ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 9

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.2k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 27 ส.ค. 2563 10:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 9
แบบอักษร

 

บทที่ 9 

 

 

ลางสังหรณ์ของมิถุนาเริ่มก่อเค้ารางเป็นพายุขนาดย่อมเมื่อผู้ช่วยพี่เล็กช่างภาพประจำนิตยสารเกิดอุบัติเหตุขาหักแล้วคนที่จะช่วยพี่เล็กได้มีแค่ปฐพีเท่านั้น ทริปนี้เหมือนมิถุนากำลังเดินเข้าสู่ใจกลางพายุยังไงอย่างนั้น 

" หวัดดี มิน เอ็มมี่ " เขาส่งยิ้มทักทายให้มิถุนากับเอ็มมี่ มิถุนายิ้มตอบกลับ 

" ดีค่ะ พี่ปั้น " เอ็มมี่มองไปรอบๆ " พี่มาทำงานแบบนี้แฟนเก่าพี่จะตามมาราวียัยมินอีกมั้ยคะ " เอ็มมี่ปากเปราะพูดออกมาไม่ไว้หน้าปฐพี ทำเอาคนฟังยิ้มเจื่อนลง ใช่! หลังเหตุการณ์วันนั้นปฐพีก็ขอเลิกกับแก้มทันทีเพราะเขาทนความขี้หึงและเอาแต่ใจของอีกฝ่ายไม่ได้  

" แก้มเค้าไม่มาอีกแล้วครับ เอ็มมี่ไม่ต้องห่วง -- พี่จะไม่ยอมให้เขามาทำอะไรมินเด็ดขาด " ปฐพีหันไปทอดสายตาให้มิถุนา 

" ค่ะ " เอ็มมี่ตอบรับแทนมิถุนา " ไปเถอะ มิน เดี๋ยวโดนแย่งที่นั่งดีๆไป " มิถุนาทำปากขยับเป็นเชิงขอโทษขอโพยแทนเอ็มมี่ ปฐพีขยับปากตอบกลับ ก่อนที่ทั้งคู่จะยิ้มให้กันโดยที่ไม่รู้ว่ามีสายตาของใครอีกคนจ้องมองอยู่ 

คณะเดินทางของนิตยสารโคโค่ได้รับความอำนวยสะดวกจากเกรย์อย่างดีเยี่ยมเมื่อพวกเขามาถึงที่ท่าเรือข้ามฟากไปเกาะ  

" แกมีอะไรหรือเปล่า มิน เห็นมองไปข้างหลังบ่อยๆ ตั้งแต่ขึ้นรถออกจากกรุงเทพแล้วนะ " เอ็มมี่ถามพลางหันไปดูบ้าง " แกมองหาใครเหรอ "  

" ไม่ได้มองหาใคร แต่ฉันแค่รู้สึกเหมือนมีใครมองมาต่างหากล่ะ " มิถุนาว่าพยายามมองหาคนที่จ้องมองเธอในกลุ่มทีมงานโคโค่สิบกว่าชีวิตที่นั่งกระจายกันอยู่บนเรือเฟอร์รี่  

" นี่แกคงไม่คิดหรอกใช่มั้ยว่าชะนีแก้มจะตามมาถึงที่นี่น่ะ " เอ็มมี่ถาม มิถุนาส่ายหน้า 

" ไม่ใช่ผู้หญิงคนนั้นหรอก เอ็ม -- " 

" งั้นใครอะ " 

" ไม่รู้สิ " มิถุนาตอบไม่ได้เหมือนกัน  

" แกคิดมาก " เอ็มมี่ว่าก่อนจะชวนให้มิถุนาออกไปถ่ายรูปเล่นรับลมที่ด้านนอก มิถุนาไม่ค่อยอินกับทะเลเท่าไรเธอโตมากับป่าเขาที่ดูแล้วยังไงก็สดชื่นกว่าอีกอย่างมิถุนามองว่าทะเลดูเวิ้งว้างแล้วก็เหงาเกินไป 

มิถุนาถอนหายใจเฮือกใหญ่ เธอจับราวเหล็กบนเรือเฟอร์รี่โยกตัวไปมาเล่นเหมือนเด็กเล่นโหนบาร์ 

" ระวังนะ มิน เดี๋ยวพลาดตกลงไป " เสียงปฐพีที่ดังมาจากด้านหลังทำเอามิถุนาตกใจมือลื่นจับราวพลาดจริงๆทำเอาแขนไถลไปกระแทกกับราวเหล็ก 

" อู้ยย " 

" มิน!! " ปฐพีรีบเข้าไปดู เขาเข้าไปประคองมิถุนา ท่าทางของเธอเมื่อกี้ทำให้ปฐพีอดกลั้นหัวเราะไม่ได้ มิถุนาเห็นแบบนั้นก็ร้องเสียงขุ่นเคือง 

" พี่ปั้น!! อย่ามาหัวเราะมินนะ " มิถุนายกแขนขึ้นมาดู " จู่ๆก็โผล่เข้ามามินตกใจหมดเลย " 

" ฮ่าๆ ก็มินเอาแต่เหม่อนิครับ " ปฐพีหัวเราะ " ขอพี่ดูหน่อยได้มั้ย " ปฐพีจับแขนมิถุนาอย่างเบามือมีรอยแดงเป็นปื้นยาวใต้ท้องแขน " เดี๋ยวพี่ไปถามให้ว่าบนเรือมียาทามั้ยนะ " 

" ไม่เป็นไรค่ะ พี่ปั้น มินไม่ได้เจ็บขนาดนั้น " มิถุนาพูดยิ้มๆ " แค่นี้สบายมาก " ปฐพีเห็นอีกฝ่ายยิ้มก็อดยิ้มตามไม่ได้ เขาชวนให้มิถุนาเข้าไปนั่งด้านในหลังเห็นแก้มของมิถุนาแดงระเรื่อ 

" น้ำครับ มิน " ปฐพีส่งขวดน้ำให้ มิถุนาบอกขอบคุณแล้วรับไปเปิดดื่ม " ร้อนมั้ยครับ " เขาถามพลางเอากระดาษมาพัดให้มิถุนาคลายร้อน 

" ขอบคุณค่ะ พี่ปั้น " มิถุนาโบกมือไปมา " แต่มินไม่ร้อน พี่ปั้นพัดให้ตัวเองเถอะค่ะ " เธอพูดรู้สึกสันหลังเย็นวาบ มิถุนาเอี้ยวคอไปมองกลุ่มช่างไฟที่กำลังนั่งคุยกันอยู่ เธอไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เอาซะเลย ไม่ว่าเธอจะทำอะไรหรือพูดกับใคร มิถุนาก็รู้สึกเหมือนมีคนจับตาเธออยู่ 

" มินครับ " ปฐพีเรียก 

" คะ " มิถุนาตอบรับเสียงสูงกว่าปกติ หันกลับมาที่ปฐพี  

" พี่ต้องขอโทษมินด้วยนะ สำหรับหลายๆเรื่องที่เออ -- " ปฐพีมองมิถุนาอย่างรู้สึกผิด " พี่เสียใจจริงๆครับที่เป็นต้นเหตุให้มินเจ็บตัว "    

" ไม่ต้องขอโทษแล้วค่ะ พี่ปั้น เรื่องมันก็ผ่านไปแล้ว มินไม่สนใจแล้วล่ะค่ะ " มิถุนายิ้มกว้างให้ " เพราะงั้นพี่ปั้นไม่ต้องขอโทษมินแล้วนะคะ " 

" ตกลงครับ " ปฐพียิ้มอ่อนโยน " มินนี่ใจดีเหมือนเดิมเลยนะ ตอนมหาลัยขนาดว่าโดนพี่เตะบอลใส่ มินยังหัวเราะยิ้มร่าท่าทางเหมือนไม่เจ็บแต่จริงๆเจ็บมากเลยใช่มั้ยล่ะ เอ็มมี่มาบอกพี่ทีหลังว่ามินแอบไปร้องไห้ด้วย " เขาพูดระลึกถึงสมัยก่อน ทำเอามิถุนาเขินหน้าแดง 

" ยัยเอ็มมี่! ขึ้นฝั่งแล้วมินต้องไปจัดการซะหน่อย " มิถุนาเข่นเขี้ยวทำเอาปฐพีหัวเราะออกมาเบาๆ  

" อย่าไปว่าเอ็มมี่เลยครับ มิน -- เพราะเอ็มมี่เลยทำให้พี่รู้ว่ามินน่ารักกว่าที่พี่คิดไว้ " ปฐพีมองตามิถุนาเพื่อสื่อความรู้สึกของเขาออกไป มิถุนารู้สึกว่าหน้าตัวเองกำลังร้อนผ่าว " พี่ชอบมินมาตั้งแต่ตอนนั้นเลยนะ แล้วก็คิดว่าตอนนี้ก็ยังชอบอยู่ "  

มิถุนาอ้าปากเหมือนจะพูดอะไรออกมา สายตาที่จริงจังของปฐพีทำเอามิถุนาไปไม่ถูก ตอนอยู่มหาลัยมิถุนาก็เหมือนเด็กสาวคนอื่นๆที่มักจะมีคนที่ตัวเองแอบมองและหลงรัก เธอเองก็แอบมองและหลงรักปฐพีเหมือนกันแต่หลังจากที่เรียนจบพวกเขาก็ไม่ได้เจอกันอีกเลย มิถุนารู้แค่ว่าปฐพีย้ายมาทำงานที่กรุงเทพส่วนเธอที่เรียนจบหลังจากนั้นอีกสองปีก็ไปทำงานกับชะเอมที่โรงแรมของธีรเมธก่อนจะลาออกมาหางานใหม่ทำ แล้วงานใหม่นี่ก็ทำให้เธอได้เจอกับเขาอีกครั้ง 

ปฐพีลูบต้นคอตัวเองแก้เก้อ " โทษที มิน พี่คงพูดอะไรที่ทำให้มินตกใจใช่มั้ย " 

มิถุนาไม่ตอบเธอเม้มปากแน่น ปฐพีพูดต่อ " แต่พี่พูดจริงนะครับ เรื่องที่ถึงตอนนี้ก็ยังชอบมิน พี่เองก็เป็นอิสระแล้ว เพราะอย่างนั้นพี่เลยจะถามมินว่ามินจะคบกับพี่ได้มั้ยครับ " ปฐพีถามแววตาจริงจัง เขากำลังจะเอื้อมมือไปจับมือมิถุนา 

" ไม่ได้!! " ร่างสูงสาวเท้ายาวๆก้าวเข้ามาถึงตัวปฐพีก่อนจะใช้เท้าถีบไปที่ไหล่ของปฐพี หน้าตาถมึงทึงส่งสายตากราดเกรี้ยว 

" โซล!!! " 

 

*** 

 

 

ใช่! สายตาแบบนี้แหละที่มองเธอมาตั้งแต่กรุงเทพและตอนนี้เจ้าของสายตาคู่นั้นก็ตามเธอมาถึงที่นี่ 'เกาะหมาก' โซลอุ้มมิถุนาขึ้นพาดบ่าพาลงจากเรือทันทีที่เรือจอดเทียบท่าส่วนตัวในรีสอร์ทของเกรย์ ก่อนคนหยาบคายอย่างโซลจะโยนเธอลงมาที่เตียงนอนในห้องพัก เขาถอดหมวกและแว่นตากันแดดออก 

" เป็นบ้าอะไร โซล! ทำไมต้องทำตัวหยาบคายแบบนี้ด้วย!! " มิถุนาแหวใส่เสียงเขียว ยันตัวคลานลุกออกจากเตียงแต่โซลกลับดึงข้อเท้าของเธอไว้แล้วลากมาก่อนที่เขาจะใช้เข่ากดขาของมิถุนาไว้ทั้งสองไม่ให้เธอขยับหนี " ปล่อยฉันนะ โซล!! " มิถุนาร้องกำหมัดทุบใส่โซลแต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะปล่อยให้หญิงสาวแสนพยศทำอะไรเขาได้โซลยึดข้อมือทั้งสองของมิถุนาไว้แน่นกระตุกดึงเธอเข้ามาใกล้มากขึ้น 

" เดี๋ยวก็รู้ว่าฉันหยาบคายได้แค่ไหน มิถุนา " โซลคำรามก่อนจะกดริมฝีปากแนบชิดติดกับริมฝีปากบางรูปกระจับมิถุนาเบิกตาโตร้องกรี๊ดลั่นในลำคอพยายามดิ้นหนีพันธนาการของโซล 

โซลพยายามบดริมฝีปากใส่อย่างแรงถึงเขาจะพยายามรุกไล่ชิมความหวานในปากคนใต้อาณัติก็ไม่ยอมอ่อนโอน บ้าบอชะมัด! เขาครางกรอดในคออย่างหงุดหงิดที่มิถุนาไม่ยอมให้ความร่วมมือ  

จูบของโซลก็หยาบคายพอๆกับนิสัยของเขานั่นแหละ มิถุนาโกรธจนน้ำตาร่วง น้ำตาเม็ดโตหยดใส่แก้มของโซลโซลนิ่งเขาค่อยๆสุดท้ายถอนริมฝีปากออกแล้วปล่อยมือปล่อยขามิถุนาให้เธอได้เป็นอิสระ 

 

เพี้ยะ! 

 

มิถุนาฟาดฝ่ามือใส่ไปที่แก้มของโซลอย่างแรง ตัวคนตบเจ็บทั้งมือเจ็บทั้งหัวใจ ส่วนคนถูกตบเอาลิ้นดุนแก้มข้างที่ถูกตบ ถูกตบที่แก้มแต่แปลกทำไมหัวใจถึงเจ็บนักและยิ่งทรมานกว่าคือต้องมองมิถุนาที่กำลังร้องไห้ไปด้วยยกหลังมือถูริมฝีปากตัวเองยิ่งเธอร้องไห้เธอก็ยิ่งถูแรงขึ้น  

" พอแล้ว มิถุนา " โซลเข้าไปดึงมือเธอมาไม่ให้ถูอีก  

" ปล่อยนะ " มิถุนาร้องไห้ดันโซลให้ออกห่างจากเธอ แล้วใช้มือข้างที่เป็นอิสระอึกข้างถูปากตัวเองแทน โซลขมวดคิ้วแน่นพอกับปากของตัวเอง เขาจับมืออีกข้างของเธอไว้ 

" อย่าทำแบบนี้ มิน เดี๋ยวก็เจ็บหรอก " โซลพูดเสียงอ่อน 

" มันเรื่องของฉัน ฉันจะเช็ดให้จูบสกปรกของนายออกจากปากฉัน! " มิถุนาพูดทั้งน้ำตา " นายมันนิสัยไม่ดี! ชอบแกล้งฉัน เกลียดฉันมากหรือไง! "  

" ไม่! " โซลดึงมิถุนาเข้าไปกอด " ไม่! ฉันไม่ได้เกลียดเธอ ไม่ได้เกลียด " หางเสียงของโซลขาดห้วงเขาลูบแผ่นหลังไปมาเป็นเชิงปลอบ " ขอโทษที่แกล้งเธอ ฉันจะไม่ทำอีก ฉันสัญญา " เขาพูดไปกระชับกอดเธอให้แน่นขึ้น " อย่ารัองไห้นะ มิน " คำปลอบประโลมของเขาวงแขนที่กอดเธอไว้กำลังส่งผ่านความรู้สึกไปให้เธอ  

โซลปล่อยให้มิถุนาร้องไห้อยู่แบบนั้นจนเธอสงบ เธอเอียงหน้าซบลงบนไหล่ของเขา แขนของเธอกอดเอวของเขาไว้อย่างลืมตัว 

" นายมาทำอะไรที่นี่ แล้วทำไมต้องทำตัวลับๆล่อๆด้วย " มิถุนาเอ่ยถามเสียงขึ้นจมูก เธอหยุดร้องไห้ แล้ว โซลมองดวงตาเปื้อนน้ำของเธอเขาใช้นิ้วโป้งเช็ดไล้น้ำจากหางตาเธออย่างเบามือ 

" ใครว่าฉันทำตัวลับๆล่อๆ " โซลพูดกลับมาน้ำเสียงดูถูกแบบของเขา " ฉันก็มาของฉันปกติ นั่งมากับพวกเธอเธอไม่สังเกตเห็นเองต่างหาก -- มัวแต่สนใจไอ้ตากล้องเบื้อกนั่น " 

" อย่าไปว่าพี่ปั้นแบบนั้นนะ " มิถุนาว่า " ทีนายยังไปสนใจคุณนาราอะไรนั่นเลย " มิถุนาทำเสียงฮึใส่กอดอกแล้วเชิดหน้าใส่ โซลยิ้มใส่คนตรงหน้า 

" หึงฉันหรือไง " 

มิถุนาหันขวับกลับมามองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเขา " ไม่ได้หึงสักหน่อย! " มิถุนาทำเสียงขึงขังหน้าตาจริงจังแต่เจ้าตัวคงไม่รู้ว่าหน้าตัวเองแดงแค่ไหน " ฉันจะไปหาเอ็มมี่แล้ว " เธอลุกออกจากเตียงแต่ถูกโซลดึงมือไว้แค่กระตุกเบาๆมิถุนาก็ล้มลงมาใส่ตัวเขา โซลกอดมิถุนาจากด้านหลังแล้วพูดที่ข้างหู 

" ชอบฉันมากขนาดนี้เลยเหรอ " โซลแกล้งเป่าลมใส่หูมิถุนาจนเธอร้องกรี๊ด  

" ไหนบอกไม่แกล้งฉันแล้วไง! " มิถุนาหันไปมองตาคว่ำใส่ สีหน้าของโซลทำเหมือนผู้ชนะ เห็นแล้วโมโหชะมัด มิถุนาเข่นเขี้ยวก่อนจะเอาคืนโซลด้วยการทำสิ่งที่ตัวเองก็ไม่คิดว่าจะทำ เธอโน้มเข้าไปกัดที่หูของโซลจนเขาสะดุ้งเฮือก 

" มิน! " โซลเรียกชื่อเสียงหลง มิถุนาหน้าแดงจัด เธอพูด 

" ฉันไม่ยอมให้ถูกนายแกล้งฝ่ายเดียวหรอกนะ! " เธอแลบลิ้นใส่ก่อนจะผละออกจากโซลแล้วรีบวิ่งออกจากห้องไป  

" ยัยบ๊องส์เอ๊ย!! " โซลยกมือจับหูตัวเอง อยู่ๆมุมปากของเขาก็ยกขึ้นอัตโนมัติ 

 

************************* 

สวัสดีค่าาาาา รี้ดที่น่ารักทุกคน 

กลับมาอัพให้อ่านกันแล้วนะคะ สำหรับร้ายเล่ห์รัก พี่โซลกับน้องมิน ไปเอาใจช่วยสองคนนี้กันเลยค่ะ ^^  

ขอบคุณทุกการติดตาม ทุกเม้นและทุกกำลังใจมากๆเลยนะคะ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว