email-icon Line-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เข้าวัง

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 461

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 30 ส.ค. 2563 18:40 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เข้าวัง
แบบอักษร

ลิ่วกงตนหันไปมองลูกชายที่ดูร่าเริงผิดปกติแต่ตนไม่ได้คิดอะไรแต่ที่จิ่งฟูร่าเริงเป็นพิเศษนั้นเพราะว่าเมื่อวานหลังจากที่จิ่งฟุแอบกระทำการบางอย่างนั้นผลมันออกมาเป็นไปตามคาดเหม่ยลี่นางได้เข้าไปเปลี่ยนชุดเพื่อที่จะออกไปข้างนอกกับองค์รัชทายาทยังไม่ทันที่เหม่ยลี่จะได้ก้าวขาออกจากจวนนางก็เกิดอาการคันยิบๆขึ้นมาจนนางทนไม่แสดงกิริยาที่ไม่งามออกมาต่อหน้าองค์รัชทายาทจนนางขายหน้าเม่ยอิงได้ไปแอบสังเกตการณ์แล้วนำมาบอกให้จิ่งฟูได้ฟังทั้งบ่าวทั้งนายพากกันหัวเราะเสียงดังอยู่ในห้อง

วันนี้ลิ่วกงได้สั่งให้แม่นมปลุกจิ่งฟูแต่เช้าและรีบให้จิ่งฟูมาหาตนที่ห้องหนังสือ

“ทำไมวันนี้เจ้าร่าเริงเป็นพิเศษ”ลิ่วกงหันไปถามลูกชายที่เดินเข้ามาในห้องหนังสืออย่างอารมณ์ดี

“เมื่อคืนลูกฝันดีขอรับท่านพ่อ”จิ่งฟูตอบลิ่วกงกลับไปด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

“แล้วท่านพ่อเรียกลูกมาทำไมแต่เช้าหรือขอรับ”จิ่งฟูน้อยขี้สงสัยถามบิดาตนเองออกไปเพราะปกติแล้วเวลานี้บิดาของเขาจะต้องออกจากจวนไปทำงานแล้ว

“ฮ่องเต้มีคำสั่งให้พาลูกเข้าเฝ้า”จิ่งฟูทำหน้างงๆ แล้วนึกในใจว่าข้าไปทำอะไรผิดหรือป่าวทำไมฮ่องเต้ถึงให้เข้าเฝ้าหรือว่าเรื่องเมื่อวานองค์รัชทายาทโดนลูกหลงจากหมามุ่ยไปด้วยเหรอจากสีหน้าที่ร่าเริงของจิ่งฟูตอนนี้กลับกลายเป็นสีหน้าไม่สู้ดีนัก

“เหตุใดสีหน้าเจ้าไม่สู้ดีนักเมื่อกี้เจ้ายังร่าเริงอยู่เลย”ลิ่วกงหันมาถามลูกชายที่มีสีหน้าเปลี่ยนไป ภายในใจจิ่งฟูนั้นกระวนกระวายกลัวว่าจะถูกลงโทษที่ตัวเองทำให้องค์รัชทายาทโดนลูกหลงจากการเล่นพิเรนของตนเอง

“ท่านพ่อลูกไม่ไปได้ไหมขอรับ”จิ่งฟูทำหน้าออดอ้อนเพื่อหวังให้บิดาของเขาเปลี่ยนใจไม่ให้เขาเข้าเฝ้า

“ท่านพ่อออออลูกขอลากลับบ้านตอนนี้ได้เลยไหมขอรับ”

“ไม่ได้พ่อบอกเจ้าว่าอย่างไร”เหตุการณ์ก่อนหน้านั้นหลังจากที่จิ่งฟูขอไม่เข้าวังลิ่วกงก็ตอบว่าไม่ได้เพราะเป็นคำสั่งของฮ่องเต้แล้วลิ่วกงก็ลากจิ่งฟูขึ้นรถม้าเข้าวังมา

ห้องทรงงาน

“ทูลฮ่องเต้ขอรับกระหม่อมพาลูกชายมาเข้าเฝ้าพระองค์ตามรับสั่ง”ลิ่วกงพาจิ่งฟูเดินเข้ามาในก้องทรงงานส่วนพระองค์ ฮ่องเต้เงยหน้าขึ้นมามองไปยังลูกชายของลิ่วกง

“ถวายบังคมพะยะค่ะขอให้ฮ่องเต้ทรงมีอายุหมื่นๆปี”จิ่งฟูทำความเคารพอ่องเต้

“ที่ข้าเรียกเจ้าเข้ามาในวังเพราะข้าอยากให้เจ้าไปพบกับฮองเฮา”จิ่งฟูทำหน้างงๆนึกว่าจะเรียกตนมาลงโทษสะอีกแต่ก็โล่งใจที่ไม่ได้เรียกมาทำโทษ หลังจากที่จิ่งฟูไปพบกับฮ่องเต้เสร็จฮ่องแต่ทรงให้นางกำนันคนสนิทของฮองเฮาพาจิ่งฟูไปพบกับฮองเฮา ฮองเฮาทรงทราบเรื่องที่จิ่งฟูจะมาตนจึงสั่งให้นางกำนันในตำหนักทรงทำอาหารขนมไว้รอต้องรับจิ่งฟูอย่างมากมาย พอจิ่งฟูมาถึงตำหนักก็เจอฮองเฮามายืนรอตนที่หน้าตำหนักตน จิ่งฟูทำความเคารพฮองเฮาอย่างอ่อนน้อม ฮองเฮายิ้มออกมาแล้วจูงมือจิ่งฟูไปที่ศาลาริมน้ำ นางกำนันและขันทีต่างเห็นฮองเฮายิ้มตั้งแต่ที่ทราบเรื่องว่าจิ่งฟูจะมาพบที่ตำหนักต่างก็พากันรู้สึกดีใจไม่ได้เพราะนานแล้วที่ฮองเฮาไม่ยิ้มเวลายิ้มยังนับครั้งได้

“จิ่งฟูเจ้าช่างงดงามเหมือนเหลียนลี่นัก”ฮองเฮาจับใบหน้าของจิ่งฟูแล้วยิ้มออกมา จิ่งฟูได้แต่ยิ้มออกมาแต่การตอบฮองเฮา

“เจ้าลองทานเสี่ยวหลงปาดูสิอร่อยมากเลยนะ”ฮองเฮาคีบเสี่ยวหลงเปาให้จิ่งฟู

“ขอบพระทัยพะยะค่ะฮองเฮา”จิ่งฟูกล่าวขอบคุณฮองเฮาออกไปเพราะตนเกรงใจฮองเฮาถ้าไม่ติดว่ามีฮองเฮาอยู่จิ่งฟูจะจับเสียวหลงเปายัดเข้าปากไปพร้อมกันสักสองลูกเพราะมันอร่ยอยมาก

“เรียกข้าว่าแม่ได้หรือไม่”ฮองเฮาพูดออกมาพลางมองไปที่จิ่งฟูกับลังคีบเสี่ยงหลงเปาชิ้นที่สองเข้าปาก จิ่งฟูหยุดกินแล้วมองไปทางฮองเฮา ฮองเฮาที่เห็นจิ่งฟูหยุดกินแล้วมองมาที่ตนจึงทำให้ตนเองรู้สึกว่าไม่ควรพูดแบบนั้นออกไปเพราะว่าอีกคนคงรู้สึกลำบากใจ

“ท่านแม่ลูกอยากกินหลงเปาอีกลูกขอหลงเปาอีกเยอะๆได้ไหมขอรับ”จิ่งฟูตอบกลับฮองเฮาออกไปทำให้ฮองเฮายิ้มออกมาแล้วเอามือไปลืบหัวจิ่งฟูอย่างเอ็นดู

“ได้สิเดี๋ยวแม่จะให้คนไปเอามาให้เจ้าเยอะๆนะ”จิ่งฟูพยักหน้าแล้วกินต่อ ฮองเฮาเห็นท่าทางของจิ่งฟูเหมือนเด็กก็อดหัวเราะออกด้วยความเอ็นดูไม่ได้ นางกำนัน ขันทีที่ยืนรับใช้อยู่ตรงนั้นต่างก็พากันตกใจเพราะนอกจากฮองเฮาจะยิ้มยากแล้วยังไม่เคยหัวเราะออกมาเลยตั้งแต่ที่นางกำนันคนสนิทที่ชื่อเหลียนลี่ของฮองเฮาเสียไป

“ไม่ยักรู้ว่าท่านแม่ลูกชายอีกคน”ในจังหวะที่ทุกคนต่างให้ความสนใจกับอาการของฮองเฮาองค์รัชทายาทมาตอนไหนไม่มีใครรู้จู่ๆก็โผล่เข้ามา

“นั้งก่อนสิหวังหย่งเหว่ย”องค์รัชทายาทนั้งลงตามคำสั่งของมารดา

“นี่จิ่งฟูลูกชายของเหลียนลี่เพื่อนรักของแม่เอง”

“ลูกรู้จักกับจิ่งฟูแล้วพะยะค่ะ”องค์รัชทายาทตอบกลับมารดาของตนไป

“งั้นดีเลยลูกพาจิ่งฟูไปเดินเล่นหน่อยสิเดี๋ยวแม่จะเข้าไปทำกับข้าวในครัวสักหน่อยไม่ได้ทำอาหารมานานแล้ว”ฮองเฮาสั่งองค์รัชทายาทเพราะตนอยากทำอาหารให้จิ่งฟูกิน

“ได้ขอรับท่านแม่ลูกจะดูแลจิ่งฟูให้อย่างดีเลย”จิ่งฟูหันไปมองหน้าองค์รัชทายาท องค์รัชทายาทมองจิ่งฟูกลับ และแล้วทั้งคู่ก็ได้มาอยู่ด้วยกันสองต่อสอง องค์รัชทายาทพาจิ่งฟุเดินมาในอุทยาน องค์รัชทายาทเดินนำหน้าของจิ่งฟูแล้วพูดขึ้นมาว่า

“อย่าคิดว่าข้าไม่รู้นะว่าเมื่อวานเจ้าทำอะไรพี่สาวเจ้า”องค์รัชทายาทหันกลับไปมองจิ่งฟู จิ่งที่กำลังเดินตามองค์รัชทายาทไม่คิดว่าองค์รัชทายาทจะหันกลับมาเลยชนเข้ากับอกขององค์รัชทายาทเต็มๆ

“โอ๊ย”จิ่งฟูเงยหน้าขึ้นเพื่อที่จะตอบกลับองค์รัชทายาทพอเงยหน้าขึ้นใบหน้าของตนหับองค์รัชทายาทห่างกันแค่คืบเดียวทั้งคู่สบตากัน จนจิ่งฟูตัดสินใจถอยออกมาแล้วตอบกลับองค์รัชทายาท

“ถ้าท่านพี่ไม่ทำข้าก่อนข้าจะทำกลับทำไม”จิ่งฟูตีมึนทำตัวไม่รู้สึกผิด

“เจ้านี่มันตัวแสบจริงๆเลย”องค์รัชทายาทดีดไปที่หน้าผากของจิ่งฟูไม่แรงมากนัก จิ่งฟูตกใจที่องค์รัชทายาทดีดหน้าผากตนเองเพราะองค์รัชทายาทเวลาไปที่จวนก็ชอบตีหน้านิ่งๆไม่เคยทำแบบนี้กับตนเลยอดที่จะตกใจไม่ได้ องค์รัชทายาทก็ตกใจตัวเองไม่แพ้กันว่าทำไมถึงได้ทำแบบนั้นลงไปปกติตนเองก็จะไม่ได้ยุ่งเกี่ยวอะไรกับจิ่งฟูมากนักเพราะกลัวว่าเหม่ยลี่จะไม่พอใจ วันนี้องค์รัชทายาทจะไปหาฮองเฮาเพื่อที่จะคุยเรื่องแต่งงานของตนกับเหม่ยลี่แต่ดันไปเจอเข้ากับมารดาของที่นั้งคุยอยู่กับจิ่งฟูที่ศาลายิ้มน้ำแถมมารดายังยิ้มและหัวเราะในรอบปี

ขนาดตนเองที่เป็นลูกมารดายิ้มให้ตนยังนับครั้งได้แถมยังไม่เคยหัวเราะให้ตนเห็นเลยสักครั้งแต่พอมาวันนี้มารดาของตนได้พบกับจิ่งฟูมารดากลับเปลี่ยนไปคนละคน

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________

ไรท์มาอัพให้แล้วนะไรท์ต้องขอโทษด้วยที่เมื่อวานไม่ได้มาอัพเพราะว่าไรท์อ่านหนังสือสอบเพราะต้องสอบวันนี้ไรท์ขอโทษด้วยจริงๆ

ความคิดเห็น