นสิ จะพาไปดูอะไร”

สอนด้วยคำพูดยัยเด็กนี่ไม่จำจริงๆ ฉันลุกขึ้นเดินนำออกมาจากกระโจมปลูกผัก แล้วพายัยน้องนินมาที่แปลงข้างๆ

ที่นี่พ่อฉันปลูกผักหลากหลายชนิด โดยเอาผ้าใบ ผ้ายางต่างๆ มาทำเป็นโดม กระโจมน้อยให้ผักเพื่อป้องกันแสงแดดที่แรงเกินไปเดี๋ยวผักจะตายหมด

แต่ละแปลงก็จะมีคนงานกำลังเก็บ กำลังตัดต้นที่ใช้งานได้ และคนงานของที่นี่ส่วนใหญ่ก็จะเป็นคนมีอายุ เพราะวัยรุ่นหนุ่มสาวไม่ค่อยจะชอบงานแบบนี้สักเท่าไหร่ จากที่ฉันสัมผัสมานะ

 

“เห็นอะไรมั้ย”

 

“ค่ะ ทำไมต้องใช้คนแก่ทำงานด้วย”

 

“เพราะเขาไม่ได้รวยล้นฟ้าเหมือนเธอไง ทุกคนต้องทำงานไม่ทำก็ไม่มีกิน ไม่ทำก็อดตาย มีคนอีกมากมายที่ต้องดิ้นรนหาเข้ากินค่ำ แดดร้องแค่ไหนก็ต้องทนทำ ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าพี่พาเธอมาทำงานหาเงินใช้เองทำไม”

 

“ค่ะ แต่อย่างหนูไม่ได้ลำบากเท่าพวกคนงานนี่คะ”

 

“มันก็จริง แต่เงินมันมีวันหมด ในวันนึงเธออาจจะไม่มีแม้แต่เงินจะซื้อน้ำดื่ม อย่างน้อยเธอก็ทำงานเป็น เธอเคยทำงานแบบนี้ ทำตรงนี้ ถ้าทำได้งานอื่นก็สบาย งานอื่นอาจจะไม่ได้ใช้แรงงานแบบนี้ แต่อาจจะต้องใช้สมองแทนเธอต้องเรียนรู้แล้วเธอจะอยู่รอด”

 

“เขาไม่มีลูกหลานส่งเสียเลี้ยงดูเหรอคะ”

 

“บางคนก็มี บางคนก็ไม่มีแต่มันไม่พอใช้ เธอเรียนจบเข้าทำงานบริษัทแห่งนึง เงินเธออาจจะแค่หมื่นนิดๆ แต่ค่าเช่าห้อง ค่ากินค่าใช้จิปาถะมันมากกว่าเงินเดือนที่ได้รับ มันก็ไม่พอเห็นมั้ย”

ฉันก็เคยเป็นลูกจ้างคนอื่น งานพาร์ทไทม์ฉันก็เคยทำเพราะไม่อยากใช้เงินพ่อแม่เยอะ กว่าฉันจะเก็บเงินมาปลูกดอกไม้ มาทำแบรนด์ มาเป็นนายตัวเองมันไม่ง่ายเลย ฉันอยากให้ยัยเด็กนี่ประสบความสําเร็จในสิ่งที่นางใฝ่ฝัน จะได้รู้ว่ามันน่าภูมิใจมากแค่ไหน 😁

 

“เขาเก็บของไปไหนกันคะ?”

 

“อ๋อ...พักกินข้าวเที่ยงแล้ว ไปสิไปกินข้าวที่โรงอาหารกัน”

ฉันกับยัยเด็กแสบเดินตามหลังกลุ่มคนงานมาที่โรงอาหาร ที่นี่จะมีข้าวให้กินสองมื้อคือเที่ยงกับเย็นเพราะคนงานบางส่วนทำงานช่วงดึก บางส่วนทำช่วงกลางวันแล้วแต่หน้าที่

ที่สวนของพ่อจะมีอาหาร น้ำดื่ม กาแฟ ขนม ผลไม้ให้คนงานกินฟรี หรือจะห่อเอากลับไปกินที่บ้าน หรือเอาไปให้ลูกหลานก็ได้ เพราะทำมาเผื่อทุกวัน

เมื่อก่อนพ่อกับแม่จะเป็นคนไปซื้อของมาทำอาหารให้คนงานเองแต่พออายุมากขึ้นก็เปลี่ยนมาให้แม่ครัวประจำที่นี่เป็นคนจัดการแทน สวนของพ่อให้เงินเป็นรายวันเพราะบางคนเขารอถึงสิ้นเดือนไม่ไหว จำเป็นต้องใช้ เลยให้รายวันไปเลย ยัยน้องนินก็เหมือนกัน เลิกงานฉันก็จะให้ค่าจ้างน้องมัน

 

“ทำไมต้องทำอาหารให้กินฟรีด้วยคะ เขาก็ได้เงินเดือนกันนิ”

 

“พี่ก็ชอบนะ แกงเขียวหวานสวนพ่อตาอร่อยมาก”

 

“ไดมอนด์!/พี่ไดมอนด์?”

มาได้ไงเนี่ย? ตกใจหมดเลยอยู่ๆ ก็โผล่มาแต่เสียงพูดอยู่ข้างหู

 

“หวัดดีจ่ะเมีย ฟอด! 💋 พาพวกเพื่อนชั่วมาด้วย”

 

“เซฮ้ายยยยย~ ไงยะ! น้องนินคนสวยไม่โดนอีแม่มดใช้งานหนักเกินไปใช่มั้ย”

 

“สวัสดีค่ะทุกคน สบายมากเลยค่ะแต่ร้อนไปหน่อย แหะๆ”

สบายมากเลยอะไรล่ะ! บ่นทั้งวันยังขี้โม้ว่าสบายอีก

 

“มาไงกันวะ”

 

“นั่งเครื่องบินไอ้ไทม์มามั้ง”

อ้าว! อีเพชรกวนบาทาเหรอ เดี๋ยวให้ผัวกระโดดเตะสี่ขาเลยนี่

 

“ขับรถมาแม่บอกว่าอยู่สวนผักเลยมานี่ กินข้าวได้มั้ยหิว”

คุณไทม์เขาหิวแล้วค่ะทุกคน มาถึงก็หิวเลยตายอดตายอยากมาจากไหน

 

“กูอยากจะบอกว่าที่นี่เด็ดมาก ไอ้เหี้ยรอบที่แล้วเขาหว่านแหจับปลากันด้วยพรุ่งนี้...”

 

“หยุดค่ะอีม่อน! ไม่ต้องหาเรื่องชวนพวกมันเข้าป่าเข้าดงเลยนะ กูขี้เกียจตามกลับบ้าน”

 

“โถ่! ไปกินข้าวดีกว่า 😒

มาถึงก็หาเรื่องให้ฉันด่า

 

“มีจับปลาด้วยเหรอคะพี่กรีน 🤩

 

“หยุดเลยยัยน้องนิน เธอจะไม่ได้ไปดูปลาอะไรทั้งนั้น ไปตักข้าว รีบกินจะได้ไปทำงานต่อ”

 

“ใจร้าย!”

เออ! ก็ฉันมันคนใจร้ายเดี๋ยวไล่ยกแก๊งเลยนี่

 

“อีตัวดี กูเอาไพ่มาด้วย เล่นใต้ต้นไม้ใหญ่นู่นได้ใช่มั้ยร่มรื่นมาก คงชิวน่าดู”

 

“ลีลาอย่าหาทำอีเวร โดนตำรวจจับมากูไม่ช่วยนะ”

 

“ช่วยเหี้ยไรมึงก็เล่นกับกูสิ จะได้โดนจับไปด้วยกัน”

โอ๊ยยยย! อีเพื่อนตัวดี รักกูจังเลยอยากให้กูโดนจับด้วย หน้าหมีจริงๆ เลยนะมึงเนี่ย

 

“ไม่เอากูต้องสอนงานเด็ก”

 

“กูเล่นกับพวกมันก็ได้ หาเสื่อให้กูด้วยนะเดี๋ยวคันดาก 😂

มาช่วยเพิ่มงานให้กูใช่มั้ยพวกมึงเนี่ย 🙄

 

“ตัวดี~ หิวข้าว~~”

 

“อีคอรีนมาป้อนข้าวผัว อีเวรผัวหรือลูกง่อยแดกแล้วมั้งตักข้าวกินเองไม่ได้”

 

“ฝากตบมันทีอีเจมส์เอาแรงๆ นะ จะได้เลิกวอแวกู”

 

“ผัวนะครับ! จะตบผัวเหรอ!”

ไม่ฝากซัดหน้าคว่ำก็บุญแล้วค่ะผัว ลำใยจริงๆ เลย ให้เลี้ยงไอ้แดงอยู่กรุงเทพก็ตามมาบ้านนอก หมาฉันจะอยู่ยังไงเนี่ย

12.43 น.

หลังจากกินข้าวเที่ยงด้วยกันเสร็จ ฉันก็ต้องมาจัดการกับกลุ่มเพื่อนตัวดี ที่เห็นดีเห็นงานนั่งตั้งวงเล่นไพ่กันใต้ต้นไม้ใหญ่

ลำบากฉันต้องวิ่งหาเสื่อ หากระติกน้ำไว้ให้เผื่อแหกปากกันจนคอแห้งจะได้มีน้ำกิน มันใช่เรื่องที่ฉันต้องมาจัดสถานที่ให้เพื่อนเล่นไพ่มั้ยเนี่ย!

 

“มึงจะไม่เล่นด้วยกันจริงดิตัวดี”

 

“พวกมึงเล่นไปเถอะ กูมีงานต้องทำอีกเยอะเลย เล่นเสร็จเก็บของเอากลับบ้านด้วยนะ”

 

“ทราบแล้วค่ะแม่!!”

ทราบแต่ปากแหละพวกมึง เห็นทราบตลอด ทราบทุกที ไม่รู้ว่าทราบทีี่ว่ามันทราบแบบไหน

 

“ต่อไปเราจะทำอะไรกันต่อคะ”

 

“ไปที่โรงคัดผักแล้วก่อน ตอนบ่ายแดดค่อยข้างแรงเดี๋ยวเธอจะเป็นลมแดดตาย”

 

“แหมมม~ พี่กรีนเป็นห่วงนินเหรอ ^^”

ยัยน้องนินเข้ามาเกาะแขนฉันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ พร้อมกับแกล้งพูดหยอก ฉันเนี่ยนะเป็นห่วงเธอ? เหอะ! ฉันเปล่าสักหน่อย ไม่ต้องมากอด มาเกาะแขนฉันเลย

ตึก ตึก ตึก ตึก

“แฮ่กๆ แฮ่กๆ เจ๊ครับ...วันนี้ผมขอเบิกล่วงหน้าได้มั้ยครับ”

หนึ่งในคนงานที่สวนผักวิ่งหน้าตั้งตรงเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน และขอเบิกค่าแรงล่วงหน้า

 

“อ๋อ...นี่ยัยน้องนิน ไปรอพี่ที่โรงคัดผักนะ เดี๋ยวพี่ตามไป”

ฉันหันมาพูดกับน้องนินก่อนจะเดินนำคนงานออกมาและตรงไปที่ห้องทำงานที่อยู่ไม่ไกลจากโรงอาหารเท่าไหร่นัก

 

“มีปัญหาอะไรหรือเปล่า ทำไมขอเบิกตั้งแต่ต้นเดือนเลย”

 

“ลูกผมไม่สบายครับ วันนี้ผมขอกลับก่อนนะครับจะพาลูกไปโรงพยาบาล”

แย่จังเลยนะ หวังว่าน้องจะไม่เป็นอะไรมาก ความรักของคนเป็นพ่อเป็นแม่นี่สุดยอดเลย

แกร็ก! แอ๊ดดดด~

“เข้ามาข้างในสิ”

 

“เดี๋ยวผมรอข้าวนอกก็ได้ครับ”

 

“เข้ามาเถอะ ข้างนอกร้อนจะตายมานั่งเย็นๆ ข้างใน”

ฉันเปิดประตูห้องทำงานพร้อมกับบอกให้คนงานเข้ามานั่งด้านใน ฉันไม่ได้รังเกียจที่ตัวเขาสกปรกเปื้อนดินเปื้อนโคลน คนทำงานก็ต้องมีเปื้อนกันบ้างเป็นธรรมดา

 

“รอแปปนึงนะ”

 

“ครับ”

ฉันเปิดบัญชีจ่ายเงินคนงานไล่ดูแต่ละชื่อ พ่อมีคนงานเยอะเหมือนกันนะเนี่ย เหมือนจะน้อยแต่ไม่น้อยเลย แหะๆ 😉

 

“แล้วตอนมาทำงานใครเลี้ยงลูกให้”

 

“ฝากเขาเลี้ยงครับ ฝากข้างบ้านไว้ตอนพักก็กลับไปดู”

 

“เอามาทำงานด้วยสิ เอามาได้นะไม่เป็นไร เดี๋ยวคุยกับพ่อให้ จะเบิกเท่าไหร่คะ?”

ฉันไม่สนับสนุนให้ฝากเพื่อนบ้านเลี้ยงลูกเลยจริงๆ เจอคนดีก็ดีไป เจอคนไม่ดีเราไม่รู้เลยว่าลับหลังเราเขาจะทำอะไรกับลูกเราบ้าง อยากให้ยัยน้องนินเห็นชีวิตความเป็นอยู่แบบนี้จัง

 

“เบิกค่ารถพันนึงก่อนครับ ผมไม่รู้ว่าค่าหมอกี่บาท”

 

“อืม....เอางี้เอาเงินนี้ไปนะ แล้วให้คนขับรถไปส่งไม่พอก็โทรมา หรือมีปัญหาอะไรก็โทรมาโอเคมั้ย”

ฉันส่งเงินประมาณห้าพันบาทให้กับคนงาน เขาอยู่ที่นี่มาหลายปีฉันเลยค่อนข้างไว้ใจเขา เหมือนที่พ่อไว้ใจ เท่าที่รู้มา ก่อนฉันจะมาช่วยงานพ่อได้ไม่นานภรรยาของเขาคลอดลูกออกมาส่วนตัวเองก็เสียหลังจากคลอดได้ไม่นาน ส่วนสาเหตุฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน ต้องถามพ่อฉันดู

ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ปัง!!!

“พี่กรีนนนนนนนน!! แย่แล้วๆๆๆ แฮ่กๆ เดอะแก๊งพี่โดนตำรวจจับขึ้นรถไปแล้วค่ะ”

 

“ว่าไงนะ!? 😳

 

“ตำรวจมา! ตำรวจจับพวกพี่ไลลาขึ้นรถไปหมดแล้วค่ะ แฮ่กๆ”

ชิบหายแล้ว!

End Talk

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว