ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : ตอนที่8

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 507

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 26 ส.ค. 2563 08:22 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่8
แบบอักษร

(หนึ่ง)

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงบ่าย สามกว่าๆ

ผมเลยลุกไปล้างหน้าล้างตาแล้วเดินลงมาข้างล่างเพราะว่ารู้สึกหิวนิดๆ

"ป้าจันทร์ครับมีอะไรให้ผมกินบ้างคับผมหิวจัง"ผมถามกับป้าจันทร์

" มีค่ะคุณหนึ่งรอสักครู่นะคะ" ป้าจันทร์ว่าแล้วเดินไปทำผัดผัก ไข่เจียว แกงจืด มาวางไว้ให้ผมที่โต๊ะอาหาร หลังจากนั้นผมก็ลงมือทานข้าวอย่างเอร็ดอร่อยเพราะไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เที่ยง

 

" ขอบคุณนะครับป้าจันทร์อาหารอร่อยทุกอย่างเลยครับ"ผมว่าแล้วยกมือไหว้ขอบคุณป้าจันทร์ที่ทำกับข้าวให้ผมกินจริงๆแล้วผมก็อยากช่วยนะครับแต่ไม่มีใครให้ผมทำอะไรเลย

 

ปิงปิง

 

ผมได้ยินเสียงแตรรถดังมาจากหน้าบ้านป้าจันทร์เลยเดินออกไปดู

" คุณหญิงสวัสดีค่ะมาได้ยังไงคะเนี่ยไม่เห็นคุณไฟแจ้งว่าคุณหญิงจะมา" ป้าจันทร์เอ่ยทัก

ผู้มาใหม่

 

" ถ้าบอกฉันจะได้มาเห็นอะไรดีๆเหรอจันทร์คุณหนูของจันทร์เนี่ยไม่เคยบอกอะไรฉันเลยนะ" คุณหญิงผู้มาใหม่ว่าขึ้น

 

" ฉันได้ข่าวว่าคุณหนูของจันทร์พาคนเข้ามาอยู่ในบ้านคนไหนล่ะพามาให้ฉันดูบ้างสิ" คุณหญิงว่าขึ้น ผมได้แต่ยืนฟันเงียบๆอยู่ข้างประตูไม่กล้าที่จะเดินเข้ามาในห้องรับแขก

 

" อ้าวคุณหนึ่ง เข้ามาเถอะค่ะป้ากำลังจะไปตามพอดีเลย" ป้าจันทร์เอ่ยทักขึ้นทำเอาผมสะดุ้ง

 

" ขะ..ขอโทษครับผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟังนะครับ" ผมว่าแล้วยกมือไหว้ขอโทษ

 

" ไม่เป็นไรหรอกจ้าฉันไม่ถือไหนเดินเข้ามาใกล้ๆฉันซิ" คุณหญิงว่าขึ้นผมก็ค่อยๆเดินเข้าไป

 

" สะ...สวัสดีครับ" ผมพูดสวัสดีแล้วยกมือไหว้

" ไหว้พระเถอะจ๊ะน่ารักจริงๆเป็นลูกเต้าเหล่าใครกันเนี่ย" คุณหญิงถามผม ผมก็ไม่รู้จะพูดยังไงก็เลยเล่าความจริงทุกอย่างให้คุณหญิงฟังไป

 

" โทรลูก ไม่เป็นไรนะมาอยู่กับพี่เขาก็ถือว่าเป็นลูกแม่อีกคนนึงก็แล้วกัน" คุณหญิงว่าแล้วก็มากอดผม ผมนี้น้ำตาไหลเลยครับตอนคุณหญิงมากอดร้องไห้สะอึกสะอื้น

 

" ไม่เอาไม่ร้องสิลูกเดี๋ยวตาบวมพี่เขามาเห็นจะว่าแม่รังแกเราเอานะ" คุณหญิงว่าขึ้นยิ้มยิ้มๆ

 

" เราชื่อน้ำหนึ่งใช่ไหมงั้นแม่เรียกหนูหนึ่งเฉยๆแล้วกัน จะได้ดูสนิทกันเร็วๆหนูหนึ่งก็เรียกแม่ว่าแม่ดีไหมจ๊ะ" คุณหญิงว่าแล้วลูบหัวผมผมก็พยักหน้ารับพร้อมพูดอะไรไม่ออกได้แต่ก้มหน้าสะอึกสะอื้น

 

" คุณแม่" เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมาจางหน้าบ้าน

 

" กลับมาแล้วหรอพ่อตัวดี" คุณหญิงว่าแล้วยืนขึ้น

 

" คุณแม่มาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับทำไมไม่โทรบอกผมล่ะครับผมจะได้ไปรับ"คุณไฟว่า

 

" ถ้าบอกแกก็เอาหนูหนึ่งไปซ่อนสิแม่จะได้เจอหรอ" คุณแม่ของคุณไฟพูดแซวกับลูกชาย แล้วก็ส่งกอดกัน

 

" น้องเป็นอะไรทำไมถึงร้องไห้นี่แม่ว่าอะไรน้อง" คุณไฟหันมาเห็นผมนั่งสะอึกอยู่ก็เลยหันกลับไปถามกับคุณแม่ของตัวเอง

 

" เห็นไหมล่ะแม่บอกแล้วแม่พูดผิดซะที่ไหนกัน" คุณแม่คุณไฟว่ายิ้ม

 

" แม่ไม่ได้ทำอะไรน้องล่ะลูกน้องก็แค่เล่าเรื่องให้แม่ฟังทุกอย่าง น้องคงเสียใจที่พ่อกับแม่ทำแบบนั้นกับน้องน่ะ น้องก็เลยร้องไห้แม่เลยบอกให้น้องมาเป็นลูกแม่อีกคนนึงซะเลยเราว่าดีไหมล่ะ" คุณหญิงว่ายิ้มยิ้ม

 

" ลูกคุณแม่อะไรกันล่ะครับเป็นลูกสะใภ้

ต่างหาก" คุณไฟว่าแล้วหันมาจับมือผม

 

" นี่เราไม่ได้รอแม่เล่นใช่ไหม ถ้าอย่างนั้นเราก็ต้องเคลียร์ให้หมดทุกคนต้องมีแค่น้องคนเดียว เข้าใจที่แม่พูดไหม" คุณหญิงว่าเสียงดุ

 

 

" ผมก็ไม่มีใครนะครับคุณแม่มีแค่น้องคนเดียว ถึงตอนนี้อาจจะยังไม่รักมาก แต่ก็ไม่ยากหรอกครับ ที่ผมจะรักน้อง คุณแม่ก็รู้นี่ครับ ว่าผมไม่ยอมเปิดใจให้ใครมานานแค่ไหนแล้ว จนกระทั่งมาเจอน้อง" คุณไฟวะแล้วหันมาอกเอวผม

 

" ให้มันน้อยน้อยหน่อยนี้อยู่ต่อหน้าแม่นะอย่ามาคิดรังแกน้อง เออออแม่ว่าจะถามอยู่หนูไปโดนอะไรมาลูกทำไมรอยแดงเต็มตัวแบบนั้นล่ะคะ หรือว่าหนูแพ้อะไรหรือเปล่า" คุณหญิงถามขึ้นทำให้ร่างบางก้มหน้านิ่งไม่กล้าที่จะเงยหน้าขึ้นมาสบตากับใคร

 

" คุณแม่ก็ไปถามอะไรน้องแบบนั้นน้องก็เขินหมดสิครับ" คุณไฟว่า แล้วอกเอวผมแน่นขึ้น

แทบจะสิงเข้าไปในตัวคุณไฟอยู่แล้วไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสู้หน้าใครเลย

 

" นี้อย่าบอกนะว่าลอยบนตัวน้องนี่ แกทำอะไรน้องเนี่ย น้องก็ตัวแค่นี้อย่ารุนแรงกับน้องนักล่ะ ไม่งั้นแม่จะเอาน้องไปอยู่ด้วยเข้าใจที่แม่พูดนะ" คุณหญิงว่าเสียงดุ

 

"ผมจะไปทำอะไรน้องได้ยังไงล่ะครับแม่ ก็น้องโอ้ย..... พี่เจ็บนะครับ" คุณไฟกำลังจะพูดผมเลย หยิกเข้าไปที่เอวทีนึง ถึงได้หยุดพูด ก็ผมจำไม่ได้ว่าผมทำอะไรเขาไปบ้างถ้าเขาพูดขึ้นมาคุณหญิงก็รู้หมด แล้วผมจะทำยังไงล่ะครับที่นี่ผมแทบจะม้วนตัวเป็นเกลียวอยู่แล้ว

 

หลังจากนั้นเราก็นั่งคุยกันอีกสักพักใหญ่จนป้าจันทร์มาบอกว่ากับข้าวเตรียมไว้แล้วแต่ผมไม่ได้ไปทานด้วยเพราะเพิ่งทานไป ก็เลยไปนั่งทานของหวานแทน

 

" ถ้าอย่างนั้นแม่กลับก่อนละกัน เดี๋ยวแม่จะมาหาใหม่นะลูก ถ้าน้องอยู่บ้านเหงาก็ให้ไปหาแม่ที่บ้านใหญ่ก็ได้แม่จะได้มีเพื่อนคุยบ้าง แกกับพ่อแกนะเอาแต่ทำงาน ไม่สนใจแม่บ้างเลย ชักจะน้อยใจแล้วนะ" คุณหญิงว่างอนงอน คุณไฟได้เดินเข้าไปกอดแล้วก็หอมแก้มไปฟอดใหญ่ แล้วหลังจากนั้นคุณหญิงก็ขึ้นรถ คันดู แล้วก็ขับออกไป

 

" ไปครับขึ้นข้างบนกันเถอะ" คุณไฟว่าแล้วจับมือผมเดินขึ้นมาข้างบนห้อง แต่ไม่ใช่ห้องของผมเป็นห้องคุณไฟ

 

" พาผมมาทำอะไรที่นี่หรอครับ" ผมถามขึ้นเมื่อเดินเข้ามาในห้องคุณไฟห้องคุณไฟเป็นโทนสี เทามืด แต่ก็ดูเรียบหรู รู้สึก สะอาดตาอย่างบอกไม่ถูก แตกต่างจากห้องของผมที่เป็นสีฟ้าทั้งห้อง

 

"อะ คุณจะทำอะไรครับ" ขึ้นเมื่อจู่ๆเขาก็เข้ามากอดผมจากทางด้านหลัง

 

" คุณอะไรอีกเรียกพี่สิครับ" คุณไฟว่า

 

 

" ไม่ดีกว่าครับเรียกคุณน่ะดีแล้ว" ผมว่าแล้วยิ้มให้

 

" ถ้าอย่างนั้นต้องลงโทษเด็กดื้อซะหน่อยแล้วแหละในเมื่อพี่พูดแล้วไม่ฟัง ก็ต้องโดนทำโทษ" คุณไฟว่าแล้วจับผมหันมาหาเขา ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรกับเขาก็ประกบปากลงมาทันที จนผมแทบหายใจไม่ออก แฮหๆๆ

 

" คะ...คุณจะฆ่าผมหรือไง" ผมพูดจบเพียงเท่านั้นคุณไฟก็ประกบปากลงมาอีกครั้ง

 

" พี่ให้เรียกใหม่ต้องแทนตัวเองด้วยชื่อด้วย เข้าใจไหมครับไม่อย่างนั้นพี่ก็จุบเราแบบนี้จนกว่าเราจะยอมเรียก หรือว่าอยากให้พี่จูบงั้นก็เรียกคุณบ่อยๆสิครับ" ผมยังไม่ทันได้พูดอะไรคุณไฟก็ ทำท่าจะก้มลงมาจูบอีกผมเลยรีบผลักเขาออก

 

" ก็ได้ครับก็ได้ครับผมยอมแล้ว พี่ก็พี่ครับ" ผมว่าแล้วหันไปยิ้มให้

 

" ต้องพูดแทนตัวเองว่าหนึ่งสิครับถึงจะถูก" คุณไฟว่า

 

" ผะ...เออ... ยังไงหนึ่งก็ปฏิเสธไม่ได้ใช่

ไหมครับ" ผมถามกลับ

 

" ใช่แล้วครับ คืนนี้ค้างห้องพี่นะ" ผมรีบหันกลับมามองคนพูดอย่างไวเลยครับทันทีที่จบประโยคของเขา

 

" ทำไมหนึ่งต้องค้างห้องพี่ด้วยหรอครับ เดี๋ยวหนึ่งกลับไปนอนที่ห้องหนึ่งก็ได้" ผมว่า

 

" ไม่ครับพี่อยากให้หนึ่งค้างกับพี่ นะครับ" คุณไฟว่าแล้วเอาหน้ามาซุกลงที่ไหล่ผม

 

" ถ้าหนึ่งครั้งกับพี่พี่จะไม่ทำอะไรหนึ่งใช่ไหมครับ"ผมถาม

 

"พี่รู้ว่าเรายังเจ็บอยู่ พี่ไม่ทำอะไรหรอกครับรอให้หายเจ็บก่อน พี่จะทำทุกวันเลย"

 

 

 

 

 

ฝากด้วยนะคะ

เดี๋ยวจะมาแก้คำผิดให้ขอบคุณค่ะ🙏🙏❤❤

 

 

ความคิดเห็น