ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : บทที่ 7

คำค้น : #ร้ายเล่ห์รัก#มิถุนา#มิน#โซล#อชิระ

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.2k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ส.ค. 2563 09:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7
แบบอักษร

 

บทที่ 7 

 

" ทำไมไปห้องน้ำนานจัง ยัยมิน " เอ็มมี่ถาม มิถุนายิ้มแห้ง 

" คนเข้าห้องน้ำเยอะน่ะ "  

" ไม่สบายหรือเปล่าครับ มิน -- หน้าแดงมากเลยนะ " ปฐพีถาม มิถุนายกมือขึ้นแตะหน้าตัวเองอัตโนมัติ ที่จริงเธอก็รู้สึกร่างกายตัวเองร้อนวูบๆเหมือนกัน  

" ไม่เป็นไรค่ะ พี่ปั้น -- อากาศคงร้อนไปหน่อยเท่านั้นเอง " มิถุนาตอบชำเลืองมองโซล เขาเองก็ส่งสายตามาทางเธอ มิถุนาเสหยิบเครื่องดื่มมาดื่มแทน 

" คุณมิถุนาชอบดื่มน้ำดอกไม้เหรอครับ " เกรย์ถามบ้าง หลังแนะนำตัวกันไปอีกรอบ เขานั่งอยู่ตรงข้ามเธอ 

" น้ำดอกไม้เหรอคะ!? " มิถุนาทวน เกรย์พยักหน้าชี้แก้วเครื่องดื่มในมือเธอ " อ่อนี่! อร่อยดีนะคะ หวานกินง่ายดีนี่ก็แก้วที่สองแล้วค่ะ " เธอพูดยิ้มๆ 

" มินนี่!! " เอ็มมี่อุทานเบาๆ " เธอกินไม่เป็นเดี๋ยวก็ได้เมาหรอก " 

" พี่ว่าอย่าดื่มต่อเลยนะ มิน " ปฐพีเสริมสีหน้าเป็นห่วง มิถุนาส่ายหน้า 

" น้ำแค่สองแก้วเองไม่เป็นไรหรอกค่ะ พี่ปั้น " มิถุนาว่า โซลทำเสียงฮึในลำคอ มองคนที่กรึ่มๆเพราะฤทธิ์แอลกฮอลล์  

" ระวังนะครับ คุณมิถุนา " เกรย์พูด " ค็อกเทลเห็นสีสวยรสชาติหวานอร่อยแบบนี้ ทำคนเมาได้นะ " 

ขาดคำเกรย์ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงมิถุนาก็นั่งโงนเงน แก้มแดงจัด นัยน์ตาฉ่ำเยิ้มทำเอาโซลนั่งไม่ติด ยัยมิถุนา!! หน้าตาตอนเมานี่จะยั่วไปไหน เขาคำรามในใจ 

" ท่าทางจะไม่ไหวซะแล้วล่ะค่ะ " แพมมองอาการมิถุนาแล้วหันไปพูดกับไค " เราแยกย้ายกันดีกว่าค่ะ คุณไค " 

" ได้ครับ " 

" ไหวมั้ย มินนี่ " เอ็มมี่ถามพลางประคองให้มิถุนายืนตรงๆ คนฟังพยักหน้าหงึกหงักแม้ตอนนี้สติสัมปะชัญญะใกล้จะหลุดเต็มที 

" เดี๋ยวกลับกับพี่นะ เอ็มมี่ พามินไปส่งที่คอนโดด้วย " ปฐพีเอ่ย เอ็มมี่พยักหน้า 

" ถ้าอย่างนั้นพี่ฝากมินด้วยนะ ปั้น " แพมว่า ปฐพีพยักหน้า แพมเดินแยกไปกับไค เอ็มมี่เดินประคองมิถุนาที่จะหลับอยู่รอมร่อไปที่ลานจอดรถ มีโซลกับเกรย์เดินตามไปด้วย 

" ตามองไม่วางเลยนะ โซล " เกรย์เอ่ยปาก 

" อะไร! " โซลถามน้ำเสียงหงุดหงิด ตาเอาแต่มองอยู่ข้างหน้า เกรย์เลิกคิ้วมองเพื่อนแล้วลอบยิ้มพอใจ 

" แกก็รู้ว่าฉันหมายถึงอะไร -- คุณมิถุนาเค้าน่าสนใจนะ " 

โซลหันขวับกลับมามองเกรย์ เขาอ่านสีหน้าอีกฝ่ายออก " ถ้าแกเบื่อของเล่นนี่แล้ว ฉันรับต่อนะ โซล " เกรย์ผุดยิ้มร้าย โซลขบกรามแน่นเขาขยุ้มคอเสื้อเกรย์ขึ้นมาอย่างลืมตัว 

" อย่ายุ่งกับมิถุนา " 

เกรย์ยักไหล่ไม่ใส่ใจ โซลจ้องตาเขียวใส่ก่อนจะปล่อยมือออก  

" พี่ปั้น!! " เสียงเรียกสูงแหลมดังปรี๊ด แก้มเดินตรงมาที่ปฐพี เขากำลังช่วยเอ็มมี่ประคองมิถุนา แก้มผลักมิถุนาอย่างแรงจนเซล้มไปกองกับพื้นพร้อมเอ็มมี่ 

" ยัยชะนีนี่!! " เอ็มมี่แว้ดใส่ 

" แก้ม!! " ปฐพีร้องอย่างตกใจที่เห็นอีกฝ่าย เขากำลังจะเข้าไปช่วยพยุงมิถุนาและเอ็มมี่ แต่แก้มจับแขนเขาไว้ 

" มาทำอะไรที่นี่ -- อย่าบอกนะว่าตามพี่มาน่ะ " ประโยคสุดท้ายของเขาขึ้นเสียงสูงใส่ 

" ก็ถ้าไม่ตาม แก้มคงไม่เห็นว่าพี่ปั้นกับนังนี่! ทำอะไรกันลับหลังแก้ม! " แก้มตวาดใส่อย่างเกรี้ยวกราด หันไปมองมิถุนาที่ยืนหลับคอพับใส่เอ็มมี่ 

" ผู้หญิงอะไรหน้าด้าน!! ครั้งที่แล้วพาเข้าโรงแรม ครั้งนี้ถึงขั้นประคองกอดกัน -- ไม่มีปัญญาหาผู้ชายแล้วหรือไง!! -- หน็อย! ขอตบหน่อยเถอะ!! " แก้มสาวเท้าเงื้อมือขึ้น 

" อย่ามาทำเพื่อนฉันนะ! นังชะนี! " เอ็มมี่เตรียมตั้งการ์ดรับปกป้องมิถุนาไว้ 

" แก้ม!! " 

หมับ! 

โซลเข้ามาคว้าข้อมือแก้มไว้แล้วเหวี่ยงเธอไปที่ปฐพี นัยน์ตาดุดัน " พาแฟนคุณกลับไป ก่อนที่ผมจะเรียกตำรวจจับ! " โซลสั่งปฐพีแล้วหันไปอุ้มมิถุนา " ผมพามินกลับเองครับ " เขาบอกกับเอ็มมี่ที่ยืนตะลึงอยู่ เจ้าหล่อนพยักหน้ารับงงๆ 

" เกรย์! ฝากไปส่งคุณเอ็มมี่ด้วย " โซลบอกเกรย์ แล้วอุ้มมิถุนาขึ้นรถ จัดการคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอ  ยัยบ๊องส์เอ้ย! กินเหล้าไม่ได้ก็ยังจะกินอีก หลับลึกขนาดนี้ ทำอะไรไปจะรู้เรื่องมั้ยเนี่ย มิถุนา! โซลบ่นคนที่หลับปุ๋ยไม่รู้เรื่องเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นรอบตัวเองเลย 

 

 

 **** 

 

 

มิถุนาขดตัวซุกอยู่ในผ้านวมผืนหนาอย่างมีความสุข วันนี้เตียงนุ่มชะมัด แอร์ก็เย็นดีจัง มิถุนางึมงำยิ้มเคลิ้มขยับตัวเข้าไปกอดรอบเอวใครอีกคนที่อยู่บนเตียงเดียวกับเธอ 

'เอ็มมี่เหรอ!?' มิถุนาคิ้วขมวดนึกถึงเพื่อนสาว แต่ว่าต่อให้สนิทกันมากแค่ไหนเอ็มมี่ก็ประกาศชัดแล้วว่าตัวเองจะไม่ยอมขึ้นเตียงกับชะนีหน้าไหนเด็ดขาด! แล้วนี่เธอกำลังกอดใคร 

ส่วนคนถูกกอดก็ได้แต่นอนเท้าแขนข้างหนึ่งมองใบหน้าที่หลับอย่างเต็มอิ่ม เมื่อคืนโซลตัดสินใจพามิถุนามานอนที่คอนโดของเขาเอง แถมยังต้องต่อสู้อาการเมาของเธอที่อ้วกใส่ทั้งตัวเองและใส่เขาจนเดือดร้อนโซลต้องโทรตามแม่บ้านมากลางดึกเพื่อจัดการเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อให้มิถุนา 'คอยดูนะ ตื่นมาต้องโวยวายใส่เขาแน่' โซลยิ้มฮึให้ดวงตาที่กำลังขยับเปิดทีละน้อย 

มิถุนาเปิดเปลือกตามองฝ้าหลุมสีขาว โคมไฟรางสีดำ ผนังห้องสีดำ ทั่วทั้งห้องไม่มีอะไรที่บอกเลยว่าเป็นห้องของเธอ  

" รู้ตัวยังว่าอยู่ห้องใคร " โซลถามน้ำเสียงล้อเลียน มิถุนาหันกลับมามอง 

" โซล!! " มิถุนากรี๊ดลั่น รีบผุดลุกออกจากเตียงแต่อารามตกใจที่รีบลุกขาของเธอไปเกี่ยวเข้ากับผ้านวมจนล้มไปกองที่พื้น โซลหัวเราะลั่นห้องเขาขยับข้ามเตียงก้มลงมาดูมิถุนา 

" ยัยบ๊องส์เอ้ย! " โซลว่าไม่สนใจสายตาขุ่นเคืองของมิถุนาที่มองเขา เธอสำรวจตัวเองอย่างรวดเร็ว เสื้อเชิ้ตที่เธอใส่ก็เป็นเสื้อทำงานของโซลเพราะขนาดตัวที่ต่างกันทำให้เสื้อที่เธอใส่อยู่ก็ไม่ต่างจากเดรสเชิ้ตแต่ก็ยังยาวไม่มากพอที่คลุมถึงเข่า ท่อนขาเรียวยาวคู่นี้ที่โผล่ออกมาจากชายเสื้อเกือบทำให้โซลสติหลุด ถึงเขาจะนอนกับผู้หญิงบ่อยแต่เขาก็ไม่เคยนอนกับใครที่ไม่ยินยอมพร้อมใจให้เขา  

โซลมีกฏเหล็กของตัวเองที่จะไม่ขืนใจผู้หญิงที่ไม่พร้อมให้เขาทำกับผู้หญิงที่เมาไม่ได้สติซึ่งเมื่อคืนมิถุนาเข้าข่ายทั้งสองข้อ 

" นายทำอะไรฉันหรือเปล่า " มิถุนาลุกขึ้นยืนเดินถอยหลังพลางกวาดสายตามองหาทางหนีทีไล่ จำไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบ้าง จำได้แค่น้ำดอกไม้กับรอยจูบบนข้อมือเธอที่เช้านี้มันก็ยังอยู่ 

" ก็อยากทำอยู่แหละ " โซลตอบน้ำเสียงเรื่อยๆเหมือนชวนคุย " แต่ก็ต้องอดใจไว้เพราะอยากให้เธอสุกงอมกว่านี้ มิถุนา! " 

" โซล!! " มิถุนาเรียกชื่อเสียงดังก่อนจะคว้าหนังสือเขวี้ยงใส่ แต่โซลหลบได้ คำพูดของเขาทำเอาร่างกายเธอร้อนวูบ โซลมองสายตาเกรี้ยวกราดของมิถุนาแล้วถอนหายใจ 

" ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ได้ทำอะไรเธอ " โซลลุกออกจากเตียงเดินไปหามิถุนาที่หน้าประตูห้องนอน " เมื่อคืนเธออ้วกใส่ทั้งตัวเองใส่ทั้งฉัน ฉันก็เลยให้ป้าขิมมาจัดการกับตัวเธอ " เขาอธิบาย " และฉันก็ไปนอนอีกห้องหนึ่ง ไม่ได้นอนที่นี่แล้วก็เลิกทำท่ากลัวฉันซักทีเห็นแล้วรำคาญลูกตาชะมัด! " โซลเดินผ่านมิถุนาไปเปิดประตู " ป้าขิมทำข้าวเช้าให้แล้ว ออกไปกินด้วยกันสิ " 

มิถุนาไม่ได้พูดอะไรปล่อยให้โซลเดินออกไปก่อน เธอสำรวจตัวเองอีกรอบเพื่อให้แน่ใจแต่โซลดันเดินกลับมาอีกรอบพร้อมยื่นมือถือที่กำลังส่งเสียงร้องอยู่   

" ของเธอ " 

มิถุนารับไปกดรับ " ฮัลโหล " เธอมองตามโซลที่เดินกลับไปนั่ง 

" มินนี่! เป็นไงบ้างย่ะ หายแฮงค์หรือยัง " เอ็มมี่ส่งเสียงทักทายมาอย่างร่าเริง มิถุนาถอนหายใจ 

" อืม ก็ดีขึ้น "  

" นี่แก " เอ็มมี่ทำน้ำเสียงอยากรู้ " คุณโซลเขาส่งแกกลับบ้านมั้ย " มิถุนาจับน้ำเสียงหัวเราะคิกท้ายประโยคของเพื่อนสาวได้ มิถุนากัดปากแน่นแอบมองโซล 

" ส่งซิ ! " คุณพระคุณเจ้า มินโกหกสีขาวนะคะ อย่าลงโทษมินเลย มิถุนาร้องในใจ " ทำไมให้ฉันกลับกับเขาล่ะเอ็มมี่ "  

" ก็เมื่อคืนแกเมามากจนหลับเลยไม่รู้เรื่องเลยเลยว่านังชะนีแก้มแฟนพี่ปั้นไปตามตบแกที่ลานจอดรถน่ะสิ!! " เอ็มมี่พูดแล้วก็อารมณ์ขึ้น " พี่ปั้นคุมแฟนตัวเองไม่ได้ ยัยนั่นก็คิดว่าแกจะมาแย่งพี่ปั้นไป ผลักทั้งฉันทั้งแกไปกองที่พื้นโชคดีที่คุณโซลเข้ามาช่วยไว้ไม่งั้น ไม่ฉันก็แกหรือนังชะนีนั่น!คงหน้าแหกไปล่ะ " เอ็มมี่ถอนหายใจยาวๆ หลังระบายอารมณ์โกรธออกไปแล้ว 

 มิถุนากลืนน้ำลายอึกใหญ่ นี่เธอเมาจนหลับไม่รู้เรื่องรอบตัวที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเลยจริงๆ  

" แต่เมื่อคืนอะ ฉันไม่คิดเลยนะว่าคุณโซลเขาจะทำแบบนั้นกับแกเลย มิน! " เอ็มมี่ร้องกรี๊ดออกมาเบาๆ  

" เขาทำอะไร! " มิถุนาเสียงเข้มใส่ 

" เขาอุ้มแกขึ้นรถน่ะสิ อย่างกับพระเอกหนังเลยอะแก "  

" อุ้ม!! " 

" ใช่ย่ะ อุ้ม -- แล้วก็ไม่ใช่แค่อุ้มนะ คุณโซลเหวี่ยงนังชะนีแก้มด้วย " 

" เหวี่ยงแฟนพี่ปั้น!? " มิถุนาทวนคำ รู้สึกมึนงง 

" ย่ะ!! ไม่ได้เหวี่ยงแรงหรอกนะ ท่าทางเขาโกรธมากตอนยัยนั่นจะเข้ามาตบแก เขาขู่ด้วยว่าจะแจ้งตำรวจจับ " 

" เหรอ " มิถุนารับคำเสียงแผ่ว มิถุนาคุยอยู่กับเอ็มมี่อีกไม่นานเธอก็วางสายแล้วเดินออกมาจากห้องไปนั่งที่โต๊ะอาหาร     

" อรุณสวัสดิ์ค่ะ คุณมิถุนา " คุณแม่บ้านวัยห้าสิบนิดๆทักทาย  

" อรุณสวัสดิ์ค่ะ ป้าขิม " มิถุนาส่งยิ้มทักทายและยกมือไหว้อีกฝ่ายที่รับไหว้แทบไม่ทัน  

" อุ้ย!! คุณมิถุนาอีกแล้วนะคะ บอกแล้วว่าไม่ต้องไหว้ป้า " ป้าขิมว่า " ป้าแค่คนดูแลคุณโซลเท่านั้นเองนะคะ "  

" เถอะค่า  ป้าขิม ยังไงก็ถือเป็นญาติผู้ใหญ่ ให้มินไหว้เถอะค่ะ " มิถุนาว่า " อีกอย่างขอบคุณเรื่องเมื่อคืนด้วยนะคะ " มิถุนาอ้อมแอ้ม ชายหางตามองโซล ป้าขิมมองตามโซลแล้วยิ้ม 

" คุณโซลเธอร้อนใจมากเลยนะคะ คุณมิถุนา -- " ป้าขิมพูดระหว่างที่จัดอาหารวางบนโต๊ะไปด้วย มิถุนายกคิ้วด้วยความฉงน " เมื่อคืนโทรตามป้าให้มาด่วน คุณโซลเห็นคุณมิถุนาเป็นแบบนั้นก็ออกอาการลุกลี้ลุกลนเหมือนไม่ใช่คุณโซลของป้าเลยค่ะ " มิถุนายิ่งไม่เข้าใจแต่คนถูกพาดพิงเกือบสำลักน้ำ 

" ป้าขิมครับ!! " โซลคำรามเรียกชื่อ ส่งสายตาดุ " ทางนี้เรียบร้อยแล้ว ทำไมป้าไม่กลับเลยล่ะครับ " เขายิ้มที่ดูยังไงก็แยกเขี้ยวใส่ให้อีกฝ่าย ป้าขิมยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก่อนจะรับคำ 

" ได้ค่ะ " ป้าขิมตอบแล้วหันไปบอกมิถุนา " ป้าฝากคุณมิถุนาดูแลคุณโซลต่อด้วยนะคะ "  

" เออ-- คือ " มิถุนามองหน้าสองคนสลับไปมา ป้าขิมส่งสายตาอ้อนวอน ส่วนอีกคนส่งยิ้มล้อเลียน ไม่ฝากกันแบบนี้ซิคะ ป้าขิม คราวที่แล้วคุณหมอก็ฝาก ดูซิว่าตอนนี้เธอต้องมาเจอกับใคร ขืนรับฝากคราวนี้อีก มีหวัง ~ มิถุนาร้องในใจ 

" เขาไม่รับฝากหรอกครับ ป้าขิม " โซลว่า หันไปตีหน้าซื่อทำเสียงเศร้าให้คนสูงวัยกว่า " ผมคงต้องดูแลตัวเองหาข้าวกินเองแต่ผมจะได้กินหรือเปล่าก็ไม่รู้ " มิถุนามองโซลเข้าไปกอดป้าขิม แล้วก็อดหมั่นไส้ไม่ได้ เห็นได้ชัดว่าแกล้งทำ " ป้าขิมก็รู้นิครับว่าถ้าผมทำงานเพลิน ผมก็จะลืมเวลากิน แบบนี้ผมคงต้องปวดท้องอีกแน่เลยครับ "  

" คุณมิถุนาคะ ป้า--- " ป้าขิมรับมุก หันไปหามิถุนา 

" ก็ได้ค่ะ " มิถุนารับคำไม่เต็มเสียง มองโซลที่ส่งยิ้มเจ้าเล่ห์กลับมา เธอกัดฟันพูด " มินจะดูแลคุณโซลของป้าให้เป็นอย่างดีเลยค่ะ "  

" มิถุนาาาา!! ทำไมไม่สนใจฉันบ้าง " โซลนอนร้องงอแงทำตัวเหมือนเด็กอยู่ที่โซฟาด้านหลังที่มิถุนานั่งทำงานอยู่ " เธอรับปากกับป้าขิมไว้ว่าจะดูแลฉันนิหน่า แบบนี้ก็ผิดศีลข้อสี่นะ มิถุนาาาา " เขากำลังเขี่ยผมเธอเล่นไปมาเพื่อเรียกร้องความสนใจ  

คนถูกว่าๆมุสา กลอกตามองบนแล้วหันมามอง " นายจะให้ฉันทำอะไรให้ " มิถุนาถามปล่อยมือจากหน้าจอแล็ปท็อปตัวเอง  

" กอดฉันหน่อย " โซลพูดยิ้มๆ คิ้วของมิถุนากระตุก อยากจะหันไปหยิบเอาโน๊ตบุคตัวเองทุ่มใส่หน้าตาบ้านี่จริงๆ 

" ชาติหน้าเถอะ!! " มิถุนาแหวใส่แล้วหันกลับไปทำงานต่อ โซลทำเสียงชิในลำคอ 

" น่าเบื่อ! เอาแต่ทำงาน ไม่สนใจกันบ้าง " 

มิถุนาเหลียวไปมองคนขี้บ่นที่พลิกตัวหันหลังให้เธอไปแล้ว เธอลอบถอนหายใจเบาๆ เอาแต่ใจจังเลยน้า มิถุนาคิดในใจ เธอขยับตัวเข้าไปใกล้โซลใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่ไหล่ของเขา 

" นี่! งอนเหรอ " มิถุนาถาม โซลไม่ตอบ มิถุนาขยับลุกขึ้นนั่งคุกเข่า ค่อยๆชะโงกหน้าเข้าไปดูโซลที่หันหลังให้ " โซล โกรธเหรอ " มิถุนาเรียกโน้มตัวเข้าไปใกล้มากขึ้นจนไม่ทันได้ระวังตัวเอง 

" แฮร่! โดนหลอกแล้ว มิถุนา! " โซลพลิกตัวกลับมาใช้แขนเหนี่ยวตัวของมิถุนาไว้ให้ล้มลงมาที่ตัวเขาก่อนจะกอดเธอไว้ " ฉันรอถึงชาติหน้าไม่ไหวหรอกนะ "  

" โซล! " มิถุนาร้องอย่างตกใจพยายามดิ้นให้หลุดจากวงแขนของโซล แต่เขากลับขยับตัวลุกขึ้นนั่งบนโซฟาแล้วคนเชี่ยวชาญเรื่องผู้หญิงอย่างโซลก็จัดการทำให้มิถุนานั่งอยู่บนตักของเขาได้ 

" นั่งเฉยๆสิ มิถุนา!! " โซลกระซิบเสียงดุจากข้างหลัง เขากอดเอวเธอไว้แล้วจัดการรวบมือของมิถุนาไว้ให้หยุดตีหยุดหยิกเขาซักที " ถ้าเธอไม่หยุดฉันจะจับปล้ำนะ! " โซลคำรามใส่ที่ข้างหูเธอ มิถุนาสะดุ้งเฮือกหยุดดิ้นทันที หันหลังกลับมามองโซลที่หัวเราะออกมาเบาๆ  

" ขำมากนักหรือไง " มิถุนาหันมาส่งสายขุ่นเคืองให้ โซลยักไหล่ ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันก่อนเป็นมิถุนาที่เริ่มถอดใจกับการกระทำของโซลแล้ว เธอนั่งนิ่งบนตักของเขาก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงกระเง้ากระงอด " ฉันไม่สนุกนะโซล นายมีคุณนาราเป็นผู้หญิงของนายแล้ว ทำไมยังมาทำแบบนี้กับผู้หญิงอื่นอีกล่ะ " ประโยคสุดท้ายของเธอที่พูดออกไปทำเอาเจ็บจี๊ดที่หัวใจตัวเองเลย  

โซลมองใบหน้าด้านข้างของมิถุนา พวงแก้มแดงระเรื่อ ใบหน้ากระเง้ากระงอด เขากระตุกยิ้มอยากแกล้งคนขี้งอนเลยใช้ปากตัวเองงับที่ใบหูของมิถุนาจนเธอกรี๊ดลั่น เสียววาบขนลุกไปทั้งตัว 

" โซล!! ทำบ้าอะไรน่ะ! " มิถุนาร้องห้ามพยายามดิ้นหนีโซล แต่เพราะถูกโซลพันธนาการไว้เธอเลยได้แค่ร้องห้ามเสียงสั่น ขณะที่คนรุกไล่ไม่ใช่แค่ใช้ปากงับที่ใบหูแต่เขายังทำให้เธอสะท้านไปทั้งตัวด้วยการกัดเม้มที่ติ่งหูเบาๆจนมิถุนาหลุดร้องครางออกมาพร้อมๆกับที่เสียงโทรศัพท์ของโซลดังขึ้นช่วยชีวิตเธอไว้ โซลค่อยๆถอนริมฝีปากออกอย่างเชื่องช้า กดจมูกลงบนลำคอของมิถุนา ปล่อยให้เสียงเรียกเข้ามือถือดังอยู่แบบนั้น 

" โซล! รับมือถือซิ " มิถุนาร้องพยายามเบี่ยงหลบปลายจมูกของโซล 

ชิ! โซลทำเสียงในคอ ยอมหยุดให้ มิถุนาเผลอถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก 

" ถึงกับถอนหายใจเลยเหรอ " โซลขำ มิถุนาหันมาเขวี้ยงค้อนใส่แถมยังทุบกำปั้นใส่อกเขาอีก โซลจับมือของมิถุนาไว้แล้วกดรับโทรศัพท์ที่ดังขึ้นอีกครั้ง 

" ครับ นารา " โซลพูด มิถุนาเม้มปากแน่น เธอเบือนหน้าหนีไปอีกทาง จู่ๆก็ไม่ชอบใจความรู้สึกนี้ไม่อยากเห็นโซลคุยโทรศัพท์กับผู้หญิงคนไหน 

" โทษทีครับ ผมติดพันอยู่น่ะ เลยไม่ได้รับสายทันที " โซลว่าปากพูดกับโทรศัพท์แต่ตามองคนขี้วีนที่นั่งอยู่บนตักเขาใช้นิ้วโป้งลูบวนหลังมือเธอเบาๆ 

" เย็นนี้เหรอครับ " 

มิถุนาหันกลับมามองโซลที่เหยียดยิ้ม " ได้สิ เดี๋ยวผมไปรับครับ " มิถุนาสะท้านเยือกกับประโยคที่ได้ยิน เธอดึงมือออกแล้วลุกขึ้นยืน 

" จะไปไหน " โซลถามดึงมือมิถุนากลับมา หลังจากวางสายนาราไปแล้ว 

" กลับคอนโดฉันน่ะสิ " เธอตอบไม่มองหน้าเขา โซลเลิกคิ้วสูง เขาลุกขึ้นยืน 

" เดี๋ยวฉันไปส่ง "  

" ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้! " มิถุนาตวาดใส่ เธอส่งสายตาตัดพ้อแบบที่ตัวเองไม่รู้ตัว นัยน์ตาแดงก่ำทั้งโกรธทั้งเศร้า " ไปรับแฟนคุณเถอะ! คุณอชิระ! "  

โซลขมวดคิ้วกับคำพูดที่เปลี่ยนไปของมิถุนา ไม่ชอบใจให้เธอประชดประชันเขาแบบนี้มันทำให้เขาหงุดหงิด 

" งั้นก็ตามใจ! " โซลกระแทกเสียงกลับ แล้วเดินผ่านตัวมิถุนาไปจนเกือบจะชนเธอ เขาหายกลับไปที่ห้องนอนตัวเอง กระแทกประตูปิดเสียงดังจนมิถุนาที่ยืนนิ่งสะดุ้งเฮือก หงุดหงิดชะมัด! โซลคำรามกรอด  

ขณะที่อีกคนพึ่งรู้ตัวเองว่าตกหลุมรักอีกฝ่ายไปแล้วได้แต่ยืนเช็ดน้ำตาที่ร่วงลงมาออก ใช่! เธอคงบ้าไปแล้วที่ดันรักผู้ชายบ้าๆอย่างโซล 

 

************************ 

สวัสดีค่าาาา รี้ด 

กลับมาอัพให้อ่านกันต่อแล้วนะคะ  

มิถุนาจะทำยังไงต่อไปล่ะเนี่ย หัวใจเจ้ากรรมดันไปหลงรักผู้ชายบ้าๆอย่างโซลเข้า ขณะที่โซลเองก็หงุดหงิดไม่น้อยที่อีกฝ่ายก็เล่นตัว 😁สำหรับใครที่กำลังติดตามอยู่ก็ไปอ่านกันต่อเลย  ^0^ 

ขอบคุณทุกกำลังใจและการติดตามมากเลยยยย เยิฟฟฟฟฟฟฟ 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว