email-icon

เรื่องนี้เป็นเร่องที่สองหลังของเราเองค่ะ ฝากทุกท่านอ่านและเป็นกำลังใจในงนเขียนถัดๆ ไปของเราด้วยนะคะ : ) Thank you for reading my novel.

SWEETY CHILD 37 : Incoming call from Switzerland (REWRITE)

ชื่อตอน : SWEETY CHILD 37 : Incoming call from Switzerland (REWRITE)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.7k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 05 ก.ย. 2563 15:56 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
SWEETY CHILD 37 : Incoming call from Switzerland (REWRITE)
แบบอักษร

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

 

 

 

เช้านี้มีคนไม่สบาย ยูซองร้องไห้จ้าตั้งแต่ช่วงเช้ามืด ร้อนถึงเดวินต้องรีบขับรถหาโรงพยาบาลหรือคลินิกเด็กที่ใกล้ที่สุดทันที คนที่ร้อนใจที่สุดดูเหมือนจะเป็นโซมิน เพราะตอนนี้นั่งอุ้มยูซองที่ตอนนี้นอนหลับฝั่งแก้มย้วยๆ ไว้ที่ลาดไหล่เล็ก ยูซองตัวร้อน และร้องไห้เพราะคลั่นเนื้อคลั่นตัว ตอนแรกนึกว่าหิวนม แต่เพราะนั่นไม่ใช่เวลาดื่มนมจึงอดสงสัยไม่ได้

โซมินได้เช็ดตัวให้เด็กน้อยไปแล้ว และคอยใช้มืออังหน้าผากวัดอุณหภูมิร่างกายของยูซองอยู่เป็นระยะ ขับรถมาได้สักพักก็พบคลินิกเด็ก โซมินรีบลงจากรถทันที

"ง่วงมากมั้ย" เดวินถามบอนซองที่ตอนนี้กำลังอยู่ในอาการสะลึมสะลือ

"ทนไหวครับ...เราลงไปดูน้องกันเถอะ" เสียงพูดเฉือยๆ คนพูดพร้อมจะหลับเต็มที่ แต่เพราะมีน้องที่ยังเป็นห่วงอยู่จึงต้องพยายามไม่หลับเพื่อจะได้รู้อาการของน้องชาย

"งั้นเราลงไปกัน"

 

หมอบอกว่ายูซองเป็นไข้อาจจะเนื่องจากลมของทะเล คุณหมอให้ยาลดไข้มาและแนะนำวิธีการดูแล

"หลังจากนี้ก็ให้ทานยาตามที่หมอสั่งไปนะคะ เช็ดตัวด้วยน้ำอุ่นหรือน้ำอุณหภูมิปกติ กระตุ้นให้เด็กดื่มน้ำบ่อยๆ แนะนำว่าให้เป็นน้ำอุ่นหรือน้ำผลไม้นะคะจะได้ช่วยขับพิษไข้ออกจากร่างกาย ให้พักผ่อนมากๆ จะได้ลดการออกกำลังของร่างกาย เมื่อเกิดการเผาผลาญอาหารน้อยความร้อนจะได้ไม่สูง"

"ขอบคุณครับ"

"ยินดีค่ะ"

โค้งตัวลาคุณหมอก่อนจะเดินมาขึ้นรถ วันนี้ไชน่าทาวน์คงต้องพักไว้ก่อน คงต้องกลับไปเก็บของที่เพนเฮ้าส์แล้วกลับบ้านเลย เพราะที่ทะเลไม่ค่อยสะดวกในการดูแลเจ้าก้อนโมจิ

"วันนี้คงต้องกลับบ้านใหญ่ บอนซองโอเคมั้ย"

"โอเคค้าบ"

"พี่อย่าลืมโทรบอกให้คนไปรับป้าโชจองนะครับ"

"โอเคครับ"

"ถ้าบอนซองง่วงก็นอนได้เลยครับ เดี๋ยวเราต้องกลับไปเก็บของที่ที่พักก่อน"

 

เก็บของเสร็จเรียบร้อยก็เดินทางกลับบ้านทันที ระหว่างทางมีแวะซื้อของทานเล่นเล็กน้อย ยูซองหลับตลอดทาง ตื่นมาทานยาแล้วก็นอนต่อ

พอถึงบ้านก็ช่วยกันเอาของลง โซมินอุ้มยูซองเข้าบ้านก่อนส่งเด็กน้อยให้แม่นมโชจองแล้วค่อยออกมาช่วยถือของเข้าบ้าน รู้สึกผิดเล็กๆ ที่การไปทะเลครั้งนี้ไม่ได้มีอะไรกลับมาฝากแม่นมโชจองเลยแถมเจ้าก้อนโมจิยังไม่สบายกลับมาให้ดูแลอีก คงต้องจัดงานเลี้ยงให้แม่นมโชจองสักครั้งที่ดูแลเด็กๆ อย่างดีมาโดยตลอด

"อีกสองวันค่อยกลับคอนโดนะครับ อยู่บ้านใหญ่เป็นเพื่อนแม่ก่อน" คุณนายคังเดินมาหาที่ห้อง

"ได้ครับ ยังไงก็ไม่มีใครต้องไปไหนอยู่แล้ว แม่ได้เลี้ยงหลานจะได้ไม่เบื่อ" เดวินเดินไปโอบไหล่ผู้เป็นแม่ไว้

"วันพรุ่งนี้คุณปาร์คและคุณนายปาร์คจะมาเยี่ยมด้วยน่ะจ้ะ พอได้ยินแม่บอกว่ารับเด็กน้อยมาเลี้ยงถึงสองคนก็อยากจะมาดูหน้าหลานๆ"

อาจจะเป็นเพราะก่อนหน้านี้คุณปาร์คติดงาน เลยไม่มีโอกาสมาเยี่ยมหลานๆ เลย ได้แต่วิดีโอคอลมาหา บ่นอยากมาหาหลานหลายครั้งแล้ว ครั้งนี้คงสมใจเสียที

"คุณแม่ไม่เห็นโทรบอกเลยครับว่าจะมา" โซมิน

"เพิ่งคุยกันเสร็จจ้ะ เราพักผ่อนกันเถอะ แม่ไม่กวนแล้ว" คุณนายคังเดินออกไปแล้ว

"มินไปอาบน้ำก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่จะไปดูยูซองก่อน"

"โอเคครับ"

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

คุณปาร์คเอเชนและคุณนายแฮรินมาถึงบ้านตระกูลคังในช่วงสาย ถือกระเช้าและของใช้เด็กเล็กและเด็กโตมามากมาย จนแม่บ้านต้องรีบกุลีกุจอมาถือของช่วย

"ไม่เห็นต้องซื้ออะไรมาเลยค่ะ" คุณนายคังเดินยิ้มออกมาตอนรับแขกคนสำคัญของวันนี้

"ไม่ได้ลำบากอะไรเลยค่ะ"

"เชิญเข้าบ้านก่อนค่ะ ดิฉันให้เด็กๆ เตรียมของว่างไว้ให้แล้ว"

"รบกวนคุณด้วยนะคะ"

"ไม่เป็นอะไรเลยค่ะ ยินดีค่ะ ยินดี"

ทันทีที่เดินถึงห้องนั่งเล่นก็เจอเข้ากับเด็กผู้ชายวัยที่จะเก้าขวบในสองอาทิตย์ข้างหน้า

พอเด็กน้อยเห็นว่ามีผู้ใหญ่มาก็รีบลุกเดินเข้ามาสวัสดีตามมารยาทที่ทุกคนพึงมี บอนซองโดนลูบหัวจากคุณนายแฮริน

"แล้วนี่หม่าม้าเราอยู่ไหนล่ะ" เอเชนถาม

"อีกเดี๋ยวก็ลงมาแล้วครับ แต่งตัวให้น้องอยู่ครับ"

"ยายเอาของมาให้ด้วยนะ แต่เดี๋ยวเราค่อยไปดู นั่งระบายสีอยู่ตรงนี้กับยายก่อน"

แฮรินจูงมือเด็กน้อยไปที่ที่เดิม บอนซองนั่งอยู่พื้นพรมส่วนแฮรินนั่งบนโซฟา เพราะบอนซองบอกว่าถนัดนั่งบนพื้นมากกว่า

นั่งถามไถ่ชีวิตประจำวันกันได้สักพัก โซมินก็เดินอุ้มยูซองลงมาพร้อมกับคนตัวสูงข้างๆ กาย พอเห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเดินมา ก็รีบรุดเดินเข้าไปหมายจะกอด เดวินเห็นจึงรับยูซองมาอุ้มไว้ก่อน

ฟอด

"เป็นยังไงบ้าง หืม บ้านช่องไม่กลับเลยนะ แม่คิดถึงจะแย่" พอได้กอดแล้วก็หอมด้วยเลยแล้วกัน ก่อนจะบ่นคิดถึงลูกชายที่หลังจากสอบก็หายหน้าหายตาไปเลย

"แฮะ เราก็ได้วิดีโอคอลกันไงครับ อย่างอนหนูน้า"

"อ่ะๆ ไม่งอนก็ได้ เรามานั่งคุยกันดีกว่า เดวินส่งตาหนูมาให้แม่หน่อยสิ อยากอุ้มบ้างน่ะ"

พอได้อุ้มก็ได้รับไอร้อนที่มาจากตัวของเด็กน้อย หัวคิ้วสวยขมวดเข้ากัน ก่อนจะเอ่ยถามว่าเกิดอะไรขึ้น

"ทำไมยูซองตัวร้อนนักล่ะ ไม่สบายเหรอ"

"ครับ จากลมทะเลน่ะ"

"ไม่ได้ๆ หนูต้องให้ยูซองนอนพักนะ พาแม่ไปห้องนอนเดี๋ยวนี้เลย" คุณแฮรินร้อนใจจนต้องให้แม่นมโชจองมาพาขึ้นไปที่ห้องเพราะโซมินถูกเรียกให้นั่งลงที่เดิมจากผู้เป็นบิดา

 

"เป็นยังไงบ้างล่ะ ช่วงนี้" เป็นเอเชนที่พูดขึ้นมา

"สบายดีครับ แต่เหนื่อยเพิ่มเข้ามาเพราะมีลูกลิงให้คอยดูแล"

"อืม ที่มาวันนี้ก็พาคุณหญิงเธอมาเล่นกับหลาน แล้วก็มีอีกหนึ่งเรื่องที่จะมาบอก"

"เรื่องอะไรเหรอครับ"

"อีกสามวันข้างหน้า มินต้องสวิตเซอร์แลนด์กับฉัน"

ไม่ได้บอกอย่างเดียวแต่นี่ถือเป็นการสั่ง และปฏิเสธไม่ได้

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

ในเมื่อปฏิเสธไม่ได้ ในวันนี้โซมินจึงมาเหยียบที่ท่าอากาศยานซูริก ประเทศสวิตเซอร์แลนด์กับคุณพ่อและคุณแม่ มันเป็นความรู้สึกเต็มใจแต่ไม่ได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ คุณพ่อไม่ได้บอกว่าให้มาทำไม หรือมาทำอะไร ลงจากเครื่องก็มีรถมารับที่สนามบินทันที

อยู่ที่สวิตเซอร์แลนด์ตอนนี้ห้าโมงเย็นแล้ว ที่เกาหลีก็น่าจะสิบโมง

"คุณแม่ครับ เรามาทำอะไรที่นี่หรอ"

"หนูคิดมากไปถึงไหนแล้วครับ หืม"

"ก็คุณพ่อไม่บอกนี่ครับว่าเรามาทำอะไรที่นี่ ไม่ให้หนูคิดมากคงไม่ได้"

"งั้นคงต้องโทษคุณพ่อที่ไม่ทำให้ชัดเจน เรามาเที่ยวเฉยๆ ครับ อีกอย่างก็พาลูกมาดูงานที่นี่ด้วย จะได้รู้ว่ากระบวนการผลิตจิวเวอรี่ของที่นี่เป็นยังไง"

"อ๋อครับ"

"พ่อแค่อยากแกล้งเจ้าทึ้มนั่นเฉยๆ เลยพูดให้ไม่เคลียร์"

พอคุณปาร์คพูดจบสองแม่ลูกก็ได้แต่ส่ายหัวอมยิ้มให้กับความเล่นอะไรเด็กๆ ของคุณปาร์คประธานบริษัทฯ ใหญ่โตนี่อย่างเสียไม่ได้

 

 

เราเลือกพักที่โรงแรมที่อยู่กลางเมือง เดินทางไปที่ท่องเที่ยวได้สะดวก โรงแรมที่พักอยู่เป็นโรงแรมขึ้นชื่อของที่นี่ สะดวกสบายราคาอาจจะสูงหน่อย แต่การบริการและตัวห้อง อีกทั้งเฟอร์นิเจอร์ก็ถือว่าคุ้มสุดๆเลยล่ะ

"เราพักห้องข้างกันมีเวลาห้าวันหนูจะออกไปเดินเล่นชมวิวของที่นี่ก็ได้นะ อย่าลืมศึกษาเส้นทางนะ"

"ครับ"

โซมินรับคีย์การ์ดมาจากคุณแม่ก็สแกนเข้าห้อง จัดของให้เรียบร้อยเป็นอย่างแรก ต่อไปคงต้องโทรรายงานคนที่อยู่เกาหลี อย่างสุดท้ายคงต้องชำระร่างกายเตรียมพักผ่อน

จัดข้าวของทุกอย่างเสร็จแล้ว กว่าจะจัดของเสร็จจัดการตัวเองเสร็จก็ปาเข้าไปหนึ่งทุ่มเห็นจะได้ที่เกาหลีก็คงบ่ายโมง โซมินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาก่อนจะต่อสายไปหาเดวินผ่านแอพพริเคชั่นสีเขียว รอสายไม่นานปลายทางก็รับ

"ฮัลโหล-"

(ถึงที่พักแล้วหรอครับ) ยังไม่ทันจะได้พูดจบก็ดันพูดแทรกกันขึ้นมาก่อน

"ครับ สักพักแล้ว นี่เด็กๆ ทานข้าวกันหรือยังครับ"

(เรียบร้อยกันแล้ว ใจคอจะถามหาแต่เด็กๆ หรือไง พี่ล่ะครับเราถามหาแต่เด็กๆ จนพี่น้อยใจแล้วนะ)

โซมินคิดว่าเขากำลังวิดีโอคอลกับลูกหมา... ก็ดูสิพอน้อยใจทีไรก็หูหลู่หางตกเหมือนหมาตัวน้อยๆ ทุกที

"โถ่ พ่อคนใจน้อย ก็เพราะคิดว่าดูแลตัวเองดีแล้วถึงไม่ถามหาไงครับ เค้ารู้ว่าพี่ไม่ทำให้เค้าเป็นห่วงหรอก ใช่มั้ย"

(ครับ คิดถึงแล้ว)

"คิดถึงเหมือนกัน"

(สรุปว่าคุณพ่อพาเราไปทำอะไรที่นู่นครับ คงไม่ได้พาเราไปหาใครใช่มั้ย)

"อืม..ไปหาดีมั้ยน้าา"

(มิน) เสียงต่ำมาเชียว

"เปล่าหรอกคุณพ่อแค่พามาเที่ยว แล้วก็ดูงานนิดหน่อย"

(แล้วไปครับ)

"คนขี้หวงเอ้ย"

(ไม่ให้หวงเราจะให้พี่ไปหวงใครครับ หวงคนอื่นดีมั้ย)

"พี่ครับ เค้ามีอะไรจะบอก"

(หืม ว่าไงครับ)

"ที่นี่ผู้ชายหล่อมากเลยล่ะ"

"ห๊า-"

ติ๊ด

โซมินพูดแค่นั่นก่อนจะตัดสายไป เดวินกระหน่ำโทรไม่หยุด โทษฐานที่บอกว่าจะไปหวงคนอื่นก็โดนทำโทษให้กระวนกระวายใจไปแล้วกันนะครับ

 

 

 

 

 

 

SWEETY CHILD

 

 

 

 

 

Day 3 in Switzerland

 

(อืม เรียกชื่อพี่ครับคนดี...)

"เดวิน...อึก"

เสียงครางหวานดังแผ่วเบาๆ ออกมาจากโทรศัพท์ ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอยิ่งทำให้อารมณ์ของเขาพุ่งสูงขึ้น ภาพที่น้องใส่เสื้อคลุมอาบน้ำหลุดลุ่ยไม่เรียบร้อย ช่องทางสีหวานที่กำลังแสดงมาจากหน้าจอทำให้เดวินเสร็จไปหนึ่งรอบ

เดวินโทรหาโซมินเพราะเขาคิดถึงน้องมากๆ แต่ใครจะไปรู้ว่าพอรับสายเปิดโหมดวิดีโอคอลจะได้เห็นภาพน้องใส่เพียงชุดคลุมอาบน้ำสีขาวไหล่ตก ทำให้เห็นผิวเนื้อขาวนวล แถมตอนน้องก้มไปทาครีมที่ขาคอเสื้อมันก็เปิดกว้างจนเห็นยอดปทุมถันสีชมพูสดนั่นเต็มๆ ตาบวกกับผมเปียกๆ ที่กำลังโดนเช็ดโดยเจ้าของ มันทำให้เขานึกถึงตอนที่เราทำรักกัน พอนึกถึงตอนนั้นกลางลำตัวก็ขยายเบียดเนื้อผ้ากางเกงจนอึดอัด

พออึดอัดก็ต้องการปลดปล่อย โน้มน้าวน้องอยู่สักพักก็ยอมช่วย ช่วยด้วยวิธีไหนน่ะหรอ... ก็แค่แกะเชือกผูกเอวแล้วแหวกสาบเสื้อออกให้เขาได้เห็นเรือนร่างของเมียตัวเองชัดๆ ไง

(อ้าขาให้กว้างอีกหน่อยคะ)

คนตัวเล็กก็ยอมทำตาม ในเมื่อโดนเร้าโรมก็ต้องมีอารมณ์เป็นธรรมดา โซมินพยายามอ้าขาให้กว้างขึ้นตามที่อีกคนบอก เพราะเขาทั้งอายทั้งเสียว มือนึงก็รูดท่อนเนื้อของตัวเอง อีกมือก็ต้องบีบคั้นหัวนมน้อยๆ ของตัวเองไป ให้คนที่อยู่ปลายสายไดเห็นชัดๆ

"อ๊า อ๊ะ...อ๊า" โซมินเสร็จไปรอบที่สองแล้ว

(อืม อ้ากว้างอีกหน่อยค่ะ)

(เรียกชื่อพี่หน่อยคนดี อ๊า)

มันทรมานมากกับการที่เขาอยากสัมผัสเมียตัวเองแทบตายแต่ทำได้แค่มองผ่านโทรศัพท์ ต้องการน้องจะแย่ ยิ่งเห็นท่าทางของเมียมันยิ่งมีอารมณ์

อยากดูดนม...

(ใกล้แล้ว อ๊า อีกนิด อืม!)

หยาดน้ำสีขุ่นไหลทะลักออกมาจนเปื้อนมือเขาไปหมด เดวินหยิบทิชชู่ที่โต๊ะข้างหัวเตียงมาเช็ดมือก่อนจะหันกลับมามองอีกคนผ่านโทรศัพท์ แต่พอหันมาอีกทีก็เห็นว่าหลับไปเสียแล้ว

(ฝันดีนะครับ)

ให้ตาย...

ค่าตั๋วไปสวิสเซอร์แลนด์มันเท่าไหร่!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

TO BE CONTINUE.

 

 

Comments to encourage me, Pls

 

 

 

 

ความคิดเห็น

เพิ่มนิยายเรื่องนี้ลงคลังแล้ว