ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 8

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.3k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2563 08:05 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 8
แบบอักษร

 

 

บทที่ 8 

 

 

" โซล ~ อือ " นาราครางเรียกชื่อเสียงกระเส่า ร่างกายสั่นสะท้านไปกับทุกการกระทำของอีกฝ่ายที่กำลังปรนเปรอความสุขบนเตียงให้เธอ ไม่มีใครที่จะทำให้เธอเสพสมได้เท่ากับโซลอีกแล้ว ริมฝีปากของเขาช่ำชองและเชี่ยวชาญไม่ว่าจะสัมผัสไปส่วนไหนของเรือนร่างก็ทำให้เธอเสียวซ่านได้ นาราหลุดร้องครางเป็นพักๆ ในที่สุดโซลก็พาเธอมาถึงฝั่งฝัน นาราหายใจหอบถี่มองโซลที่ลุกออกจากตัวเธอ เขาหยิบผ้าขนหนูมาพันให้ตัวเองก่อนจะขยับตัวไปนั่งที่ปลายเตียง 

" วันนี้ดุจังเลยนะคะ " นาราขยับเข้าไปกอดโซลจากด้านหลัง ใบหน้าแดงซ่านหลังออกกิจกรรมบนเตียงไป ถึงปากจะพูดแบบนั้นไปแต่เธอก็ชอบลีลารักที่ดุดันวันนี้ของโซล " ไม่ทำต่อแล้วเหรอ โซล พึ่งแค่ยกแรกเองนะคะ " นาราส่งเสียงกระเซ้าเย้าแหย่ 

โซลมองใบหน้าสวยๆที่เอียงซบไหล่เขา " โทษที วันนี้ผมเหนื่อยน่ะ คืนนี้พอเท่านี้เถอะ " โซลโกหกพลางลุกขึ้นยืนหยิบกางเกงจากพื้นขึ้นมาสวม เขาไม่ได้เหนื่อยอะไรหรอกเขาแค่เบื่อ การมาพบกับนาราในคืนนี้มันไม่ได้สนุกเหมือนอย่างที่ผ่านมา เขาเคยสนุกกับเธอก่อนที่เขาจะได้เจอกับผู้หญิงที่ชอบเชิดหน้าใส่เขาทุกครั้งที่เจอกัน คนอะไรปากร้าย วีนเหวี่ยงใส่เขาได้ตลอด ยัยมิถุนา! โซลคำรามชื่ออยู่ในใจ 

ตอนออกมาจากห้องโซลก็ไม่เห็นมิถุนาแล้ว เธอกลับไปทั้งๆที่เสื้อผ้าชุดเดิมของเธอยังไม่มาส่ง เหลือเชื่อว่ายัยบ้านั่นจะกลับไปด้วยการสวมเสื้อเชิ้ตของเขาตัวเดียว แค่คิดเขาก็หัวร้อนพยายามโทรหาเธอเท่าไร มิถุนาก็ไม่รับสายเขาแถมยังปิดมือถือหนีไปเลยอีกต่างหาก! โซลออกอาการฉุนเฉียวอีกรอบหลังพึ่งระบายมันใส่ไปกับกิจกรรมระหว่างเขากับนารา 

" จะกลับแล้วเหรอ โซล " นาราถามเสียงอ้อน เธอลุกขึ้นยืนร่างกายถูกห่อหุ้มด้วยผ้าห่มเดินเข้ามาสวมกอดโซลไว้ " นารายังไม่เหนื่อยเลยนะคะ อีกอย่างนาราคิดถึงโซลมากเลยนะ " เธอพูดพลางเอามือลูบไล้ไปทั่วแผงอกของเขา " อยากอยู่กับโซลทั้งคืนเลยนะ น้า~โซลคืนนี้ไม่กลับได้มั้ย อยู่กับนาราก่อนนะคะ " เสียงหวานออดอ้อนแบบนี้ถ้าปกติเขาก็คงจัดให้เธอสุขสมไปแล้ว แต่ตอนนี้หัวของเขามีแต่ผู้หญิงที่ชื่อมิถุนามาวิ่งเล่นอยู่ข้างใน จนเขาทนอยู่ที่ๆไม่มีมิถุนาได้อีก 

" ไม่งอแงสิ นารา " โซลว่าเสียงเข้มพลางหันไปจ้องตาดุใส่ " ตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอครับว่าเราจะสนุกกันตามที่นาราและผมพอใจน่ะ "  

" แต่นารายังไม่พอเลยนะ " นาราว่า เธอส่งสายตาหวานเย้ายวน มือเล็กเวียนวนอยู่เหนือขอบกางเกงยีนส์ของโซล " ถ้าโซลเหนื่อย ให้นาราทำให้ก็ได้นะคะ ขอแค่คุณอยู่กับนาราคืนนี้ทั้งคืน นารายินดีทำให้คุณทุกอย่างเลยค่ะ โซล " 

โซลมองนาราที่กำลังพลุ่งพล่านไปด้วยไฟสวาทด้วยสายตาเยือกเย็น เขาจับมือเรียวเล็กที่กำลังซุกซนเรื่อยลงต่ำไว้ " ไม่ทำแบบนี้นะ นารา ถ้าผมบอกพอก็คือพอ " เขาปล่อยมือนาราออก เธอกัดปากแน่นจ้องตาขุ่นใส่  

" ฮึ! " นาราพ่นลมฮึ เธอยืนกอดอกมองโซลหยิบเสื้อมาสวมหัว " ได้ข่าวว่าคุณมีของเล่นใหม่เหรอคะ โซล " นาราถามน้ำเสียงขุ่น 

" เจอกับเกรย์แล้วงั้นสิ "  

" เขาบอกว่าท่าทางคุณติดใจของเล่นใหม่ -- จริงหรือเปล่าคะ " น้ำเสียงของเธอเพิ่มระดับความสูงเมื่ออีกฝ่ายยังทำเฉยอยู่  

" แล้วถ้าใช่ คุณจะทำอะไรผม " โซลถามกลับน้ำเสียงเย็นชา เขาคว้ากุญแจรถกับกระเป๋าเงินขึ้นมา นาราถลึงตาใส่ ปากเธอเม้มกันแน่นก่อนจะคลายออกแล้วเปลี่ยนเป็นคลี่ยิ้มแทน เธอเดินเข้าไปใกล้โซลมือเรียวบางลูบไล้ไปที่สันแก้มของเขา 

" อย่าหงุดหงิดสิคะ โซล " ดวงตาหวานคู่สวยมองเขา " ผู้หญิงคนนั้นก็แค่ของเล่น อีกเดี๋ยวโซลก็เบื่อใช่มั้ยคะ " 

โซลไม่ตอบอะไร เขาดึงมือนาราออก " ช่วงนี้ผมงานยุ่งคงไม่ได้มาเจอกับนาราอีก แต่ถ้านาราจะมาใช้ที่นี่พักผ่อนกับไอ้ขุนเขาผมก็ไม่ว่าอะไร " โซลแค่นยิ้ม " ยังไงผมจะลดราคาพิเศษให้แล้วกัน "  

" โซล! " นาราเรียกชื่อเขาเสียงแหลม แววตาทั้งโกรธทั้งตกใจ 

" อย่าทำหน้าแบบนั้นสิครับ นารา -- ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย " โซลยิ้มแล้วหมุนตัวเดินออกจากห้องพักที่หรูที่สุดในโรงแรมไป ร่างสูงเดินก้าวฉับๆในมือกดเบอร์โทรที่เขาโทรหาบ่อยสุดในช่วงระยะหลัง 

'ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก' 

" ฮึ่ม!! มิถุนา กล้ามากที่บล็อคเบอร์ฉัน " โซลเข่นเขี้ยว กำมือถือแน่น " ได้เจอดีแน่!! "  

 

 

**** 

 

 

" มิน! " เอ็มมี่เรียกมองมิถุนาที่เอาแต่นั่งเท้าคางมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่แบบนั้นมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว 

" มินนี่! "  

เงียบ 

" ยัยมิถุนา!! " เอ็มมี่เอาไม้บรรทัดเคาะโต๊ะเสียงดังโป๊กๆ ทำเอามิถุนาสะดุ้งเฮือกหลุดจากภวังค์ เธอหันมามองเอ็มมี่ 

" มีอะไรเหรอ เอ็มมี่ " มิถุนาถามน้ำเสียงขาดห้วง 

เอ็มมี่ยกคิ้วมองเพื่อนสนิทสมัยมหาลัย " ฉันต้องถามหล่อนต่างหากล่ะยะ ว่าหล่อนมีอะไรเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเอาแต่นั่งเหม่ออยู่แบบนี้ " 

" ฉันเหรอ!? " มิถุนาทำเฉไฉ " ไม่นิ ฉันไม่ได้เหม่อซักหน่อย "  

" อย่ามาทำเฉไฉนะ นังมิน! " เอ็มมี่ใส่สรรพนามให้เสร็จสรรพ " พักนี้แกดูป่วยนะ ป่วยจิตอะ " เอ็มมี่เสริมหลังเห็นสีหน้าฉงนของเพื่อน " แกมีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า " 

มิถุนาแอบซึ้งในความใส่ใจของเอ็มมี่จนอยากจะโผเข้ากอดจริงๆ เธอส่ายหน้ายิ้มๆแล้วเลือกที่จะไม่บอกเรื่องนี้ให้ใครรู้ " ฉันแค่คิดงานไม่ออกน่ะ เลยนั่งเหม่อไปหน่อยก็เท่านั้นเอง " มิถุนาว่า " แกไม่ต้องห่วง ฉันโอเค "  

เหมือนเอ็มมี่จะไม่เชื่อเพราะเจ้าหล่อนหรี่ตาลงมองด้วยดวงตาที่บรรจงแต่งแต้มให้สวยกว่าผู้หญิงในออฟฟิสรวมถึงมิถุนาด้วย " ฉันว่าแก-- " 

" มิน! พี่โคโค่เรียกแน่ะ " แนนผู้ช่วยของพี่แพมเดินมาเรียก " เห็นว่ามีคนอยากเจอเธอ " 

" ใครอะ เจ๊แนน " เอ็มมี่ส่งเสียงถามแทนมิถุนา " ผู้ชายหรือผู้หญิง " 

" ผู้ย่ะ นังเอ็มมี่ -- แถมหล่อมากด้วย " แนนกรี๊ด  

" จริงเหรอ!! หนูไปกับยัยมินด้วยดีกว่า " เอ็มมี่ลุกขึ้นยืน 

" หยุดเลย นังเอ็มมี่ หล่อนนั่งเฉยๆ แหมพอบอกว่าเป็นผู้แถมหล่อนี่กระดี้กระด้าเลยนะยะ " แนนว่า " ให้มินไปคนเดียว หล่อนอยู่ที่นี่แหละจ้ะ -- ไปได้แล้ว มิน "  

มิถุนาพยักหน้าเดินไปที่ห้องทำงานของกิติกรณ์ ใครกันที่อยากเจอเธอ ผู้ชายแถมหล่อมาก มิถุนาประมวลผลในหัวอย่างรวดเร็วคนเดียวที่เธอพอจะนึกออกก็มีแค่ผู้ชายบ้าๆคนนั้น หัวใจของเธอเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะ ตั้งแต่วันที่พรวดพราดออกมาจากคอนโดโซลจนถึงวันนี้ก็วันที่สิบแล้วที่ไม่ได้เจอหน้า ไม่มีสายเรียกเข้า จะมีได้กันก็เธอบล็อคเบอร์เขาไปแล้วนิ ไม่มีการติดต่อช่องทางใดๆมาจากผู้ชายบ้าๆที่ชื่อโซล  

มิถุนาแอบดีใจที่งานเขียนบทความอาหารในโรงแรมของโซลผ่านโดยที่ไม่ต้องถูกแก้อีก อย่างน้อยเธอก็ไม่ต้องพูดคุยกับใครที่เกี่ยวข้องกับโซล ตอนแรกมันก็ดีที่ไม่มีโซลเข้ามาในชีวิตเธอ แต่ตอนนี้มิถุนาบอกตัวเองไม่ได้เลยว่าทำไมถึงเอาแต่คิดถึงคนบ้าแบบนั้น 

มิถุนาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเคาะประตู กิติกรณ์เรียกให้เธอเข้าไปได้ ทันทีที่มิถุนาเปิดประตูเข้าไปคนที่เธอหวังว่าจะใช่อยู่ในใจลึกๆกลับไม่ใช่  

" สวัสดีครับ คุณมิถุนา -- เจอกันอีกแล้วนะครับ " มิถุนายกคิ้วสูงมองเกรย์ สีหน้าทั้งโล่งอกทั้งผิดหวัง เขาลุกขึ้นยืนให้เธอนั่งที่เก้าอี้ก่อนแล้วค่อยนั่งตาม 

" สวัสดีค่ะ คุณเกรย์ " 

" เรียกเกรย์ก็พอครับ กันเองดี -- เหมือนที่ผมอยากเรียกคุณว่ามิน ได้มั้ยครับ " เกรย์ถามสีหน้ายิ้มๆ คนรู้ทันอย่างกิติกรณ์กระแอม 

" เบาๆหน่อยย่ะ นายเกรย์ -- เดี๋ยวลูกน้องฉันหนีหายกันพอดีเจอนายรุกหนักแบบนี้ " 

เกรย์หัวเราะอารมณ์ดี " โทษทีครับ พี่โคโค่ ผมก็แค่ตื่นเต้นน่ะครับที่ได้เจอมินอีกครั้ง " เกรย์เน้นเสียงที่ประโยคสุดท้ายแล้วหันไปยิ้มหวานให้มิถุนา  

" เมื่อกี้ทำหน้าเหมือนผิดหวังคิดว่าผมเป็นใครเหรอครับ " เกรย์ถามติดตลก มิถุนาเม้มปากเบาๆ เธอส่ายหน้าแล้วยิ้ม  

" คุณเกรย์น่าจะเข้าใจผิดแล้วค่ะ "  

เกรย์ยักไหล่ " ครับ คงงั้น " เขาพูด 

" คงไม่ต้องแนะนำตัวกันแล้วนะ ยัยมิน " กิติกรณ์พูด มิถุนาพยักหน้า 

" พี่โคโค่เรียกมินมามึอะไรให้มินทำเหรอคะ " 

" นิตยสารเดือนหน้า เซตแฟชั่นของเราจะไปถ่ายทำกันที่ต่างจังหวัด พี่อยากให้เธอไปด้วย "  

" มินไม่ไปนะคะ พี่โคโค่ " มิถุนาร้องลุกพรวดจากเก้าอี้ " จะให้ไปทำในส่วนแฟชั่นอีก มินไม่เอาแล้วนะรอบที่แล้วก็เกือบแย่ไปที มินเป็นฟู้ดสไตลิสต์นะคะไม่ใช่แฟชั่นสไตลิสต์ " มิถุนาหายใจหอบถี่หลังระบายความฉุนเฉียวออกไปอย่างลืมตัว เธอมองสลับกิติกรณ์และเกรย์ 

" เป็นอย่างที่พี่พูดมั้ยล่ะ นางต้องโวยวายก่อนที่พี่จะพูดจบซะอีก " กิติกรณ์พูดกับเกรย์ เขาพยักหน้าเห็นด้วยอมยิ้มให้มิถุนาที่ออกอาการเก้อเขิน เธอรีบยกมือไหว้กิติกรณ์ 

" มินขอโทษพี่โคโค่ที่โวยวายออกไปแบบนั้น " 

" ฉันชินแล้วย่ะ แม่คุณ " กิติกรณ์ค่อนขอด " นั่งลงซะ! แล้วฟังที่ฉันพูดให้จบ " มิถุนาพยักหน้าเลื่อนเก้าอี้นั่งลงตามเดิม " ที่ฉันจะให้เธอไปด้วยเพราะจะให้เธอไปทำงานเขียนด้วย บทความเรื่องอาหารน่ะ " 

" ผมจะให้มินไปช่วยเขียนบทความอาหารในรีสอร์ทของผมครับ " เกรย์เสริมต่อจากกิติกรณ์  

" เกรย์มีรีสอร์ทที่เกาะหมากน่ะ เขาให้เราไปถ่ายแฟชั่นนิตยสารกันได้ที่นั่นรวมถึงเธอจะได้ไปช่วยเขียนโปรโมทอาหารในรีสอร์ทให้เกรย์ด้วย "  

" ที่รีสอร์ทผมมีเชฟที่ทำอาหารได้อร่อยก็จริง แต่ผมก็คิดว่าถ้าได้คนมาช่วยทำให้หน้าตาของมันดูน่าดึงดูด อาหารในรีสอร์ทของผมคงน่าสนใจไม่น้อย " เกรย์ว่า " ผมเลยอยากให้มินช่วยผมเรื่องนี้ สนใจมั้ยครับ "  

" เออ มินต้องแล้วแต่พี่โคโค่ค่ะ คุณเกรย์ " มิถุนาว่าหันไปสบตากิติกรณ์ เขาพยักหน้า 

" พี่อนุมัตินะ งานนี้ถือว่าไปอินสเปคให้รีสอร์ทเกรย์เค้าด้วย -- ถ้ามินโอเค อีกสองวันก็ออกเดินทางกับทีมแพมได้เลย " 

" พี่โคโค่เขาอนุมัติแล้ว มินล่ะครับ ตกลงมั้ย " เกรย์ถาม  

" โอเคค่ะ "  

เกรย์ตบมือท่าทางถูกใจ " ดีใจจริงๆครับที่เราจะได้ร่วมงานกัน ผมรับรองได้ว่าพวกเราจะต้องเข้าขากันได้ดีแน่ครับ " 

มิถุนาชำเลืองมองกิติกรณ์เพื่อให้แน่ใจว่าเธอสมควรจะไปทริปนี้จริงๆ แต่เธอไม่เห็นว่าพี่โคโค่ส่งสัญญาณอะไรมาเธอก็ได้แต่ภาวนาในใจว่าจะไม่เกิดอะไรขึ้นที่นั่น มิถุนารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีเอาซะเลย 

 

******************************* 

มาแล้วจ้า ใครที่กำลังรอโซลมินอยู่ ไปเอาใจช่วนสองคนนี้กันต่อเลยนะคะ ^^ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว