ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Introduction

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 11 ก.ย. 2563 13:42 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Introduction
แบบอักษร

 

 

บทนำ

 

 

โรงพยาบาล

“ยินดีด้วยนะคะ คุณตั้งครรภ์ได้ 1 เดือนแล้วค่ะ” แพทย์หญิงเอ่ยด้วยรอยยิ้มแสดงความยินดีกับหญิงสาวตรงหน้าที่กำลังจะเป็นคุณแม่ โดยไม่รู้เลยว่าคำวินิจฉัยของเธอนั้นเหมือนดั่งสายฟ้าฟาดลงมากลางใจอย่าหนัก

“คะ?! คุณหมอว่ายังไงนะคะ” เอ่ยถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ เผื่อบางทีอาจจะมีอะไรผิดพลาดและเธอหวังให้มันเป็นแบบนั้น

ขอร้องให้มันมีอะไรผิดพลาดที

“คุณตั้งครรภ์ใด้ 1 เดือนแล้วค่ะ” เหมือนคำขอร้องอ้อนวอนต่อพระเจ้าจะไม่มีจริง

เธอ...กำลังท้อง

“คุณแม่จะฝากครรภ์เลยไหมคะ?” คำพูดของแพทย์หญิงตรงหน้าไม่ได้ซึมซับเข้าหูแม้แต่น้อย เธอเหม่อลอยเหมือนคนที่วิญญาณออกจากร่าง ทุกอย่างมันหนักอึ้งเหมือนฟ้าถล่มลงมาก็ไม่ปาน

คุณแม่ ตั้งครรภ์ ลูก คำเหล่านี้วนเวียนในหัวของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

2 เดือนก่อนหน้านี้

“ริน แกแน่ใจนะว่าจะทำงานนี้จริงๆ”

“รินแน่ใจค่ะเจ๊ดา”

เจ๊ดาคือนายหน้าหาเด็กให้เสี่ยหรือเรียกอีกอย่างหนึ่งคือแม่เล้า ณรินรู้จักกับเธอได้เพราะเช่าห้องอยู่ข้างกัน และก่อนจะรู้ว่าเธอเป็นใครนั้นหญิงสาวบังเอิญไปตากผ้าที่ระเบียงห้องพอดีเลยได้ยินเธอคุยโทรศัพท์เรื่องหาเด็กให้เสี่ย

และนั่นเธอจึงมาขอร้องให้เจ๊ดาช่วยหาให้เธอบ้าง เพราะอับจนหนทางจริงๆ

ณริน เด็กสาวอายุน้อย สูงเพียง163 เซ็นติเมตรเท่านั้น ผมยาวสลวย ใบหน้ารูปไข่ ปากนิดจมูกหน่อย รูปร่างผอมบางสมส่วน ผิวขาวอมชมพู เป็นผู้หญิงที่สวยตามแบบฉบับของเธอ

ณรินเติบโตมาด้วยการเลี้ยงดูจากคุณแม่จันทร์บ้านเด็กกำพร้าแห่งหนึ่งที่จังหวัดเชียงใหม่ เมื่อโตพอที่จะหาเงินเลี้ยงตัวเองได้เธอจึงขอออกจากบ้านเพื่อมาหาเงินส่งเสียตัวเองเรียนและส่งเสียให้แม่จันทร์ผู้มีพระคุณหนึ่งเดียวที่เหลื่ออยู่ของเธอ

ภารค่าใช่จ่ายทุกอย่าเธอต้องรับผิดชอบเอง หาเงินจนเหงื่อท่วมรวมกันเป็นสายเลือดก็ยังไม่พอใช้ในแต่ละวัน ทั้งค่าห้อง ค่าเทอม ค่าน้ำค่าไฟ ค่ากินค่าอยู่สารพัดสารเพรายจ่ายที่ประเดประดังเข้ามาไม่หยุด จนขัดสนหนทางที่จะหามาจ่าย งานที่ทำก็ทำเยอะจนไม่มีเวลาออกไปเที่ยวเล่นเหมือนวัยรุ่นคนอื่นเขาและอย่าถามหาเพื่อนฝูงเลยเธอไม่มีสักคนเดียวเพราะเรียนเสร็จก็มุ่งหน้าไปทำงาน เรียกได้ว่างานคือปัจจัยแรกของเธอเลยก็ว่าได้ แต่ทำงานเยอะแค่ไหนก็ไม่พอจ่ายค่าโน่นนี่นั่นอยู่ดี นี่จึงเป็นทางออกสุดท้ายที่เธอจำใจต้องขายศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงกิน

“โอเค ถ้ารินแน่ใจที่จะทำจริงๆเจ๊จะหาให้”

“ขอบคุณค่ะเจ๊ แต่รินขอคนที่ไม่ใช้ความรุนแรงนะคะ” หญิงสาวเอ่ยขออย่างประหม่า เธอหวังลึกๆว่าอย่าน้อยๆครั้งแรกของเธอก็อยากให้มันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ไม่ใช่โซ่ แซ่ กุญแจมือ ตบตีลากถู แบบนั้นเธอไม่รู้ว่าจะรอดกลับมาใช้ชีวิตได้อีกไหม ถึงแม้ว่าชีวิตเธอจะบัดซบขนาดไหนแต่เธอก็ยังไม่อยากตาย

“เจ๊จะหาคนที่กระเป๋าหนักให้ คัดสรรพิเศษให้แกเลยแต่เจ๊จะบอกนะรินถ้าเป็นไปได้เจ๊อยากให้แกทำแบบนี้แค่ครั้งเดียว เจ๊เข้าใจว่าแกเดือดร้อนจริงๆและอีกอย่างเจ๊ไม่อยากให้ชีวิตแกไปเป็นน้อยใครเขาหรือต้องมาทำแบบนี้เป็นอาชีพหรอกนะ เจ๊เอ็นดูแกเหมือนน้องเจ๊ถึงเตือน” เจ๊ดาเธอเอ่ยอย่างห่วงใย ถึงไม่ใช่คนในสายเลือดเดียวกันแต่เธอรักและเอ็นดูณรินอยู่ไม่น้อย

“ค่ะ แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวจบ ขอบคุณเจ๊มากนะคะ” แค่ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว กับการที่ต้องลดศักดิ์ศรีของตัวเองที่สั่งสมมาให้แปดเปื้อนขนาดนี่ มันก็มากพอแล้วจริงๆ

 

วันต่อมา

คอนโดหรูแห่งหนึ่ง

ณรินยืนกำสายกระเป๋าที่สะพายไว้แน่น ใจเต้นตุบตับเสมือนว่ามีใครมาตีกลองระรัวอยู่ในอก

เป็นเวลานานหลายนาทีที่หญิงสาวมาถึงห้องที่หมายแต่ยังไม่ยอมกดกริ่งเรียกบุคคลภายในห้องเลยแม้แต่น้อย

“ไม่ว่ายังไงต้องให้เขาป้องกันนะ ห้ามสดเด็ดขาด!!”

นี่คือสิ่งที่เจ๊ดากำชับย้ำเตือนมา และแน่นอนข้อนี้เธอรู้ดีว่าไม่มีทางที่จะให้เขาสดกับเธอเด็ดขาด

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

สุดท้ายก็รวบรวมความกล้าทั้งหมดตัดสินใจแน่วแน่ที่จะเข้าไปในห้องทำตามสัญญาที่นายจ้างตกลงไว้

มนุษย์ถูกสร้างมาให้ดิ้นลนหาเลี้ยงชีพเพื่อความอยู่รอด เธอเองก็เช่นกัน เมื่อถึงจุดที่หมดหนทางดิ้นลนแล้วก็ต้องหาทางออกให้ตัวเองนั้นมีปัจจัยดำรงชีวิตต่อไป

แม้ว่าหนทางนั้นจะต้องแรกมาด้วยอะไรบางอย่างก็ตาม

แกร๊ก!~

รอไม่นานบุคคลภายในห้องก็เปิดประตูออกมาด้วยสภาพที่มีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันลอบเอวสอบไว้แค่นั้นเธอมองหน้าลูกค้าในคืนนี้อย่างแปลกใจ โดยไม่คิดว่าเขาจะเป็นคนที่ค่อนข้างหนุ่มแน่น ไม่ได้อ้วนลงพุงเป็นตาแก่อย่างที่เธอคิดไว้มาตลอด

ร่างสูงสมส่วนประมาณ 187 เซ็นติเมตร ชายตรงหน้าฉันเขามีผมสีดำสนิด ใบหน้าหล่อเหลา ในตานั้นสีดำขลับที่ติดจะดุนิ่งและเย็นชาอยู่บ้าง จมูกโด่งเป็นสัน เรียวปากบางได้รูปสีแดงติดคล้ำเล็กน้อยซึ่งน่าจะมาจากการดูดบุหรี่ของเจ้าตัว ผิวขาวราวน้ำนมอย่างลูกผู้ดีมีตังค์ หุ่นกำยำดั่งเช่นผู้ชายที่ชอบออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอดูได้จากหน้าท้องเป็นลอนเรียงกันสวยนั่น

ก็ยังถือว่าเจ๊ดาเลือกลูกค้าให้เธอมาดีอย่างที่เคยพูดไว้ครั้งแรกของเธออย่างน้อยก็ไม่ใช่ตาแก่

“ฉันเป็นเด็กเจ๊ดาค่ะ” เมื่อหญิงสาวนึกได้ว่าจดจ้องเขานานไปเธอจึงเอ่ยบอกให้เขาได้ทราบว่าเธอนั้นเป็นใครและมาด้วยจุดประสงค์อะไร

“เข้ามาสิ” และดูเหมือนชายหนุ่มตรงหน้าจะทราบเป็นอย่างดี

หญิงสาวเดินตามเจ้าของห้องเข้ามา โดยไม่รู้เลยว่าจะเริ่มจากตรงใหน เพราะชายหนุ่มเองก็เพียงแค่เดินไปนั่งที่โซฟาหรูเพียงเท่านั้น เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรกับเธอด้วยซ้ำ

สองมือกำกระโปรงไว้แน่นอย่างประหม่า พร้อมปากบางเอ่ยถามทำลายความเงียบ

“คะ คุณคะ....”

“เริ่มสิ”

“คะ?!” หญิงสาวมีสีหน้างุนงงอย่างเห็นได้ชัด ปากที่กำลังจะเอ่ยถามกลับชะงักค้างเพราะคำว่า เริ่มสิ ที่ฝ่ายชายพูดขึ้น

ชายหนุ่มเองก็หันมามองอย่างไม่เข้าใจ หล่อนเองไม่ใช่รึไงที่มาเสนอตัวให้เขาถึงที่ แล้วทำไมยังชักช้าลีลาไม่ทันใจเขาเช่นนี้

เล่นตัวเพื่ออัพราคาหรืออย่างไร?

เป็นปกติที่เขาจะซื้อผู้หญิงมาเสพสุขอยู่บ่อยครั้งจากเจ๊เล้าคนนี้ เพราะเธอหาเด็กได้ถูกใจเขาที่สุดซ้ำยังค่อนข้างสะอาด จากที่ทำงานมาเหนื่อยๆพวกเธอจะปรนนิบัติเขาให้ผ่อนคลายได้ดีเลยทีเดียว แต่หญิงสาวตรงหน้านี้ทำอย่างกลับว่าไม่เคยมาก่อน

“ไม่เคย?”

“ปะ เปล่าค่ะ”

“งั้นก็ถอดเสื้อผ้าออกซะ อย่าชักช้าลีลา”

“ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบก่อนจะทำการปลดเปลื้องเสื้อผ้าอาภรณ์ออกช้าๆ

และท่าทีของหญิงสาวก็ตกอยู่ในสายตาของชายหนุ่ม

หึ! ถือว่าหุ่นดีใช้ได้ เขาบอกแล้วว่าเจ๊เล้าคนนี้จัดเด็กได้ถูกใจเขาเสมอ

หุ่นบาง ผิวขาวเนียน หน้าอกหน้าใจมีพอประมาณไม่ได้ถือว่าใหญ่โตโอ่อ่า ผู้หญิงคนนี้มีหุ่น ทรวดทรงองค์เอวที่ถูกใจเขาจริงๆ

ณรินเดินเนื่อตัวเปลือยเปล่าเข้าไปหาชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่อย่างใจกล้าก่อนที่เธอจะนั่งค่อมตักเขาพร้อมประกบปากจูบชายหนุ่มตรงหน้าในทันที

ต้องเจนจัดต้องทำเสมือนเป็นผู้หญิงกร่านโลกนั่นคือสิ่งที่เธอต้องทำในคืนนี่

พรึบ!

“คะ...คุณ” ชายหนุ่มโอบอุ้มหญิงสาวขึ้นสู่อ้อมแขนแกร่งสองขายาวก้าวเดินเข้าสู่ห้องนอน ซึ่งคืนนี้มันจะเป็นสนามอารมณ์ของทั้งสอง

ชายหนุ่มวางร่างของเธอลงเตียงพร้อมจู่โจมริมฝีปากบางสวยทันที

ไม่ช้าผ้าเช็ดตัวผืนน้อยที่ห่อหุ้มความใหญ่โตไว้ด้านในก็ถูกกระชากออกอย่างไม่ใยดีจากฝีมือของเจ้าตัว

“ดะ...เดี๋ยวค่ะ” ณรินเอ่ยห้ามพร้อมดันหน้าท้องแกร่งไว้ ชายหนุ่มนั้นมีสีหน้าที่หงุดหงิดเนื่องจากถูกขัดอารมณ์ความต้องการ

และเหมือนเขาเองจะเผลอไผลจะลืมบางอย่างไป หากหญิงสาวไม่เอ่ยเตือน

“ป้องกันด้วยค่ะ”

นั่นคือสิ่งที่เธอเอ่ยบอกกับเขา ก่อนที่ร่างกำยำจะเปิดลิ้นชักข้างหัวเตียงนำสิ่งป้องกันออกมาสวมใส่สิ่งใหญ่โตที่ดูแล้วมันช่างหน้ากลัว เธอเองก็เกิดสงสัย สิ่งตรงหน้านี้จะเข้ามาในตัวเธอได้จริงหรือเพราะด้วยขนาดที่แตกต่างกันอยู่มากโข

และเหมือนว่าเธอจะได้คำตอบในสิ่งที่เคยสงสัย เพราะสิ่งใหญ่โตนั้นเข้ามาในตัวเธอได้ตลอดทั้งคืนและหนักหน่วงเอาการ บทรักที่เขามอบให้กับหญิงสาวมันทั้งเร่าร้อนและเต็มไปด้วยความต้องการอย่างไม่หยุดพักหลายต่อหลายครั้ง

ห้องทั้งห้องกึกก้องไปด้วยเสียงครวญครางและเสียงเนื้อกระทบกันตลอดทั้งคืน บ่งบอกว่าทั้งคู่เองก็สุขสมไม่ต่างกัน...

วันต่อมา

ณรินตื่นขึ้นมาอีกครั้งในช่วงสายของอีกวัน ร่างกายปวดเมื่อยระบมไปทั้งตัว แต่ที่หนักสุดคงจะเป็นกลางกายสาวที่บัดนี้บวมช้ำจนหน้ากลัว

และสิ่งเหล่านี้บ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่าเมื่ิอคืนเขาคนนั้นได้ใช้งานร่างกายของเธอหนักหน่วงเพียงได ซ้ำยังย้ำเตือนให้ได้มันใจอีกว่า เธอนั้นได้เสียบริสุทธิ์ให้กับชายหนุ่มที่เป็นดังเช่นลูกค้าไปแล้ว

ทั้งห้องเงียบสนิด บนเตียงนอนข้างกายก็ไร้เงาของเขา ข้างหัวเตียงมีเพียงซองสีน้ำตาลวางไว้เพียงเท่านั้น เธอรู้ได้ทันทีว่าของข้างในนั่นคืออะไร

เงิน....ที่เธอแลกมาด้วยศักดิ์ศรีลูกผู้หญิงนั่นเอง

หญิงสาวหอบร่างกายทรุดโทรมเดิมออกจากห้องแห่งนี้ โดยไม่คิดจะหันกลับไปมองแม้แต่น้อย ให้ทุกอยากในห้องนั้นจบลงเพียงเท่านี้อย่างไม่อยากจะหวนกลับไปคิดถึงมันอีก

 

 

 

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++

Talk : ฝากนิยายเรื่องใหม่ใว้ติดตามกันด้วยนะคะ เรื่องนี้ค่อนข้างจะแตกต่างจากเรื่องก่อนมากเลยค่ะ เพราะอยากลองแต่งเรื่องที่ดูโตขึ้นค่ะ ไม่ใช่นิยายรักใสๆนะ จะเพิ่มเข้ามามากหน่อยก็เป็นความหน่วงดราม่า ฉากเรทต่างๆก็มีบ้างประปลายค่ะ ใครชอบกินม่าม่าก็เชิญทางนี้เลยค่ะ5555

ฝากติดตามด้วยค่า❤️

 

ความคิดเห็น