ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 20 Paradise (100%)

ชื่อตอน : "ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 20 Paradise (100%)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 16.1k

ความคิดเห็น : 28

ปรับปรุงล่าสุด : 15 เม.ย. 2559 09:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
"ร้อนรักอันตราย" ตอนที่ 20 Paradise (100%)
แบบอักษร

 

 

Paradise

 

 

 

                  กรี๊งงงงงงงง!!!!

 

                  หมับ

 

                 กริกก!! 

 

                 เสียงกังวานของนาฬิกาปลุกที่ดังขึ้นยังไม่ทันถึงสามวินาทีดีก็เงียบเสียงลงเพราะมีฝ่ามือเอื้อมตะปบปิดโดยอัตโนมัติยังกับว่ารอโอกาสอยู่แล้ว

 

                 เจ้าของมือที่ว่าตลบผ้าออกจากตัว แล้วเด้งลุกจากเตียงนุ่มคว้าผ้าขนหนูได้ก็อ้าวเข้าห้องน้ำ สลัดเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นตัวเก่งที่ใส่นอนประจำออกจากตัวแล้วจัดการแปรงฟันแล้วอาบน้ำอย่างรวดเร็ว

 

                  น้ำให้ความรู้สึกเย็นหน่อยๆแต่ก็สดชื่นทำให้ตาตื่นดีแท้

 

                  “วันนี้แล้ว วันนี้ วันนี้ วันนี้”

 

                  เสียงหวานพึมพำอย่างตื่นเต้น มือไล้สบู่ตามแขนตามขา แล้วรีบล้างหน้าล้างตัวราวกับเวลาที่ใช้ไปมันช่างนานเหลือเกินทั้งๆที่มันเพิ่งผ่านไปยังไม่ถึงสิบนาทีดีด้วยซ้ำ

 

                   เช็ดตัวเสร็จก็ใช้ผ้าผืนเดียวกับที่พันเอวแล้วเดินเปลือยอกขาวๆออกจากห้องน้ำ จัดการดึงเสื้อยืดกับกางเกงร้อยกระเป๋าที่ใครบางคนเคยแซวไว้มาสวมก่อนจะเดินออกจากห้องนอนตัวเองตรงดิ่งเข้าห้องครัวราวกับตั้งโปรแกรมไว้

 

                   เสียงก๊อกแก๊กในครัวดังเหมือนดั่งเช่นทุกๆวันที่เป็นมา ทั้งต้มน้ำทั้งหุงข้าว เอาผ้าเข้าเครื่องปั่นตั้งโปรแกรมให้มันจัดการจากนั้นเสียงหวานก็ฮำเมโลดีเพลงโปรดเบาๆ พลางหลับตาแล้วกางแขนออกยิ้มกับขอบฟ้าสีทองที่ค่อยๆส่องแสงสว่างขึ้นช้าๆ ใจดวงน้อยตื่นเต้นราวกับว่ามันเป็นเวลาที่รอคอย

 

                   “กาแฟกาแฟ”

 

                   เจ้าของหน้าขาวที่มีส่วนสูงร้อยเจ็ดสิบ ผิวขาว ลำแขนลำขาเรียวยาว เอวบางๆที่กินยังไงก็ไม่อ้วนกับผมลองทรงที่เพิ่งตัดมาเมื่อไม่นานมานี้เดินเข้าไปหากาแฟแล้วจัดการชงใส่แก้วใบโปรดของคนที่ต้องกินทุกวัน จากนั้นก็เดินไปหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานใหญ่

 

                   ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

 

                   เคาะให้พอเป็นพิธีแล้วเปิดประตูเดินเข้าไปด้านใน เพราะถึงจะเรียกยังไงเจ้าของห้องก็ไม่มีทางขานรับแน่ๆ

 

                   กาแฟดำหอมกรุ่นถูกวางไว้บนโต๊ะโคมไฟข้างหัวเตียง และจงใจวางไว้ใกล้ๆจมูกของคนที่กำลังนอนหงายเปลือยอกหนา ทอดลมหายใจสม่ำเสมอ ไม่ได้สนใจเลยว่าผ้าที่ห่มไว้หลุดลงจนเป็นแค่คลุมสะโพกไว้อย่างหมิ่นแหม่แค่ไหน

 

                   คนที่พึ่งเดินเข้ามาใหม่เมินหน้าหวานหนีก่อนที่มันจะร้อนฉ่าไปมากกว่านี้ วางกาแฟแล้วก็อยากจะออกไปเลยนั่นแหละ ถ้าไม่ติดว่า

 

                  “เจ้านายครับ....”

 

                   ไม่เรียกเปล่าเจ้าของมือบางยังขยับตัววางหัวเข่ากับที่นอนแล้วเอื้อมมือไปเขย่าลำแขนหนาๆนั้นเบาๆ แต่หากคำตอบที่ได้มาคือ

 

                   เงียบ.......

 

                  “เจ้านายครับ ตื่นเถอะ...” มือขาวเขย่าแขนอีกฝ่ายหนักขึ้น คราวนี้ดูเหมือนจะได้ผลเมื่อเปลือกตาคนนอนค่อยๆปรือขึ้นจนสองตาสบกัน

 

                   คนหน้าขาวฉีกยิ้มหวานหยดแต่ก็ต้องหุบยิ้มฉับเมื่อเห็นคนนอนหงายเมื่อครู่มองเมินแล้วพลิกตะแคงไปอีกทางหันหลังให้ทันที

 

                  “โธ่...ลุกเถอะครับ สัญญากันไว้ว่าไง? ตอนนี้ได้เวลาแล้ว”

 

                   “สัญญาอะไร?”

 

                    “อย่ามาเฉไฉ ก็เมื่อวันก่อนเจ้านายบอกจะพาไปหัดขี่ม้านี่นา ห้ามผิดสัญญานะ

 

                   “ใครกันแน่ที่ผิดสัญญา”

 

                    “หือ?”

 

                    “ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้น” หน้าแบบนั้นคือกำลังเอียงคอมองพลางขมวดคิ้วกัดปากบางๆของตนอย่างสงสัย ทำเอาคนตัวโตเกือบกระโจนเข้าหา ถ้าไม่ติดว่า

                   “สัญญากลายเป็นโมฆะไปเรียบร้อยแล้ว!

 

                    “หา! ได้ยังไง?”

 

                    “ทำไมจะไม่ได้ ที่เป็นแบบนั้นเพราะนายเป็นคนผิดสัญญาก่อน สัญญาอะไรไว้”

 

                    “ก็....”

 

                    “ไม่ต้องมาก็ ถ้าไม่อยากอยู่ใกล้ก็ถอยไปห่างๆ”        เสียงทุ้มบอกเรียบๆขยับตัวนอนหันหลังแล้วหลับตา เลยไม่เห็นคนตัวบางที่เม้มปากแก้มแดงก่ำอยู่ด้านหลัง

 

                    ตะวันมองต้นคอหนา มองลาดไหล่แข็งแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแล้วไล่ตาตามแนวสันหลังจนถึงบั้นเอวก่อนที่กล้ามเนื้อสวยๆนั้นสอดหายเข้าไปในร่มผ่าผืนบาง

 

                    ตั้งแต่พบกันเหตุการณ์โดนเมินแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้น จนเมื่อวาน

 

                   “วันนี้ไม่ได้ครับ”

 

                 “ทำไม?”

 

                 “ก ก็พรุ่งนี้ต้องฝึกขี่ม้านี่นา แล้วถ้าเกิดว่า....เรา..หักโหมไป......เอ่อ”

 

                 “ไม่เป็นไรหรอกน่า นะ”

 

                 “ตื่นเต้นจัง พรุ่งนี้แล้วสิ งั้นผมไปนอนดีกว่า เจ้านายก็รีบนอนนะครับ ราตรีสวัสดิ์”

 

                      จูบทีนึงแล้วทำเป็นไม่สนใจตาละห้อยที่มองมาก่อนจะวิ่งเข้าห้องตัวเองทันที ในหัวคิดอยู่อย่างเดียวว่ามันน่าตื่นเต้นเลยลืมไปสนิทว่าคนที่ตัวใหญ่ๆมักขี้ใจน้อย และงอนด้วยประการเช่นนี้แล

 

                     แล้วทีนี้จะง้อยังไงดีละเนี่ย

 

                     “เจ้านายครับ ผมขอโทษ”

 

                      ตาหวานมองหลังหนาๆแต่ก็ไม่มีท่าว่าอีกฝ่ายจะสนใจหรือหันกลับมาจนต้องเปลี่ยนกลยุทธ

 

                     “ขอโทษนะครับ ขอแก้ตัวคราวหน้าได้ไหมครับ นะ”        

 

                     คราวนี้มือบางแตะพร้อมกับแนบแก้มนุ่มๆกับไหล่หนานั้น แต่คำตอบที่ได้ก็ยังเป็นความเงียบและนิ่งสนิทของคนที่นอนหันหลังให้ทำเอาตะวันถอนหายใจ ก่อนที่จะ

 

                    “ขอโทษครับ”

 

                    สิ้นเสียงหวานเปลือกตาของคนที่นอนหลับตาเงียบก็เบิกขึ้นทันทีราวกับเปิดสวิท เมื่อปากนุ่มแนบแก้มสากแล้วกดลงหอมหนักๆทำเอาคนทำท่างอนหัวใจแกว่งหันขวับมาทันที

 

                    “นะครับ ผมขอโทษ”

 

                     “แค่นี้เหรอ?”         ร่างหนาขยับตัวกลับมานอนหงาย พาเอาคนมองตาปรอย ด้วยเหตุเพราะกล้ามอกหนาๆนั้นคือกล้ามในฝันที่ตนอยากมีแบบนั้นบ้าง แต่จนแล้วจนรอดหลังจากที่ทั้งฟิตทั้งกินก็ยังแห้งมีแต่ก้างเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนจนเริ่มถอดใจ

 

                    “ตอนนี้แค่นี้ ...เอาไว้เย็นนี้แล้วเราค่อย....”       เสียงสุดท้ายหายไปพร้อมๆกับที่แก้มเนียนค่อยๆซับสีจนคนนอนมองหัวเราะจนอกกระเพือม เอื้อมคว้าข้อมือบางแล้วดึงจนคนตัวขาวเข้ามากอด

 

                    “อื๊ออ!?”     คนที่ถูกพลิกลงไปนอนหงายหลับตาปี๋เมื่อแก้มขาวของตนถูกกดหอมบ้าง แถมขายังโดนทับไว้แน่นจากคนตัวหนาที่เปลี่ยนมาเป็นฝ่ายคล่อมแทน

 

                   “ยังจะอายอะไรอีก ก็บอกเลยสิว่าไว้ตอนเย็นแล้วเราค่อยเมคเลิฟกัน หรือจะบอกว่า......”

 

                   “พอแล้ว!” มือบางยกขึ้นตะปบปากสีเข้มไว้แน่น ก่อนจะตาโตเมื่อรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังเริ่มเปลี่ยนแปลง

 

                   “หึๆ” เสียงหัวเราะเจ้าเล่ห์ทำเอาตะวันเสียวสันหลังวาบๆก่อนที่สมองจะหมุนติ้วๆเพื่อหาวิธีเอาตัวรอด

 

                   “จ เจ้านายอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวจะสาย”

 

                    “ไม่หรอกน่า นิดเดียวเอง”

 

                     “ไม่ได้ครับ”

 

                    “นะ”

 

                  “ไม่ครับ เอาไว้เย็นนี้จะแถมให้เยอะๆ”

 

                   กึก!

 

                  “โอเค”

 

                  ร่างหนาชะงักแล้วผละออกไปทันที จนตะวันต้องมองตาม แล้วนั่น! ตาคมกริบที่มองมาอย่างหมายมาดนั่นก็ด้วย

 

                 เฮ้อ! ปากหนอปาก ปากพาจนมันเป็นอย่างนี้เองสินะ คิดแล้วถอนหายใจ ตาหวานมองคนตัวหนาที่ยืนจิบกาแฟแบบไม่อายเลยสักนิด ผิดกับคนที่เหลือบมองซะอีกที่แก้มร้อนแล้วร้อนอีก

 

                  ถ้ามีกล้ามสวยแบบนั้นก็อยากโชว์บ้างละนะ แต่มีแต่ก้างแบบนี้ใครเขาอยากจะมอง

 

                  “วันนี้อยากกินอะไรครับ ......เอ๊ะ!” เสียงถามยังไม่ทันจะจบดีก็ต้องขมวดคิ้วอย่างสงสัยเมื่อนิ้วเรียวหนาชี้มายังคนพูดราวกับคำตอบ

 

                   “นายไง”

 

                   “ค ครับ อันนั้นรู้อยู่แล้ว แต่ว่าอาหารเช้า”

 

                   “อยากให้กินอะไรก็อันนั้นแหละ” ได้ยินแบบนั้นก็พยักหน้าก้าวขาลงจากเตียงเดินไปที่ประตู ถ้าเสียงทุ้มไม่เรียกไว้ซะก่อน

 

                   “เดี๋ยวก่อนตะวัน”

 

                    “มีอะไรครับ เหวอ!?!!” ประตูที่กำลังเปิดถูกปิดพร้อมๆกับที่ร่างบางถูกดันจนหนังแนบประตู

 

                    “ช่วยหน่อยสิ มันทำท่าจะไม่ไหวแล้ว”

 

                    “ต แต่ //  แค่มือ” พจน์กระซิบปร่าชิดริมหู กันฟันกร๊อดเพื่อบังคับตัวเองไม่ให้ตะครุบคนหน้าขาวมากระทำชำเราให้สมอยาก

 

                    “นะ”          จมูกโด่งคลอเคลียแก้มเนียนพลางถามย้ำอย่างขอความกรุณา     “นะตะวัน”

 

                     มือบางอยู่ใกล้แค่เอื้อม....

 

                    ใกล้สิ่งที่กำลังผงาดท้าทาย ...

 

                   ใกล้จนได้ไออุ่นและความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมา.......

 

                   ตาสองตาสบกันนิ่ง คงไม่เป็นไรมากหรอกมั้ง ตะวันคิด ก่อนจะขยับมือหมายจะสัมผัสช่วยให้ร่างสูงบรรเทาความร้อนเร่าในเช้านี้

 

                  ถ้าอย่างงั้น.........

 

                  กุ๊บกั๊บ! กุ๊บกั๊บ! กุ๊บกั๊บ!

 

                  “นายครับ  //  นายยยย  //   พี่ตะวัน”

 

                   “…….!!”

 

                  เสียงเรียกที่ดังมาแต่ไกลบวกกับฝีเท้าม้าที่ใกล้เข้ามาทำเอามือบางชะงัก แต่ยังไม่ทันที่จะขยับตัวปากบางอิ่มกลับถูกประกบแนบสนิทแล้วบดเคล้าอยู่ชั่ววินาที

                 “ฝากไว้ก่อน”

 

                 “ค ครับ”

 

                 “รีบไปก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหว”

 

                  คราวนี้ไม่มีเสียงตอบ เพราะทันทีที่พจน์ผละออกตะวันก็รีบหมุนลูกบิดประตูแล้วผลุบออกมานอกห้องนอนใหญ่ทันที ก่อนจะยกมือขึ้นทาบหัวใจที่มันเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมาข้างนอก

 

                   ‘ในโลกนี้มีใครเป็นแบบเราบ้างไหมน้อ

 

                    มันเป็นคำถามในใจที่ไม่ต้องการคำตอบจริงจัง แต่ถ้าตะวันมีฌานหยั่งรู้ได้ ก็จะไม่แปลกใจเลยว่าหลายๆคนบนโลก โดยเฉพาะคนรู้จักใกล้ตัวของตนนั้นก็เกือบๆมีชะตากรรมที่เรียกได้ว่าเกือบเหมือน

 

                    จะต่างกันก็แค่............................

                     .............................

                     .........................

                     .................

                     ..........

                   .....

 

                   แว่วเสียงของตัวอะไรสักอย่างดังเข้ากระทบโสตประสาทหูจนปลุกให้เปลือกตาบางปรือขึ้นช้าๆก่อนจะกระพริบปริบๆปรับโฟกัสจนภาพตรงหน้าชัดขึ้น

 

                  เพดานแบบนี้?.....

 

                  เสียงแบบนี้?......

 

                 หน้าหวานผงกหัวขึ้นเห็นนกบินว่อนอยู่นอกหน้าต่างเล็กๆที่ห่างจากเตียงออกไปหลายช่วงตัว

 

                 ความรู้สึกอุ่นสบายทำให้ยังไม่อยากขยับตัว

 

                 แต่ทว่า.......

 

                 อุ่นผ้าห่มเนื้อนุ่มที่คลุมขึ้นมาถึงคอยังพอเข้าใจ แต่ความรู้สึก      'อุ่น     ที่แนบไปตลอดทั้งแผ่นหลังบาง กับความรู้สึกหนักๆที่ทับเอวกับลำขาเรียวของตนข้างหนึ่งไว้นั้น คือ....?

 

                  สมองน้อยๆกำลังลำดับภาพอดีตกาลเมื่อวานที่ผ่านมา แล้วก็นึกออกได้อย่างรวดเร็วก่อนที่แก้มเนียนจะร้อนฉ่าขึ้นมาทันทีจนน่าโมโห

 

                  มือบางดึงผ้าห่มที่คลุมตัวออก แล้วก็ประจักษ์ต่อสายตาว่าความรู้สึกหนักๆที่ตัวรู้สึกมาจากเหตุผลไดกัน

 

                  ลำแขนแกร่งที่มีสีเข้มกว่าตนนั้นพาดมากอดเอวเล็กอย่างแน่นหนาจนคนตัวบางนึกหนักใจว่าจะทำยังไงถึงจะขยับออกไปได้โดยไม่ให้อีกฝ่ายรู้สึกตัวซะก่อน อีกทั้งลำขาหนักๆสากไรขนที่สอดเข้ามาทับขาตนไว้นั่นอีกเล่า

 

                  สภาพแบบนี้ทำเอาทิวาทิ้งหัวลงบนหมอนอย่างอ่อนใจ .......

 

                  หมอนเหรอ!?

 

                  ตาโตเบิกกว้าง ไม่ใช่หมอนหรอกมั้งที่กำลังหนุนอยู่เนี่ย! ก่อนจะค่อยๆผินหน้ามามองด้านหลังแล้วก็หันไปมองลำแขนที่ตนหนุนไว้นิ่งๆ

 

                  ความรู้สึกที่ได้รับตอนนี้มันอุ่นสบายจนไม่อยากขยับ แต่เพราะความที่ไม่เคยตื่นขึ้นมาเจอใครแล้วได้รับสัมผัสอะไรแบบนี้มาก่อนจึงกระดากที่จะนอนนิ่งๆ ทำให้คนตัวบางค่อยๆกำรอบข้อมือหนาที่ทาบเอวตนไว้ แต่หากยังไม่ทันที่จะได้ทำตามความคิดก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงทุ้มกระซิบมาซะก่อน

 

                   “อรุณสวัสดิ์”

 

                  ปากบางเม้มนิ่ง

 

                  ความรู้สึกขัดใจแรกคือไอ้เจ้าก้อนเนื้อสีแดงตรงอกด้านซ้ายมันกำลังกระหน่ำเต้นจนแทบจะทะลุออกมานอกอก อยากจะล้วงมือเข้าไปบีบไว้ให้มันอยู่นิ่งๆ มือบางเลยยกขึ้นลูบแก้มตัวเองแทนเพราะมันร้อนวูบวาบจนไม่อาจควบคุมได้

 

                  หน้าหวานเลยบึ้งเพราะกลัวอีกฝ่ายจะแกล้งล้อเพราะเห็นเป็นเรื่องตลกอีกจึงได้แต่หันหน้าหนีและพยายามกระเถิบและดึงตัวเองออกมาจากอกอุ่นหนาที่แนบไปตลอดทั้งแผ่นหลังอย่างน่าหวาดเสียวนั้นด้วย

 

                  “อย่าเพิ่งไป”        คนตัวบางชะงักเพราะไปไหนไม่ได้ไกลเหตุด้วยแขนแข็งๆรัดเอาไว้แน่นชนิดถ้าไม่คิดปล่อยเองอีกคนก็ไม่มีทางดิ้นหลุดออกมาได้แน่ๆ

 

                   อีกทีหรือจะเป็นเพราะในใจลึกๆของทิวารู้สึกเสียดายความรู้สึกแปลกใหม่ที่ได้รับตอนนี้ก็เหลือจะเดา

 

                   “จะไปห้องน้ำ....ครับ...”      

 

                    หางเสียงที่ตามมาเบาๆคล้ายไม่ชินทำให้คนที่นอนข้างหลังยิ้ม พร้อมกับกระชับแขนรั้งเอวบางเข้ามากอดไว้แน่นแล้วแนบปากกับจมูกร้อนๆทาบลงหาหนักๆแล้วค้างไว้อย่างนั้นจนเจ้าของแก้มนุ่มหลับตาปี๋ก่อนจะครางประท้วง

 

                    “ปะ ปล่อยก่อน...อื้ออ”      

 

                     คราวนี้คนเสียเปรียบรีบมุดหน้าลงกับหมอนเมื่อปากร้อนไม่ยอมหยุดแค่แก้มเนียนแถมมือสากยังพากันขยับไล้ไปทั่วช่วงล่างเป็นทัพสองเล่นเอาคนตัวขาวดิ้นหนีพัลวัล

 

                    ตอนแรกก็คิดจะดิ้นหนีอย่างเดียวน่ะแหละแต่พอมือหนากับปากร้อนของอีกคนสามัคคีกันประทุษร้ายเสียงโวยวายก็ดังตามมาทันที

 

                    “ไม่เอานะ ...เดี๋ยวก่อนสิ!” ตาโตเบิกกว้างเมื่อร่างเปลือยขาวบางถูกพลิกกลับมาพร้อมๆกับที่ไอ้หน้าหล่อโน้มลงมาหาจนมือบางรีบยกขึ้นดันคางสากเอาไว้เต็มที่

                    “ไหนล่ะจูบ?”

 

                     “หือ?!

       

                     “จุ๊บกันรับอรุณไง เช้าๆแบบนี้ก็ต้องแสดงความรักกันก่อน จุ๊บกันวันละนิดจิตแจ่มใส”

 

                     “บ้าน่ะสิ ไม่ใช่ฝรั่งจะได้เอาธรรมเนียมแบบนั้นมาใช้ เป็นคนไทยไม่เห็นจะต้องทำอะไรแบบนั้นเลย”

 

                    “รู้ได้ยังไง? จะไทยจะเทศก็คนเหมือนกัน จู๊บกันบ่อยๆไม่เห็นจะมีปัญหา”

 

                    “มีปัญหาสิ มีแน่ๆ”

 

                     ทิวาเถียงหัวชนฝาและยังไงก็ไม่ยอมคล้อยตามที่อีกฝ่ายพูดเด็ดขาดและนิ้วเรียวทั้งสิบก็ยืนกรานยันคางเหลี่ยมไว้ไม่ปล่อยทั้งๆที่ช่วงล่างตั้งแต่เอวลงไปก็กำลังตกอยู่ในอันตรายพอๆกัน

 

                    “ปัญหาอะไร?!”

 

                   “ตะ ..ตอนนี้มันสว่างแล้ว พายุก็ไม่มีแล้วด้วย เราเอาเรือเข้าฝั่งกันเถอะนะ”

 

                    แต่หากคำปฏิเสธสั้นๆนั้นทำเอาคนฟังหน้าซีด

 

                   “ทำไมล่ะ?”

 

                   “เพราะเรากำลังจะไปเที่ยวไง กลับตอนนี้ก็ไม่สนุกสิ”

 

                    “ไม่  ไม่นะพี่ภีม โธ่อย่าทำแบบนี้” 

 

                    “กลัวอะไร?” หน่วยตาดำไหวระริกเมื่อมือครามหยิบปอยผมยาวทัดหูให้เบามือ

 

                    “ไม่ได้กลัวนะ แต่จู่ๆหายมาแบบนี้ทุกคนเขาจะคิดยังไง อีกอย่างเจ้านายต้องออกตามหาแล้วแน่ๆ”

 

                    “เรื่องแค่นั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอกน่า โทรไปบอกซะก็สิ้นเรื่อง”

 

                   “บ้าน่ะสิ!

 

                   “เอ้า! ก็เห็นกังวล โทรไปแล้วบอกแล้วขอเที่ยวอีกสักสองสามวันถึงจะกลับ”

 

                   “ถ้ามันง่ายขนาดนั้นจะไม่โวยวายสักนิดเลยนะ”

 

                  “แล้วมันยากตรงไหน?”

 

                  “มันยากทุกตรงน่ะแหละ จู่ๆก็หายมาทั้งคืนแบบนี้ แล้วไหนยังจะหายมากับ .......”

 

                  “กับใคร?”     ภีมตะครุบคนตัวบางที่จู่ๆก็หยุดพูดเอาดื้อๆไว้พร้อมกับถามย้ำตาพราว      “กับใครบอกมาสิ?”

 

                  “จะไปห้องน้ำ”

 

                  “จุ๊ จุ๊ จุ๊ เมื่อวานเราตกลงกันไว้ว่าไง?”

 

                  “อยากไปห้องน้ำครับ”

 

                  “แล้วเมื่อกี้จะบอกว่ามากับใครนะ?”

 

                 “กับพี่ภีม มากับพี่ภีมครับ พอใจยัง?!” 

 

                  ปลายเสียงว่ามามือหนาจึงได้คลาย แต่ตาคมกลับมองตามแขนขาวรวบเอาผ้าห่มเนื้อนุ่มที่ใช้คลุมตัวของทั้งคู่ไว้ทั้งคืนไปกอดไว้แน่นคนเดียว

 

                  ทิวาดองก็คิดไว้อย่างเดียวว่าจะเอาผ้าห่มมาคลุมช่วงล่างของตนแล้วกะจะรีบเดินเข้าห้องน้ำไปเงียบๆ แต่พอลากผ้ามากอดไว้เท่านั้น ตาหวานก็มีอันเบิกโพลง

 

                   แก้มเนียนร้อนฉ่าประหนึ่งว่ามีใครเอาเตารีดร้อนๆมาทาบไว้ พลางกลืนน้ำลายดังเอื๊อกเหตุเพราะจู่ๆลำคอก็แห้งผากขึ้นมาทันไดอย่างไร้เหตุผล

 

                   หน้าหวานค่อยๆเบือนหนีทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ แต่ในใจกลับนึกโมโหให้ตัวเองที่ตาดีเกิน เหลือบไปเห็นบางอย่างที่ไม่ควรจะเห็นเข้าในเวลาแบบนี้

 

                  แต่ว่า ได้ผ้าแล้วก็จะเผ่นละนะ

 

                  แต่คนที่กำลังกระเถิบตัวออกห่างต้องเป็นอันชะงักกึกเกือบหงายหลัง! เมื่อชายผ้านุ่มๆที่กอดไว้ถูกกระตุกจากอีกทางจนต้องหันกลับไปมองอย่างสงสัย

 

                  “ด้วย”       สั้นๆหากแต่ได้ใจความทำเอาหน้าหวานส่ายเดี๊ยะ

 

                   แก้มที่ร้อนแทบไหม้อยู่แล้วค่อยๆซับสีเลือดขึ้นอีกก่อนจะแดงไปทั้งหน้าและลามลงไปที่คออย่างรวดเร็ว มือบางรีบกระตุกผ้าหนี แล้วสั่งขาตัวเองวิ่งหนีเข้าห้องน้ำให้ไวที่สุด

 

                   “เฮ้อออ!!

 

                   แผ่นหลังเนียนอิงประตูกระจกใสไว้ มือบางยกขึ้นทาบอกแบนๆของตนถอนหายใจโล่งอก เมื่อหลุดเข้ามาในอาณาเขตของห้องน้ำสุดหรูก่อนจะเดินไปหาจุดหมายแรกที่หมายตาแล้วทำธุระของตนอย่างรวดเร็ว

 

                    หัวใจดวงน้อยเต้นตุ่มๆต่อม พลางเหลือบมองประตูเป็นพักๆด้วยเหตุผลเพราะประตูเลื่อนสุดหรูแถมแพงหูฉี่ดันไม่มีกลอนประตูเลยไง

 

                    แปรงสีฟันใหม่เอี่ยมถูกแกะใช้ทันทีที่เห็น ตาหวานยังเหลือบมองประตูห้องน้ำอย่างกังวลเพราะกลัวใครอีกคนเดินตามเข้ามาแจมด้วยเหลือเกิน

 

                   แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้นอย่างที่กังวลสักนิด

 

                   เฮ้ออ!! ค่อยโล่งอกหน่อย

 

                   มือบางทิ้งผ้าห่มแล้วเดินเข้าไปใต้ฝักบัวจัดการสระผมตัวเองทันที ก่อนที่ความรู้สึกเหนียวไปทั้งตัวจากเส้นผมจรดปลายเท้าจะค่อยๆหายไปพลางเงยหน้าขึ้นรับน้ำอันมากมายที่หล่นลงมากระทบอย่างรู้สึกสดชื่น

 

                  เพราะความที่ต้องดูแลตัวเองให้ดูดีอยู่เสมอ ทิวาจึงลืมตัวไปกับฟองสบู่เนื้อนุ่มหอมๆ มันหอมจนต้องหยิบขึ้นมามองหายี่ห้อ ก่อนจะย่นจมูกเมื่อเห็นว่ามันไม่ธรรมดาจริงๆ

 

                 “สบู่คนรวย”    

 

                   ปากบางขมุบขมิบหลังจากที่มองประตู และมองแล้วมองอีก ครีมนวดผมเนื้อนุ่มก็ถูกชโลมลงบนผมยาวพลางลูบไล้ทำความสะอาดลำแขนลำขาตนจนพอใจนั่นแหละ จึงเปิดน้ำเดินเข้าไปหาฝักบัวอีกครั้งเพื่อที่จะได้ล้างฟองลื่นๆพวกนี่ออก

 

                  แต่ในขณะที่กำลังเพลินอยู่นั้น คนที่กำลังลืมตัวกลับต้องยืนแข็งทื่อ ก่อนจะยกมือลูบน้ำออกจากหน้าพลางกระพริบตาปริบๆ เพ่งไปยังผนังห้องน้ำหินอ่อนสุดหรูที่อยู่ตรงหน้าแล้วกลืนน้ำลาย รู้สึกว่าตอนนี้คอของตนกำลังแห้งผากทั้งๆที่ยืนอยู่ใต้สายน้ำเย็นฉ่ำขนาดนี้

 

                  ผนังห้องน้ำวาววับบัดนี้มันไม่ได้สะท้อนเพียงเงาลางๆของตนออกมาเท่านั้น ดูเหมือนความวาวงามระยับของมันก็กำลังสะท้อนเงาของใครอีกคนให้คนตัวบางได้รับรู้ว่าบัดนี้เยื้องไปด้านหลังของตนนั้นได้มีใครอีกคนเข้ามายืนอยู่ด้วย

 

                   ตั้งแต่เมื่อไหร่?

 

                  ใบหน้าหวานค่อยๆผินมามองด้านหลัง นึกขอบคุณคนตัวหนาในใจที่ยังอุตส่ามีผ้าขนหนูพันเอวเอาไว้ ถึงจะหมิ่นเหม่ไปหน่อยก็เถอะ

 

                  แล้ว.......

 

                  ทิวาตาโตเมื่อเห็นผ้าที่ตนกองไว้ใกล้ๆประตู เพราะความที่กลัวมันเปียกเลยทิ้งไว้ตรงนั้น จริงๆแล้วก็มีผ้าขนหนูที่เก็บเรียงไว้อย่างสวยงามในชั้นข้างผนังตั้งมากมายเลยละ

 

                   แต่ว่าปัญหามันไม่ได้อยู่ตรงนั้น

 

                   ทำยังไงล่ะทีนี้? เดินโทงๆหน้าตายเข้าไปหยิบผ้าเลยดีไหม?

 

                   ถึงจะ....เอ่อ.....มีอะไรกัน.....แล้ว.....ก็เถอะนะ...แต่.....ให้ทำแบบนั้น......

 

                   แล้วเพราะความที่มัวแต่สับสนว่าตนจะทำยังไงดี ร่างบางเลยยืนนิ่งกุมมือกับหว่างขาตัวเองสองจิตสองใจทำอะไรไม่ถูกทำอะไรไม่ถูก  ปล่อยให้อีกคนที่กำลังยืนกอดอกอิงผนังห้องน้ำมองมาตาไม่กระพริบ

 

                    ผมเปียกๆเลื้อยแนบบั้นเอวขาวทำเอาตาคมพราวระยับ อีกทั้งก้นงอนกับลำขาเรียวที่พยายามหนีบเข้าหากันไว้เพราะกลัวตนจะเห็นนั่น

 

                    มันช่าง.........

 

                     ตาหวานเบิกโพลงเมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว เท้าบางรีบขยับย้ายหมายจะให้ตัวเองเลี่ยงออกจากห้องน้ำ แต่เพราะความที่รีบไปเลยไม่ทันระวังตัวทั้งบรรดาฟองสบู่ฟองแชมพูก็ช่างไม่เป็นใจเอาซะเลย มันทำราวกับแกล้งรั้งไว้ให้ร่างขาวไถล...

 

                    พรื๊ดดด...

 

                    เอวบางถูกคล้องหมับ พร้อมๆกับที่แก้มขาวถูกจมูกโด่งของคนข้างหลังจู่โจมแนบลงกดหอมจนแก้มยุบ

 

                    “อุ๊!?”

 

                    แก้มนุ่มถูกประทุษร้ายยังพอทำเนา แต่ไอ้ที่ทิ่มจึ๊กจึ๊กอยู่ด้านหลังนี่เล่าจะทำยังไง?

 

                  “หึๆ....ผมยังไม่ได้ล้างเลยจะรีบไปไหน?”

 

                    กึก!!?

 

                   คนที่เตรียมจะดิ้นชะงัก!....คิดอยู่อย่างเดียวว่าจะหนีอีกฝ่ายยังไงเลยลืมไปสนิทว่าตนกำลังทำอะไรอยู่ เพราะความที่ชะล่าใจคิดว่าอีกฝ่ายจะปล่อยตนให้ได้มีเวลาส่วนตัวบ้าง.....

 

                   “ข ขอเวลาอีกห้านาที เอ่อ จะเสร็จแล้วครับ...ถ้ายังไง พี่ภีมช่วยออกไปก่อน...?”

 

                   “ทำไมล่ะ? อาบด้วยกันจะได้เสร็จไวๆไง มาจะล้างผมให้”

 

                    “ม ไม่ ไม่!!

 

                    คำปฏิเสธไม่เป็นผลเมื่อคนตัวโตกว่ายกเอวบางทีเดียวลอยหวือไปยืนใต้ฝักบัวด้วยกัน

 

                    ร่างขาวก็ถูกมือหนาหมุนกลับมาเผชิญหน้าระยะประชิดก่อนจะพูดไม่ออกเมื่อผมยาวๆของตนถูกนิ้วหนาสางออกล้างใต้สายน้ำอันมากมายที่ไหลเป็นสายลงมากระทบ ซ้ำยังนวดเบาๆให้จนทั่วหนังศีรษะเล็กๆทำเอาคนที่ตั้งท่าปฏิเสธแต่แรกสบายจนรู้สึกเคลิ้ม 

 

                    ทิวาหารู้ไม่ว่ากิริยาของตัวนั้นทำเอาคนที่กำลังจ้องอยู่กัดฟันกร๊อดด!

 

                   ดวงหน้าหวานแหงนหงายให้คนตรงหน้านวดหัวให้ราวกับท้าทาย ปากบางอิ่มฉ่ำน้ำยังเผยออ้าน้อยๆมองเห็นไรฟันขาวราวไข่มุก ลำคอระหงบอบบางลาดไหล่เนียนขาวน้ำเกาะพราวระยับปานเกร็จเพชรตรงหน้า

 

                   ฮืมม!.....

 

                  ภีมคำรามในใจ ในหัวกำลังขัดแย้งตีกันยุ่งอยู่กับความคิดของตัวเอง ....ให้ตาย เห็นแบบนี้แล้วใครมันจะอดใจไหววะ

 

                  ตาหวานปรือขึ้นช้าๆเล่นเอามือหนาที่กำลังล้างถึงกับสั่น .....

 

                 สั่นเพราะกำลังบังคับอารมณ์ฝ่ายต่ำของตัวเองจนสุดฤทธิ์เพื่อไม่ให้กระโจนขย่ำเนื้อขาวตรงหน้า

 

                  ดูเหมือนว่าคนตัวหนาจะทำสำเร็จ แต่ดูเหมือนจะสำเร็จได้แค่ครึ่งบนที่ทนอยู่นิ่งๆได้ แต่หากครึ่งล่างนั้นไทร้ไอ้เจ้าน้องชายมันช่างไม่รักดี ดีดดิ้นยินดีราวกับเสือหิวเห็นเนื้ออันโอชะมาวางอยู่ตรงหน้ายังไงยังงั้น

 

                   ชิบแล้วไงไอ้ภีม!!

 

                   ทิวากำลังเคลิ้ม พอลืมตาขึ้นสบกับตาคมเลยรู้สึกเขินสู้ตาไม่ไหวแน่ๆจึงหลุบตามองต่ำ แล้วก็ต้องตาเหลือกอ้าปากค้าง

 

                  อะไรบางอย่างกำลังตุงผ้าขนหนูจนตั้งฉากชี้มา จนคนตัวบางที่กำลังกุมหว่างขาไว้สั่งเท้าของตนให้ขยับถอยฉากออกจากตรงนี้โดยเร็วก่อนดีกว่า ก่อนที่จะ........ก่อนที่จะ

 

                 พรื๊ดดดดด!!

 

                  ร่างที่เกือบหงายหลังทำให้คนตัวสูงพุ่งเข้ารวบเอวบางมากอดไว้แน่น หากแต่เป็นเพราะร่างสูงขยับตัวเข้ามาทันทีโดยไม่ได้ระวังตัวหรืออย่างไร จึงทำให้ผ้าขนหนูที่พันเอวหนาไว้หลุดพลั๊วลงไปนอนแอ่งแม้งบนพื้นห้องน้ำ

 

                  ปากบางพะงาบๆพูดไม่ออก แถมใจเจ้ากรรมก็กระหน่ำเต้นแทบไม่เป็นจังหวะ ไม่ใช่เพราะเหตุตกใจเมื่อครู่ แต่เป็นเพราะรับรู้ได้ถึงร่างหนาที่แนบมาเปล่าเปลือยล่อนจ้อนแค่ไหน

 

                  “อ เอ่อ...”

 

                  แก้มขาวร้อนจนชาเพราะเอวบางถูกรั้งกอดจนแนบ และชิดกันขนาดนี้มีหรือคนตัวบางจะไม่รับรู้ว่าร่างกำยำที่แนบมามีปฏิกิริยายังไง

 

                  ความร้อนที่กำลังชนอยู่ตรงหน้าท้องเนียนทำให้ก้นงอนโก่งหนีบวกกับลมหายใจร้อนๆที่กำลังรดรินข้างแก้มเตือนให้ทิวารีบหาทางเอาตัวรอด

 

                    รีบถอยเถอะทิวา ถ้าไม่งั้น.....

 

                    คนตัวสูงไม่ได้รับรู้ถึงแรงผลักจากมือบางเลยสักนิด ตาคมหลุบมองคนที่เตี้ยกว่า มองแพขนตายาวที่ทาบแก้มเนียน มองปากบางที่กำลังขบไว้แน่นอย่างขัดเขินในระยะใกล้ๆแค่ลมหายใจกั้น

 

                    ใกล้กันอย่างนี้ แนบกันจนรู้สึกขนาดนี้ต้องให้ทนไหม?  

 

                    !!!!

 

                   “อื๊ออ!!?”

 

                    ตาโตเบิกโพรงเมื่อคางมนก็ถูกเชยขึ้นก่อนที่ปากอิ่มจะถูกทาบจุมพิตโดยไม่ทันได้ตั้งตัว

 

                   มือบางที่กำลังผลักอยู่เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นทุบอกหนาปึ๊กปึ๊ก เมื่อก้นที่พยายามโก่งหนีของตนถูกฝ่ามือร้อนทาบแล้วดันให้หน้าขาขาวชนกับลำเนื้อที่ตั้งลำร้อนผ่าวจนแทบปริ

 

                   “อ่า!....เดี๋ยว!....”  ปากอิ่มถูกปล่อยให้เป็นอิสระเสียงสุดท้ายจึงอุทานออกมาอย่างตกใจเมื่อรู้สึกถึงปลายนิ้วร้อนกำลังแซะร่องก้นนุ่มเบาๆทำเอาทิวาเข่าอ่อน

                    เอวบางถูกรวบยกขึ้นจนไปหยุดยืนใต้สายน้ำที่ถึงแม้จะฉ่ำเย็นแค่ไหน แต่ก็ไม่เย็นพอที่จะดับอารมณ์ร้อนๆตอนนี้ได้

 

                   สบู่ถูกกดแล้วชโลมไปทั่วทั้งตัวอีกครั้ง  

 

                    แต่.......

 

                    การอาบน้ำครั้งหลังดูเหมือนอารมณ์จะต่างออกไป เพราะสบู่มันไม่ได้ถูกลูบไล้สัมผัสด้วยมือบางเหมือนอย่างคราแรก

 

                    ครีมฟองลื่นๆถูกไล้ไปทั่วบ่าขาว แผ่นหลังนวลเนียนแล้วไล้ลงหาก้นนุ่มที่ช่างพอดีกับฝ่ามือคราม

 

                   ลำแขนขาวถูกรั้งให้ยกขึ้นคล้องต้นคอหนา ฝ่ามืออุ่นช้อนประคองหน้าหวานที่เอาแต่เบนหนีให้เอียงทำมุมรับจูบอันดูดดื่มของตนถนัดถนี่ยิ่งขึ้น

 

                   ลิ้นอุ่นแทรกเข้าหยอกเย้าลิ้นนุ่มหวานก่อนจะกวาดเลียไปทั่วไรฟันขาว กระพุ้งแก้ม รัดรึงลิ้นเล็กบางเข้ามากัดเบาๆราวกับหยอกล้อให้สยิวซ่าน

 

                   เนื้อแนบเนื้อลื่นสบู่พาให้นิ้วที่กำลังเกลี่ยปากทางนุ่มแทรกแล้วเพิ่มนิ้วเข้าไปได้อย่างง่ายดาย แต่ที่ทำเอาร่างบางเกือบหัวใจวายก็เมื่อแขนหนาคล้องขาเรียวข้างหนึ่งยกขึ้นแล้วรั้งหน้าขาขาวเข้ามาบดเบียดนั่นตั่งหาก

 

                    “อ๊า!...”

 

                    น้ำที่พรมจนเปียกไปทั่วทำให้สองร่างลื่นๆแนบสนิทชนิดเนื้อแนบเนื้ออยู่แล้วสยิวซ่านจนขนลุกซู่ทั้งตัว

 

                    แก้มนุ่มถูกจมูกโด่งกดหอมครั้งแล้วครั้งเล่า ลำคอระหงถูกปลายลิ้นหนาดูดกินราวกับเนื้อขาวนั้นช่างอร่อยเหลือหลาย

 

                    “ม  ไม่!....”  คนที่กำลังเสียเปรียบส่ายหน้าขืนตัวหนีเมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายคิดกำลังจะทำอะไร

 

                    แต่เหมือนว่าแรงปฏิเสธนั้นดูเหมือนมันจะไม่ได้ผลเมื่อชักโครกที่ตั้งอยู่ไม่ห่างกลายเป็นเก้าอี้ชั้นดีให้ใครบางคนได้ทรุดนั่งแล้วรั้งข้อมือขาวเข้าไปหา

 

                     “อย่า ...” เสียงครางประท้วงจึงดังอีกราวกับอยากขอความกรุณา

 

                    มือบางทั้งผลักทั้งดันเปะปะทั่วแผงอกที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามแน่นๆ แต่เป็นเพราะความลื่นเลยไม่ได้ทำให้เจ้าของมันสะดุ้งสะเทือนรู้สึกรู้สาเลยแม้แต่น้อย

 

                     ลำแขนหนารั้งกอดเอวขาวให้นั่งทับไปบนตักกว้าง ฝ่ามือร้อนเลยลูบไล้ไปทั่วเนื้อนุ่ม ก้นงอนทั้งสองถูกบีบแน่นจนเต็มมือกร้านอย่างมันเขี้ยวแล้วดึงคนตัวขาวเข้ามาแนบซะยิ่งกว่าแนบ

 

                    “อื๊อ..อ!...”

 

                 ในหน้าหวานแหงนหงายพาให้เล็บมือสั้นนั้นจิกแน่นหนาบนบ่ากว้างอย่างไม่รู้ว่าจะระบายอารมณ์ยังไงให้ดีกว่านั้น เมื่อลำเนื้ออ่อนถูกบางอย่างที่เรียกเหมือนกันแต่ต่างสีและไซ้ส์ที่ใหญ่กว่าชนเอาไม่เบานัก

 

                  “....ฮืมมม!

 

                  สองลำเนื้อที่ตั้งขึ้นจากสัมผัสและแรงอารมณ์เสียดสีกันจนปลายหยักร้อนผ่าว ฝ่ามืออุ่นบีบแล้วยีส่วนปลายด้วยท้องนิ้วโป่ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นคว้ามือบางทั้งสองข้างให้มารวบไว้แล้วบังคับด้วยมือหนาให้มือนุ่มขยับขึ้นลงหนักๆ

 

                 “อื๊ออ!.....”

 

                 “ฮืมม!...”

 

                  ทั้งเสียงคำรามกับเสียงครางดังประสานพาให้แก้มเนียนแดงก่ำยิ่งทำให้คนตัวสูงกัดฟันกร๊อด เลือดในกายยิ่งร้อนจนเข้าขีดเดือดเมื่อปลายนิ้วร้อนล้วงลึกเข้าช่องทางนุ่มด้านหลัง

 

                   “อ๊ะ!....”

 

                   แขนหนาเกร็งกอดเอวบางที่พยายามโหย่งตัวหนีจากความรู้สึกเสียวเสียดที่เบียดแทรกสอดเข้าช่องทางไม่หยุด มือนุ่มเลยละจากหน้าขามาคว้าท้ายทอยแกร่งก่อนที่นิ้วเรียวทั้งสิบจะยีผมหนานั้นราวกับจะให้มันบันเทาความเสียวเสียดที่เกินจะรับในวินาทีนี้

 

                    ปลายหัวป้านใหญ่ที่เบียดผนังนุ่มเข้าไปแค่ปลายหยักทำเอาร่างสูงเกือบคลั่ง ตะครุบเอวบางไว้แน่นเมื่อเจ้าของช่องทางทำท่าจะลุกหนี

 

                    “นะ”       เสียงทุ้มกระซิบ ตาคมเพียรสบกับตาหวานที่พยายามเสหลบ ปากบางอิ่มถูกฟันขาวขบไว้แน่นอย่างขัดเขินเมื่อมือครามดึงเอานิ้วเรียวที่เอาแต่ผลักเมื่อครู่ไปกดหอมกลางฝ่ามือบางหนักๆแล้วดึงให้กอดรัดต้นคอหนาไว้แทน   

 

                    “ฮืมม”    คราวนี้เมื่อต่างฝ่ายต่างกอดรัด ช่วงล่างที่สัมผัสกันจึงแนบและแน่นจนมิดด้าม

 

                    “อ๊า!...อ๊า”  ขาเรียวสั่นระริก แม้จะนั่งอยู่และมีที่ยึดแต่ก็ไม่อาจนั่งเฉยได้

 

                     “ขยับ ฮืมม! ขยับ  อย่างงั้น เด็กดี”

 

                    “ม ไม่ อ๊ะ!” คนตัวบางส่ายหน้า อยากบอกว่าไม่ใช่ ไม่ได้ตั้งใจขยับสักนิด แต่เพราะสิ่งที่กำลังเบียดแทรกเข้ามานั้นมันทั้งแข็งทั้งร้อนทั้งคับตื้อจนอึดอัด พยายามจะลุกหนีแต่มือหนาๆไม่ยอมปล่อยก้นนุ่ม เลยนั่งทับลงที่เดิมตามแรงรั้งอีกเล่นเอาพูดไม่ออก

 

                    “อ่า! ....”

 

                    “อื..ม!

 

                  “ ....ฮืมม!

 

                  “......แฮ่ก”

 

                  ภายในห้องน้ำหรูอื้ออึงไปด้วยเสียงหอบ เสียงร่างกายแสดงอารมณ์ดังออกมาอย่างหยาบโลน ช่องทางรักถูกเบียดแทรกกระแทกเข้าออกครั้งแล้วครั้งเล่าจนเจ้าของช่องทางใจแทบขาด

 

                  ลำเนื้ออ่อนบางปลายสีสดตั้งชี้มาตรงหน้า พาให้มือหนาคว้าไว้แล้วขยับพร้อมๆกับช่วงล่างที่สอดเข้าหากันเป็นระวิง

 

                 “อ๊ะ!   .....อ๊าา!” ใบหน้าหวานแหงนเริดจนเกือบหงายหลัง ก่อนซบฮวบคาอกอุ่นทันทีที่น้ำขาวสีมุขถูกปล่อยจนล้นออกมาเปื้อนมือคราม

 

                 “อ๊า ...แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! อ๊ะ....”  

 

                 แก้มเนียนแดงก่ำ

 

                  ตาหวานฉ่ำปรือขึ้นสบกับตาคม ไรฟันขาวกัดปากอิ่มอย่างขัดเขิน เมื่อรู้สึกได้ว่าช่องทางยังคงถูกเติมเต็มจากลำเนื้อร้อนผ่าวที่ตั้งผงาดไม่ยอมยุบยอมอ่อน

 

                 จมูกโด่งกดหอมจนแก้มขาวยุบแถมยังเผื่อแผ่ปลายลิ้นอุ่นๆกับริมฝีปากร้อนผ่าวงับติ่งหูเล็กๆอย่างไม่อยากปล่อยผ่านไปซักมิลเดียว ก่อนจะไถลซบซอกคอหอมสบู่ให้ปลายลิ้นหนากวาดเลียงับเนื้อหวานเต็มปากเต็มคำ

 

                  ช่องทางที่ขมิบตอดหนุบหนับของคนที่เพิ่งแตะขอบสวรรค์เมื่อคู่ทำให้ลำแขนหนาสอดเข้ารั้งขาเรียวสองข้างแล้วลุกขึ้นทันที พาเอามือบางเผลอขยุ้มผมหนาตรงท้ายทอยไว้แน่นอย่างตกใจ

 

                  “ฮืมมม...” เสียงทุ้มต่ำคำรามในลำคอเมื่อหันหน้าเข้าหากันในท่านี้ไฉนเลยมันจะไม่ทำให้ลำเนื้ออวบใหญ่หน้าขาแกร่งเบียดแทรกเข้าหาช่องทางจนมิดด้าม

ทั้งขาเรียว ทั้งก้นนุ่มถูกฝ่ามือกร้านยึดไว้แน่นแล้วรั้งเข้าหาหน้าขาอย่างไม่มีทางไหนปฏิเสธได้

 

                   “อ่า .....  อื๊อออ!   ฮื้อแฮ่ก   แฮ่ก พะ พี่....อ๊า  อ๊า  ....อ๊า”

 

                   คนตัวเล็กที่เล็กกว่ามากแถมยังตัวเบาหวิว ถูกยกขึ้นแล้วดึงลงพร้อมๆกับที่ร่างสูงเด้งหน้าขาสวนท่อนเอ็นร้อนเข้าหาหนักๆ ทำเอาทั้งคนรุกคนรับครางกระเส่าแทบขาดใจ

 

                  “อื๊ออออ! อ๊า! อ่า! อ๊า!

 

                  “อ่า ฮืมม!

 

                   “อ๊ะ อื้อ อย่า ไม่เอา”

 

                    ทิวาหน้าตื่น

 

                   ส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมกับขยุ้มผมดกหนายึดไว้ เพราะทันทีที่ฝ่าเท้าสองข้างแตะพื้นคนตัวหนากลับทรุดนั่ง แล้วซบวูบเข้าหาหน้าขาเรียวทันที

 

                   “อึกอ๊าาาา! อย่า! พอ....อ๊า  พอ....พี่ .....”

 

                   เสียงหวานครางกระท่อนกระแท่นแทบฟังไม่ออก เมื่อลำเนื้ออ่อนถูกริมฝีปากร้อนผ่าวงับเอาไว้แบบเต็มปากเต็มคำ

 

                   ซ้ำลำขาเรียวข้างที่ถูกจับพาดไหล่หนายังสั่นระริกอีกข้างแทบใช้ทรงตัวไม่อยู่ ยิ่งปลายลิ้นร้อนปาดเลียเท่าไหร่ยิ่งพาให้ปลายเท้าขาวงองุ้มอย่างไม่อาจควบคุม

 

                   “อืมม....” 

 

                    แก้มสองข้างแดงก่ำ หน้าหวานแหงนหงาย หูได้ยินเสียงน้ำจากฝักบัวตกกระทบพื้นบวกกับเสียงลิ้นร้อนๆดูดเลียลำเนื้อหน้าขาตนจนได้ยินเสียง

 

                   แพร๊บ!

 

                   จุ๊บบ!

 

                    ม๊วบบ!

 

                    ทิวาอายจนตัวแทบไหม้เมื่อมองศีรษะดำที่ก้มอยู่หน้าขา มือบางสองข้างเดี๋ยวขยุ้มเดี๋ยวผลักน่าสับสน ยิ่งเมื่อปลายนิ้วหนากรีดร่องก้นนุ่มอีกราวกับแกล้งสองขาเรียวยิ่งอ่อนแรงแทบพับทรุดลงตรงหน้า

 

                   ยังไม่ทันตั้งตัวร่างสูงก็ลุกขึ้นแล้วพลิกคนตัวบางหันหน้าเข้าหาผนัง ท้องนิ้วโป้งสองข้างสามัคคีบิก้นนุ่มๆออกจากกันจนเผยช่องทางสีหวานให้บางอย่างที่กำลังตั้งผงาดและร้อนผ่าวเบียดแทรกเข้าด้านใน

 

                    สวบ

 

                   “อ๊าาาา... อื๊อออ อ่า ....”

 

                    “ฮืมมมม....”

 

                   ลำแขนหนากอดรัดเอวบาง มือกร้านอีกข้างเอื้อมมาด้านหน้าขยับลำเนื้ออ่อนปลายแดงสดให้ขยับเป็นจังหวะเดียวกับแรงกระแทกจากด้านหลัง

 

                  “อ๊ะ ...อ๊า ...อ่า ..อ่า อื๊ออ ...  อึก”

 

                  “ฮืมมม  ..อ่าา    ..ซี๊ดด  ....อ่า ทิวา  ทิวา  อ่าา ...”

 

                  “อึก  ..อ๊า ..พี่  อ่า ...จะ ...อ๊า  จะ....อื๊ออออออ”

 

                  เพราะถูกปรนเปรอทั้งข้างหน้าและข้างหลังพร้อมๆกันทำเอาทิวาเกร็งตัว ความเสียวเสียดที่ได้รบพุ่งขึ้นสูงจนปลายเนื้ออ่อนพ่นน้ำสีมุขออกมาอีกครั้งอย่างรุนแรง

 

                  “อึก อ๊าาาาาาาา.....”

 

                  “ซี๊ดดดด....”

 

                  ช่องทางสีหวานขมิบตอดหนุบหนับ ลำเนื้อร้อนผ่าวที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนรอบๆลำเต้นตุบตุบราวกับบอกว่าเวลานั้นได้ใกล้กระชั้นเข้ามาแล้ว

 

                  “อ่าาาา ....ซี๊ดดด  ...ฮืมมมม .....อ่า....อ่า..”

 

                   แรงเบียดแรงแทรกกระแทกเข้าแล้วดึงออกเร็วและแรงจนช่วงใกล้แตะขอบสวรรค์ลำแขนหน้าคว้าเอวขาวมากอดไว้แน่น เบียดหน้าขาแกร่งเข้าหาก้นขาวบดบี้เน้นๆจนแทบเป็นเนื้อเดียวกัน

 

                  “อ๊าาาาาา!!!!!!!”

 

                  “ฮืมมมมมม!!!!!!”

 

                  “ซี๊ดดดดดดด!!!!!!

 

                  หน้าหวานถูกจับผินให้รับจูบหนักหน่วง

 

                  มือหนาลูบไล้อกขาวบอบบาง ปลายนิ้วร้อนทักทายตุ่มเนื้อนุ่มที่แข็งเป็นไตเบาๆเรียกเสียงอื้ออึงจากคนตัวบางเพราะปากบางๆไม่ว่างพอที่จะเปล่งเสียงอื่นไดได้

                 เสียงหายใจหอบของทั้งสองยังคงกระเส่าพร่า

 

                  เสียงน้ำจากฝักบัวยังคงได้ยินกระทบพื้นเพราะไม่มีใครมีกระจิตกระใจเอื้อมมือไปปิดมัน  

 

                  เสียงรอบๆข้างดูเหมือนจะหมดความหมายเมื่อตาสองตาสบกันในระยะใกล้กันขนาดนี้

 

                  ตอนนี้ภีมไม่สนใจสิ่งอื่นใดในโลก

 

                  แม้กระทั่งเสียงเรียกเข้าจากครื่องมือสื่อสารในกระเป๋ากางเกงที่ตกอยู่ข้างเตียง

 

                  มันเพียรดังครั้งแล้วครั้งเล่าเพราะโทรติดแต่ไม่มีคนรับ

 

                  ราวกับปลายสายมีเรื่องไดสำคัญ

                  .............................

                  .....................

                 ............

                 .......

                ตรู๊ดด!   ตรู๊ดดด!   ตรู๊ดดด!

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น