email-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟีย 11 อย่าไปทำแบบนี้กับใคร!!

ชื่อตอน : มาเฟีย 11 อย่าไปทำแบบนี้กับใคร!!

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ส.ค. 2563 00:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟีย 11 อย่าไปทำแบบนี้กับใคร!!
แบบอักษร

ผมตื่นมาออกกำลังกายอาบน้ำแล้วเตรียมตัวที่จะไปทำงานเพราะเที่ยงนีผมต้องพาไอ่เด็กนี่ไปซื้อของ ผมเดินไปขึ้นรถที่กันต์กับเจฟที่เป็นคนขับรถ วันนี้ผมจะไปเจรจากับเดวิดเรื่องที่ดินที่มันจะขอซื้อที่ฮ่องกง เพราะที่ดินนั้นผมซื้อมาในราคาที่ถูกและทำเลก็ดีมากกับการเปิดคาสิโน ผมมาถึงที่นัดหมาย ก็คือผับของผมนั่นเอง ผมเดินลงมาจากรถที่มีเจฟเป็นคนเปิดให้

 

"นายครับ คุณเดวิดมาถึงแล้วครับ" ผมแค่พยักหัว แล้วเดินเข้าไปในผับชั้นที่เดวิดอยู่คือชั้นแขกVIPชั้นสอง

 

"สวัสดีครับคุณเดวิด"

 

"สวัสดีครับคุณเอเดน "

 

"ดื่มอะไรหน่อยมั้ยครับ"

 

"ไม่เป็นไรเข้าเรื่องเลยนะครับผมอยากซื้อที่ดินตรงฮ่องกงของคุณ เสนอราคาได้ำม่อั้นครับ"

 

"หึ ใจร้อนจังเลยนะครับ" อีกฝั่งไม่พูดอะไรแค่ไหวไหล่แค่นั้น

 

"ผมไม่ขายครับ"

 

"ทำไมละ คุณไม่ได้จะทำไรตรงที่ตรงนั้นอยู่แล้ว"

 

"ผมไม่ขาย เจฟส่งแขก" เดวิดทำหน้าโกรธเคืองมากครับแต่ผมไม่สนเดินขึ้นมาชั้นสามแล้วนั่งเคลียร์เอกสารของร้านอยู่ ร้านนี้มีผม ไอ่เรย์ ไอ่รันพี่ไอ่เรย์ เป็นหุ้นส่วนอยู่ครับแต่เอกสารคือผมต้องทำคนเดียว เพราะไอ่เรย์มันอยู่ฮ่องกงมันไปรับตำแหน่งต่อจากพ่อมัน ไอ่รันบินไปหาเมียมันที่เกาหลี ส่วนผมเมียไม่มีเลยต้องมาแยกรับหน้าที่แทนไอ่น้องสองคนนี้ ผมนั่งเซ็นเอกสารจนถึงเที่ยงก็โทรบอกให้ไอ่พล ลูกน้องของผมพาไอ่แทนคุณมันมาที่ห้างxxx ผมไปรอที่ห่างก่อนไปรอที่ร้านเสื้อผ้า

 

ผมเลือกเสื้อผ้ารอไอ่คุณมันก็เห็นร่างเล็กแวะทักผู้ชายสองคนร่างเล็กยิ้มให้อย่างมีความสุขกับผมไม่เคยยิ้มให้แบบนี้บ้างเลย แล้วร่างเล็กก็เข้ามาในร้าน

 

"เลือกเสื้อผ้าสะหยิบได้ตามสบาย" ผมเดินไปนั่งรอคนตัวเล็กเลือกเสื้อผ้าไม่นาน ก็เก็นหยิบเสื้อยึดมา3ตัว กางเกง3ตัวแค่นั้น ผมเลยเดินไปดูเสื้อผ้าที่มันหยิบแล้วบอกพนักงาน

 

"เอาแบบที่คนนั้นถือมาอย่างละ10ตัว" ร่างเล็กทำหน้าตกใจ

 

"คุณมันเยอะเกินไป ไม่เอาแล้วครับ"ประโยคแรกมันพูดกับผมประโยคที่สองมันหันไปบอกพนักงาน แล้วมันก็จับมือผมแล้วเดินออกมา การกระทำของมันทำให้ใจผมเต้นไม่เป็นจังหว

 

"มันเยอะไปผมรับไว้ไม่ได้" ผมตอนแรกที่คิดว่าเด็กคนนี้มันแค่เล่นตัวเท่านั้น แต่ความจริงแล้วไม่ใช่เลย ผมไม่พูดมากจับมือร่างเล็กแล้วเดินเลือกร้านอาหาร

"อยากกินไร " ผมถามร่างเล็ก

 

"แล้วแต่คะ..คุ.." ร่างเล็กที่กำลังจะพูดถึงกับต้องกลืนคำพูดพวกนั้นเข้าไป เพราะสรรพนามที่ใช้

 

"แล้วแต่พี่เอเดนเลยครับ" ผมไม่รู้จะกินอะไรเลยเดินเข้าไปร้านอาหารไทย ก็ชื่อร้านมันเขียนไว้แบบนั้น

 

"มากี่ท่านครับ" พนักงานชายยืนต้อนรับด้านหน้ายิ้มหวานมาให้ร่างเล็ก แบบไม่เกร็งใจผมเลยสักนิด ร่างเล็กก็เช่นกัน

 

 

"สอง" ร่างสูงตอบพนักงานคนนั้นแบบไม่สบอารมณ์ พวกเราเดินไปนั่งในสุดของร้านร่างสูงนั่งตรงข้ามผม ผมสั่งอาหารเสร็จร่างสูงไม่สั่งอะไรเลยผมเลยมองหน้าร่างสูง

 

"พี่เอเดนไม่สั่งอะไรหรอครับ"

 

"ต้มจืด " ร่างสูงสั่งเพียงเท่านี้ แต่ผมว่าร่างสูงไม่สั่งก็คงกินกับผมได้ พวกผมรอสักพัก อาหารก็มาเสิร์ฟ

 

"ขออนุญาติเสิร์ฟนะครับ"

 

"ครับ" เขายิ้มมาผมเลยยิ้มกลับให้เป็นมารยาท

 

"ผมกินข้าวไปโดยที่ไม่รู้ว่าร่างสูงทำหน้าไม่สบอารมณ์กับการที่เขายิ้มไปทั่ว

 

"ไม่กินหรอครับ หรือว่าไม่หิวแกงจืดเย็นหมดแล้วนะ" ผมที่ไม่เห็นร่างสูงแตะอาหารแม้แต่นิดเดียวเลยถามขึ้นมา

 

"ป้อนสิแล้วฉันจะกิน" ร่างสูงพูดออกมาแล้วร่างเล็กก็ป้อนข้าวให้ร่างสูงจากช้อนของร่างเล็กโดยที่ไม่ได้คิดอะไร ร่างสูงก็ไม่ยอมอ้าปากสักทีร่างเล็กที่ชักมือกลับเพราะเห็นว่าร่างสูงไม่กินแต่ผิดคาดร่างสูงจับมือร่างเล็กแล้วเอาข้าวเข้าปากไป ร่างสูงจู่ๆก็พูดขึ้นมา

 

"อย่าไปทำแบบนี้กับใครที่ไม่ใช่กูละ"ร่างเล็กที่ได้ยินก็รู้สึกหน้าร้อนฉ่า ร่างสูงดูเหมือนอารมณ์จะดีขึ้นมาบ้างแล้ว พวกเรากินข้าวจนเสร็จเดินออกมาจากร้าน

 

"ไปเลือกเสื้อผ้าไปเสื้อผ้าทุกอย่างชุดนอน,ออกไปเที่ยว,อยู่บ้าน"

 

"แต่....."

 

"ไม่มีแต่ ไม่งั้นพรุ่งนี้เดินไม่ได้อย่ามาว่ากูนะ" ร่างสูงขู่ผมขนาดนี้คิดว่าผม......จะไม่ทำตามหรอครับพวกผมเดินซื้อเสื้อผ้าทุกอย่างที่ต้องใช้มันเยอะมากเลยครับ..

 

 

 

 

 

 

 

ความคิดเห็น